Мислам, готова е. -Не. Уште не поцрнела. -Сировиот дел во средината
дава прекрасен, свиленкаст вкус во печеното месо.
- Не сте додале доволно коморач. - Додадов.
Ќе видиш и ќе ми честиташ, како кога ќе ја освоиме Шведска.
- Моја земја е, ќе ја освојам. - Моја војска, ја користам.
- Ти си советник, јасно? - Во ред, добро. Боже!
Чекајте да стигнеме во Стокхолм, ќе си поминеме одлично.
- Ура! -Ура! - Ој! -Ој! -Ој! -Ој!
Заебани идиоти!
- Како е во тврдината? - Три баталјони маршираат.
Ќе се најдеме со нив на неколку километри по патот. -Одиме!
- Навистина се случува. - Ќе има многу од ова? -Веројатно.
Во ред, да тргнеме. Трупите се во движење, битката е во воздухот.
- Нема подобро чувство. - Да ги заебеме! Понеси ја рибата.
ВЕЛИКАТА
МРАЗ
Што чекаме? -Нив. -Како знаеме дека ќе дојдат овде? -Мапи. -Во ред.
Ќе го поминат езерото да се најдат со трупите од Форт Билиосток
- на пат до Стокхолм. - Во ред.
Кога ќе ги вратиме, не смее да се дознае што се случило. Јасно?
Само сакам да се врати. Хуго е виновен. Ќе го убиете, нели?
Јас... -Не одговарајте ми. Но ако сега го убијам случајно,
да ми се откачи пиштолот на враќање, ќе биде во ред? -Внимавај на нив.
Во ред. -Ова нема врска со Пугачов? Не се заговориле против мене?
Не. Тоа го дупи Хуго во уво, а Петар Велики во главата.
На мажите им треба нешто. Тоа е наше проклетство. -На сите им треба.
Не е секогаш проклетство.
- Зошто стоиш таму? -Се восхитувам. - Непригоден, но логичен одговор.
- Каде е Григор? -Не сум го видела. - Ни јас. Не спиев овде.
- Некаде во Мариел, претпоставувам. - Да. Фала што го кажа неискажаното.
Сe што треба. Ќе стојам овде ако ви затреба нешто.
- Ако мораш. - Морам.
Идиот. -Претпоставувам дека мислиш на мене.
Доцните. -Имам исполнет живот. Непредвидливоста е еден аспект.
Како убиството на 47 благородници во Властин? Такви?
47? Кога се на куп, изгледа повеќе. Оптичка илузија, очигледно.
- Не го имавте тоа во упатствата. - Рече да направам хаос. Направив.
Тоа е уметност, не наука. Луѓето излегуваат од контрола. -Секако.
- Сакаше да ја исплашиш, нели? - Исплашена е. -Нема за што. Може малку?
Да. Следува завршната фаза.
Мислам дека можеме да ја средиме. Таму ебано ме сакаат.
Ебано сакаат крв. Мислам дека ме слушаат. Имам... -Напад?
Просветление. -Моќ. Знае да удри в глева.
Сакавте да бидете богат? На крајот на ова ќе бидете богат.
Не, мислам дека стигнавме до тоа да мора да ме убие.
- Поради убиството на благородниците. - Сака да се извини што ве избодила.
Слатко. Би сакал да ја издупам. Мислиш дека е изводливо?
- Секако ќе и спомнам. - Духовито.
Ти си шармантен гад, нели? -Така велат.
Ќе каснеш?
Концентрирајте се на планот. Уште еден град, Теков. Не убивајте благородници.
Контактирајте со локалните свештеници. Останете таму. Пратете го писмово.
Сакате да преговарате со царицата. Црквата ви е поддршка и така натаму.
Повелете, белешките. -Во ред. Теков. -Во ред. Одлично. -Што уште?
Брзо дупење покрај кочијата? Никој нема да види. -Мислам не...
Клучно е да не размислуваш многу. Погледни се, чекаш да издишеш.
Сe се насобрало внатре. Велам, пуши, ебено пуши.
- Ебена предигра. Ми се допаѓа. - Врши си ја работата!
Да бидеме реални. Размислуваш за тоа цело време, патријарху.
И долго во ноќта.
- Ебате! Тоа се тие? - Ти реков.
- Ебате! -Кој? - Кочијата на Катерина.
Прекрасна е. Само што ми недостигаше и еве ја.
Да продолжиме. Нема да го поминат езерото со кочија. -Да мавнеме.
Без омраза. Сакам добри дипломатски врски кога ќе се вратам на тронот.
Ќе разговарам со неа. -Зошто? Ќе ти каже да се откажеш. -Не нужно.
Ја украдовме нејзината војска! -Да, но непредвидлива е, може да нe поддржи.
Се шегува? -Луѓето не ни ја разбираат љубовта. Може да загинам.
Еден жежок, гневен секс се чини пригоден.
Бестрага! Нема да ти прости предавство!
- Да продолжиме? - Да почекаме.
Тоа си само ти. -Дојде на чај и разговор за ослободување на жените
од оковите на патлакот и срцето, по принципи на просветителството? -Не.
- Мислев дека е со тебе. - Не.
Сигурно е со вистинската љубов на својот живот. -Петар. Се разбира.
- Здраво. -Нелојален. - Бев загрижен.
Здраво. -"Здраво"? Ме зафркаваш? -Лута си.
И повеќе од тоа. Замисли си го тоа и замисли уште повеќе.
И потоа замисли си го тоа зголемено со лупа колку месечината.
Разработена метафора која вели, не ме поддржуваш.
- Ми ја украде војската. -Да. - И ме излажа за ловот.
Ловам. Ловам Швеѓани, ловам наследство и фативме многу потполошки.
Тоа за ловот е вистина. -Доста! Никој не знае и нема да дознае за ова.
"А контрари." -Што? -Значи спротивно од ова што го кажа.
Сите ќе дознаат. Ќе биде во книгите и ќе го опеваат песни и претстави.
И ќе напишат мал Готвач со јадења од нашиот пат до победата.
Ќе дозволам да ми ја украдеш армијата и да ја освоиш Шведска во мое име?
Да, зашто си паметна. Кога ќе ти помине гневот, ќе сфатиш дека е генијално.
Не сакам да ја нападнам Шведска. Инаку би ја нападнала.
- Не правиме многу нешта заедно. -Што? - Твојата книга вели дека би требало.
Мислат на играње карти или пчеларство,
не напад на демократска држава и убивање илјадници луѓе.
Не, проценката е 672. Нашиот план, кој го осмислив,
е толку генијален... Ќе ти нацртам во снегот.
Григор, предавнику, донеси гранки и шарени листови
- да направам патишта. - Григор, немој! -Григор!
Не знам што да направам. -Викни ги Велементов и Хуго и да си одиме дома.
Нема ни да послушаш? Таа твоја ароганција!
Не сум најрасположена, на снег, далеку од дома,
додека лудак го врти мојот народ против мене. И дворот врие.
И тоа дека го направи ова сега? Сега! Ако се дознае сега за ова,
сите би го намирисале хаосот и приликата. Знаеш!
Сфаќам, но лесно е да не се забележи тоа. -Кој не слуша сега?
Фала. -Само едно, лојален сум на вас и вашата безбедност.
Не на глупавите планови поттикнати од суетната шведска пизда!
Смири се. -Да не сте ми рекле пак дека сум нелојален. -Да. Разбирам.
- Смири се. - Ќе бидам на пристојно растојание.
Катерина, поддржи нe. Ќе ја вратиме Шведска, ќе минеме викенд во Стокхолм,
ќе добиеме аплауз од нова држава, вечен сојузник
и победа која ќе им го одвлече вниманието од Пугачов.
Хуго ќе ни даде пристаниште, тоа го сакавме. Потоа ќе го најдеме Пугачов,
ќе се извиниме, ќе му ја скинеме главата и по селата
ќе се претставам јас како грижлив маж
и главата на Пугачов, ќе објасниме сe.
Ќе одиме дома и ќе имаме приказна која Павел ќе ја помни засекогаш.
- Не. -Треба да размислиш за тоа. - Нема за што. Да одиме.
- Понекогаш зборовите не се доволни. - Сакаш судир со мене? -Ако морам.
- Што прават? -Се удираат со топки. - Агресивно или разиграно?
Тешко е да се каже.
- Во кочијата имам шведска маса. - Шведска маса?
Шунка, овошје, зајачка паштета со твојата сол од лимон и тимијан.
Тоа е трик. Сакаш да дојдам во кочијата да ме одвезеш.
Одлична идеја. Григор ќе го јава твојот коњ, а ние ќе се дупиме до дома.
- Твојата стратегија е провидна. - И не е ни малку полоша поради тоа.
Григор, паштета!
Морам да го направам ова. Татко ми ми се покажа. -Буквално го гледаш? -Да.
- Сака повеќе од мене. -Заеби го! - Не, сакам повеќе од себе.
- Не сум доволен ваков каков што сум. - Глупости. Никој не е повеќе доволен.
Тоа ти е во главата. Види. Паштетата е овде, јас сум овде, ние сме доволно.
Ебано е добра.
Поради солта. Поради тебе. -Ти кажав дека ќе почнам да солам десерти?
Му наредив на Жан-Пјер да експериментира. -Лудо, но генијално.
Да ги истражиме десертите. Ајде. -Не.
Зошто не? -Поради помазанието. Поради тебе. Поради Шведска.
Не требаше да го кажам тоа за Шведска. Бев злобна. -Го мислеше тоа.
Го заебав владеењето. Тоа е моето наследство. -Ние сме твоето наследство.
Што ќе види Павел? И ти? Додека стануваш сe помоќна, како што сакаш,
јас ќе му изгледам сe помал. И нему и тебе. -Сешто!
Слушаш стари гласови. Хуго, Петар Велики, те барат од каде што си дошол.
Но слушај го мојот глас. Гледам како му блескаат очите на син ти штом те види.
И кога ти ќе го погледнеш него.
Се изменивме еден со друг на најдобар, најлуд начин.
- Тоа е доволно. - Близу е до доволно.
Петар! Срање! Ако го направиш ова, не можеш да се вратиш.
- Лута си... -Сериозна сум. -Катерина... - Сериозна сум. -Не си. -Сум.
Ме убиваш секој ден. Ме уништуваш мене и моето владеење. Доста беше!
- Сериозна сум. - Има многу верзии од тебе.
И знаеш дека сум единствениот што ги гледа сите. -Да.
И знаеш дека ги сакам сите, дури и кога се збунувачки и идиотски.
- Да, така е. - Од тебе го барам истото.
Петар. -Постојат наши нешта, а и мои нешта. Ова е мое нешто.
Ми треба ова. -Јас сум руска владетелка, а не само сопруга.
Војската е моја работа. -Таа верзија од тебе мора да ме убие за да ме сопре.
- Не вели го тоа. - Дозволи ми да го направам ова.
Не. Едноставно не. Немој.
Мислиш со ова ќе бидеме уништени, а знам дека ќе бидеме спасени.
- Не! -Вистина? - Вистина и замолчи!
Ќе ти јавам кога ќе завршиме. Те сакам.
Ти си моето срце, тело и душа што ме одржува во живот. Ти си ми сe.
Всушност, јас... Срање!
Не! Не!
Петар! Срање!
Петар!
Ме пече кога мочам. Дали те пече и тебе?
- Каде е тој? - Срање!
- Георгина! -Елизабета, како си? - Добро. -Ја барав царицата,
сакав да разговараме за пасусот во Наказ. -За кој пасус?
Права на жалба на регионален гувернер за земјоделски дозволи. Страница 94.
Ова е импресивно. -Не веруваш дека жената може да се смени?
Може да го смени планот.
Низ мене помина чудно чувство. Боже! Морам да седнам.
Лев, донеси вотка за Елизабет.
- Кажи ми дека ни се причини. - Срање!
Тоа е тоа. Одиме околу езерото. Ќе стигнеме до нив до стемнување.
Или... Имам идеја. Да продолжиме.
- Петар е мртов. Готово е. - Да. И ти наскоро ќе бидеш.
Морам да ја видам. -Ќе те застрела в глава. -Можеби ќе биде олеснување.
Не го заслужуваш тоа. Цел живот служиш на земјата. Мислам дека тоа е тажно.
Можеби ми е судено да не успеам, а останатото е илузија.
Во ред. Дозволи ми да го изнесам ова.
Ако се вратиш, ќе те обесат или застрелаат поради предавство.
Велепредавство, си го одвел Петар во смрт. -Доста!
Веќе беше на тенок мраз. Срање, лош избор на зборови.
Поентата е, нема да и биде до прошка. Жалењето е ебено чудно.
Песот ми умре кога имав 11 години и два месеци јадев лисја. -Замолчи!
- Само си ја сакаш државата назад. - А ти момент на чувство на победа.
Можам да ти го дадам. Победа што ќе ја слават монархиите низ Европа,
а човекот кој ја постигнал ќе биде во книгите.
Додај на тоа шведски русокоси, одлични ќофтиња од месо од лос
и несомнено ќе ја издупиш Агнес, гледам дека го сака тоа на чуден начин.
Нека биде така. Ние сме мажи кои добиваат што сакаат.
Или не сме, плачеме за смртта на пријателот во своите свилени гаќи
и си ги заебуваме животите за ништо. Како и да е, тој нема да се врати.
А за неколку месеци, нема ни ти.
Или твојот план: Да одиме дома и утре да те застрелаат. Што мислиш?
Кој ѓавол? Ништо веќе не е важно.
Ми се допаѓа овој став. Гледам зошто Агнес полудела.
- Кутрото дете. -Петар? - Не. Таа.
Да.
Во ред, да одиме.
- Посилно! -Не сум расположен за друштво. - Не сум друштво. Го виде?
- Да. -И? Не држи ме во неизвесност. - Планот продолжува.
Удирај ме некое време. Уморен сум. -Вистина? -Да.
Кога ќе заврши? Планот...
- Подобро е кога ме бичува некој друг. - Боже! Што се случува?
Се мразам себеси. Моите копнежи. Зошто јас?
- Боже! Го издупи Пугачов? - Не.
Пресилен сум за тоа. Иако е згоден.
Ова се претвора во љубовна приказна? -Тој е искушение.
Сe со што се соочуваме е искушение. Бог ми ја доверува неговата работа
преку и со демонот, а јас морам да надвладеам.
Ме загрижува што не владееш со сe.
Владеам. Уште еднаш.
Арчи.
Светци, донесете ми ја љубовта и храброста, потопете ме во нив.
- Срање! Арчи, седни! - Во ред. Добро сум.
Каде е? -Теков. Ќе контактира преку свештенството.
Ќе го доведам кај Катерина, ќе се договорат, ќе умре, претпоставувам.
Или ќе живееме среќно до крајот на животот. Можно ли е тоа? Не.
Не, зошто тогаш да се зборува тоа на глас? -Исусе Христе!
Да! Да се помолиме на Синот. Одлична идеја!
Не води го Пугачов кај Катерина.
Кој знае што ќе рече? Што ако каже нешто за мене? -Нема. Јас ќе средам.
Владеам со ситуацијата.
Да. Ќе те оставам да се занимаваш со тоа.
- Овде е прекрасно. - Катерина? -Григор.
Григор, овде е прекрасно. Но треба да се вратиме. Ајде.
Што? -Ќе трчам до кочијата. Расположена сум за трчање. -Што?
- Не можеме да го оставиме. - Дојди!
- Среќен роденден! - Што? Тоа е... -Да.
Се сеќавам на твојот роденден, четири дена пред мојот.
Кога ми доаѓа роденденот, се сеќавам на тортата што ти ја правеше мајка ти.
Да. -Се сеќаваш на кочијата во природна големина со нилски коњи во неа?
- Девет. -Секогаш ме воодушевуваа. - Милата, дебела мајка.
Си го заборави роденденот. Во возбудлива фаза си.
Како мислиш? -План. Ќе влезеш задишан во одаите на Катерина.
Веројатно в зори, да делува драматично и итно. Возбудливо.
Јас, Арчи. "Пугачов направи проблем, а јас можам да го решам
во замена за благодарност и список со барања." Да можеш да се видиш.
- Тоа е марципан. Не го сакам. - Пугачов. Харизматичен човек,
но има менталитет на вработен, дури и во спалната соба. -Го дупеше?
Како беше? -Само тоа те интересира од моето откритие дека стоиш зад Пугачов?
- Сакаш да го дупиш. -Исусе Христе! - Кутриот. Какво измачување.
- Што сакаш? Не си и кажала? - Зошто?
Ако го помазаат Павел и таа не е повредена, тоа ќе биде вредна поука
за тоа колку лесно може да настане хаос во земјава.
Ќе биде токму така. -Па сум среќна како нилскиот коњ во кочијата.
Како дозна? -Фиоката во масата ти е празна, а знам дека сакаш да пишуваш.
- Си напишала претстава. Супер! - Можам да ти ја покажам само тебе.
Малку е... -Провокативна, но духовита. -Знам.
- Го сакам Свифт. - Свифт. Одлично.
Малку е предавничка кон Катерина.
Напишана е со љубов кон земјата, не може да биде.
- Можеби е ебано сериозна, Аркадиј. - Заминале на лов без мене?
И потоа ми испратиле порака, тоа е шлаканица в лице.
А бев лојален. -И јас. Но дали некогаш нe наградуваат?
Оној меч во бадмингтон.
Не можам да го поднесам ова!
Знам што правиш. -Не знам за што зборуваш. -Ти простив што ме застрела.
Ми беше патриотска должност. Најмногу се гордеам со тоа.
Велеше дека најмногу се гордееш со своите цицки. -Сум созреала, очигледно.
Георгина, тоа сум јас. Намигни ми, да знам.
Тоа ме полудува, а искрено, ми недостигаш, иако си кучка.
Татјана, твојата потреба за позиција и љубов
покажува длабока празнина во тебе која ја пополнува новото општество.
Ќе ти ја искубам косата. Само намигни ми и ќе знам.
Те создал систем кој ги уништува жените. Сочувствувам со тебе и со нас,
но доаѓа нова зора. Здраво.
Фустаните први ќе исчезнат.
- И Григор отиде на лов? - Значи таму е. -Сите освен мене.
Добро сте? -Кога бев мала во Германија, одевме во една градина.
Две нешта. Прво, сите растенија беа нежни, како да ги направиле самовили.
Второ, сe во градината беше кружно. Градината, грмушките, па и облаците.
Ми се допаѓаше. Со сестра ми Ангела трчавме, а мајка ни ни викаше,
но не застанувавме сe додека не ни се сврте и не повративме.
Таа мене в лице, а јас на нејзините стапала. -Да.
- Би требало да го направиме тоа. - Што? Да повраќаме? -Не, будалче!
Градините во палатата треба да се кружни. Сите градини во државата.
Забавно е, ќе им се допадне на сите. Тоа носи радост.
Но во тоа нема ништо лошо. Радост! И шестаголниците би биле забавни.
- Дали сте добро? -Да. - Не ми се верува. Јас...
- Срање! -Григор, престани. - Што? -Слушај ме.
- Мислам дека тоа не се случи. - Што?
Легнав, а кога станав, немаше ништо. Само смрзнато езеро.
Прекрасно смрзнато езеро. Григор, мислам дека ни се причини.
Катерина... -Сонцето, снежното слепило, халуцинациите. Може да се случи.
- Видов. Беше мокар. - Мислам дека тоа не се случи!
Катерина! -Мислам дека ни се причини. Јас... -Григор! Така беше!
Во ред, Катерина. Добро. Да. Само одмори се.
Камо да можев, но царица сум, па никогаш не може да се одморам.
Тоа е и радост и товар. Мора да работам.
- Мариел, те молам. -Извини. - Што се случило? -Ништо.
Жената на мажот секогаш треба да му кажува што ја мачи.
Споделенот товар е преполовен товар.
Не можеш да се удавиш од леб кој е поделен. Половина јајце... -Во ред.
Глупаво е да ти кажувам, но можеби ако изустам на глас...
- Претпоставувам дека е за Пугачов. - Да.
Се плашам дека Арчи изгуби контрола врз ова и врз себе.
- Ќе го доведе овде. - Интересно. Продолжи.
Тоа ме става во опасност. -Нас. Мислиш јас нема да настрадам?
Морам да се олабавам. Арчи е секогаш генијален.
Нема да му биде проблем. -Мораме да го убиеме. -Арчи? Добар план, фала.
Пугачов. Заебаниот гад те доведе во опасност. Арчи е сигурен,
- патријарх е, ќе биде во ред. Ти... - Јас... -Ќе го зграпчи Пугачов за јајца
и тој ќе го каже твоето име. Што потоа? -Таа нема да ми прости.
Нема кралски вечери, нови чевли и живот на дворот.
Во најдобар случај ќе те избркаат од палатата. Сакаш да живееш на фарма?
- Мразам фарми. -Гној и комарци. - Точно на тоа се сеќавам.
Не може така. Јас ќе го убијам. Ќе ми биде мило. Ти доаѓа роденденот
и сакав да направам нешто посебно за тебе. -Слатко, но Пугачов ми верува.
Јас ќе го направам тоа. -Во ред. Сакаш млеко? Јас сакам.
Може млеко.
- Не можам да го направам ова. -Можеш. - Не можам. -Можеш. -Мислам не.
- Можеш! -Катерина! - Можеш, можеш и ќе го направиш тоа!
Да.
Здраво. Дворот мора да има голем појадок. Соберете ги готвачите и луѓе
да ми помогнат да организирам. Веднаш. И многу цвеќе.
Соберете ги во зелениот салон.
Бисерна или матирана рачка? Бисерната е убава, па ќе го збуни.
- Убавото е секогаш добро. - Изненадувањето е сe, мој совет.
Веќе сум го направила тоа.
- Здраво. - Здраво.
Доцна е. -Да, но и рано е. Се одлучив за рано, за да можам да дојдам.
- Доаѓа зора. Зошто сте двајцата будни? - Брачни работи. Ќе почекам надвор.
Каде беше? -Бев на јавање, се изгубив, паднав од коњот, ме шутна,
се разбудив со јазик од елен во устата. -Чудно. -Не е.
Тоа е шума, за нив сум само друго суштество, мојот јазик е дел од целина.
- Добро си? Колку силно те удри? - Многу силно.
Отиде кај Винодел? -Да. Поважно е, како си ти? Како го помина денот7?
- Двата дена. Беше со Петар? - За што разговаравте со Максим?
- Изгледаше сериозно, напнато. - Опседнатоста на Максим со чевлите.
- Се трудиме да ја решиме. - Нека си купи ебани чевли. -Да.
Малечкиот има само еден живот, нека го живее.
Сакаш да легнеш? -Да, но мислам дека не можам да заспијам.
Олабави се. Ќе одам до нашиот имот. Ќе се вратам за ден или два.
- Твојот имот? Го мразиш. - Да, но должноста понекогаш вика
и морам да ја спасам работата. Таква сум.
"Појадок за сите благородници. На менито има радост. Ебена радост."
Прекрасно! И добро утро. Да, рано е, но зошто да се пропушти денот?
Во собата имаше палче, го клукаше Петар по главата и одлета. Забавно!
Одвај чекав да ви ја кажам важната вест.
- Агнес! Мило ми е што си овде. - И мене, царице.
Прекрасно!
Војна. Дами и господа, јас сум, и во процес сме...
- На напад на Шведска. - Што? -Ова е шега?
Петар Трети, Хуго и генерал Велементов ја зазедоа Форт Лалинка со 3 баталјони
и денеска јаваат за Шведска! Арчи, веднаш моли за победа. Ајде!
Секако.
Ти испраќам, Господи, послание да ги почестиш нашите момчиња, да ги штитиш
и да пролееме река шведска крв
по која ќе запловите со златен брод.
- Делот со бродот е чуден, но живописен. - Рано е, се мачам. -Ура! -Ура!
Да запееме руска воена песна. Ќе ја вратиме монархијата!
Па, сите со мене. Петров, ти започни.
Катерина, каква лудост. Од каде тоа?
Со Петар не правиме доволно нешта заедно. Па затоа, Шведска.
Додаде мистерија во твојот репертоар. Ми се допаѓа. -Агнес.
- Може ли да поразговараме? - Секако. Ќе се видиме, душо.
- Малку сум затечена. -Вџашувачки е. - Како дошло до тоа?
Бев сигурна дека никогаш нема... Вистина се на пат натаму? -Да.
А ти си многу среќна. Очите ти блескаат толку што би се запалиле.
Фала. Не ни сонувавме дека ќе го поддржите тоа.
Па смисливте план пред мојот нос. -Јас...
Ура! Сонуваш за Стокхолм, Наскоро ќе се вратиш таму.
Кој ѓавол?
Царице? -Арчи! Одлично. Здраво. Прекрасна молитва, ја запомнив.
- Златен брод на река од крв. Одлично! - Фала. Чудни се патиштата Божји.
- Како ненадејна војна со Шведска? - Мислиш, Бог помислува:
"Не знам кој ѓавол да правам." Да речеме дека моите патишта се чудни,
тогаш сe ќе се чини семоќно и ќе има логика таму каде што ја нема.
- Интересно теолошко прашање. - Бог е мудар. Сакаш фстаци?
Треба да набавиме. -Имам писмо од Пугачов. Не сакам фстаци.
Ќе дојде, ќе ми се предаде мене и на Црквата
и ќе биде во затвор дури да договорите крај на бунтот. -Убава вест!
- Така мислев. Ми го поправи денот. - Да го доведеме и да го убијам.
Така советуваш? -Тоа би било големо олеснување за сите. -Супер. Фала.
- Не, изгледаш тажно. -Не, јас... - Одлично. Малку сум уморна.
Добро. Тогаш, ќе одам.
- Да ве соблечам за в кревет? - Не. Имам работа.
- Григор, што се случува? -Ништо. - Те знам од твојата 12-та година.
- Зошто плачеше? -Тоа ме трогна. - Лажеш. -Одеби од мене.
- Изгледаш преплашено! - Не сум. -Григор!
Градите ќе ми експлодираат. Срање!
Во ред, што е? Душо... Жал ми е. Не сум груба кон тебе.
- Мислам, бев, веќе не сум. - Удри ме в лице.
Издупи ме или удри ме. Твој избор. Направи нешто! -Што е? Погледни ме.
- Не... -Ме плашиш. - Не знам како да живеам понатаму.
- Како мислиш? - Го нема, Георгина.
Кого го нема?
Петар. Мртов е.
- Што зборуваш, ебате? - Одевме до мразот, до езерото.
Ја зел војската и заебаниот Хуго,
и Катерина и Петар разговараа... Да не кажев ништо, уште ќе беше...
Не сакаше да се врати и имав лошо претчувство. Затоа и реков.
Тој рече дека сум нелојален, но не бев. Кон него никогаш.
Само имав лошо претчувство. И пропадна низ мразот.
Што... -Коњот пропадна низ мразот и го повлече стременот.
Јас трчав. Ебено трчав, погледнав внатре и го видов.
Изгледаше збунето.
Како: "Кој ѓавол?"
Потоа исчезнаа. Го немаше веќе. Го нема веќе.
Катерина рече дека ни се причинило, но не.
Не сака да каже никому, а јас не смеам да кажам никому зашто ќе ме убие.
Таа ебено полуде, а јас...
- Мртов е? - Ебано е мртов.
Таа знае?
Не смееш да кажеш никому.
Знам како ќе те суредам.
Висока топка, паметна кучко! Не ја видов.
- Може ли и јас да играм? - Да. Чувај се од мојата висока топка.
- Ја вртам, ебано е опасна. - Ќе внимавам.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС