ВЕЛИКАТА
ПЕТАР И ВОЛКОТ
ЕЛИЗАБЕТА
- Не! -Да! -Не сакам да се карам. - Тогаш не зборувајте, само кимајте.
Дозволете да внесам малку логика.
Никако, логиката е тап алат за оваа расправа.
- Во логиката нема фантазија. - И покрај тоа, сепак има логика.
Војската се собира на шведската граница, а внук ви е на дното.
Кој е побрз?
Извинете.
Логиката не дозволува чувства. Се извинувам.
Нема потреба.
Ќе има поплава од солзи. Биди подготвен. -Сум видел солзи.
- За некои бевте и причина. - За жал, да.
Една жена толку ме сакаше што плачеше секогаш кога ќе ме видеше. Ми беше жал,
- но потоа стана напорно. - Ќе ми кажувате за тоа на езерото,
прво одиме таму.
- Очигледно, уште е цврст. - Проценувате со главата?
Татко ми ме научи така. -Сте помислиле дека било шега на ваша сметка?
Досега не, но...
Би имало смисла.
Ова е тоа место?
Како да го извлечеме? -Мора да чекаме лето. -Не можам да го оставам. -Да.
- Мразам да се враќам на логиката... - Не оди никаде. -Така мислев.
И звучи поуверливо кога друг го изговара на глас и директно.
И јас не одам никаде. Ако сакате, одете си.
- Ќе убијам волк за храна. - Зошто ви верувам?
Еднаш јадев сирови котлети од волк во снегот со Петар Велики.
Вистинска гозба!
Би сакал да слушам за него. -Јас сакам да чујам како да го извлечеме. -Да.
Знам! Топови. Ќе испалиме стотитци ѓулиња.
- Би било забавно и преубаво. - И долготрајно, требаат сто топови.
Што...
Ми се допаѓа.
Преминуваме на три точки.
Ги заземаме селава. Ќе има слаб отпор. Елемент за изненадување и Швеѓани се.
Имаат рбет на филетирана харинга.
Само малку!
Може да поразговараме, Велементов? -Се разбира.
Подгответе ги своите луѓе. Тргнуваме взори.
Добро. Неколку нешта сега ми паѓаат на ум.
Сфаќам дека тоа со харингата беше за да се подигне моралот.
Да. Се разбира.
Но тие не се вистински непријател, нели? Еве што е проблемот.
- Не можам да убивам Швеѓани. - Ние можеме. Уживаме во тоа.
Добро. -Им реков да земаат глави како сувенири. За моралот.
Тоа е вознемирувачки да се чуе.
Добро. Нов план како одговор на ова прашање:
"Како да ја заземеме земјата без крвопролевање?"
Ако си ја сакаш земјата назад, мораш да ја земеш.
- Јас сум главен, крал сум. - Кралот знае да го убива својот народ.
Тоа се основи. -Агнес често вели дека сум предобар. -Агнес.
Фантазираше да ја дупиш жена ми додека зборувавме за војната и кризата?
Секогаш размислувам за жена ти. Таа е во заднина на секоја моја мисла.
- Добро е да знам. - Одиме. Ќе умрам во палатата,
со жена ти на мене, пиејќи ти ја најдобрата ракија.
Додека да ми експлодираат белите дробови. -Или да смислам план
да се соочам со убивањето на мојот народ. -Или...
Тргнуваме изутрина, како што е, тебе нека ти пораснат топчиња од месо.
Културолошки навредливо и лично понижувачки. -Да. Ќе се видиме утре.
Наспиј се...
Или дај ми време да смислам план.
Недостигот на свест го сфаќам како сложување.
Ќе трае неколку часа да се растопи.
Ако успее, ќе чуеме тресок и ќе има дупка.
- Ми ја објаснувате мојата идеја? - Да, имате право.
Чудна ми е идејата дека тој е под нас.
Мој совет е да не мислите на тоа.
Ќе бидам во шаторот.
Издупете ме.
Дивјачки би било идеално. Наведете ме да се плашам за својот живот.
Нема да ја тргне болката. -Ќе ја тргне, за кратко. Ми треба одмор од тоа.
Од што точно? -Ова прикажување е убава предигра, но не е потребно.
Само издупете ме. -Ме интересира внатрешниот живот на моите партнерки.
Иритирачка личност сте. -Често ми го велат тоа, не сфаќам зошто.
Изгубив внук, син всушност. Првиот син го извлеков модар од езерото.
И сега уште еден. Двапати во животот е премногу.
Сакам сe да исчезне додека дивјачки ме дупите,
- а телото ми е уништено од задоволство. - Морам да признаам, знам за син ви.
Бев тажен.
Понудата е повлечена.
Зошто пак си го правите тоа?
Сум видел многу трупови и сфатив нешто.
Мртвото тело значи или премалку и се запрашувате за својата човечност
или премногу и се прашувате за својата душевна состојба.
Кога почина син ми, лежев в кревет и зјапав во ѕидот.
Секое утро, 9-годишниот Петар ми носеше сендвич со потполошка,
кој не го јадев. Не велеше ништо, ме фаќаше за рака и седеше до самрак.
Само беше таму со мене.
Еден ден ми рече: "Би ви било подобро ако има ајоли во сендвичот?"
Се насмеав, звукот ми беше туѓ, не ми се веруваше дека доаѓа од мене.
Ме спаси.
- Дефинитивно ви е премногу од сe. - Дефинитивно.
Па, поздрав.
Тоа си ти!
Се разбира!
Да. Внимавај на него на другата страна.
И навистина мислам на внимание и разбирање. Му треба тоа.
Дај му го тоа сега.
Имаш право, морам.
Рековте нешто?
Тоа беше волк.
Имаше котлети?
Немаше овој пат.
- Ура! - Ура!
Испи премногу сношти. Знаете каков е, балон полн со вотка.
Одложуваме, зашто добивме нови информации и смислуваме нов план.
Вие сте прилично крупни луѓе, нели?
Тоа е крв? Изгледа како компот од малини. -Хуго, пушти ме!
Ислушај ме. Сношти ми светна една идеја.
Како да ме посети судбината.
Го гледав небото, една ѕвезда експлодира
и додека го гледав тоа, идејата се обликуваше.
Ќе те убијам! -Ислушај ме, не прекинувај ме.
Оваа гранична земја, шведска атмосфера, руска територија. Ненаселена.
Можам да се устоличам тука. Мое кралство. Никој нема да умре,
ќе основаме нација од нула и ќе ја наречеме...
"Хуголенд".
Добро. Што мислиш?
Ќе те застрелам во очите, јајцата и ноздрите.
Себичен човек си, сфаќам. Ќе се обратам на таа твоја страна.
Агнес ќе дојде, ќе живееме во блажена тројка. Ќе изградиме убав дворец.
А ти ќе умреш како втор крал во својата земја
со Агнес врз тебе.
Тоа е како да си обвиткан со цврст сомотен стисок.
И кога ќе свршите двајцата, ќе те прегрнува со поглед што вели
дека еден ден ќе те убие тоа што правите.
Тоа е посебно чувство. Сега можеш само да ми заблагодариш и да викаш од среќа.
Ти си...
Идиот.
Што ако сум гениј?
Можам да ја заземам Шведска. За тоа дојдов. -А можеби...
Да умреш во дупка надвор од Стокхолм, со бајонет в газ, да личиш на лижавче.
Мртвиот цар е само мртов човек. За ниеден не вреди да замрзнеш.
Подготвена сум.
Одличен костум.
Но нема да одите внатре.
Не може да бидете првиот што ќе го види, не ве познава. -Јас...
Не можам да ви противречам. Без оглед на многуте противаргументи.
Немојте да се удавите.
Би било пренапорно за објаснување.
Фала. -По триесет секунди ќе ве повлечам горе.
Срање!
Боже! -Најдов друга дупка, таму.
Да.
- И го најдов него. - Добро.
Многу длабоко е. Мислам дека коњот го држи долу.
- Да се спуштам со јаже со тег... - Ќе го оставиме таму.
Во ред. Сигурна сте?
Изгледаше спокојно.
Како да јава наглавечки на некој син облак.
Сакам да го запомнам како ме држи за рака, јаде сладолед
- и фрла куче од покривот. - Куче? -Да.
Оставете ме само момент.
Се разбира.
Убаво место за слетување, душо моја.
Сега ќе те оставам, но знај дека ќе те носам во себе.
Ќе липам додека не ми се скршат ребрата,
што е во ред, зашто секако никогаш нема да вдишам со полни гради.
Радоста што ми ја донесе...
Повеќе е од доволна.
Одовде до овде има пристап до реката и морето.
Нема да го прифати тоа. -Ќе биде пример на она што сака. Експериментална зона.
Чекај. Ќе и речам дека таа зона ќе ја посветиме на Петар.
Добро. Кутрото дете. -Да останеме во иднината, може? Таму е поубаво.
Нема да ја наведеш да прифати.
Ве наведов тебе и Петар да и ја украдете војската. -Господа!
Руската царица ја бара војската назад.
- Боже! - Вистина?
Уште сум лута и тажна. -Смирете се или ќе ве затрелам в глава.
Работа ми е да ве одведам жив и ќе ја завршам. -Разбирам.
Боже!
Знаете што? Ќе прилегнам малку.
Ајде, пукајте! В чело, ако може.
Не се враќам. -Јавнете, генералу. Одиме дома.
Ќе го направам тоа сам.
Слушајте ја заповедта. Бидете чесен и не разочарувајте ме.
Да не ја спомнувам вашата немирна душа на другиот свет.
Мислам, тоа би било катастрофа.
Жал ми е.
За Петар.
Никогаш нема да си простам,
Се грижевте за него, дури и кога беше многу суров кон вас.
Се сеќавам дека еднаш се онесвестив од пиење, а кога се разбудив
ми го имаше прекриено целото тело со тесто.
Лежев покрај разгорена печка.
Не знам дали мислеше да ме пикне внатре или се зафркаваше.
- Беше единствен. - Да. Ура за тоа!
КАТЕРИНА
Од почеток. Свирете пак!
Здраво. -Здраво. Дојди на појадок.
- Прогласив декрет за развод. - Дворот врие од тоа. И од... Нормално.
Изусти му го името. Петар. Тој збор постојано ми е во главата.
Петар. Петар...
Од почеток!
Нашата песна. Еднаш ми ја пееше. Ќе компонирам наша музика во главата.
Катерина.
Не допирај ме. Морам да се движам, зашто доаѓа мракот да ме потоне.
Сакам да му дозволам, но не можам или... -Жестоко.
Дојди. Наредив да направат нова соба за појадок покрај новиот стан. -Што?
Таму има сеќавања на жестоки битки со вицови. Музичари, дојдете!
Беше пред мене и го видов ѕверот во неговите очи, борба на живот и смрт.
Јас или Пугачов. Маж против маж.
Ме нападна, замавна со ножот, го турнав од неговите раце.
Носев чизми на штикла, па беше едноставно.
Потоа го кренав пиштолот и нанишанив.
"Максим, елегантен господине, ве молам смилувајте ми се."
Го спуштив погледот и реков: "Во Максимовското срце нема милост".
- Максимовско. - Ти си мило и посебно момче.
Здравица за царицата! Ги ослободи жените насекаде! -И мажите.
Има столови. -Сакам да седам на нешто тврдо. -Напорна курво!
Мариел чекаше во кочијата, на стража. И таа е јунак.
Делиме сe, како вистински брачен пар.
Еден ден. Цел еден ден криеше за неговата смрт од нас.
Лажлива кучка!
- Сакате да ви донесеме свинско? - Да. Не! Не!
Како деца, со Григор измисливме јазик кој само ние си го разбиравме.
Бевме сосема луди.
Од почеток, Георгина. Раскажи од почеток.
- Кога бевме млади... - Не почна така.
- Кога имавме 14... - Треба да одиме.
Канцеларијата за развод отвора. Уморна сум од седење. Земете си ги чиниите.
Од почеток.
- Ја сакаше оваа музика. -Да. - Тивко, да можам да слушам.
- Да живее царицата! -Да живее! - Ве сакаат, ги ослободивте. -Фала!
Многу луѓе спасивте од несреќа. Кој знае со какви кучки биле во брак.
Дами и господа, ова е голем ден. Слободни сме од нашите врски.
Ако сте во несреќен или насилен брак,
не мора веќе да го убивате сопружникот со камен,
само да пополните образец во три копии и да го врзете со врвка.
И врската е раскината.
- Ура! - Ура!
Ми недостига маж ми.
Моето шокирано срце како да не сака веќе да бие.
Но ќе бие. Зашто вие сте мојата љубов и судбина...
И така, канцеларијата е отворена.
Георгина, дај му примерок на Григор, те молам.
Или ќе си го зачуваш достоинството и ќе му го дадеш сама?
Тој и јас... -Имавте свој јазик, бла, бла...
Го сакам небото. Да го гледам. Од секогаш сакав.
Ги гледаш нештата. И не сум го гледала долго време.
Едноставно престанав. Не знам зошто.
Видете го оној облак во облик на антилопа.
Катерина... -Не може да гледаш и зборуваш истовремено, Георгина.
- Вистина. Ебате, Георгина. - Извинете.
- Не. Јас се извинувам. - Во ред е.
Мислев дека ќе чувствувам нешто. Развод. Љубов од народот.
Вистинско достигнување.
Тоа и е.
Ќе ги смениме животите.
- Срање! -Боже мили! - Маж и и дал документи за развод.
Срање!
Не! Внатре или ќе бидете стрелана!
- Ме остави без ништо! - Веднаш!
Здраво! Го проверувам најновиот број на жртви од законот за развод.
Арчи! -Божјите закони делуваат, а кога маж или жена се мешаат во нив...
- Доаѓа до несакани последици. - Сега не е добро време.
Ќе има жртви на почеток. -Работата не е самко во смртните случаи, нели?
Како мислиш? -Тука сте! Ќе одиме да прошетаме?
Сами.
Царице!
Добре дојдовте на брачиот пазар.
Знам дека е прерано за вас, но сите старци со огромни имоти
се премија за нас. Жални се, благодарни и брзо ќе умрат.
- Тоа е победа за руските жени, - Тоа е... -Брилијантно, знам!
- Конечно направивте нешто добро. - Има и жени кои останале без ништо.
Во ред. -Бевте добронамерна, вашето срце е на место.
- Срцето ми е црно и мртво. - Се разбира.
Расколви. Се разведе утринава, повторно се ожени попладнето,
се разведе од неа пред вечера и се врати по нова. -Боже! Хаос!
Неочекувани последици. -Не спомнувај ми неочекувани последици.
Знам многу за тоа...
- Поради Шведска. - Што?
Можев да кажам било што, друг збор. Сол за бања, плунка од видра, гулаш.
Повреди ме. Сакај ме. Бакни ме. Заборави сe.
Допри ме. Удри ме. Застрелај ме.
Те сакам со сите сили и еден ден ќе боли пак зашто не можам да те допрам.
Никогаш повеќе...
Нема веќе очите да ни се сретнат и да ме запалат,
нема веќе да чујам луда идеја која ми ја наведуваше крвта да запее.
Не оди си. Не оставај ме. Немој!
Последното требаше да го повторам повеќе пати.
- Жал ми е. -Можев да го кажам тоа. - Одморете се. -Или тоа.
Скршена сте од тага за да се занимавате со нешто толку чувствително.
Поништете го прогласот за развод и одете во мрачна соба. Јадете праски.
- Чекајте Бог да ве излекува. -Праски? - Јадев 40 праски еден месец,
кога почина Дебелата мајка. Морав да се ослободам од горчината во устата,
ми беше лошо, но ми требаше нешто слатко да се ослободам од тоа.
40 праски на ден. Постојано имав пролив,
благо внатре, горчината надвор.
Мислам дека буквално си ја испразнив тагата во поворка од гомна од праски.
Успеа? -Уште плачам кога ги јадам, но да. Успеа.
Можеби животот ни ги носи неочекуваните последици и мора да ги поднесете.
- Царице... - Морам да прилегнам сега.
Ќе ви го кажам само ова.
Ако имавме развод кога стигнавте, со Петар никогаш немаше да се вљубите.
Ќе бевте во Германија, ќе редевте цвеќиња, ќе му го пушевте на некој Ото.
Леонора? Дајте му 40 праски на секој што се развел, дар од царицата.
И нека ме однесе некој во мојата соба.
Ебате.
Кучко!
- Остави го маж ми на мир! - Стража! Направете нешто за мене.
- Велат дека не се отвора. - Како не се отвора!
Од почеток.
Надвор! Тажниот циркус може да одебе!
Зошто ја затворивте канцеларијата за разводи? -Заебан хаос е.
Ако не паѓаат низ прозорец, се тепаат.
Очекувани проблеми на почеток. Не може да застанете сега. -Можам. Застанав.
- На луѓето им треба ова. - Мислиш, тебе ти треба? -Да, мене.
Рековте дека мора да продолжите или ќе се удавите во бесмислена тага.
- Само оди си. Уморна сум. - Развод. Избор. Заебан избор.
За многумина досега беше стран концепт, вклучувајќи ме и мене.
Едноставно не гледам излез.
А чудно е што воопшто не ми е гајле.
Се обидував порано.
Неколку минути поминав трудејќи се да го ископам тоа од малата, смешна канта
- која ја нарекувам своја судбина, - Спроведи го ова до крај.
Ќе си ја пеам музиката зашто музичарите си заминаа. -Катерина.
Сфаќам дека сте тажна и срцето ви е како крвав дожд,
но конечно може да го направите она за што дојдовте.
За што јас ви помагав. И жал ми е што не можев да ви ги отворам очите
за психотичното и брутално дете кое го уништи вашето владеење
во име на љубовта. Ве затвори во сандак, пукаше во мечка,
го запали училиштето за жени, ја дупеше...
Вендаш губи се одовде!
Не можев да слушам така да зборува за него. Жал ми е.
Си одам.
- Не! Можеш ли да останеш? - Да останам? -И да зборуваш.
- Не е важно за што. Било што. - Ѕидовите се убави овде. -Погласно!
Ми се допаѓаат тапетите. Имам фустан со слична боја.
Ако се сосредоточам, можам да го замислам пред вратата.
Да му ги чујам чекорите.
Ако замижам, како да го чекам, зујам како мува во чаша.
И потоа влегува и вели дека сака да ме дупи веднаш, како секогаш.
Ме бакнува силно за да прокрвавам. Ми ги соблекува фустанот и чорапите
толку брзо што се кинат. Главата ми се удира од ѕидот додека ме набива.
А јас само велам "да". Зашто секогаш велам "да". Секогаш велев така.
Дури и кога не беше добро. И не беше секогаш добро.
Посебно кога јадеше полнет фазан, но вечерта немаше јадено,
почнавме да се дупиме покрај ѕидот. Образите ми станаа розови,
здивот му стана плиток и забрза, прави гримаса која кажува дека е близу.
Мириса на сол, секогаш. Му го гризам рамото да го вкусам океанот.
Потоа застенкува, и јас со него, и готово е.
Не зборуваме.
Како да изградивме град и го урнавме за четири минути.
И потоа си заминува.
Извинете, не знам зошто... Јас...
- Бестрага, жал ми е. - Беше интересно.
Добро.
- Неподносливо е, нели? - Морате да се одморите.
Со право го откажавте фијаското со разводот, храбро... -Го сакаш Григор
и го држиш во стапица да го задржиш.
А јас го сакам Петар, но тој е мртов на дното на езерото.
И јас сум мртва, но уште можам да зборувам, што е збунувачки.
Јас ќе одам.
- Изгледаш луто. - Не сум воопшто!
Ве сакам.
Јас ти го грабнав. Знам. Тоа те повреди.
Не давајте и шанса да ми го земе Григор.
Ќе направам како што е најдобро за Русија. -Како знаете? -Судбина.
Неверојатно.
- Но само човечко суштество сте. - Ако го имаш тоа во себе, знаеш.
А кога ќе тргне сe лошо, тоа не ве поколебува?
Па... Не.
Јас би се плашела да не сум во заблуда.
Како кај вљубеноста, мислиш дека личноста е со тебе, а си ѓубре за него.
Би можело да биде и така.
Можеби затоа ме привлекува опцијата да си пукам в глава.
Одморете се.
Нема одмор.
- Го сакате Павел сега? - Не. Осведи го на спиење.
Отвори.
Царице. -Катерина Велика, активна владетелка. Образецот?
Зошто? -Што? -Знам за што се работи, ја сакам причината. Зошто сакаш развод?
- Мора да се наведе причина. - Тоа не беше на образецот.
Ги развивам и подобрувам работите. Таква сум. Ура! Зошто? Кажете.
Па... Здивот и смрди на мртов елен,
кога џвака сакам да ја задавам и ми се спие додека се дупиме.
Одбиен. Кога јадете, свртете се настрана, дупете се наутро
и мислете на други. Следниот!
- Ме тепа. -Одобрено! - Но ако заминам, ќе немам ништо.
Ќе добиете половина од неговиот имот. Сите жени ќе добијат половина имот.
- Застрелајте ги, ако треба. - Слободна сум? -Од него? Да.
Од животот и можноста за незамисливи страдања и болки? Не.
Се оженив и ја издупив Надја, а тоа беше единственото што сакав.
Сега сакам да одам понатаму. Толку од мене.
Со задоволство. Рековте, половина од неговиот имот?
Молам?
Расколви. -Мојата нова жена. Ми треба печат да се ослободам од старата.
Ново правило. Треба да имаш 15 години за стапување во брак.
Варварски.
Тоа е сe?
Се чини дека е.
Има нешто што не го направив.
Треба да го направам.
Знам дека можеби си чула и сакам да знаеш дека ќе го убијам. Ветувам.
- Молам? - Пугачов.
Изгледа само сум го ранил. Собира илјадници војници околу Москва.
Не е мртов? -Ќе биде. Не промашувам два пати.
Сега се извинувам, крвопролевањето ми е на памет.
Павел, морам да ти кажам нешто.
Откако ќе ти кажам, нема веќе да бидеш ист.
Да застанеме само за момент.
Добро.
Ќе ти шепотам.
ГРИГОР
- Не! Премногу е горка. - Пробај ја оваа.
Покрцкава е. Свежа. Еве...
Подобра е. Не е премногу горчлива. -Голтка? -Да.
- Зошто го поведе малото конте? - Мажите мораат да научат да ловат.
Му требаме.
Погледни.
Тука.
Ебате! Добар погодок! Кој беше овој? -Трети! -Добро.
Сега Максим може да оди, а ние да продолжиме? -Убав додаток, пиштол.
- Ќе го држам на следниот портрет. - Се сложувам. Изгледаш супер.
- Многу Максимовски. - Или јас можам...
Четврти.
Извини, Аркадиј.
- Не сум виновен што си бавен. - Се однесуваш како идиот. -Не!
- Ти се однесуваш така. Нели, Максим? - Не сум сигурен.
- Борете се да видам кој е во право. - Да! -Не треба да се бориме.
Знаеш што би требало? Да плачеме. Да плачеме и да се прегрнуваме,
да се смееме на нешта од младоста. Нашиот пријател е мртов!
Сакам да стојам в шума со тебе и да ја чувствувам загубата. -Борба...
- Да, да се бориме. -Григор, немој... - Борба, Аркадиј! Удри ме в лице.
Нема да те удрам. Добро, ќе те удрам.
Доста! Доста!
Нема победник. Продолжете додека некој не се онесвести.
- Кој ѓавол? -Има право. - Тој е дете. -Со стара душа.
- Слушаш? Со стара душа. Забавна душа! - Ќе се вратам во палатата.
Тринаесет!
Григор, може ли да разговараме како мажи? -Да, секако.
Развод. Ти и Георгина? Би ја ценел твојата искреност.
Ќе ја откачиш својата кобила за да ја јавнеш мојата ждребица?
Овде сум да ловам елени и да пијам. Не сум размислувал. Еве голтка!
- Мислам дека ќе се вратам. - Не! Остани и пукај. Ајде, Максим.
Обично дремам во ова време. Поздрав!
Ајде, одиме...
- Кого уби? -Не ги знам имињата. - Подобро така. -Каде е Георгина?
Кај Катерина. Да и ја ублажам болката така што ќе се фрлам на неа?
Ако ја присилам, дали ќе зажали, ќе биде лута или малку благодарна?
- Одеби, Петра. Ќе те застрелам. - Извини. Се разведуваш?
- Би било добро да имам план. -Не знам. - Луѓето се обложуваат кого ќе избереш.
Пријателот ми почина и не можам да го слушам твоето дрдорење!
Разбирам.
Ако ви треба нешто, кажете ми.
- Собава е помала? -Од... - Од претходно. Како да е помала.
Ако не викаш, зјапаш. На тенок мраз си, Петра!
Јас...
Те барав.
Добро си? -Не сакам да се борам, Аркадиј, прашај се дали си ти добро.
Еве го твојот пиштол. Го испушти.
- Добро си? - Навистина ме прашуваш?
Не баш. Се разбира дека не си.
Мариел сака да се оженам со неа и да се разведам од Георгина.
Знам. Се обложуваат. -Добро. На која би се обложил ти?
На ниедна.
Со Мариел е тоа нов живот. А Георгина сме ние, со делче кое недостига.
Не можам да ја погледнам без да помислам на него.
Не можам да погледнам сирење без да помислам на него. -Или шунка. -Смокви.
Минџа. -Крвави торза кои молат за милост.
- Каде одат тие? - Веројатно на оргија во црквата.
- Сакаш? -Мислам дека само ќе гледам. - Секс и тага, заеби ја болката.
Да одиме.
Не можам повеќе да изгледам тажно.
Однесов торта кај Татјана и морав да си го каснам јазикот
за да не се смеам за нејзиниот црн фустан. -За неговата ебена смрт!
- На здравје! -На здравје! - На здравје! Ура!
Срање! Григор.
"Веселете се! На здравје!"
Кој ѓавол?
Славите, нели? Наздравувате за смртта на човекот кој ме сакаше
и ве сакаше сите на свој начин.
Да, нестабилен и луд, и ебано единствен!
Не го познававте, само така си мислите!
Не ги видовте неговите очи со солзи кога ја гледаше шумата в зори или...
Кога вшмукуваше пита од гулаб.
Кога беше насилен поради пријател. Ебете се сите зашто сте слепи!
Ви недостига љубов!
Тој чувствуваше сe, не со пречки и огради, и кули во воздух како нас.
Ако беше гневен, беше тоа до крај. Само радост, само убивање.
Го осозна животот во еден дел.
Не во малечки делчиња.
На тој начин ме сакаше. Малкумина се такви.
Беше во целост нурнат во животот. Такви веќе нема да запознаете!
И на мојот живот му дојде крај во ледената вода.
Го сакав.
Повеќе отколку што сум сакал или ќе сакам некого. -Што зборуваш?
Јас сум овде. Ме сакаш мене.
Се разбира дека си тука.
Тој беше чудовиште. Заебано чудовиште.
Одете сите на спиење.
Или ќе ве испоубиеме сите.
Григор!
- Те молам. - Да не си ме допрела!
Имаш прилика за нов живот. Ме сакаш и знам дека страдаш. -А ти не?
Не страдам, зашто ме направи слугинка и ми ја уништи фамилијата!
Ме дупеше на оргија, ме викаше Миријам додека свршуваше! Ми ги уби саканите.
- Не може да бидеме заедно. - Нема да ми уништи сe.
Доста беше! Се сакаме, можеме да бидеме среќни.
Сакаш нов живот или ебано ќе страдаш отсега?
Ќе лежиш со Георгина сеќавајќи се на времињата кога ја дупеше пред тебе?
- Го сакаше? Тој не тебе. -Ме сакаше. - Не е љубов ако носи страдање.
Оди си! -Затоа што сум во право? Треба да си ми благодарен што гледаш јасно.
Оди си.
Не се откажувам.
Тој нема да победи.
Павел, сега веќе ништо не е вистински важно.
И понатаму глумам дека е. Но не е.
Колку те сакаше.
И како сега тие ќе се трудат да ме уништат.
И тебе заедно со мене.
Здраво.
- Сега мислев на тебе. - Здраво.
Може ли да спијам овде?
Здраво, Павел. Знае ли тој?
Сега разговаравме за тоа.
Григор, мораш да направиш нешто за мене.
За Петар.
Што и да е.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС