Super!
Taka jestem. Jaki wynik?
427 do 309.
- Dla kogo? - Nie pamiętam.
Świetne! To taka dobra zabawa. Trzeba się więcej bawić.
- Zgoda. - Bo zabawa jest zabawna.
I zaskakująca. Jak ty. Nie wiedziałam, że jesteś wesoła.
A ja - że ty.
Miałam cię za zdzirę.
A teraz, gdy się widzimy,
jest cudownie. Świetnie się bawimy i...
Mój Boże! Tyle myśli.
- Widać. Jakby w głowie wybuchały ci kule. - Tak właśnie jest.
- Na szczęście to metafora. - A gdyby...
oświecenie było wesołe? Idee.
Teraz mnie eksploduje umysł. Genialnie!
Dla dworzan to nudne, dla chłopów nieczytelne,
dla kupców... cholera wie. Na wesołe oświecenie spojrzeliby inaczej.
- I na mnie. - Przestaliby cię nienawidzić.
Nie nienawidzą.
Żartuję sobie!
Zabawa!
Pijemy.
Ale serio... nienawidzą mnie.
Wieśniacy o gębach jak rozgniecione kartofle
gwałcą moje kukły, podjudzani przez Pugaczowa. I wiesz co?
- Boisz się? - Nienawidzę skurwieli.
Mogłabym ich ugotować żywcem w mojej furii.
- Jejku! - Ale nie myślmy o tym dziś.
Dziś mówimy o zabawie. Połączmy nasze głowy.
Dosłowne, ale super.
Powiem ci, co myślę.
Podobno wynaleźli coś, co nazywa się "kolej".
Zbudujemy sobie taką, pojedziemy tropem Pugaczowa i...
- Zabijemy go? - Nie. Tego by chcieli.
Będziemy jeździć po wsiach, grać w badmintona
i mówić o oświeceniu w zabawny sposób.
Ty w każdej wsi obciągniesz jednemu chłopu,
by pokazać, że nie uważamy ich za gorszych.
- Mam obciągać wieśniakom? - Ja też mogę. Zmieniajmy się.
- Tylko że kolej jeszcze nie istnieje. - Rozumiem.
A co możemy zrobić dzisiaj, na dworze?
Tak, to ważniejsze.
Dzień zabawy dla dworu?
Jarmark gier i idei.
Tak! Każdy musi opowiadać dowcipy, tańczyć i...
cytować Woltera wspak i jeść kumkwaty z ust innych.
Nazwiemy to... cholernie świetnie.
"Festiwal Prawdy, Żartów i Pomysłów".
- Super! - Podziwiam twoje skupienie.
Widzisz tylko przyszłość i to, co trzeba zrobić. Jesteś zajebista!
Dziękuję.
Uwielbiam cię. Spójrz:
zmieniłaś mnie. Rozdarłaś dawną George,
rzuciłaś jej potulne ciało i umysł na pobocze i stworzyłaś mnie na nowo!
Zabawne, że kiedyś wylizałaś mi cipkę.
- Nigdy o tym nie myślę. - Ani ja.
Muszę się wykąpać. Cuchnę jak trup wieśniaka zmarłego na kiłę
leżący przy truchle wołu.
To samo myślę o sobie.
Wykąpmy się więc i niech się rozpęta zabawa.
Będzie cudowny obiad bez końca.
Będą gry i muzyka.
Będą ptaki...
WIELKA. HISTORIA MIEJSCAMI PRAWDZIWA
ZABAWA
- Herbaty? - Gdzie Georgina?
Nie wiem. Pomóż mi z panią Dymową.
Wiesz, że jest między nami żądza, choć trzymają nas więzy klas społecznych.
Kiedyś zerwiemy te więzy i ubranie z siebie nawzajem, i będzie seks.
Jestem zdezorientowany. Coś mi się śniło. Może wciąż mi się śni.
Muszę zerwać te więzi. Jaka ona jest, co lubi?
Śniłem. Gdzie George?
- Nie było jej całą noc. - Co?
- Teraz już nie śnię? - Nie.
Co lubi? Mam odsłonić pierś?
- Co? - Georgina.
Może ugryzłabym ją w ucho?
- George. - Kochanie. Petro, możesz odejść.
Spełnię każdy twój kaprys.
To już wiem.
- Gdzie byłaś? - U Katarzyny.
Trzyma się? Powiedziała ci?
Trzyma się. I nie powiedziała.
- W porządku? - Nie.
Co ja bez niego zrobię?
- Ja... - Nie wiesz?
Nie mogę bez niego żyć! Kurwa, nie mogę!
- Chodź tu. - Nie dotykaj mnie, bo się rozkleję.
Kim jestem na świecie bez niego?
- On był... - Wszystkim.
Wiem. Przypominam sobie nasze dzieciństwo w pałacu.
O Jezu.
- Nie powiedziałeś nikomu? - Nie.
Katarzyna jest obłąkana.
Jeśli dowiedzą się sami, znienawidzą ją.
- To prawda. - Kurwa.
Zawsze, gdy zasnę, budzę się zdezorientowany...
a potem sobie przypominam
- lodowatą wodę, jego twarz... - Boże!
Kochałam go.
Wiem.
Powinienem pójść do Katarzyny.
I kocham ciebie.
Wszystko, co robię, to dla nas.
Zaczekaj tu.
To się dzieje naprawdę.
Tak, ale wszystko jest w porządku.
Wiem, co robić.
Kurwa, gdybym jej nie powiedział, gdybym...
- Może byłem nielojalny. - Nie byłeś. Kochałeś go!
- Byliśmy szczęśliwi, aż się zjawiła. - Tak.
On nie żyje. Te słowa huczą mi w głowie.
Wypij herbatę.
- Co zrobimy? - Ty się prześpij.
Muszę iść do Marial.
Ostrożnie, kochanie. Musisz odpocząć.
- Piotr nie żyje? - Podsłuchiwałaś, dziwko?
Przewiduję twoje potrzeby. Podsłuchanie pomaga. Umarł?
Nie.
Kurde, tak!
- Nikomu ani słowa. - Cholera!
Dobrze się czujesz? Kochałaś go.
Byłam taka zazdrosna, gdy przynosiłam mu ciasto, a ty pod nim jęczałaś.
Petro, musisz trzymać język za zębami. Zapłacę ci.
Bardziej motywują mnie doznania.
Dobrze.
Tak?
To było cholernie miłe. Wiedziałam!
Mamy umowę.
Kurwa, co jest, George?
George!
Ja pierdolę.
Leonoro! Nie chcę tu być.
Gdzie są wszyscy? Dlaczego nie pracujemy?
Rosja nagle prowadzi się sama?
Jeśli tak, to wjedzie do rowu, jak zwykle.
Niech to się nie stanie w dniu zabawy i błyskotliwości!
Dzień dobry. Przed nami wesoły obiad.
O, Arcy!
- Pani? - Każdy opowiada dowcip.
Dlaczego aresztowano nauczyciela gry na lutni?
Za nieobyczajne palcowanie.
Palcowanie w nutach i... Kurwa, serio?
Jak obrzezać Gruzina?
Kopnąć jego siostrę w szczękę.
Musimy porozmawiać o Pugaczowie.
Smolny! Dowcip, natychmiast.
Jak się nazywa ktoś, kto gwiżdże przez sen? Cipa.
Można mu wybić zęby i będzie słychać tylko gulgot połykania krwi.
Problematyczny człowiek z tego Smolnego.
Caryca w mobilnej wannie.
- Uroczo. - Elżbieto!
Dowcip!
Co jest czerwone, przejrzyste i pokryte kwiatami,
żyje w morzu, je tylko plankton i sardele,
mówi językami, zmienia kolory,
tryska trucizną z oczu i piszczy jak flecik?
Rety. Nie wiem.
Ja też nie, ale miło będzie to znaleźć.
Dalej!
- Ma przemawiać w południe. - A wtedy: bam, bam!
Odłóż tę cholerną spluwę.
Chciałbym to zrobić w dowód uczucia.
Miło, ale nie.
A może zrobimy to razem? Weźmiemy go w krzyżowy ogień.
- I bam, bam, bam! - Ja pierdolę.
Byłoby miłe wspomnienie. W małżeństwie niewiele robimy razem.
Ja załatwiam sprawę, ty czekasz w powozie.
Co? Pomysł był mój.
- Słyszałeś. - Nie do wiary.
- Cudownie. - Co się dzieje?
Będzie wesoły obiad.
Wymyślimy wesoły sposób przekazu,
owijanie idei w radość i lśniący papier.
- Wszystko gra? - Wydajesz się...
Natchniona. Aż szumi mi w żyłach.
Pomówmy o Pugaczowie.
Rozpocząłem negocjacje, on wyłożył coś na stół.
Nie powinniśmy negocjować z terrorystami,
którzy byli pyskatymi, choć charyzmatycznymi pracownikami.
- Co? - Mówi,
żeby nie negocjować z terrorystami. Głuchniesz?
Ojciec głuchł. Koszmar.
"Dzień dobry, ojcze. Dzień dobry, mówię!".
Wam też jest zimno? Ja zamarzam.
Dzień dobry.
- Przepraszam. - Ależ patrz. To wspaniałe nagie ciało.
Syberia. Pietrow,
trzy fakty o Syberii i dowcip.
Tam jest zimno, naprawdę zimno, niewyobrażalnie zimno.
Co jest czerwone i szkodzi zębom? Lecąca cegła.
Dobre.
Znalazłem Pugaczowa. Stąd wtargnięcie.
Co?
Chyba znalazł Pugaczowa.
Arcy, głuchniesz!
Jest w Tekowie. Ukrywa się w cerkwi.
To jest... oburzające.
Będzie chłostanie i ekskomunikowanie.
Ciekawa informacja,
lecz nieistotna, gdyż szykuję układ.
- Dziś ma wiec. Dotrzemy tam w 4 godziny. - Mamy plan,
który nie przewiduje rozlewu krwi.
Caryca nie cierpi rozlewu krwi. Oszczędźmy życie Rosjan.
- Dobrze? - Jak każe caryca.
W planie jest parę opcji.
- Plan? - W skrócie: aresztujemy go
albo przywozimy jego głowę, wsadzamy do armaty i odpalamy.
Ma spore bojówki, więc będzie bitwa.
- Niepotrzebny rozlew krwi. - Zebrał armię.
Ponoć umie przemawiać.
Ciała szlachciców leżą w stosach jak opał. I często są tak używane,
co, przy obecnej zimie, jest logiczne i skuteczne.
Przestraszyłaś mnie!
- Pani... - Ręcznik.
Nie mogę być mokra podczas ważnej rozmowy.
Elżbieto, Francuzi mają płacić podatki dziełami sztuki. Zapisz.
- Wyjść. Cesarzowa się ubiera. - No proszę.
Rozpala was chora, choć zrozumiała żądza, a udajecie, że nie.
Ja nie udaję, tylko nie wiem, ile mogę wyrazić.
Ja nie mam uczuć poniżej pasa.
Ważny jest czas. Dziś wiem, gdzie on jest, jutro mogę nie wiedzieć.
Dlatego zrealizujemy plan z negocjacjami, bez presji czasu.
Chyba że jesteś szlachcicem na opał.
Pamiętam, że kazałam wyjść.
Omówmy też kampanię szwedzką, o której wojsko nie wiedziało.
Wszyscy pytają: "Co, do chuja?". Chętnie się dowiem.
Zyskaj moją przychylność. Masz 10 sekund.
Jesteś przystojny i ładny.
To synonim przystojnego.
Czego chcesz?
- Co tylko... - Zdecyduję? Każę? Co mi się spodoba?
Tak.
Brawa dla Borysa!
Dzięki, że byłeś na scenie.
Ona chce, żebyście tak żyli.
Kurewsko nienawidzi Rosjan. Taka jest brutalna prawda.
Znałem kobietę - piękną, bystrą,
iskierkę, która mogła pić i walczyć z każdym.
Była stworzona do tytułu,
ale jej go odebrali.
I nagle jest cała w gównie i wszach,
biją ją, wtykają chuje w usta,
wszyscy jej dopieprzają.
A potem, nagle, znów ją podnoszą.
"Podobasz nam się, możesz żyć".
I zaraz: "Nie, nie możesz", i znów ją obalają. A co jest śmieszne?
Ona się uważa za niezależną.
To wariatka.
I marionetka.
Jest taka, jaką ją zrobili.
To przerażona, gniewna kobieta
desperacko pragnąca zezwolenia na to, by swobodnie odetchnąć.
A ja ją, kurwa, kocham. Bo robi to, co my wszyscy.
Kto nie wchodzi do pokoju z myślą: "A jeśli im się nie spodobam?".
Kto nigdy tego nie zrobił?
Ja chciałem to wszystko zmienić.
Ja, Piotr, syn Piotra Wielkiego!
Wiecie, co zamierzałem zrobić?
Chciałem wszystko zmienić, a ona to wyczuła.
- Wiecie, jaki miałem cel? - Jaki?
Chciałem uwolnić wszystkich chłopów pańszczyźnianych.
Tak. I zwolnić wszystkich kupców z podatków.
Boże, daj ludziom wolność. Zdejmij z nas jarzmo.
Nasze umysły są spętane tak samo jak ciała, przyjaciele!
Piotr, Piotr!
Przynieście ją!
Jebać ją! Jebać ją!
Kto chce?
Jebać ją! Jebać!
O, dzień dobry.
- Jaka jesteś... - Ożywiona i podekscytowana.
Caryca chce zmienić sposób mówienia o oświeceniu.
Dopuści krytykę i satyrę. To coś dla ciebie!
Dziś wystawisz swoją sztukę.
Nie mogę. Pokazałam ją tylko tobie. To zdrada.
- Bardzo zabawna. - Ale zdrada. Pisałam to w gniewie.
Surowo się oceniasz.
To dar. Musisz pokazać go światu.
- Nie wiem... - Jesteś tchórzem,
który umrze z myślą, że mógł coś zrobić?
- Jezu! - Co pomyślisz w grobie?
"Lizałam chuje, uczyłam dziewczęta, ale mój prawdziwy dar zdechł
jak wróbel w słoiku?
- Ona... - Ucieszy się.
Przegadałam z nią całą noc. Chce ostrych słów,
zachwyci się sztuką i tobą. Zrobisz wrażenie.
Zobaczą cię! Będziesz Molierem z cipą!
Dobre. Molier z cipą.
Gwiazda pieprzonej Rosji.
Przygotuj sztukę.
Pytanie: ile sztuki wystarczy?
Czy potrzebujemy więcej muzeów? Oczywiście.
Powinnam objechać prowincję. Incognito, w kapeluszu.
Dobrze się czujesz?
Świetnie. Jestem podekscytowana.
Coś się w tobie rozregulowało.
Ja...
Czułam się tak samo, gdy Piotr Wielki wyruszał na wojnę.
Odwalało mi. Kazałam wyjąć wszystkie drzwi w zachodnim skrzydle,
bo myślałam: "Gdy on wróci, nie chcę tracić czasu na otwieranie".
Nie mogłam spać
i kilkaset razy opływałam jezioro,
aż padałam na brzegu,
bez tchu, ze skurczami, oblepiona pijawkami.
Trzeba było zanosić mnie do pałacu.
Tak. Myślę, że to jest to.
Nawet wyobrażałam sobie go martwego.
Miałam to cały czas. Myślałam, że zginął w bitwie,
na drodze, wszędzie. Straszne wizje.
- Ale nieprawdziwe. - Skądże!
Twoje serce sieje zamęt w umyśle. To jest najgorsze.
Tak!
To dlatego jest mi tak zimno.
Musimy się bawić. Bawmy się.
Co robicie? Już jemy obiad. Mam winogrona we włosach, skosztuj.
Cierpkie jak ty.
Co jest, kurwa?
"Nie negocjujmy z terrorystami"? Mieliśmy umowę!
Nie mogę cię jawnie popierać. Wyjdziemy na wspólników.
- No i masz czyste ręce. - Coś w tym rodzaju.
Jeśli mam ci nosić wodę, nie dziuraw swojego wiadra.
Skończ z tym. Sytuacja wymyka się spod kontroli.
Już!
Witam na Festiwalu Zabawy, Prawdy i Fascynujących Idei.
Wypuścić ptaki.
Uwolnijmy nasze idee
i zabijmy najsłabsze. Niech fruwają tylko te dobre.
Wiedzcie, że była to wizualna metafora tej myśli.
Niech każdy opowie dowcip, bo oświecenie to także zabawa.
Przychodzi niedźwiedź do tawerny
i mówi: "Chciałbym... wódkę".
Barman pyta: "Czym zapłacisz?". "Łapami".
Urocze i zaskakujące.
O czym myśli moja eksżona, pieprząc się z nowym kochankiem?
Mam nadzieję, że o tym, jak za nią tęsknię i jak nam było dobrze.
Co jest sine, zimne i dobre w łóżku?
Martwy chłop!
- Marco! - Polo!
Wszystko z nią dobrze?
Piotr jest na wojnie. Strach dziwnie się objawia.
- Zaskakująca ta nowa przyjaźń. - Rzeczywiście.
Czemu masz ubrania na cztery pory roku?
Marznę. Jest mi coraz zimniej.
Byłaś u Vinodela?
To chyba coś głębszego.
Coś więcej niż strach, ale nie wiem co.
Ciało, cóż za rzecz!
Nie panujemy nad własnym powozem
który może błyskawicznie zjechać do rowu.
Racja. Ciało ma wyjaśnienie, zanim umysł zrozumie kwestię.
Szczerze mówiąc, nie cierpię kwestii cielesnych.
- Marco! - Polo!
Bardzo przepraszam. Odruch.
Chyba przegrałam.
- Zrobiłaś to? W oko, jak mówiłem? - Nie mogłam.
- Co? - Słuchałam go i w dużej mierze...
zgadzam się z nim.
Mam zamordować kogoś, kto nic mi nie zrobił,
żeby caryca mnie lubiła, bo inaczej będę miała przejebane?
Skupmy się na końcu tego zdania.
Ty masz przejebane, ale ja też. Oboje mamy.
Nie zrobię tego.
- Mieliśmy plan. - Jest nowy:
Arcy ogarnie całą sprawę, a my się wyślizgamy. To ekspert.
Co za rozczarowanie!
Wracajmy do domu.
- Muszę się odlać. - Mogłeś iść, kiedy tam byłam.
Kazałaś czekać w powozie. W przeciwieństwie do ciebie
Arcy, połączmy umysły.
Zacznę negocjacje
i będę odradzał wojskowym to krwiożercze szaleństwo.
- Ale co zrobić, by mnie nie nienawidzili? - Pokaz siły.
- Czaisz się? - Instynkt mi podpowiada, gdzie warto być.
Od zawsze. Raz przeszedłem, nie wiedząc dlaczego,
przez dwa pola i rzeczkę. Stanąłem pod drzewem,
zaszeleściło, spojrzałem... i w me ramiona spadła dziewczynka.
- Fascynujące. Jak miała na imię? - Olga.
- A drzewo to? - Dąb.
Czy możemy ustalić, że wynegocjujemy rozwiązanie pokojowe?
On nie jest sam. Zebrał nienawistną armię.
Która się rozproszy, gdy on zniknie i uznają go za zmarłego.
- Z Jezusem było na odwrót. - Lud kocha męczenników.
Joanna d'Arc. Udawałyśmy ją z siostrami. Podpalałyśmy się.
- Naprawdę? - Możemy przestać?
Krzyczysz, bo głuchniesz?
Ja... nie jestem głuchy.
- I mam rozwiązanie. - Ja też.
Pietrow otacza teren i on nie ucieknie.
Arcy negocjuje. W razie problemów Pietrow rozpętuje wojnę,
a jeśli wszystko się uda, wojsko rozda ludziom ruble z moim imieniem.
Dobry plan.
Kiedy tam stoisz i tłum na ciebie patrzy,
to jest cholerna siła i energia.
W bitwie czujesz energię
jako namacalne fale nienawiści i strachu,
ale tu jest miłość i od tego aż łaskocze mnie skóra.
Wydobywają się ze mnie idee i słowa
o których nigdy nie myślałem, a są słuszne i prawdziwe i...
O kurwa!
Ależ mi dobrze!
Jesteś cudowna.
Kocham cię, carze Piotrze.
Ja też cię kocham. I twoje jedwabiste usta, brawo.
Pugaczow, jak mniemam.
Chłopców nie posuwam. Taka zasada.
Żegnaj, panie. Życzę szybkiej i ognistej drogi do piekła.
- Jedziemy! - Co jest?
Zastrzeliłem go. Na maksa!
Pierdolisz!
Czasami trzeba mężczyzny. Proszę, moja droga.
Woźnico, jedź!
Cholerni ludzie!
Caryco, Katia napisała sztukę.
- Hura! Uwielbiam sztuki. - Nie wiem, jak będzie.
Wesoło.
Nie znam tekstu. Wiem tylko, że jest o tobie.
O mnie? Hura, pokochają mnie.
Obejrzymy sztukę?
Kiedyś nie mogłyśmy nawet marzyć o pisaniu sztuk.
Dziękujemy carycy!
Wieśniacy, dawać mi tu fotel!
Coś wam opowiem. Jestem narratorem.
Do Rosji przybywa...
Rosja!
Płonie w moim sercu.
Jest obiecująca!
O, moja nowa żona.
- Przywożę oświecenie. - I jedwabiste usta.
Dobrze! Szybciej!
Wolter!
Diderot!
Monteskiusz!
Tak się rusza Monteskiusza!
Przerwać to? Źle się zapowiada.
Muszę zawładnąć tą ziemią
i jej biednym, uciemiężonym ludem.
Uwolnię chłopów pańszczyźnianych
i będą mnie za to kochać.
O! Kim jesteś?
Cześć, jestem Lew.
Proponuję brzoskwinię i grę wstępną.
Jestem Orlo. Zmieńmy ten kraj!
Zróbmy jedno i drugie.
Zniszczmy ten kraj i stwórzmy nowy.
Kocham cię, Lwie.
Więc?
- Mogę to wziąć? - Oczywiście, kocham cię.
Włóż mi koronę na głowę i język w piczkę.
Koronuję się na Katarzynę Niespełnionych Obietnic.
Mamy dużo do zrobienia.
Musimy się skupić i nie odrywać od...
Kurwa, tak!
Liż tę cipkę, uwolnij tych poddanych!
Jestem Katarzyną Niespełnionych Obietnic
i przybyłam was uratować.
Po pierwsze, bądźcie lepsi!
Hura! Czytajcie książki,
zgadzajcie się ze mną i zrozumcie, że jesteście łajnem,
lecz o szlachetnym sercu, gotowym, by powstać.
Potrzebne nam są konkretniejsze plany.
- Przypomnij, ktoś ty. - Orlo.
Dokąd poszedł?
Do Rosji.
Razem jedziemy w przyszłość!
Nigdy "nie", zawsze "tak!".
Wszyscy tańczcie!
Aż się porzygacie!
Genialnie! Nikt nie opuści parkietu, dopóki nie zwymiotuje.
Boże... Czuję się trochę...
Kazała tańczyć, pojeby! Tańczcie!
Puść mnie!
Jestem na ciebie bardzo zła!
- W porządku? - Spokojnie.
A teraz idź na dół i powiedz służbie o Piotrze.
- A miałam nie mówić. - Życie jest dynamiczne.
- A w zamian? - Może cię nie zbiję?
- Zbij, kiedy będę naga. - Dobrze. Idź.
- Spierdalaj! - Tatiano...
- Rozumiem. - Przyjaciółka carycy.
Pchasz się na samą górę. Cała ty.
Jeździłaś na Piotrze, teraz dosiądziesz Katarzyny.
- A chciałam spytać, czy znacie plotkę. - Jaką? George?
Powiedz mnie, ją zignoruj. Dzieje się coś dziwnego.
Ponoć Piotr zginął w drodze do Szwecji.
- Co? - Zginął.
Utonął czy coś. Ona wie, ale nam nie mówi.
Dziwnie się zachowuje.
Słyszeliście coś?
- Nie. - W porządku.
Nie mówcie nikomu, może to kit. A ona nie zachowuje się dziwnie.
Dociera do mnie, że jest... szalona.
Trochę się jej obawiam.
- Czemu nam nie powiedziała? - Może nie utonął, tylko go zabiła.
Kurwa, on nie mógł zginąć.
Nikomu ani słowa. Nie cierpię plotek.
Co z wami? Ja się dobrze bawię.
Słyszałeś, co mówią?
- Wszystko wiruje. - Wiem.
Jebana Katia. Musisz ją zabić.
- Co? - Są granice!
To skandal! Każ ją ściąć przed deserem.
- Pamiętasz głowy na początku? - Katarzyno!
Zaatakowała twoje rządy, musisz zareagować.
Nie pozwalaj, by cię poniżano. To robi Pugaczow.
Nie pozwól na to na twoim dworze. Uderz!
To może być prawda.
Postępowi mnie nienawidzą, czują się zdradzeni.
Cóż, pewnie tak.
Nie pomyślałam o tym.
Jesteś taka bystra.
Dlatego zostałaś carycą.
Dlaczego przyszłaś?
Bo jestem twoją przyjaciółką.
- Nie byłaś nią. - Teraz jestem. Widzisz to, prawda?
Tak.
Jest jeszcze jeden drobny problem:
krąży plotka o śmierci Piotra.
Co?
Że wpadł z koniem do jeziora.
I utonął. A ty to widziałaś, ale nikomu nie powiedziałaś.
Więc...
musisz im powiedzieć, że to kłamstwo.
Bo to jest kłamstwo, tak?
Nie, to nieprawda. Nieprawda!
Halo. Zły moment?
Tylko to podpiszmy.
Błagam cię, co oznacza: "Zakończ to".
Zgódź się na jedną cerkiew, a opuści swoich zwolenników i kraj.
- Tracąc przewodnika, wrócą do nas. - Dobrze.
- Dziękuję, Arcy. - Lekcja:
w Rosji władza jest wszystkim. Ma ją tylko Cerkiew i caryca.
Wierzysz w wizje?
To część mojej pracy.
Coś mnie ściga. A jeśli tu dotrze, to mnie zabije.
Dobry wieczór.
Nie wtargnąłbym tak,
gdyż wierzę, że maniery urządzają nam społeczeństwo.
Gdy jednak wielki wróg państwa, niejaki Pugaczow,
zginął z ręki najelegantszego mężczyzny w kraju,
Maksyma Iljicza Waskowego,
można sobie pozwolić na odstępstwo.
- Ty... - Zastrzeliłem Pugaczowa.
Błagał o życie, ale ja, z chytrym uśmiechem,
strzeliłem mu w oko. Fałszywy Piotr nie żyje.
Ja pierdolę.
- Fałszywy Piotr nie żyje. - Nawet bardzo.
Składam ci u stóp ten dar.
Uraduje cię widok moich butów, gdy się schylisz, by go podnieść.
Pugaczow nie żyje.
Ten Piotr zginął. Tak.
Teraz rozumiem.
Maksymie.
Bóg mnie pobłogosławił. Chyba wszyscy to widzimy.
Nie!
- Cholera. W porządku? - Próbowałem otworzyć drzwi głową.
Co jest? Dlaczego cię zamknęła?
Gdzie byłaś?
Nie wiem. Sprawy małżeńskie.
- No tak. - Co się stało?
Piotr jechał konno po lodzie i, kurwa, wpadł do jeziora.
- Co? - Bo Hugo to wał
Piotr Wielki nie chciał mu dać spokoju,
a ja byłem nielojalny, ale właściwie nie.
On nie żyje, więc zrobiłem coś nie tak.
- Co ty pieprzysz? - Patrzył na mnie. Sięgnąłem...
ale koń ciągnął go w dół, a on wydawał się zdumiony
i jakby... miał wyjebane.
Piotr... co?
Nie żyje.
Mój przyjaciel nie żyje.
- Kurwa. - Tak. Kurwa.
- Katarzyna widziała? - Tak, ale jej odbiło.
Nie pozwala o tym mówić, zaprzecza faktom.
- Ale to się stało? - Tak.
Wolę być nieprzytomny.
Odpoczywaj, kochanie.
Odpoczywaj.
Katiu, stań na podwyższeniu.
Przezabawna sztuka!
Zjadliwie pokazałaś mnie i moje wady.
Wesoło było patrzeć, jak pieprzę się z koniem.
Wszyscy byliście zachwyceni.
Mam więc pomysł: trzeba to pokazać na prowincji.
Tak?
Załatwiłam ci literacki wyjazd na Syberię.
- Na Syberię? - Weź płaszcz i czapkę. Hura!
Po pałacu krąży absurdalna plotka.
- Że Piotr zginął. - A ty nas okłamujesz.
On nie zginął.
Pugaczow nie żyje.
Ponieważ udawał Piotra, to gdy Maksym go zabił,
to ludzie są zdezorientowani.
To Pugaczow zginął, nie Piotr.
Pugaczow, nie Piotr. Deser?
- Piotr nie umarł. - Nie. Deser!
Pani,
proponuję coś wyjątkowego.
Z carem Piotrem pracowaliśmy nad słonymi deserami.
Opowiem o pierwszym.
Mus ze słonego karmelu z praliną orzechową
i z solą tymiankową. Był bardzo podekscytowany.
Szkoda, że go tu nie ma.
Słone...
Mówiłem, że wypróbowuję moją sól w deserach? Jean-Pierre eksperymentuje.
To wariackie, ale genialne.
Gdy skończymy, prześlę słówko. Kocham cię.
Całym moim pieprzonym sercem, ciałem i duchem, który mnie ożywia. Wszystkim.
Proszę czynić honory.
Ja...
Znakomite, czyż nie?
On nie żyje!
Kurwa, nie żyje!
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober