- Chyba już. - Ledwie się przypiekły.
Surowa warstwa w środku jest soczysta i jedwabista.
- I dałeś za mało fenkułu. - Wcale nie.
Skosztujesz i pochwalisz mój instynkt. Po zdobyciu Szwecji też.
To mój kraj. Wiem, jak go podbić.
To moje wojsko. Wiem, jak je wykorzystać. Ty jesteś doradcą.
Dobra.
Boże! Zobaczysz, jak zajebiście będzie w Sztokholmie.
Hura!
Ja pierdolę. Idioci.
Jak poszło w forcie?
Idą trzy bataliony.
- Spotkamy się z nimi niedaleko stąd. - To się dzieje!
Kurwa, naprawdę!
- Dużo tego będzie? - Chyba tak.
Ruszajmy.
Wojsko w marszu, zapach bitwy w powietrzu. Najlepsze uczucie!
Rozpierdolmy ich! Weź ryby.
WIELKA. HISTORIA MIEJSCAMI PRAWDZIWA
LÓD
- Na co czekamy? - Na nich.
- Skąd wiemy, że tu będą? - Z map.
- Aha. - Muszą się przeprawić przez jezioro,
by dołączyć do wojsk z fortu Białystok na drodze do Sztokholmu.
Tak.
Gdy ich stąd zabierzemy, nikt nie może się dowiedzieć. Jasne?
Chcę tylko, żeby wrócił.
To wina Hugona! Zabijesz go, tak?
Nie odpowiadaj. Jeśli ja go zabiję, przypadkiem,
bo strzelba sama wypali, będzie dobrze?
- Wypatruj ich. - Jasne.
To nie ma związku z Pugaczowem? Nie szykują się na mnie?
Nie. To tylko pierdolony Hugo przy jego uchu
i Piotr Wielki w jego głowie.
Mężczyźni mają takie potrzeby. Przekleństwo!
Niekoniecznie. I każdy ma jakieś potrzeby.
- Dlaczego tu stoisz? - Podziwiam.
Odpowiedź niestosowna, acz logiczna. Gdzie Grigor?
- Nie widziałam go. - Ani ja.
- Tu nie spał. - Raczej w Marial.
Tak. Dzięki, że powiedziałaś to, co niewypowiedziane.
Proszę.
Postoję tu na wszelki wypadek.
- Jeśli musisz. - Muszę.
Kutas.
- To pewnie o mnie. - Spóźniłeś się.
Mam bogate życie, stąd losowość.
Taka jak zabicie 47 szlachciców we Włastinie?
Tylko? Wydawało się, że w stercie jest więcej trupów. Złudzenie optyczne.
Nie miałeś takich instrukcji.
Kazałeś wzniecić chaos. Został wzniecony.
To sztuka, nie nauka ścisła. Ludzi czasem ponosi.
- No tak. - Chciałeś ją nastraszyć.
- Boi się. - Więc proszę bardzo.
Mogę?
Tak.
Zbliża się ostatni etap.
Myślę, że moglibyśmy ją obalić.
Oni mnie kochają. I są spragnieni krwi.
- Kiedy do nich mówię, przeżywam jakby... - Załamanie?
- Objawienie. - Efekt mównicy. Uderza do głowy.
Chciałeś być bogaty? Gdy to się skończy, będziesz.
Doprowadziłem do sytuacji, w której ona musi mnie zabić. Honorowo.
- Ona chce przeprosić, że cię raniła. - Słodko.
- Zerżnąłbym ją. Będzie taka możliwość? - Wspomnę o tym.
Zabawne.
Uroczy z ciebie skurwiel.
Tak mówią.
Ugryź.
Skup się na planie.
Jeszcze jedna wioska, Tekow. Nie zabijaj szlachty.
Nawiąż kontakt z miejscowym duchownym. Zostań tam i wyślij ten list.
Chcesz pertraktować z carycą, cerkiew jest twoją opoką etc.
- Tu masz notatki. - Dobra. Tekow.
Dobra. Super.
Coś jeszcze? Krótki numerek przy powozie? Nie zobaczą.
Nie sądzę...
Tu nie trzeba sądzić.
No proszę: chcesz wypuścić powietrze, przyjacielu.
Zablokowałeś się. Kiedy powiem: "Dmuchaj", to, kurwa, dmuchaj!
Zajebista gra wstępna. Super!
Do roboty!
Serio: będziesz o tym myślał
przez całą drogę do domu, patriarcho,
i do późnej nocy.
Ja pierdolę. To oni?
Mówiłam!
- Kurwa. - Kto to? - Powóz Katarzyny.
Jest cudowna. Właśnie za nią tęskniłem.
Jedźmy. Powozem się nie przeprawią.
Pomachajmy przyjaźnie. Bez niepotrzebnych animozji.
Chcę mieć z nią dobre relacje, gdy odzyskam tron.
- Pogadam z nią. - Po co? Każe ci to zakończyć.
- Nie wiadomo. - Ukradliśmy jej wojsko.
Tak, ale jest zmienna i nieprzewidywalna, więc może przyjechała mnie wesprzeć.
On żartuje?
Ludzie nie rozumieją naszej miłości. A jeśli polegnę?
Warto skorzystać z okazji na seksualne harce.
Jasny gwint! Ona nie wybaczy zdrady.
- Jedziemy dalej? - Zaczekajmy.
Jesteś sama.
Wpadłaś omówić przy herbatce
wyzwolenie kobiet spod jarzma kutasa i serca oraz o oświeceniu?
Nie.
- Myślałam, że jest z tobą. - Nie.
- Czyli jest ze swoją prawdziwą miłością. - Z Piotrem. Oczywiście!
- Cześć. - Jesteś nielojalny.
Martwiłem się.
O, cześć.
- "O, cześć"? Jaja sobie robisz? - Jesteś wściekła.
Bardziej niż wściekła. I wyobraź sobie to "bardziej" jako znacznie bardziej.
A potem wyobraź to sobie powiększone przez soczewkę wielkości księżyca!
Ta metafora sugeruje, że nie przybyłaś mnie wspierać.
- Ukradłeś moje wojsko. - Fakt.
- I skłamałeś o polowaniu. - Poluję.
Na Szwedów, na dziedzictwo...
i upolowaliśmy wiele przepiórek.
Nie chcę rozmawiać. Nikt o tym nie wie i nikt się nie dowie.
- Au contraire. - Że co?
Wprost przeciwnie. Dowiedzą się wszyscy. Będę w książkach do historii,
piosenkach i krótkich sztukach teatralnych.
Będzie też książka kucharska z przepisami z drogi do zwycięstwa.
Naprawdę myślisz, że pozwolę ci ukraść armię
- i podbić Szwecję w moim imieniu? - Tak, bo jesteś bystra.
Gdy minie gniew, zobaczysz geniusz mojego ruchu i się pod nim podpiszesz.
Nie chcę najeżdżać Szwecji. Dawno bym to zrobiła!
- Robimy razem niewiele rzeczy. - Co?
A Czogłokowa to zaleca.
Grę w brydża albo pszczelarstwo,
nie napadanie na demokratyczny kraj kosztem życia tysięcy ludzi.
Szacujemy, że zginie 672.
Nasz plan, wymyślony przeze mnie, jest znakomity.
Narysuję ci wszystko na śniegu.
Nielojalny wale, przynieś gałązki i kolorowe liście na drogi itp.
- Grigor, nie! - Grigor!
Nie wiem, co robić.
Weź Wielementowa i Hugona i wracajmy do domu.
Nawet nie posłuchasz? Arogantka!
Nie jestem dziś w formie, w śniegu, daleko od domu,
gdy szaleniec podburza lud przeciwko mnie. W pałacu aż się gotuje.
A ty teraz robisz coś takiego!
Gdy to się rozniesie, wszyscy wyczują chaos i okazję. Przecież wiesz.
Nie pomyślałem o tym, ale to drobiazg.
I kto nie słucha?
- Dzięki. - Jedna rzecz:
jestem lojalny wobec ciebie,
a nie wobec idiotycznych planów, które podsuwa ci zniewieściały Szwed!
Uspokój się.
Nigdy nie nazywaj mnie nielojalnym.
Rozumiem. Spokojnie.
Będę w stosownej odległości.
Katarzyno, podpisz się pod tym.
Odbijemy Szwecję, przyjedziesz na weekend do Sztokholmu,
odbierzesz pochwały od nowego kraju i sojusznika,
a zwycięstwo odwróci uwagę narodu od Pugaczowa.
Hugo da nam port morski, którego chcieliśmy.
Wracając, znajdziemy Pugaczowa, przeprosimy go, zetniemy mu głowę
i będziemy jeździć po wsiach ze mną, twym kochającym mężem,
głową Pugaczowa i opowieścią o tym, co się stało.
A Paweł będzie przez całe życie czerpał z tej historii.
Nie.
- Warto rozważyć. - Chyba pomarzyć. Wykluczone. Jedziemy.
Czasami słowa to za mało.
- Chcesz walczyć? - Jeśli trzeba.
Co robią?
Rzucają śnieżkami.
- Agresywnie czy wesoło? - Trudno orzec.
W powozie jest bufet.
- Bufet? - Szynka, gorczyca,
pasztet z królika posypany twoją solą cytrynowo-tymiankową.
To podstęp. Chcesz mnie zwabić do powozu i wywieźć.
Świetny pomysł. Grigor pojedzie na twoim koniu,
a my będziemy się pieprzyć przez całą drogę.
- Twoja strategia jest przejrzysta. - Ale dobra.
Grigor, pasztet.
Muszę to zrobić.
- Ukazuje mi się ojciec. - Naprawdę go widzisz?
- Tak. Oczekuje ode mnie więcej. - Jebać go!
Ja też oczekuję więcej. Teraz nie jestem wystarczający.
Obłęd. Jesteś najbardziej wystarczającym człowiekiem, jakiego znam.
Uroiłeś to sobie.
Patrz: jest pasztet, jestem ja... Wystarczy.
Zajebiste.
Z powodu soli i ciebie.
Mówiłem, że wypróbowuję moją sól w deserach?
Jean-Pierre eksperymentuje.
To wariackie, ale genialne. Obadajmy te desery.
- Jedźmy. - Nie.
- Dlaczego? - Namaszczenie. Ty. Szwecja.
Nie powinnam była mówić o Szwecji. Byłam wredna.
Mówiłaś poważnie. Spierdoliłem swoje panowanie.
- To moje dziedzictwo. - My nim jesteśmy.
Co zobaczy Paweł? A ty?
Gdy będziesz coraz potężniejsza, co jest pewne,
ja będę się kurczył w jego i twoich oczach.
Bredzisz.
Słyszysz stare głosy Hugona i Piotra Wielkiego,
wołające cię w miejsce, które opuściłeś.
Usłysz mój głos.
Widzę, jak lśnią oczy mojego syna, gdy na ciebie patrzy,
a ty patrzysz na niego. A my...
Zmieniliśmy się nawzajem w najlepszy, najbardziej wkurzający sposób.
To wystarcza.
Prawie.
Piotrze! Kurwa! Jeśli to zrobisz, nie będzie odwrotu.
- Mówię poważnie. - Katarzyno.
- Tak. - Nie. - Tak!
Zabijasz mnie z każdym dniem!
Niszczysz mnie i moje rządy. Dość!
Mówię poważnie.
Jest wiele wersji ciebie. Tylko ja widzę je wszystkie.
- Tak. - Wiesz, że wszystkie je kocham,
nawet te zaskakujące i idiotyczne.
Tak.
Proszę cię o to samo.
Piotrze...
Są sprawy nasze i moje.
Ta jest moja. Potrzebuję tego.
Jestem władczynią Rosji, nie tylko żoną.
Wojsko jest moje.
Ta wersja ciebie musi mnie zabić, bym zrezygnował.
- Nie mów tak. - Pozwól mi to zrobić.
Nie. Po prostu nie. Nie!
Myślisz, że nas niszczę, a ja wiem, że nas ratuję.
Nie!
- Naprawdę? - Tak.
Nie odzywaj się.
Gdy skończymy, prześlę słówko. Kocham cię.
Całym moim pieprzonym sercem, ciałem i duchem, który mnie ożywia.
Wszystkim.
A właściwie to...
o cholera.
Nie!
Piecze, kiedy szczam. Też tak masz?
Gdzie on jest?
Kurwa.
- Ach, George! - Elżbieto, jak się masz?
Dobrze.
Szukam carycy. Chcę z nią omówić fragment Nakazu.
Który?
Prawo odwołania się wojewodów w sprawach zezwoleń rolniczych. Strona 94.
To jest niesłychanie imponujące.
- Kobieta nie może się zmienić? - Może zmienić plan.
Poczułam coś bardzo dziwnego.
O rety. Usiądę.
Lew, daj Elżbiecie wódki.
Powiedz, że nam się przywidziało.
Kurwa.
Więc to koniec.
Objedźmy jezioro, spotkamy się z nimi przed nocą.
Mam taką myśl... kontynuujmy.
Piotr nie żyje. To koniec.
Tak. Ty też długo nie pociągniesz.
Muszę do niej jechać.
Odstrzeli ci łeb.
- To będzie ulga. - Nie zasługujesz na to.
Całe życie służyłeś krajowi. To smutne.
Może porażka była moim przeznaczeniem, a reszta to urojenia.
Dobra.
Wyjaśnię.
Wrócisz i cię powieszą lub rozstrzelają jako zdrajcę.
- Spisek, kradzież armii, śmierć Piotra... - Dość!
Już z nią stąpałeś po kruchym lodzie.
Kurwa, nietrafiona gra słów.
Ona ci nie wybaczy.
Żałoba to dziwne uczucie.
Gdy miałem 11 lat i zdechł mi pies, jadłem tylko liście i mówiłem do rymu.
Zamknij się, klopsiku. Chcesz odzyskać kraj i tyle.
A ty chcesz chwili wartej człowieka, za którego się uważałeś. Mogę ci to dać.
To zwycięstwo będą wychwalać wszystkie europejskie monarchie,
a o dowódcy będą pisać w książkach do historii.
Plus parę miesięcy z blondynkami, klopsikami z siekanej jeleniny,
no i seks z Agnieszką, bo widzę, że cholernie ją kręcisz.
Niech tak się stanie. Sięgnijmy po to, czego chcemy.
Albo nie. W naszych jedwabnych gaciach opłakujmy przyjaciela
i spierdolmy sobie życie.
On i tak nie wróci.
Za kilka miesięcy ciebie też nie będzie.
A twój plan to wrócić do domu i jutro zginąć.
Przemyślenia?
A, co tam.
Nic już nie ma znaczenia.
Dobra postawa.
Rozumiem, dlaczego Agnieszka chce się z tobą jebać.
Biedne dziecko.
- Piotr? - Nie.
- Ona. - Tak.
Dobra, ruszajmy.
- Mocniej! - Nie chcę towarzystwa.
Nie jestem towarzystwem. Widziałeś się z nim?
Tak.
I? Nie przeciągaj.
Kontynuujemy akcję.
Wyręcz mnie na chwilę, zmęczyłem się.
- Naprawdę? - Tak.
Kiedy to się skończy?
Plan.
O, jak lepiej, gdy chłoszcze ktoś inny.
Jezu! Co się dzieje?
Nienawidzę siebie i moich ciągot.
Dlaczego ja?
- Zerżnąłeś Pugaczowa? - Nie.
Jestem na to zbyt silny.
Ale to przystojniak.
Ja pierdolę! Z tego wszystkiego robi się love story?
On jest pytaniem. Jak wszystko, z czym się mierzymy.
Bóg mnie umacnia, bym pracował dla niego.
Zesłał demona, a ja muszę wytrwać.
Czuję, że nie panujesz nad sytuacją.
Panuję, panuję. Jeszcze raz.
Arcy.
Obdarzcie mnie swą miłością, święci, i swoją odwagą.
O cholera. Siadaj!
Dobra, dobra. Wszystko gra.
- Gdzie on jest? - W Tekowie.
Nawiąże kontakt przez kler.
Przyprowadzę go do Katarzyny, załatwimy sprawę, on umrze,
a my będziemy żyć długo i szczęśliwie. Czy to możliwe? Nie.
Powiedzmy sobie wprost.
Chryste.
Tak, tak, módlmy się do Syna! Dobra myśl!
Nie możesz go dać Katarzynie. Chuj wie, co on powie.
- A jeśli chlapnie coś o mnie? - Nie chlapnie, zapewniam. Pełna kontrola.
Tak.
Zostawiam cię z tym.
- Jak tu pięknie. - Katarzyno...
Grigor.
Tu jest pięknie! Ale trzeba wracać.
- Jedźmy. - Co?
Pobiegnę do powozu. Mam chęć się przebiec.
Co?
- Nie możemy go zostawić. - Chodź!
- Najlepsze życzenia. - Co? Czy...
Tak. Pamiętam o twoich urodzinach, bo są cztery dni przed moimi.
A gdy zbliżają się moje urodziny, wspominam torty, które piekła ci matka.
Ach, tak.
- Powóz z wysiadającym hipopotamem? - Dziewiąte urodziny.
- Zawsze się zachwycałam. - Droga gruba matka.
Jasne, że zapomniałeś o urodzinach. Jesteś taki podniecony.
- Czym? - Planem.
Wyobrażam sobie, jak wkraczasz do komnat Katarzyny.
O świcie, dla efektu dramatyzmu i ekscytacji.
Ja jako Arcy:
"Pugaczow napisał. Rozwiążę problem
w zamian za wdzięczność i spełnienie kilku żądań".
Jaką masz minę!
Marcepan. Nie przepadam.
Pugaczow. Charyzma - ale mentalność podwładnego, nawet w sypialni.
Pieprzyliście się? Jak było?
Tak komentujesz, że zrozumiałam twój udział w sprawie Pugaczowa?
Och, ty chcesz go zerżnąć.
- Jezu Chryste! - Biedactwo.
Co za udręka!
- Czego chcesz? Nie powiedziałaś jej? - Po co?
Jeśli Paweł zostanie namaszczony, a jej nic nie będzie,
to mamy cenną lekcję łatwego wywoływania chaosu w kraju.
Tak właśnie będzie.
- Więc się cieszę jak hipopotam w powozie. - Jak się dowiedziałaś?
Szuflada twojego biurka była pusta, a wiem, ile piszesz listów.
Twoja sztuka jest cudowna!
- Mogłam ją pokazać tylko tobie. Jest... - Wywrotowa, ale zabawna.
Wiem. Uwielbiam Swifta.
Jest świetny.
- Sztuka jest nie fair wobec Katarzyny. - Nie, bo napisałaś ją z miłości do kraju.
Może ona tak naprawdę.
Pojechać beze mnie na polowanie i wysłać liścik -
to jakby jebał mnie w twarz.
- A taki byłem lojalny. - Ja też.
Czy kiedykolwiek nas nagrodził? Pamiętasz badmintona?
Kurwa, już nie mogę.
Wiem, co robisz.
- Nie rozumiem. - Wybaczam, że do mnie strzeliłaś.
Z patriotycznego obowiązku. Jestem z tego dumna.
Kiedyś byłaś dumna z cycków.
Rozwinęłam się.
George, to ja.
Mrugnij, daj znak.
Bo dostaję szału.
I, szczerze, tęsknię za tobą, zdziro.
Tatiano, potrzeba statusu i sympatii innych
wynika z ziejącej w tobie dziury, którą może wypełnić
- tylko nowe społeczeństwo. - Kudły ci powyrywam!
Mrugnij, to będę wiedziała.
Stworzył cię system, który niszczy kobiety. Żal mi ciebie
i nas wszystkich, ale nadchodzi nowy dzień.
Pa!
Suknie znikną pierwsze.
- Grigor też pojechał na polowanie? - To tam jest?
Wszyscy oprócz mnie.
- W porządku? - W Niemczech poszliśmy rodziną do ogrodu.
Po pierwsze, rośliny były bardzo delikatne, jakby stworzyły je wróżki.
A po drugie, wszystko tam było okrągłe.
Sam ogród, rośliny, żywopłoty, może nawet chmury. Byłam zachwycona.
Z siostrą biegałyśmy dookoła, śmiejąc się.
Matka na nas krzyczała, a my długo nie przestawałyśmy.
Kręciło nam się w głowie i wyrzygałyśmy. Ona na moją twarz, ja na jej nogi.
- Tak. - Zróbmy to.
Co? Wymiotujmy?
Nie, głupi. Przeróbmy jeden lub wszystkie ogrody pałacowe, niech będą okrągłe.
I wszystkie pałace wiejskie. Ludzie się ucieszą.
To da im radość, nic więcej,
ale co w tym złego? Już sześciokąty byłyby przyjemne.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Nie wierzę. Ja... Kurwa!
- Grigor, przestań. - Co?
Słuchaj. Myślę, że to się nie stało.
- Co? - Położyłam się, a gdy wstałam - nic.
Tylko jezioro skute lodem.
Piękne!
- Wyobraziliśmy to sobie. - Katarzyno...
Słońce, ślepota śnieżna, omamy... Tutaj to się zdarza.
Ja widziałem. Zamokłem.
- To się nie stało. - Katarzyno! - Uroiliśmy to sobie.
Grigor! Tak właśnie było.
Dobrze, Katarzyno.
Tak.
Odpocznij.
Gdybym mogła! Ale jestem carycą i nie mogę odpoczywać.
To radość i brzemię. Muszę popracować.
- Marial, proszę. - Przepraszam.
- Co się stało? - Nic.
Żona zawsze powinna się zwierzać mężowi.
Razem raźniej.
Dzieląc się chlebem, nie zadławisz się.
Dobrze, dobrze.
To kpina, rozmawiać o tym z tobą, ale chociaż powiem to głośno.
- Pewnie chodzi o Pugaczowa. - Tak, ja...
martwię się, że Arcy nie panuje nad sytuacją ani nad sobą.
Chce go tu sprowadzić.
Ciekawe. Mów dalej.
To mnie naraża.
Nas. To naraża nas. Myślisz, że ja nie będę zbrukany?
Wiesz co? Odpocznę. Arcy jest genialny, po prostu rano marudził.
- Musi zginąć. - Arcy? Świetnie, dzięki!
Pugaczow. Jebany wieśniak, który ci zagraża.
Arcy jest bezpieczny, to patriarcha, poradzi sobie.
Ale ty... Złapią Pugaczowa za jaja i wyśpiewa twoje imię. Co wtedy?
Ona już mi nie wybaczy.
Koniec z kolacjami, nowymi butami, dworskim życiem.
W najlepszym razie - wygnanie z pałacu. Mamy mieszkać w wiejskim majątku?
Nienawidzę go.
Obornik i komary.
Takie mam skojarzenie.
Tak być nie może. Ja go zabiję.
Chętnie. Niedługo twoje urodziny, myślałem o wyjątkowym prezencie.
Słodko. Ale Pugaczow mi ufa, więc ja to zrobię.
Dobrze. Chcesz mleka? Ja bym się napił.
Jasne. Mleko będzie super.
- Nie mogę tego zrobić. - Możesz.
- Nie mogę. - Możesz. - Nie sądzę.
- Możesz. - Katarzyno.
Możesz, możesz i to zrobisz.
Tak.
Dzień dobry. Wydamy wielkie śniadanie dla całego dworu.
Niech kucharze i inni pomogą mi to szybko zorganizować.
I kwiaty, dużo kwiatów. Wezwij wszystkich do zielonego salonu.
Rękojeść perłowa czy czarny mat?
Perłowa jest ładna, rozproszy go na chwilę.
- Ładne rzeczy się sprawdzają. - Zaskocz go.
Już to robiłam.
- Cześć. - Cześć.
- Późno wracasz. - Tak, ale też wcześnie.
Postanowiłem wpaść.
Jeszcze nie świta. Dlaczego nie śpicie?
Sprawy małżeńskie. Zaczekam na zewnątrz.
- Gdzie byłeś? - Na przejażdżce.
Spadłem z konia, obudził mnie język jelenia w ustach.
- Dziwne. - Nie.
To las, traktują mnie jak inne zwierzę.
Mój język to część większej całości.
- Mocno się uderzyłeś w głowę? - Dosyć.
- Byłeś u Vinodela? - Tak. A co u ciebie?
Jak ci minął wczorajszy dzień?
Dwa dni. Byłeś z Piotrem?
O czym rozmawiałaś z Maksymem? Chyba o poważnej sprawie.
O obuwniczym natręctwie Maksyma. Próbujemy to opanować.
- Niech sobie kupuje te jebane buty. - Tak.
Ma tylko jedno życie, niech sobie pożyje.
- Chcesz się położyć? - Tak, ale chyba nie zasnę.
Odpocznij. Muszę jechać do majątku.
- Wrócę za dzień-dwa. - Nie cierpisz swojego majątku.
Kurwa, nienawidzę. Ale obowiązek wzywa, muszę ratować sytuację.
I tyle.
"Śniadanie dla szlachty. W menu - radość. Jebana radość".
Cudownie! Dzień dobry.
Tak, jest wcześnie, ale nie marnujmy dnia.
Do komnaty wleciał strzyżyk, dziobnął Petrę w tył głowy i wyleciał.
Wesoło!
Chciałam wam przekazać bardzo ważne wieści.
Agnieszko!
Cieszę się, że jesteś.
Ja też, pani.
Cudownie!
Wojna. Proszę państwa, rozpoczęłam,
rozpoczęliśmy inwazję na Szwecję.
- Co? - To żart?
Piotr Trzeci, Hugo i generał Wielementow
wzięli trzy bataliony i jadą do Szwecji.
Arcy, modlitwa o zwycięstwo. Start!
No tak.
Wysyłam ci, o Panie, prośbę,
byś zaszczycił... byś chronił naszych ludzi,
i obyśmy
ze szwedzkiej krwi zrobili rzekę,
po której popłyniesz złotą łodzią.
Nietypowe, ale sugestywne.
Wczesna pora, jest mi trudno.
Hura.
Zaśpiewajmy zagrzewającą do boju rosyjską piosenkę.
Przywrócimy monarchię.
Wszyscy razem.
Pietrow, intonuj.
Cóż to za szalone przedsięwzięcie?
Skąd ten pomysł?
Piotr i ja za mało robimy razem. Więc Szwecja.
Stałaś się tajemnicza. Wspaniale.
- Agnieszko. - Mogę na słowo? - Oczywiście.
Na razie, moja droga.
Jestem zdumiona.
Bo to jest zdumiewające.
Skąd ta myśl? Byłam pewna, że ty nigdy...
Naprawdę już idą z wojskiem?
Tak. Widzę, że jesteś szczęśliwa.
Oczy ci błyszczą, zaraz buchną z nich płomienie.
Dziękuję. Nawet nie marzyliśmy, że pomożesz.
Uknuliście spisek pod moim uroczym noskiem.
Hura. Myśl o Sztokholmie.
Wkrótce tam wrócisz.
Co, do kurwy nędzy?
- Pani... - Arcy! Świetnie. Dzień dobry.
Wspaniała modlitwa.
Złota łódź na rzece krwi, nadzwyczajne!
Dziękuję. Tajemnicze są ścieżki ducha.
Jak nagła wojna ze Szwecją.
Uważasz, że Bóg nie wie, co robić?
Powiedzmy, że moje ścieżki są tajemnicze,
a wtedy wszystko nabierze siły i wniesie logikę tam, gdzie jej nie ma.
Ciekawa kwestia teologiczna.
Bóg jest mądry. Lubisz pistacje? Każę przynieść.
Dostałem list od Pugaczowa. Pistacji nie chcę.
Jest gotów przyjechać, oddać się w ręce moje i Cerkwi,
i negocjować z tobą zakończenie buntu.
- Wspaniale! - Też się ucieszyłem.
Ściągniemy go tu i ja go zabiję.
To doradzasz?
Wszyscy odczujemy ulgę.
Super. Dzięki, Arcy.
- Wydajesz się smutny. - Nie, ja...
Świetnie. Jestem trochę zmęczona.
Dobrze. Pójdę już.
Rozebrać cię, pani?
Nie, muszę coś zrobić.
- Grigor, co się dzieje? - Nic.
Znam cię od dzieciństwa. Dlaczego płakałeś?
Ze wzruszenia.
- Kłamiesz. - Zejdź ze mnie.
Jesteś przerażony.
Nie.
- Grigor! - Czuję, że coś wybuchnie w mojej piersi.
Kurwa!
Kochanie, co się stało? Przepraszam.
Nie chcę być wredna. Byłam, ale już nie jestem.
Walnij mnie w gębę.
Albo zerżnij. Twój wybór, ale coś zrób.
Co się stało? Spójrz na mnie.
Nie.
Przerażasz mnie.
- Nie wiem, jak dalej żyć. - Jak to?
On odszedł.
Kto?
Piotr.
On nie żyje.
Co ty pierdolisz?
Pojechaliśmy na lód, nad jezioro,
on wziął wojsko i pierdolonego Hugona,
Katarzyna i Piotr rozmawiali
i gdybym nic nie powiedział, to... ale on nie chciał wrócić,
a ja miałem złe przeczucie, dlatego jej powiedziałem.
On mnie nazwał nielojalnym, ale to nie tak. Nie zdradziłem go, nigdy.
Tylko miałem złe przeczucie.
I wpadł pod lód.
Co? Co ty...
Pod koniem załamał się lód, a jego noga utknęła w strzemieniu.
Pobiegłem, George, pobiegłem tam,
wsadziłem głowę do wody i zobaczyłem go.
Był zdziwiony,
jakby pytał "Co, kurwa?".
I zniknęli. On odszedł. Nie żyje.
Katarzyna powiedziała, że nam się zdawało, ale nie.
Ona nie chce nikomu powiedzieć, a ja nie mogę, bo mnie zabije.
To wariatka.
On nie żyje?
Kurwa, nie żyje.
Ona wie?
Nie możesz nikomu powiedzieć.
Wiem, jak cię załatwić.
Lob, ty cwana zdziro. Nie spodziewałam się.
- Mogę zagrać? - Tak.
Uważaj na moje loby.
Kręcone i niebezpieczne.
Będę uważać.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober