WIELKA. HISTORIA MIEJSCAMI PRAWDZIWA
PIOTRUŚ I WILK
ELŻBIETA
- Nie. - Tak.
- Nie chcę się kłócić. - To nie mów, tylko potakuj.
Pozwól, że wprowadzę trochę logiki.
Lepiej ją wyprowadź, bo jest nudna.
Logika nie ma wyobraźni.
Ale zawsze jest dziwnie logiczna.
Weźmy wojsko na granicy ze Szwecją i twego bratanka w jeziorze.
Kto porusza się szybciej?
Przykro mi, logika nie dopuszcza uczuć. Przepraszam.
Nie ma za co.
Przygotuj się na potoki łez.
- Łzy widywałem często. - Bywałeś ich powodem.
Niestety.
Pewna kobieta tak mnie pokochała, że zawsze płakała na mój widok.
Z początku było mi jej żal, ale potem czułem już tylko irytację.
Będę potrzebować takich historii nad jeziorem,
dokąd udamy się najpierw.
Jest mocny.
- Oceniasz to głową? - Ojciec mnie nauczył.
Nigdy nie pomyślałeś, że z ciebie zażartował?
Do tej pory nie, ale... to ma sens.
To tu.
Jak go wyciągniemy?
- Trzeba zaczekać na lato. - Nie zostawię go tu.
No tak. Przykro mi wracać do logiki, ale...
- On się stąd nie ruszy. - Otóż to.
Głośno i dobitnie wyraziłaś moją myśl.
Ja też się nie ruszę. Jedź, jeśli musisz.
Gdy zgłodnieję, upoluję wilka.
Czemu podejrzewam, że to prawda?
Jadłam kiedyś wilcze zrazy. Z Piotrem Wielkim, na śniegu. Delicje!
- Chętnie posłucham o Piotrze Wielkim. - A ja o tym, jak wyłowić Piotra.
Wiem: armaty.
Ściągniemy tu armaty i wystrzelimy sto kul.
- To będzie wesołe i widowiskowe. - I czasochłonne, bo trzeba stu armat.
Co ty...
Super!
Przeprawiamy się w trzech miejscach, bierzemy te wioski.
Przewiduję, że opór będzie nieznaczny, bo ich zaskoczymy
no i to są Szwedzi, z kręgosłupem jak u filetowanego śledzia.
- Na słówko, Wielementow. - Jasne.
Przygotujcie ludzi. Ruszamy o świcie.
No dobra. Parę spraw.
Rozumiem, że śledzie miały nakręcić wojsko przeciw wrogom.
Tak, oczywiście.
Tylko że tak naprawdę to nie są wrogowie. Mam problem:
nie mogę zabijać Szwedów.
- My możemy i to uwielbiamy. - Aha.
Już pozwoliłem ludziom brać głowy na pamiątkę.
Dla wzmocnienia morale.
Bardzo to przygnębiające!
No dobra. Opracujmy nowy plan,
który rozwiąże ten problem.
Jak zdobyć kraj, nikogo nie zabijając?
Chcesz odzyskać kraj? To go, kurwa, weź!
Ja tu dowodzę. Jestem królem!
Król umie zabijać swoich.
- To podstawa. - Agnieszka mówi, że jestem za łagodny.
Agnieszka.
Mówimy o wojnie i dylematach, a ciebie naszła myśl o jebaniu mojej żony?
Nie naszła. O jebaniu twojej żony myślę bez ustanku.
- Dobrze wiedzieć. - Pójdziemy!
Umrę w pałacu,
dosiadany przez twoją żonę,
pijąc twoje najlepsze sznapsy, aż eksplodują mi płuca.
A może... daj mi dzień na wymyślenie planu lub pogodzenie się z zabijaniem swoich.
A może... wyruszymy o świcie,
a ty do rana wyhodujesz sobie między nogami jakieś klopsiki.
- Zniewaga kulturowa i osobista. - No.
Do jutra.
Wyśpij...
A może... daj mi trochę czasu na wymyślenie planu.
Twój brak przytomności poczytuję za zgodę.
To potrwa kilka godzin.
Jeśli się uda, usłyszymy trzask i będzie dziura.
Objaśniasz mi mój pomysł?
Faktycznie.
Dziwnie jest myśleć o nim, leżącym pod nami.
Poradzę ci: nie myśl.
Będę w namiocie.
Wyruchaj mnie.
Najlepiej dziko.
Tak, żebym drżała o swoje życie.
Ból nie minie.
Minie na krótko.
- Potrzebuję wytchnienia. - Od czego?
Pogawędka tytułem gry wstępnej?
Miło, ale nie ma potrzeby. Po prostu mnie wyruchaj.
Zawsze mnie ciekawi życie wewnętrzne partnerek.
- Jesteś wyjątkowo wkurzający! - Mnóstwo osób mi to mówi.
Nie rozumiem dlaczego.
Straciłam bratanka, właściwie to syna.
Pierwszego wyciągnęłam posiniałego z jeziora,
a teraz drugi. Dwa razy w życiu to za wiele!
Chcę od siebie to wszystko odsunąć,
chociaż na minutę, gdy będziesz mnie rżnął,
a rozkosz będzie... rozwalać moje ciało.
Słyszałem o twoim synu.
Smutne.
Wycofuję propozycję.
Dlaczego znów to sobie robisz?
Widziałem dużo ciał.
I coś sobie uświadomiłem.
Albo zmarły znaczy zbyt mało
i wątpisz w swoje człowieczeństwo,
albo zbyt wiele - i zastanawiasz się nad swoim zdrowiem psychicznym.
Po śmierci syna wciąż leżałam w łóżku i patrzyłam w ścianę.
Co rano przychodził Piotr, dziewięcioletni,
i przynosił mi kanapkę ze smażoną przepiórką.
Nie jadłam jej. On nic nie mówił,
tylko trzymał mnie za rękę. Siedział ze mną do zmroku.
Po prostu przy mnie był.
Pewnego dnia zapytał:
"Poczułabyś się lepiej, gdyby kanapka była z aioli?".
Zaśmiałam się. To był obcy odgłos, nie wierzyłam, że pochodził ze mnie.
Uratował mnie.
Zdecydowanie mamy tu sytuację "zbyt wiele".
Zdecydowanie.
O, cześć.
To ty!
Oczywiście, teraz...
Tak.
Dbaj o niego po tamtej stronie.
Proszę cię o troskę i zrozumienie. Potrzebował tego.
Daj mu to teraz.
Masz rację, muszę.
- Mówiłaś coś? - Przyszedł tu wilk.
Są zrazy?
Nie.
Hura.
Słuchajcie... wczoraj sobie chlapnął.
Wiecie, jaki jest. Istny baniak z wódką.
Przekładamy akcję,
bo mamy nowe informacje
i wymyślamy nowy plan.
Potężne z was chłopiska, co?
To krew? Wygląda jak syrop malinowy.
Rozwiąż mnie, kurwa, i to już!
Posłuchaj. W nocy wpadłem na pomysł.
Jakby przyszło do mnie przeznaczenie.
Wpatrywałem się w niebo, aż nagle wybuchła gwiazda.
Gdy się przyglądałem, w mojej głowie skrystalizował się pomysł.
- Zatłukę cię, fiucie. - Słuchaj i nie przerywaj.
Te tereny przygraniczne,
szwedzki klimat, rosyjska ziemia, są niezamieszkane.
Mógłbym tu założyć własne królestwo.
Nikt nie zginie, stworzymy kraj od zera i nadamy mu nazwę...
Hugolandia!
Dobra. Komentarz.
- Przestrzelę ci oczy, jaja i nozdrza. - No tak.
Jesteś samolubny, może więc dotrze do ciebie to:
Przyjedzie Agnieszka
i będziemy żyć w dziwnym, błogim trójkącie,
zbudujemy wspaniały pałac, a ty umrzesz jako...
w pewnym sensie król numer dwa,
na własnej ziemi, gdy będzie cię ujeżdżać Agnieszka.
To jest takie uczucie, jakbyś był w drżącym aksamitnym imadle, przyjacielu.
A gdy oboje dojdziecie,
ona będzie popatrzy na ciebie tym wzrokiem, który mówi...
"Kiedyś w takiej chwili zabiję".
To wyjątkowe uczucie.
Czy powiesz coś innego niż "dziękuję", "ojć" i "kurwa, hura"?
Jesteś...
idiotą.
A może geniuszem?
Mogę zdobyć Szwecję. Po to przyjechałem.
Może umrzesz w rowie pod Sztokholmem,
z wystającym z dupy bagnetem? Jak mięsne lody na patyku!
Martwy car to martwy człowiek.
Nie warto dla niego zamarznąć.
Jestem gotowa.
Świetny kostium,
ale tu nie wejdziesz.
Ty nie możesz. Przecież on cię nie zna.
Ja... nie zdołam z tym polemizować,
choć miałbym mrowie logicznych odpowiedzi.
Nie utop się.
Nie chcę się tłumaczyć.
Dziękuję.
Po 30 sekundach cię wciągnę.
Cholera.
- Jezu! - Znalazłam inną dziurę. Tam.
- I znalazłam jego. - Tak?
Jest bardzo głęboko. Chyba koń go tam trzyma.
Zanurkuję z obciążoną liną...
Zostawimy go.
W porządku. Jesteś pewna?
Wygląda na spokojnego,
jakby jechał do góry nogami na błękitnej chmurze.
Chcę zapamiętać,
jak trzyma mnie za rękę,
je lody i zrzuca psa z dachu.
- Psa? - Tak.
- Daj mi chwilę. - Oczywiście.
Piękne miejsce na koniec, mój kochany.
Teraz odjadę, ale wiedz, że zawsze będę cię mieć w sercu.
Od szlochu popękają mi żebra, ale to nie szkodzi,
bo i tak już nigdy nie odetchnę pełną piersią, bez bólu.
Radość, którą mi dałeś...
to bardziej niż wystarczające.
Dobra. Odtąd dotąd, z dostępem do rzeki i morza.
Ona na to nie pójdzie.
To będzie realizacja jej pomysłu. Strefa eksperymentalna.
Przekonam ją.
Zadedykujemy to Piotrowi.
Tak. Biedny dzieciak.
Trzymajmy się przyszłości. Jest milsza.
Nigdy jej nie przekonasz.
Przekonałem ciebie i Piotra, żeby zajebać jej armię.
Panowie! Caryca Rosji żąda zwrotu armii.
- Jezu! - Serio?
W żałobie jest też gniew.
Pohamuj go, bo strzelę ci w głowę.
Mam ich przywieźć żywych i przywiozę.
Rozumiem.
Jezu!
Wiecie co? Położę się na minutkę.
No, zastrzel mnie.
Celuj między oczy. Nie wrócę.
Generale, jedziemy do domu.
Więc sam to zrobię.
Proszę wykonać rozkaz.
Z godnością! Bo będę bardzo zawiedziony.
Nie wspomnę o niezadowoleniu, które będzie ci towarzyszyć w zaświatach.
To dopiero będzie kanał!
Przykro mi.
Z powodu Piotra.
Nigdy sobie nie wybaczę.
Zależało ci na nim, choć bywał wobec ciebie bardzo okrutny.
Pamiętam, jak raz zalałem ryja do nieprzytomności i ocknąłem się
cały w cieście,
obok gorącego pieca.
Nie wiem, czy żartował, czy naprawdę chciał mnie upiec.
- Był wyjątkowy. - Tak. Hura dla niego.
KATARZYNA
Jeszcze raz.
Dzień dobry.
Dzień dobry. Chodź na śniadanie.
Ustanowiłam prawo do rozwodu.
Cały dwór o tym mówi.
O tym i...
- oczywiście... - Wypowiedz to imię. Piotr.
Ciągle odbija mi się echem w głowie.
Piotr. Piotr.
Jeszcze raz.
Nasza piosenka. Raz mi ją zanucił.
W mojej głowie grała dla nas muzyka. A teraz...
- Katarzyno. - Nie dotykaj mnie. Musimy iść dalej,
ciągle iść, inaczej fala ciemności spróbuje mnie zatopić.
Chciałabym jej na to pozwolić, ale nie mogę.
Intensywne to.
Chodź. Kazałam urządzić pokój śniadaniowy obok nowego apartamentu.
- Co? - Stoczyliśmy tam wiele walk
intelektualnych i seksualnych. Muzycy, za mną.
Stoi przede mną.
Widzę bestię w jego oczach. Jeden z nas zginie. Ja...
albo Pugaczow.
Męska sprawa.
On próbuje się zamachnąć nożem,
ale wytrącam mu go kopniakiem.
Miałem buty na słupku, więc zrobiłem to bez trudu.
Podnoszę pistolet.
Mam drania!
"Nie, Maksymie!
Błagam cię, elegancki panie!
Okaż litość, proszę!".
Patrzę na niego z góry i mówię:
"W sercu Maksyma nie ma litości".
Na maksa!
Słodki z ciebie dzieciak.
Wypijmy za carycę.
- Wyzwoliła kobiety wszędzie. - I mężczyzn.
Są krzesła.
Lubię siedzieć na twardym.
Irytująca kurwa.
Marial czekała w powozie i obserwowała.
Ona też jest bohaterką.
Nasz heroizm jest wspólny, jak wszystko w małżeństwie.
Dzień. Cały dzień.
Ukrywała jego śmierć przez cały pieprzony dzień.
Oszukańcza zdzira.
Przynieść Pawła, pani?
Tak. Nie! Nie.
W dzieciństwie
Grigor i ja wymyśliliśmy własny język.
Byliśmy kompletnie zwariowani.
George, powtórz to wszystko.
Kiedy byliśmy dziećmi...
Zaczęłaś inaczej.
- Gdy mieliśmy po 14 lat... - Chodźmy.
Otwiera się biuro rozwodowe. Weźcie jedzenie, jeśli chcecie.
Jeszcze raz.
Kochałam tę melodię.
Cicho bądźcie obie, chcę posłuchać.
Na cześć carycy, hura!
- Kochają cię. Dałaś im wolność. - Dzięki ci!
Pomogłaś tylu nieszczęśliwym ludziom.
Niektórych usidliły takie zdziry!
Dworzanie, damy dworu.
To wielki dzień. Wyzwalamy się z więzów.
Jeśli ktoś jest w nieszczęśliwym małżeństwie pełnym przemocy,
nie musi już zabijać oprawcy kamieniem.
Wystarczy wypełnić formularz w trzech egzemplarzach...
i związek małżeński będzie zakończony.
Hura.
Tęsknię za moim mężem.
Moje cierpiące serce nie chce już bić.
Ale będzie bić dalej, bo wy jesteście moją miłością,
moim przeznaczeniem i...
Biuro jest otwarte.
George, przekaż to Grigorowi.
Czy wolisz zachować godność i zrobić to sama?
- On i ja... - Mieliście swój język, bla, bla!
Uwielbiam niebo.
Lubię na nie patrzeć. Od zawsze.
Wtedy widzisz różne rzeczy.
Od dawna nie patrzyłam w niebo.
Przestałam. Nie wiem dlaczego.
Spójrzcie na tę chmurę w kształcie antylopy.
- Katarzyno! - Nie wolno patrzeć i mówić jednocześnie.
- Racja. George, do cholery! - Przepraszam.
- To ja przepraszam. - Nie ma za co.
Myślałam, że coś poczuję.
Rozwody, miłość ludu...
Prawdziwe osiągnięcie.
Tak. Odmieni życie wielu.
- O cholera. - Dobry Boże!
Jej mąż złożył papiery rozwodowe.
Szlag!
Do środka albo każę cię zastrzelić!
- Zostawił mnie z niczym! - Już!
Dzień dobry. Chciałem poznać aktualną liczbę ofiar
przepisu rozwodowego.
Arcy!
Boskie prawo działa,
a gdy wtrąca się do niego mężczyzna lub kobieta,
pojawiają się niezamierzone konsekwencje.
To zły moment.
Postęp wymaga ofiar.
- Nie chodzi tylko o straty w ludziach. - Jak to?
Jesteś. Przejdziemy się?
Sami.
Pani!
Witamy na targu małżeńskim.
Dla ciebie jeszcze za wcześnie,
ale ci wszyscy starcy z wielkimi majątkami
to dla nas gratka.
Są żałośni, czują wdzięczność i wkrótce umrą.
Rosjanki zyskują.
- To jest... - Genialne, tak.
Wreszcie zrobiłaś coś słusznego.
Jest kwestia majątku.
Kobiety zostają z niczym.
- Tak. - Chciałaś dobrze.
Twoje serce jest dobre.
- Jest czarne i martwe. - Oczywiście.
Patrz: Raskolwy.
Rano się rozwiódł, po południu ożenił,
rozwiódł tuż przed kolacją i wrócił po następną.
Boże. Co za chaos.
Niezamierzone konsekwencje.
Nie mów mi o niezamierzonych konsekwencjach.
Dobrze znam niezamierzone konsekwencje.
- Szwecja. - Co?
Mogłam powiedzieć cokolwiek innego.
Kąpiel solna, ślina wydry, gulasz irlandzki,
zrań mnie, kochaj, pocałuj, zapomnij o wszystkim,
dotknij mnie, uderz, zastrzel.
Kocham cię ze wszystkich sił, a kiedyś będę cierpieć,
już nigdy nie mogąc cię dotknąć.
Nigdy...
nasze oczy nigdy się nie spotkają i mnie nie rozpalą,
nigdy już nie usłyszę głupich słów, od których aż szumiało mi w żyłach.
Nie odchodź, nie opuszczaj mnie, nie opuszczaj.
To ostatnie mogłam powiedzieć więcej razy.
- Przykro mi. - To mogłam powiedzieć.
- Idź odpocząć. - To mogłam powiedzieć.
Nie masz teraz sił, by się zajmować tak zapalnym tematem.
Odwołaj prawo do rozwodu,
połóż się w ciemnej komnacie, jedz brzoskwinie
i czekaj, aż Bóg cię uzdrowi.
- Brzoskwinie? - Jadłem 40 dziennie
przez miesiąc po śmierci grubej matki.
Żeby się pozbyć cierpkiej goryczy z ust.
Męczyła mnie, nie ustępowała.
Potrzebowałem czegoś słodkiego.
Ale 40 brzoskwiń dziennie...
Ciągle miałem biegunkę.
Wchodziła słodycz, wypływała gorycz.
Wyrzuciłem z siebie żal w postaci brzoskwiniowego gówna.
- Pomogło? - Do dziś płaczę,
gdy jem brzoskwinie, ale tak. Pomogło.
Może po prostu musimy ponosić niezamierzone konsekwencje.
- Pani... - Muszę się położyć.
Powiem jedno:
gdybyśmy mieli rozwody, kiedy przyjechałaś,
ty i Piotr nigdy byście się w sobie nie zakochali.
Teraz byłabyś w Prusach, układała kwiaty
i obciągała jakiemuś Ottonowi.
Leonoro.
Niech każda rozwiedziona osoba dostanie 40 brzoskwiń. Od carycy.
Zanieście mnie do mojej sypialni.
Kurwa.
Zostaw mnie i mojego męża w spokoju!
Straż! Zróbcie coś dla mnie.
- Podobno nie otworzą. - Akurat.
Jeszcze raz.
Won z tym żałosnym cyrkiem.
Czemu zamknęłaś biuro?
Bo to katastrofa.
Gdy nie skaczą z okien, to się biją.
Początkowe problemy. Nie możesz tego zatrzymać.
Mogę. Zatrzymałam.
- Ludzie tego potrzebują. - Mówisz o sobie.
Tak, to prawda.
Mówiłaś, że musisz działać, by nie utonąć w bezsensownym smutku.
Idź już. Jestem zmęczona.
Rozwód, Katarzyno. Wybór.
Cholerny wybór.
Do tej pory to pojęcie było obce wielu osobom, także mnie.
Nie widzę wyjścia
i, co dziwne, nawet mnie to nie obchodzi.
A naprawdę się starałam,
przez kilka minut próbowałam coś wytrząsnąć
z maleńkiego, śmiesznego kubełka, który nazywam swoim przeznaczeniem.
Bardzo mi zależy.
- Skoro muzycy wyszli, będę nucić. - Katarzyno.
Rozumiem, że ci smutno
i masz serce w rozsypce,
ale wreszcie możesz zrealizować swój cel.
Po to ci pomagałam!
Żałuję, że nie mogę ci uświadomić prawdy
o psychotycznym, samolubnym, brutalnym dzieciaku,
który niszczył twoje rządy i nazywał to miłością. Zamknął cię w kufrze,
zabił ci niedźwiedzia, podpalił szkołę i jebał twoją...
Wypierdalaj. Już!
Nie mogłam znieść, jak o nim mówiła.
Wybacz.
- Pójdę już. - Nie, mogłabyś zostać?
- Zostać? - I mówić.
Wszystko jedno o czym.
Ładne masz tu ściany.
- Głośniej. - Podoba mi się tapeta.
Mam suknię w podobnym kolorze.
Kiedy się skupię, mam wrażenie, że on jest za drzwiami.
Jakbym słyszała jego kroki.
Zamykam oczy i czekam, nerwowa jak mucha w szklance.
On wpada i mówi, że chce mnie zerżnąć, natychmiast, jak zawsze.
Całuje tak mocno, że wysysa ze mnie krew.
Podnosi moją suknię
i drze na mnie pończochy.
Słyszę, jak moja głowa uderza o ścianę, gdy on we mnie wchodzi.
A ja mówię: "tak". Zawsze mówię: "tak", zawsze mówiłam.
Nawet, gdy nie jest dobrze,
a nie zawsze było, zwłaszcza gdy jadł bażanta.
Ale dziś go nie jadł, więc...
zaczynamy się pieprzyć przy ścianie. Moje policzki różowieją,
on płytko oddycha,
porusza się coraz szybciej
i robi tę minę, która zwiastuje, że zaraz koniec.
Pachnie solą. Zawsze pachniał.
Gryzę go w bark i czuję smak oceanu.
On jęczy, ja też, i jest po.
Nic nie mówimy.
Jakbyśmy zbudowali i zburzyli miasto w jakieś cztery minuty.
Potem on wychodzi.
Przepraszam. Nie wiem, dlaczego...
Kurwa, przepraszam.
To było ciekawe.
Tak.
Nie da się tego znieść, prawda?
Musisz odpocząć.
Słusznie przerwałaś to fiasko z rozwodami.
- Jesteś dzielna, ale... - Chcesz Grigora.
Złapiesz go w pułapkę i zatrzymasz.
Ja chcę Piotra,
ale on leży martwy w jeziorze.
I ja jestem martwa,
ale wciąż mogę mówić. To dziwne.
Pójdę już.
Gniewasz się.
Skądże. Kocham cię.
Odebrałam ci go.
Wiem. Cierpiałaś.
Nie dawaj jej szansy, żeby odebrała mi Grigora.
Zrobię to, co najlepsze dla Rosji.
Skąd wiesz?
- Przeznaczenie. - Niesamowite!
Ale jesteś tylko człowiekiem.
Jeśli masz misję od losu, to o tym wiesz.
Gdy wszystko się wali, nie tracisz pewności?
- Nie. - To mogą być urojenia.
Jak wtedy, gdy kogoś kochasz i myślisz, że on ciebie też,
a znaczysz dla niego tyle, ile brud na podeszwie.
To możliwe.
Dlatego strzał w głowę jawi mi się jako atrakcyjne rozwiązanie.
Odpoczywaj.
To niemożliwe.
Podać ci Pawła, pani?
Nie. Połóż go.
Otwórz.
Pani...
Katarzyna Wielka, władczyni praktyczna. Formularz.
- Dlaczego? - Co?
Wiem co. Pytam dlaczego.
Dlaczego chcesz rozwodu? Podaj powód.
Nie ma takiej rubryki.
Stale wszystko ulepszam. Hura!
Dlaczego? Mów.
Jej oddech cuchnie jak ścierwo jelenia.
Gdy coś je, mam chęć ją udusić,
a seks z nią mnie usypia.
Nie. Odmawiam.
Jedzenie bokiem do siebie, seks rano, wyobrażaj sobie inną.
Następna osoba.
- On mnie bije. - Zatwierdzam.
Ale jeśli odejdę... zostanę z niczym.
Otrzymasz połowę jego pieniędzy.
Każda kobieta dostanie połowę majątku.
W razie potrzeby - strzelać.
Jestem wolna?
Od niego - tak.
Od życia i ryzyka wielkiego bólu i niewyobrażalnego cierpienia - nie.
Poślubiłem Nadię i wyruchałem ją. Właściwie tylko po to to było.
Teraz chcę iść dalej. Taka moja natura.
- Oczywiście. Połowa majątku, tak? - Że co?
Raskolwy.
Moja nowa żona. Przystaw pieczęć, żebym pozbył się starej.
Nowa zasada:
żeby wziąć ślub, trzeba mieć 15 lat.
Barbarzyństwo.
- To już wszyscy? - Na to wygląda.
Jest coś, czego nie zrobiłam.
Muszę się tym zająć.
Pewnie już słyszałaś. Wiedz, że go zabiję. Przyrzekam.
- Co? - Pugaczow.
Jednak nie trafiłem.
Podobno zebrał tysiące ludzi pod Moskwą.
- Nie zginął. - Zginie.
Dwa razy nie pudłuję. Pójdę już. Rozlew krwi to mój nowy fach.
Pawełku, muszę ci coś powiedzieć.
Ale gdy to powiem, zmienisz się na zawsze.
Odczekajmy więc chwilę.
No dobrze.
Powiem ci to szeptem.
Nie. Gorzkie.
Skosztuj tego. Bardziej chrupiące.
Lepsze. Mniej cierpkie.
Łyka?
Czemu zabrałeś tego zniewieściałego gnojka?
Mężczyzna musi się nauczyć polować. On nas potrzebuje.
Patrz. Jeleń.
Kurde, dobry strzał.
- Trzy! - Dobrze.
Może Maksym wróci, a my pójdziemy dalej?
Pistolet to świetny rekwizyt. Zapozuję z nim do portretu.
Pełna zgoda. Świetnie wyglądasz z bronią. Na maksa.
Albo ja się stąd zabiorę.
Cztery! Przykro mi, Arkady.
Nie moja wina, że jesteś powolny.
- Zachowujesz się jak ostatni chuj. - Nie ja, tylko ty. Prawda?
Trudno powiedzieć. Jak się pobijecie, to się dowiecie.
Rymujesz, świetnie! Masz rację.
Nie powinniśmy się bić, tylko wiesz co? Płakać!
Powinniśmy płakać, przytulać się
i ze śmiechem wspominać młodość.
Bo nasz przyjaciel...
nie żyje!
Chcę stać z tobą w lesie i tęsknić za nim!
Walka, walka, walka, walka!
Tak. Walczmy.
Grigor, nie.
Walcz, walcz, walcz, Arkady! Daj mi w mordę.
Nie dam ci w...
dobra, dam.
Dość! Wystarczy!
Nikt nie wygrał. No, dalej, aż któryś straci przytomność.
- Co, kurwa? - Ma rację.
- To dzieciak. - O starej duszy.
Słyszałeś? Stara dusza. Wesoła dusza!
Wracam do pałacu.
Trzynaście!
Grigor, pogadamy po męsku?
- Jasne. - Rozwód. Ty i Georgina.
Rozstajecie się? Będę wdzięczny za szczerość.
Chcesz się pozbyć starej szkapy i dosiąść mojej klaczki?
Przyszedłem tu postrzelać i się napić. O tamtym nie myślę. Łyknij sobie.
Wiesz, chyba wrócę.
Nie, nie.
Zostań i strzelaj. No, Maksym.
O tej porze zwykłem ucinać sobie drzemkę. Pa!
No, już.
- Kogo zabiłeś? - Nie znam nazwisk.
- Tak jest lepiej. - Gdzie George? - U Katarzyny.
Myślisz, że ukoję jej żal, rzucając się na nią?
Czy jeśli ją przymuszę,
będzie smutna, wściekła czy wdzięczna?
- Spierdalaj, bo zastrzelę. - Przepraszam.
Będzie rozwód? Chcę już coś zaplanować.
Nie wiem.
Ludzie obstawiają, co zrobisz, którą wybierzesz.
Zginął mój przyjaciel. Nie będziesz mi tu gadać takich rzeczy!
Rozumiem. Gdybyś czegoś potrzebował, daj znać.
Ten pokój jest mniejszy?
- Niż...? - Przedtem.
Wydaje się mniejszy.
Jak nie krzyczysz, to się gapisz. Stąpasz po kruchym lodzie!
Ja...
Szukałem cię.
Trzymasz się?
Wygrałem walkę, więc raczej ty powiedz, czy się trzymasz.
Twój pistolet. Upuściłeś.
- Dobrze się czujesz? - Naprawdę o to pytasz?
Nie. Jasne, że nie.
Marial chce, bym ją poślubił i rozwiódł się z George.
Wiem. Ludzie robią zakłady.
Na którą postawiłeś?
Na żadną.
Z Marial miałbym nowe życie.
Z George... to my, ale kogoś brakuje.
Nie mogę na nią spojrzeć, nie myśląc o nim.
Kojarzy mi się z nim nawet ser.
- Szynka. - Figi.
- Cipka. - Zakrwawione torsy błagające o litość.
- Dokąd idą? - Chyba na orgię w cerkwi.
- Masz chęć? - Pewnie tylko popatrzę.
Seks i żal.
Jebaniem przepędźmy ból. Chodźmy.
ON JEST TRUPEM. HURA!
Nie mogę już udawać smutnej.
Zaniosłam Tatianie ciasto. Ugryzłam się w język,
żeby się nie śmiać z jej czarnej sukni.
- Za jego pieprzoną śmierć! - Hura.
O cholera. Grigor.
Co jest, kurwa?
Świętujecie, tak? Mój przyjaciel nie żyje.
Opijacie śmierć człowieka, który mnie kochał? I was, na swój sposób.
Tak, był nieprzewidywalny,
szalony
i wyjątkowy! Nie znaliście go. Tylko wam się zdaje.
Nie widzieliście łez w jego oczach, gdy patrzył na las o brzasku,
jadł pasztet z gołębi,
wpadał w szał, bo skrzywdzono jego kamrata. Walcie się!
Nie widzieliście go naprawdę, nie kochaliście go!
On próbował wszystkiego,
nie ograniczał się, jak reszta nas, płotami i ślepymi zaułkami!
Gdy się wściekał, to był samą wściekłością,
samą radością, samą zabójczością!
Znał życie w całości,
nie w nędznych fragmentach.
W ten sposób kochał mnie.
Był najniezwyklejszym z ludzi.
Naprawdę żył pełnią życia!
Drugiego takiego nie będzie.
Moje życie też się skończyło w tej lodowatej wodzie.
Kochałem go. Jak nikogo przedtem. I nikogo już tak nie pokocham.
A co ty pierdolisz? Jestem tu.
Kochasz mnie.
Oczywiście, że tu jesteś.
Był potworem. Jebanym potworem!
Idźcie wszyscy spać. Albo was powystrzelamy.
Grigor!
- Proszę. - Odpierdol się!
Masz szansę na nowe życie. Kochasz mnie.
Wiem, że cierpisz.
- Ty nie. - Nie. Bo zrobił ze mnie sługę
i zniszczył moją rodzinę.
Raz mnie zerżnął na orgii i nazwał Miriam.
- Zabił moich bliskich. - Nie możemy być razem.
Tego mi nie zepsuje! Dość!
Możemy być szczęśliwi.
Chcesz nowego życia czy zamierzasz tkwić w bólu?
Leżeć z George i wspominać czasy, gdy rżnął ją na twoich oczach?
- Kochałeś go, ale on ciebie nie. - Tak.
To nie miłość. Dręczył cię!
- Odejdź. - Bo trafiłam?
Powiedz: "Sprawiłaś, że zrozumiałem".
- Odejdź. - Nie zrezygnuję.
On nie wygra!
Widzisz, Pawełku,
teraz już nic nie ma znaczenia.
Mogę udawać, że ma, ale tak nie jest.
Jak on cię kochał.
Teraz będą próbowali mnie zniszczyć.
I ciebie ze mną.
Hej. Myślałam o tobie.
Cześć. Mogę tu spać?
Cześć, Pawle.
Wie?
Właśnie o tym rozmawialiśmy.
Grigor, musisz coś dla mnie zrobić.
Dla Piotra.
Wszystko.
Wersja polska na zlecenie HBO Hiventy Poland
Tekst: Karolina Bober