- Неверојатна си! - Да, сум.
- Колку е резултатот? - 427:309.
- Кој е чиј? - Не се сеќавам.
Ми се допаѓа ова. Забавно е. Мора да се забавуваме. -Се согласувам.
Зашто забавата е забавна и возбудлива. Како и ти.
- Не знаев дека си забавна. - Ни јас дека си ти.
Мислев дека си ороспија. А сега ни е прекрасно.
И одлично се забавувавме. Да. Боже!
- Мислите ми го преплавија мозокот. - Ти се гледа на лицето.
Замислувам, куршуми ти пукаат во главата. -Веројатно.
За среќа, само метафора е. -Што кога просветителството би било забавно?
Мозокот пред малку ми експлодираше. Одлична идеја.
Судиите го сметаат за здодевно, селаните неразбирливо,
а којзнае што мислат алчните трговци.
- Можеби би прифатиле дека е забавно. - И јас би им била забавна.
- И не би те мразеле. - Не ме мразат.
Те зафркавам!
Забавно!
Следува пијалак.
Да бидеме сериозни, сепак ме мразат.
Селани кои изгледаат како згмечени компири, ме мразат,
ебано се подбиваат со мене. И знаеш што? -Тоа те плаши?
Ги мразам поради тоа, би можела да ги испечам со лутина. -Боже!
Но нема да мислиме денеска за тоа. Ден е за забава.
Да ги составиме главите.
- Буквално ми се допаѓа. - Вака гласи мојата идеја.
Наводно работат на изум кој се вика воз.
Ќе направиме еден, ќе одиме кај Пугачов... -Ќе го убиеме?
Не! Тоа го очекуваат од нас. Ќе застанеме во секој град,
ќе играме бадмингтон и ќе зборуваме на забавен начин за просветителството.
И секаде ќе му испушиш патлак на еден селанец, да нe гледаат како еднакви.
- Да му го испушам на некој селанец? - Можам и јас. Ќе се сменуваме.
Но проблемот е што возот уште не постои. -Сфаќам.
Но што би можеле да направиме денеска во судницата?
- Да, денешниот ден е поважен. - Нешто забавно во судницата.
- Фестивал на претстави и идеи. - Да.
Секој мора да каже некоја шега, да танцува и да го цитира Волтер,
да јадат камкват еден на друг од уста. Ќе го наречеме тоа...
Со некое заебано име. -Фестивал на вистината, шегата и паметните идеи.
Ми се допаѓа. -Ми се допаѓа колку си фокусирана.
Гледаш во иднината и она што треба да се направи. Неверојатна си!
Фала. -Види ме. Те сакам. Ти ме измени.
Ја фрли старата Георгина и повторно ме изгради.
Интересно, еднаш ми ја лижеше минџата.
- Никогаш не мислам на тоа. - Ни јас.
Морам да се избањам. Смрдам како селанец што умрел од сифилис во лето.
Истото го помислив. -Да се избањаме и забавата може да почне.
Ќе биде тоа прекрасен ручек без крај.
Ќе има игри и музика. Ќе ни требаат птици,
пиедестал, десерти, нормално и...
ВЕЛИКАТА
ЗАБАВА
Чај?
Каде е Георгина? -Не знам. Мора да ми помогнете со г-ѓа Димов.
Знаете дека привлечноста меѓу мене и неа надминува рамки на класата.
Еден ден ќе ги растргнеме класите и нашата облека и ќе се имаме заемно.
Малку сум збунет. Сонував.
Можеби уште сонувам. -Ми треба помош да се зближиме. Каква е?
- Сонував. Каде е Георгина? - Ја нема цела ноќ. -Што?
- Не сонувам, нели? - Не.
Што сака? Би требало да откријам една дојка?
Што? -Георгина. Можеби да ја каснам за увото, што мислите?
Георгина. -Душо. Слободна си, Петра.
- Вам на услуга. Секогаш. - Познат ми е тој податок.
- Каде беше? - Со Катерина.
- Добро е? Ти кажа? - Добро е. И не, не ми кажа.
Дали си добро? -Не, не сум. Како да бидам добро без него? Како?
Не... -Не знаеш? Не можам да постојам без него. Не можам.
- Григор, дојди. - Ако ме допреш, ќе се растопам.
Што сум јас на овој свет без него?
- Тој е... - Сe. Знам.
Постојано ве гледам како деца во ходниците. -Боже!
- Никому не си му кажал, нели? - Не. Катерина е луда.
Ќе ја мразат ако не им каже, а ако откријат сами. -Сигурно.
Срање! Секојпат кога спијам, се будам несигурен
и се сеќавам на ледената вода, на неговото лице.
Боже! Го љубев.
Знам.
Можеби треба да одам да ја видам Катерина. -И тебе те сакам.
Сe што правам е за нас.
Почекај малку овде.
Ова навистина се случува, нели?
Да, но сe е во ред. Знам што треба да правам.
Да не и го кажев тоа. Да не...
- Можеби навистина не бев лојален. - Беше. Многу го сакаше.
Бевме среќни додека таа не се појави. -Да.
Мртов е.
Зборовите уште ми одѕвонуваат во главата.
Испиј го чајот.
- Што да направиме? - Можеш да спиеш.
Морам да ја видам Мариел.
Внимавај, душо. Мораш да се одмораш.
- Петар е мртов? - Кој ѓавол? Прислушнуваш, кучко?
Морам да ви ги предвидам потребите. Прислушнувањето помага. Умре?
- Не. -Бестрага. Мртов е. - Да не си писнала!
Срање!
Добро сте? Го сакавте.
Бев љубоморна слушајќи ве како стенкате кога носев колачи.
Петра, мора да молчиш за ова. Ќе ти платам.
- Искуствата ми се поважни. - Добро.
Да?
Ова беше ебано убаво. Знаев дека ќе биде.
Имаме договор.
Кој ѓавол, Георгина?
Георгина!
Ебате!
Леонора! Не сакам да бидам овде. И каде се сите?
И зошто не работиме? Русија одеднаш управува сама со себе?
Ако е така, оди право во бездна.
Не може да го дозволиме тоа на денот за забава и извонредност.
- Добро утро. -Добро утро. - Денеска ќе имаме најзабавен ручек.
- Арчи! -Царице? - Сите нека смислат по една шега!
Зошто го уапсиле учителот по лејта?
Зашто ја галел малата...
Сфаќате, малата... Како малолетна. Ебате! Вистина?
Како да се обреже Грузиец?
Удрете му ја сестрата по вилица.
Царице, мора да разговараме за Пугачов.
Смолни, шега, веднаш.
Како се вика човек кој шушка додека зборува? Пизда.
Потоа го удирате по заби и ќе се удави во крвта додека ја голта.
Овој Смолни навистина е проблематичен.
Скитачка царица која се бања! Колку прекрасно!
Елизабет, кажи некоја шега!
Што е црвено и проѕирно, прекриено со цвеќе, живее во море,
се храни со планктони и инчуни, менува боја кога сака,
испушта отров од очите и произведува звук како флејта?
Боже! Не знам.
Не знам ни јас, но ќе биде прекрасно кога ќе дознаеме.
Понатаму!
Велат дека на пладне ќе одржи говор. -И следува: "Бум!"
- Спушти го ебениот пиштол, Максим! - Би направил еден љубезен гест.
- Слатко, но не. - Можеме заедно.
Ќе ги фатиме во вкрстен оган и потоа: "Бум, бум!" -Бестрага!
Тоа би било убав спомен, а не сме направиле ништо заедно како сопружници.
Јас ќе го направам тоа. Ти ќе чекаш во кочијата.
- Што? Тоа беше моја идеја. - Ме слушна. -Неверојатно.
Одлично.
- Што се случува? - Ќе имаме најзабавен ручек.
Елизабет, ќе го смениме дискурсот на забавен начин со шаренило од идеи.
- Добро сте? -Изгледате... - Вдахновено, тоа ми тече низ вените.
Царице, мора да разговараме за Пугачов.
Започнав преговори и стави некои предлози на маса.
Не треба да се преговара со терорист кој бил дрзок, а харизматичен работник.
Што? -Рече дека не треба да преговараме со терорист.
Го губиш слухот, Арчи? Татко ми го губеше, иритирачки.
Секој ден: "Добро утро, тато. Велам, добро утро!"
Дали уште на некого му студи? Се смрзнувам.
Добро утро.
Извинете. -Слободно погледни ме. Тоа е само неверојатно голо тело.
Сибир. Петров, три факти за Сибир и една шега.
Таму е студено, многу студено, незамисливо студено.
Што лета и не е добро за вашите заби?
- Летечка тула. - Одлично.
Го најдов Пугачов. Поради тоа упаднав.
Што? -Го нашол Пугачов. Мислам дека рече така.
Вашиот слух, Арчи. -Во Теков е. Наводно се крие во некоја црква.
Нечуено.
Ќе има бичување и разрешувања поради ова.
Интересна информација, но главно неважна, зашто подготвувам договор.
Собира луѓе. Моите би стигнале за четири часа.
Мислам дека веќе имаме план кој не вклучува крвопролевање.
Царицата мрази крвопролевање. Да поштедиме руски животи, може?
Царицата нека одлучи. Имаме неколку опции во нашиот план. -План?
Накратко, ќе го доведеме жив или главата ќе му ја ставиме во вреќа
и ќе ја испалиме од топ. Има добра војска, ќе има напната борба.
- Непотребно крвопролевање. - Собрал војска.
Наводно е слаткоречив. Очигледно, собираат мртви благородници.
Често ги користат за потпалување,
ефективна логика ако земеме предвид каква е моментално зимата.
- Ме преплаши. - Царице! -Крпа!
Не можам мокра да зборувам за ова.
Елизабет, Французите отсега отплаќаат долг во уметнички дела. Запиши!
Сите надвор, царицата се облекува.
Погледнете се. Се зацрвивте, желни сте, а глумите дека не сте.
Не глумам, само не знам што да речам.
- Не чувствувам ништо под половината. - Времето е важно.
Сега знам каде е, можеби утре нема.
Затоа ќе преговараме, времето не нe ограничува во тоа.
Освен ако сте благородник за потпалување. -Ви рече да си одите.
Во војската не знаат за шведската кампања, да разговараме.
Сите се чудат за тоа. Мора да поразговараме.
Освој ја мојата наклоност, имаш 10 секунди.
Убав сте и згоден.
Двата збора значат исто. Што точно сакаш?
Што ќе... -Одлучам? Сакам? Што ќе ми се присака? -Да.
Аплауз за Борис.
Фала што дојде, Борис.
Таков живот ви сака таа.
Ебано ги мрази Русите. Тоа е голата вистина.
Познавав една жена, беше убава и паметна.
Ебан оган кој може да пие и да се дружи со секого,
се родила со ебана титула, а тие само така и ја одзеле.
Одеднаш е прекриена со лајна, вошки, ќотек,
со патлак на лицето, го прима од сите.
И потоа одеднаш ја повлекоа назад.
"Угодете ни, можете да живеете"
И потоа одеднаш: "Не можете" и ја фрлија назад.
Смешно е како замислува дека е независна од сите.
Живее во заебана заблуда.
Таа е кукла.
Таа е она што го направија од неа.
Преплашена и гневна жена, очајнички бара одобрение за да дише слободно.
А јас ебано ја сакам. Го прави она што го правиме сите.
Кој не влегол во собата прашувајќи се: "Што ако ги разлутам?"
Или го направил тоа?
Имам намера да го сменам сето тоа.
Јас, Петар, син на Петар Велики.
Но знаете што сакав да направам?
Имав намера да сменам сe, а таа го надушка тоа. Знаете што?
Што? -Сакав да ги ослободам сите кметови.
Да.
И да ги укинам сите даноци на трговијата.
Боже, ослободи ги луѓето. Ослободи нe нас од нашите пранги.
Мозоците ни се заробени како и телата, пријатели!
- Заеби ја! Заеби ја! - Петар! Петар!
Доведете ја!
Петар! Петар!
Заеби ја! Заеби ја!
Кој сака да ја суреди?
Заеби ја! Заеби ја!
- Здраво... -Баш си... - Весела и возбудена.
Царицата сака просветителството да го отвори за неслогата и сатирата.
Денеска настапувате вие. Ќе ја поставите својата претстава.
Не можам. Ти ја покажав само тебе. Тоа е предавство.
- Многу смешно предавство. - Пак е предавство. Бев лута тогаш.
Мислам дека си престрога кон себе. Подарок е, одвиткај го и покажи го.
Не знам... -Катја, ти си неспособна кукавица
која ќе се прашува некогаш дали можела да смени нешто.
Сакаш во гробот да мислиш: "Пробав неколку патлаци, ги научив девојките
и дарбата ми умре во срцето како врабец во тегла." -Таа ќе...
Ќе и се допадне. Бев цела ноќ со неа. Сака агресивен дискурс.
Ќе и се допадне. Ќе наздравува во твое име.
Сите ќе те сакаат. Ќе бидеш Молиер со пизда.
Тоа ми се допаѓа. Молиер со пизда.
Цела Русија ќе наздравува.
Подготви се.
Моето прашање е: "Колку уметност е доста?" И ни требаат ли уште музеи?
Тоа нормално ни треба. Би требало да одам на турнеја по региони, инкогнито.
- Дали си добро? - Одлично. Возбудена сум.
- Нешто ти се случило. - Јас...
Бев иста кога Петар Велики ќе заминеше во битка.
Бев растроена. Наредив да се отстранат вратите од западното крило,
зашто мислев, кога ќе се врати, да не губам време на отворање.
И не можев да спијам. Пливав илјадници кругови во езерото,
додека не паднев на клупата, без здив, со грч и полна со пијавици,
мораа да ме носат назад во палатата.
Да.
Мислам дека би можело да е тоа. Дури и го замислував мртов.
Постојано правев така. Замислував дека умрел во битка, на патот,
- било каде. Ме прогонуваше тоа. - Да, но не беше вистина. -Не.
Не! Срцето ти се прпелка и разумот ти се поматува, тоа е најлошото. -Да.
Мислам дека поради тоа и ми студи.
Мора да се забавуваме. Ајде да се забавуваме.
Што правите? Ручек е.
Си ставив грозје во косата, пробај.
Кисело, исто како тебе.
Кој ѓавол? Со терористи не се преговара. Се договоривме.
Ако дадам поддршка, ќе изгледа како да се здружуваме.
- И рацете ти остануваат чисти. - Така нешто.
Ако сакаш да ти носам вода, не прави дупки во кофата.
Арчи, мора да завршиш со тоа, излегува од контрола.
Сега!
Добре дојдовте на фестивалот на забавата, вистината и чудесните идеи.
Ослободете ги птиците.
Да ги ослободиме нашите идеи, да ги убиеме лошите, нека летаат добрите.
И сфатете дека ова е визуелна метафора на таа идеја.
Секој нека каже една шега, просветителството е забавно.
Мечката влегува во крчма и вели: "Би сакал...
Вотка." Келнерот прашал: "Зошто бавно зборувате?" "Таков сум роден."
Шармантно и неочекувано.
За што размислува мојата бивша жена кога се дупи со новиот љубовник?
Се надевам, за тоа колку ми недостига и дека имавме нешто посебно.
Што е модро, студено и добро во кревет?
Мртов селанец!
Поло!
- Марко! - Поло!
Дали е таа добро? -Петар е во војна. Стравот различно се манифестира.
Марко! -Ова ненадејно пријателство е вџашувачко.
Навистина.
Зошто носиш облека за сите четири годишни времиња? -Многу ми студи
- и сe поладно ми е. - Беше кај Винодел?
Чувствувам дека е нешто подлабоко. Не само страв.
Но не знам што е.
Телото, чудна работа. Немаме контрола врз сопствената кочија.
За миг би нe однела во ендек.
Имаш право.
Телото има одговори пред умот да ги постави прашањата.
Телесните прашања ги мразам, искрено.
- Марко! - Поло!
Многу ми е жал. Рефлекси.
Веројатно сега сум јас на ред.
Го заврши тоа? Во око, како што реков? -Не можев. -Што?
Го слушав што зборува и со голем дел... Ебано се согласувам.
Дојдов да убијам некој што не ми направил ништо
за да и се допаднам на царицата или сум заебана?
Врати се на последниот дел и вметни ме мене, двајцата сме заебани.
- Нема да го сторам тоа. - Мариел, имавме план.
Нов план. Планот на Арчи се остварува.
Арчи ќе го среди ова и ќе се извлечеме. Тој е експерт за тоа.
Колку разочарувачки.
- Да си одиме дома. - Морам да мочам.
- Зошто не отиде додека бев внатре? - Рече да останам овде,
а за разлика од тебе, само мене може да ми се верува во ова партнерство.
Арчи, мора да се бориме со заеднички сили.
Ќе започнам преговори и ќе ги советувам против крвожедното лудило на војската.
- Како да престанат да ме мразат? - Покажете сила.
- Се прикрадувате? - Само знам каде сум потребен.
Секогаш е така. Еднаш одев, не знаејќи зошто, преку две полиња и потоци,
застанав под дрво, слушнав жуборење, видов девојка како паѓа и ја фатив.
- Фасцинирачки. Како се викаше? - Олга. -Какво беше дрвото? -Даб.
Може само да договориме мирна спогодба?
Не се работи само за него, туку целата негова војска.
Која умира по неговото исчезнување и наводната смрт.
- Спротивно на приказната на Исус. - Луѓето сакаат маченици.
Јованка Орлеанка. Со сестра ми се облековме како неа и се запаливме.
- Вистински оган? -Ќе престанеме ли? - Викаш зашто си глув?
Не сум глув.
- И имам решение. - Имам и јас.
Петров создава периметар околу него, Арчи преговара,
ако тргне на лошо, Петров почнува војна, ако тргне на добро,
луѓето на Петров ќе делат облека со моето име на неа.
Добар план.
Кога си надвор и толпата те гледа, чувствуваш голема енергетска сила.
Бев во војна и таа енергија личи на бранови од омраза и страв,
но ова е ебена љубов, тоа ја скокотка кожата,
а потоа од мене излегуваат зборови и идеи на кои не сум се сетил,
точни и вистинити, и...
Ебате! Боже, ова е добро.
Неверојатна си.
Ве сакам, цару Петар.
И јас ебено те сакам. Свилена ебена уста, добро одиграно.
Пугачов, претпоставувам.
Не дупам мали момчиња, такво е правилото.
Збогум, господине. Патот до пеколот нека ви е брз и огнен.
- Возачу! Одиме! -Кој ѓавол, Максим? - Го застрелав. Беше Максимастично.
Зафркаваш! -Мажот понекогаш мора да преземе контрола. Нема за што, душо.
Возачу, одиме!
Тие заебани луѓе!
Царице, Катја напишала претстава.
- Ура! Сакам претстави! - Не сум сигурна за оваа.
Ќе биде забавно! -Не знаеме каква е. Знам само дека е за вас.
За мене? Ура! Ќе ме засакаат.
Ќе ја гледаме претставата?
Порано не можевме да замислиме да пишуваме претстави. Фала за царицата.
Селани, ми треба столче.
Морам да ви раскажам приказна. Јас сум раскажувачот.
По доаѓањето во Русија...
Русија!
Ми гори во срцето. Го гледам златното ветување.
Мојата нова жена.
Носам просветителство.
И свилена уста. Одлично. Побрзо!
Волтер!
Дидеро!
Монтескје!
Штотуку му го испушив на Монтескје!
Да прекинам? Ќе изгледа лошо, но...
Морам да ја преземам оваа земја и нејзините жални луѓе.
Ќе ги ослободам селаните, ќе ми бидат благодарни и ќе ме сакаат.
- Кој сте вие? - Здраво, јас сум Лео.
Имам праска и лесна предигра.
Јас сум Орлов, да ја смениме оваа земја.
Можеме и двете. Да се ослободиме од оваа земја и да создадеме нова.
Те сакам, Лео.
Па?
- Може ли да го земам тоа? - Се разбира. Те сакам.
Стави ми ја круната на главата и јазикот во мојата пичка.
Се крунисувам како Катерина на Неисполнетите Ветувања.
Имаме многу работа. Ни треба целосно внимание без избегнување.
Ебате, да! Лижи ми ја пичката! Слобода на кметовите!
Јас сум Катерина на Неисполнетите Ветувања.
Дојдов да ве спасам. Како прво, бидете подобри.
Ура! Читајте книги, сложувајте се со мене,
будете се со фактот дека сте обични гомна,
но великодушни во срцата и подотвени за подем.
Мислам дека ни требаат поконкретни планови. -Кој рече дека си ти?
Орло!
Каде исчезна?
За Русија! Јаваме заедно во иднината.
Не вели "не", речете "да"!
Танцувајте сите, сe додека не повратите.
Одлично, никој нема да замине од подиумот додека не поврати.
Боже, малку ми е...
Ви рече да танцувате, идиоти, танцувајте!
- Пушти ме! - Многу ти сум лута тебе!
- Сe е во ред? - Тивко. -Отклучи го.
А ти оди долу и можеш да им кажеш на луѓето за Петар.
- Веднаш? Мислев дека не смеам. - Животот се сменува.
Ми треба нешто. -Како би било да те претепам? -Може ли да бидам гола?
Може, само исчезни.
Добро сте...
- Губи се! -Татјана, пробај... - Разбирам. -Пријателка со царицата.
Секогаш нишаниш на врвот.
Прво го искористи Петар, а сега Катерина.
Сакав да те прашам дали си слушнала, но одеби. -Што е тоа? -Георгина.
Кажи ми, остави ја неа. Нешто чудно се случува, нели?
Се зборува дека Петар умрел на пат кон Шведска.
Што? -Умрел. Се удавил или слично.
- Таа знае, а не сака да ни каже. - Чудно се однесува. -Да.
Не знам, само се прашував дали сте чуле. -Не.
Не кажувајте никому, ќе има срање.
И не се однесува чудно. Колку подобро ја знаете, повеќе сфаќате дека е луда.
- Се плашам за што е способна. - Зошто не би ни кажала?
Можеби не се удавил, Аркадиј. Можеби го убила.
Не може да е ебано мртов. -Задржете го тоа за себе, мразам озборувања.
- Што ви е? Јас се забавувам. - Слушна што се зборува?
- Сe се врти. - Знам.
- Заеби ја Катја. Треба да ја убиеш. - Што? -Мора да има некои граници.
Нема да дозволам. Отсечи и ја главата пред десертот.
Се сеќавам на главите кога дојдов првиот пат.
Катерина, го нападна твоето владеење, реагирај. Не смее да те понижува.
Тоа го прави Пугачов. Не на твојот двор. Мора да го возвратиш ударот.
Реков да ја кажат вистината. Прогресивните би ме мразеле.
Да, веројатно. Не го сфатив тоа.
Многу си паметна. Веројатно затоа стана царица.
- Зошто си овде? - Затоа што сум ти пријателка.
- Порано не ми беше. - Сега сум ти.
Го гледаш тоа, нели?
Да.
Уште еден мал проблем е што гласините за смртта на Петар се прошируваат.
Што? -Дека заедно со коњот паднал низ мразот на езерото
и ебано се удавил,
а ти си го гледала тоа и не си кажала никому.
Мора да станеш и да им кажеш дека е лага.
Затоа што е така, нели?
Не, тоа не е вистина. Не е вистина, не е вистина...
Поздрав. Да дојдам подоцна?
Да го потпишеме ова. Ве преколнувам, тоа е друг израз за "завршете го ова".
Согласете се со една Црква и тој ќе ги напушти своето стадо и државава.
Ќе немаат кого да следат и ќе се вратат кај нас. -Добро. Фала, Арчи.
Ја научивте лекцијата. Контролата е сe во Русија, ја имаат Црквата и царицата.
Верувате ли во визии?
Тоа ми е во описот на работата.
Нешто ита кон мене и ќе ме убие ако стигне овде.
Добровечер.
Не би упаднал вака, верувам дека манирите го красат нашето општество.
Но кога Пугачов ќе го застрела најотмениот маж во царството,
познатиот Максим Илијич Васкови, мислам дека може да сме послободни.
- Ти... - Го застрелав Пугачов.
Ме молеше за животот, но се насмеав и го застрелав во окото.
- Па тој лажен Петар е мртов. - Ебате!
- Лажниот Петар е мртов. - Ебано мртов.
Мојата лојалност пред вашите нозе.
Мислам дека ќе уживате во погледот на моите чевли кога ќе се наведнете.
Пугачов е мртов. Тој Петар е мртов.
Да, сега разбирам.
Максим? -Бог ме благослови, Арчи. Мислам дека сега сите го гледаме тоа.
Срање! Дали си добро? -Се обидов да ја отворам вратата со глава.
Кој ѓавол се случува? Зошто беше заклучен? -Каде беше?
- Не знам. Работи околу венчавката. - Добро.
Што се случило? -Петар беше на коњот и пропадна во мразот.
Што? -Зашто Хуго е пичка, а Петар Велики не сакаше да го остави,
јас бев нелојален, но не вистински, но мртов е, па сепак бев нешто...
- Не успеа на крајот. - За што зборуваш?
Гледаше во мене, му подадов рака, но коњот го повлече надолу
и изгледаше некако збунето и по малку зафркнато.
- Петар, што сакаш да кажеш? - Дека е мртов.
Пријателот ми е мртов.
- Ебате! - Да, ебате!
И Катерина го виде тоа? -Да, но луда е. Не ми дозволува да кажам.
- А тоа навистина се случило? - Да. Подобро ми е кога сум онесвестен.
Да, само одмори се, душо.
Одмори се.
Катја, застани на пиедесталот.
Колку слатка претстава.
Колку зајадливо кон мене и моите потфрлања.
И колку е смешно да гледаш како те дупи коњ во задникот.
И како им се допадна на сите. Па ми светна една идеја.
Провинциите би требало да ја гледаат. -Зар?
Ти средив патување во Сибир на продолжен писателски престој.
Сибир? -Земи си палто и шапка. Ура! -Ура!
И уште нешто, смешни гласини се шират по дворот. -Дека Петар е мртов.
- И нe лажете за тоа. - Не е мртов.
Пугачов е мртов. А бидејќи глумеше дека е Петар
и Максим го уби, нормално е што луѓето се збунети.
Па, Пугачов е мртов, а не Петар.
Пугачов, а не Петар. Десерт?
- Петар не е мртов? - Не. Десерт!
Царице, вечерва имам посебен десерт.
Цар Петар и јас работевме на солени десерти.
Би сакал да го откријам првиот. Солен мус од карамел со пралине од лешник
зачинето со мајчина душица.
Беше многу возбуден. Штета што не е овде да го види.
Солено.
Ти кажав дека пробав солен десерт? Жан-Пјер експериментира.
Лудо, но сепак генијално.
Ќе ти јавам кога ќе завршиме. Те сакам.
Со целото ебано срце, тело и душа кои ме движат. Со сe.
Мора да ми ја дадете таа чест.
Неверојатно, нели?
Мртов е!
Ебано е мртов!
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС