Катерина е вештерка!
Денот кога дојде во Русија беше несреќен за нашата земја.
Направи пет дупки во мене.
Но дали го уби синот на Петар Велики?
Така е! Нема шанси!
Бог ми одредил да владеам со нашата голема земја и вака ве сакам сите.
А и Бог ве сака, постојано разговарам со него.
Да, ве сака повеќе од печена еребица и ајоли сос.
Таа има црн јазик во облик на лилјак.
Еднаш ми го пикна во газот!
Сакаше да ме убие поради мојата љубов кон вас,
но место тоа, јас станав!
Со ваша помош, ќе ја собориме кривоверната кучка
и ќе си ја оплодиме земјата со нејзините сомелени коски!
Неа не ја избра Бог како мене, а и таа ја одбива власта на Павле Први.
Сопствената крв на Петар Велики!
Таа во овој град прави училиште и центар за вакцинирање.
Отров за нашите умови и тела!
Да го запалиме тоа срање!
А потоа,
ќе застанеме во ред да му го испушиме на Петар Трети.
Веројатно сакате да бидете прв во редот.
Врши си ја работата, Пугачев.
ВЕЛИКАТА
ШВЕДСКА
- Не ни личи на мене. - Очите не чинат.
Не само очите, Велементов.
Мислам дека таквите кукли обично се прават малку погрди.
Во тој случај е добра. Косата е баш убава.
Не е. И што прават со неа?
Парадираат со неа по градот.
Се редат да ја дупат во задникот и и плукаат в лице.
- И обратно. - Молам?
- Ја ебат вo лице и... - Да, сфаќам. Фала.
- Ме мразат? - Погрешна сина боја.
Вашите се повеќе кристално сини. Очите...
Боже, Велементов, ти реков да пиеш помалку.
- Дали сум бил пијан тогаш? -Да. - Сте ми кажале во погрешно време.
- Каде е Елизабета? - Не знам.
Имаме огромен проблем.
Пет градови се запалени до темел.
Човекот глуми дека е Петар и ја храбри толпата.
Вели, избегал кога сте се обиделе да го убиете.
Вели, недостојна сте за Германците и дупите коњи.
Наводно, има и пет прободни рани од вас.
- Молам? - Многу уверлив Петар е.
Така ми пренесуваат тие што го виделе, многу е сличен.
Тоа е... Пугачев?
- И јас помислив на тоа. - Пет убоди. Толку му зададовте? -Да.
Не му се допаднало.
Мора да го најдеме, да го сомелеме и да го истуриме во море.
- Би требало да му се извинам. - Што? -Молам?
Очигледно ми се одмаздува.
Прво ќе го убиеме, па ќе му се извиниме.
Побрзо ќе го прифати извинувањето.
Најголемиот страв на Петар Велики беше токму ова.
Разгорување оган кој води до пожар.
Милиони селани можат да ве убијат.
Но во споредба со тоа што би ви го правеле
случките со оваа кукла би изгледале како ништо.
Така е, Велементов.
Подготви ми план до утре.
Или некој од вашите офицери? Петров, можеби?
Петров е уште зелен. Можам јас.
Ќе се видиме утре.
Мислите дека може? -Дефинитивно е вистинскиот за таа работа.
Добро утро.
Дали пристигна пакет? Треба да добијам нови чевли.
Престани да купуваш чевли, Максим.
За мојот стил се зборува.
- "Максимовски" стана фраза. - Немаме многу пари.
Јас живеам на висока нога. Таков сум.
Впрочем, цел двор зборува за човекот кој глуми дека е Петар.
Ги поттикнува селаните. Треба да им се пролее крвта на гадовите.
- Глуми дека е Петар? - Пишува во весниците.
И немој да се лутиш, но зар не изгледаат одлично?
Солено.
Пикантно. Како да чувствувам репка.
- Што правиш? - Душо, Павел има грчеви.
И тоа го славиш со цицање дојки?
Ова се неговите доилки.
Ти очигледно не знаеш, проверувам дали е од млекото.
Тоа е. Сите добивате отказ.
Ликорис, ти остани. Од твоето млеко ќе направиме панакота.
Голема кукла Катерина!
- За Павел? - Не!
Пугачев создава немир во регионите,
ги прави овие кукли на кои потоа...
Им прават сешто. Погледни!
Пугачев. Мајката негова!
Се прашував што се случи со него. Можеби е пресилен збор.
Така е, не се сетивме на него.
Чудовишта сме! Треба да му се извиниме.
Заеби го тоа! Беше платен да ме глуми.
Знаеше дека ќе му го пресечат гркланот или јајцата било кога
и дека треба да му е чест.
Петте убоди значат дека бил добар работник.
Очигледно не е задоволен.
Меѓу луѓето е и ги свртува против мене.
Пали градови, а глуми дека е ти. -Јас?
Така се чини. -И луѓето стануваат насилни поради мене?
Да. Против мене.
- Тебе те трогна тоа? - Ме сакаат.
Боже! Тоа не е важно.
Зошто ме мразат кога сакам да им ги подобрам животите,
а те сакаат тебе, што не мислиш на нив?
Хемија? Имам хемија со луѓето, а ти немаш.
Уништи го него и сите околу него.
Проблемите да не стигнат до Русија.
Кога ќе избие пожар, не давај му кислород, велеше татко ми.
Да, знам. Велементов смислува план.
- Ќе се вратам на грчевите на Павел. - Секако. Кутриот Павел.
Павел, го сакаат тато.
Уште го сакаат тато.
Да, одлично.
Добро утро.
Пугачев! Ова е твое масло.
Нели е прекрасно?
Иронија, хумор. Ова ми е блескав момент.
Но сe за Бога, нема место за егото.
Што правиш? -Таков сум, одличен. Му служам на Бога со мојата дарба.
Јас не учествувам во ова.
Освен што знаеш, значи учествуваш. Затоа, тивко. -Не, не...
Зошто ова се случува пак? Ќе одам да и кажам.
Премногу си лојална.
Не настојувај на тоа. Сe има своја точка на пукање.
Олабави. Таа е сега дефензивна и преплашена.
Побуна! Водачите мислат дека се богови, народот ги обожува.
Па, не ги обожува, прави кукли за силување.
Молам? -Руските селани се страсни и со вешти раце.
- Поентата е да стане очајна. - Не вели "ние". Ништо од тоа.
Кога ќе ја исплашат, ќе дојде спасот, јас!
Ќе дојдам да ја спасам, ќе се спогодам, ќе го средам Пугачев.
Ќе почне да ме слуша повеќе.
Павел ќе има помазание.
Црквата е само една. Таа ќе забави со промените.
Дотогаш ќе изградам мала куќа на стравот
чија врата можам да ја скршам кога сакам.
Таа ќе знае кој има моќ над срцата на луѓето.
Сега ќе застанам за да ми аплаудираш восхитено. -Те мразам.
Не грижи се, ова ќе го одигра прекрасно,
сите ќе бидеме пријатели.
Сонував како се бањам во када со неа.
Неуморно ја сапунисував.
Многу информации, а ни една не сакам и не ми треба.
Ќе успее. -Кога сме заедно со Бога, сe правиме за доброто на сите.
Месо од лос! Неверојатно! Северен елен! Јас сакам елен!
Зошто не ме слушаат?
Доста си ја гледаш круната, имаме работа.
Денеска е тој ден. Велементов има право. -Денеска?
Денеска.
Каде беше утринава? Не ја виде мојата кукла за силување.
Ги гледав моите пеперутки.
Па, не се муртиш за заредувањето?
Повремено сум бесна. Но повремено.
Сега те гледам и не сум. Искористи си го моментот.
Ми треба твоја помош. Луѓето палат градови.
- Се подготвува востание. - Слушнав. Поради лажниот Петар.
Пугачев е лажниот Петар.
Пугачев? Тој не е способен за такви политички игри.
Петар вели дека бил добар вработен.
Како тогаш станал револуционер?
Ако го лути моето прободување, ми се чини дека е тој...
Кој би те избодил, силувал и би ти ја продал облеката. -Да!
- Па... - Можеби има нов работодавач.
Помислив на тоа.
Мистерија која треба да се открие. Колку забавно.
Со малку помош, можеби ќе го најдеме виновникот.
Силни грчеви. И воспаление на градниот кош.
Мразам кога го боли нешто.
Да? Јас сакам кога луѓето ги боли.
Тоа и ме возбудува. Затоа станав доктор.
Подобро тоа од џелат.
Работата е непостојана и со лош статус. -Ми кажа татко ми.
Калиум нитрат, рубарбара и малку жива.
- Одлично. - Пропратни ефекти, успаност и гихт.
- Гихт? - Да. Столица како паштета.
Одеби! Ќе го излекувам сам.
Ќе ја видам книгата со лекови на старата дадилка.
Не грижи се, Павел. Тато ќе те излекува.
Ебате!
Да, и јас би рекол така.
- Здраво, тато. - Да, здраво.
Нели би требало да почиваш во мир?
Почивав, но ми ги зазеде одаите, ми ја прекина семејната лоза,
уништи илјадагодишно наследство и цицаше млеко пред мене.
Па... -Имаш проблеми и тато дојде да ти помогне.
Не ми треба помош. Задоволен сум. -Задоволен?
Колку грд збор. Вистинскиот маж никогаш не е задоволен.
Секогаш има нешто повеќе, а ни тоа не е доволно.
За среќа, има и повеќе од тоа, најмногу! Моето мото.
Се сеќавам. Но мојот народ ме сака.
И? Сакаат да гледаат како свињи се парат во снег.
- Знаеш што е најлошо кога си дух? - Мртов си и не можеш да земаш повеќе.
Кога син ти треба да го претепаш, а не можеш.
- Се чувствуваш како лош татко. - Не треба тепање.
Сакам да се треснеш во окото, силно.
Сакам да чујам звук како да загризувам цврсто јаболко. Ајде!
- Нема да се удрам сам. - Сакаш тато да чека?
Не, туку... Ќе си заминеш ако се удрам?
Да.
Ако звукот е задоволувачки и посакаш да си ја убиеш жената,
да го помазаш детето и да ги дупиш доилките, ќе почивам во мир.
- Имам работа, го лекувам Павел. - Кутриот Павел.
- Има грчеви. - Не мислев на тоа.
Но луѓето ме обожаваат!
Па што е важно? Ти се одрече!
Одеби!
Молам?
Агнес. -Ти реков дека никогаш нема да ме дупиш, но треперам,
вечерва одам во шумата, се препуштам на судбината.
- Што значи тоа? - Ќе ме најдеш и ќе ме издупиш.
- Јас правам план... - Препознај го моментот за славење.
- Го пропушти во Шведска. - Правам план за Пу...
Еве нешто.
Да, така е. Еве го...
- Хуго... - Сакам кралот да посведочи.
Не е дека си ти крал, но може и вака. -Хуго?
- Фала што ми беше пријател. - Боже! Не!
Не... Не покрај двоседот?
Или... Да, Павел е овде.
Да. Добар татко си.
Помести го, да не го испрска крвта.
Види го.
Ми се плаче кога ќе помислам каков свет ти оставаме.
- Што се случило? - Морам да заминам.
Ми ставаат месо од лос во ќофтињата.
Постојано ги предупредувам, но не им е гајле, не сум крал.
- Ќе разговарам со нив. - Ни ти не си крал.
Кажи и на жена ти да им рече, ако стигне со уништувањето на земјава.
Слушам дека некој глуми дека е ти. -Да.
Револуцијата му успева поради љубовта на народот кон мене.
Можеби тој ќе ти изгради наследство
зашто, искрено, ти го немаш сега.
Хуго, знам дека си глупав, но биди пристоен.
Да лажам крал?
Ме сакаат, коњу! -Кажи една работа што си ја направил. Една.
Нарачав големо ѕвоно.
Да, динг-донг, браво!
Катерина ќе биде запомнета како икона,
а ти како јадник што и ја држел вратата.
Ќе стрелам во тебе ако не замолчиш.
Убиј се и себеси, не си подобар.
Те молам, Павел нека го повлече чкрапалото во мене.
Павел слугата.
Како се осмелуваш?
Дали е помазан? Значи, обичен слуга е.
Одгледани сме како мажи, а пораснавме во лигуши.
Треба да те убијам, за Павел, а потоа и себеси.
Збогум!
Ебате!
Стрико Хуго.
Баш е смешен.
Не обрнувај внимание на тоа што рече,
тоа се будалаштини и лаги.
- Навистина те сакам. - Пијан си?
Ме удри калиевиот прав.
Кокаинот и твојот мирис по дупење.
Баш си мил.
Пречесто те дупам, па мозокот не може да ти издржи.
Со години те гледав.
Болно, а сепак возбудливо.
Во време на Петар Велики,
кога го прогласив мртов, го влечеше по ходникот. -Да.
Со години гледав, ја одбиваше неговата еутаназија.
Но сега ти велам да го оставиш и да ме земеш мене.
Тој е мртов, јас не.
Не е само за сексот.
Научник сум. Се водам од љубопитноста.
Откривам мистерии.
Мистерија си која сакам да ја откривам цел живот.
Чуден си.
Оди си, имам работа.
- Во ова време? - Да.
Тоа е мистерија. Заинтригиран сум.
Таму изби пожар, сите ќе изгориме! Заѕвонете!
- Тоа е вежба? - Не знам.
- Сонував дека ја дупам Катерина. - И јас.
Чудно.
- Често го сонувам тоа. - Да. И јас.
- Треба да понесам уште чевли! - Оди си!
- Што се случува? - Во ред е.
Имаме мисија, бараме факти.
Ќе ги претресеме одаите на Георгина. -И на Арчи.
Зошто ова ми се случува пак?
Ебате!
Кој би рекол дека Георгина пишува?
Таа пишува страсно за мене и нашите цели.
Самата на себе.
- Што носиш? - Палтото на Смолни.
- И? - Ништо.
Освен што многу сака анален секс. Сите слугинки го одбија.
- Освен Петра. - Кутриот Смолни.
Никогаш не му е доста. Каде одиме понатаму?
Аркадиј, па Арчи.
- Те мразам. - Невозможно.
Твоите работи за Пугачев ми се во гаќите.
Таа ја пребарува зградава!
- Фала! Сега си соучесничка, нели? - Ми одиш на нерви.
Агнес, си видела некогаш слика на Караваџио?
Кога така ја заблескува светлината, личиш на неа.
Иако тој не насликал нешто толку прекрасно.
Помислувам дека ќе умрам без твоите усни на моите, барем еднаш.
- Ебате! - Да, молам.
Не овде. Покрај реката.
Ништо. Да бидам безгрижна сега? -Не.
Како е твојот гнев? Не е Пугачев на слобода поради него, нели?
Рече дека еднаш сте се издупиле.
И непристојно потоа побара пет рубли и еребица.
Но не, не е поради мојот бес.
Не се согласуваме, но мора да сме единствени.
Но браво што се сети на тоа.
Како може умот да ти се помрачи.
Нема врска, ќе ги поразиме, кои и да се.
Се разбира.
Секогаш мислев дека ми е судбина
да сум најсакана, најдолговечна владетелка на Русија.
Нам целта ни е најдолговечна.
Каде е таа зора? Не можам повеќе.
Нешто за мене. Нешто за Шведска.
Сите ме мразат.
Камо да имав совет, но мене ме сакаат, не знам како ти е.
Те мразеа и тебе, и беше ужасен во таа работа.
- Сега се искалуваш на мене. - Да.
Но сепак е вистина.
Како можат да се лутат на мене ако имам право?
И што ако... -Собираат сили да влезат во Петерсбург,
да ја ограбат палатата и да го фрлат твоето тело на толпата?
Тоа се случи во Шведска.
Можеш да ми ја вратиш власта мене.
- Молам? - Мене ме сакаат.
Јас би смирил сe, би го нашла Пугачев...
- Ти си зад ова со Пугачев? - Тоа е лудо...
Да? Пугачев, прекрасниот вработен?
Елизабета вели, некој стои зад ова.
Те фати владетелска параноја и гледаш закани насекаде.
Тоа ќе те спаси. Татко ми од таа параноја спиеше еден час дневно.
Изгледа дека е така.
Сe е во ред, само се нервирам премногу.
Елизабета ќе го најде предавникот, а Велементов ми прави план.
- Ќе го уништиме Пугачев. - Мислев дека ќе ми се извиниш.
Излижи ме долу. -Одеднаш ја смени темата, но на подобро.
Извини, морам да се олабавам, нервозна сум.
Сега ќе те средам.
Навистина изгледа задоволно.
Но има сe, зошто не би била?
- Каде сум? - Утро е.
- Што се случи? - Задоцни на состанокот.
На... Состанокот.
Каде ми е... Планот!
Арчи! Срдечен поздрав од некој што ме удирал последниот пат,
а потоа пропуштил помазание на својот син.
Бог гледа сe. Не му се допаѓа ова.
Би било доволно и "здраво".
Има ли духови? И како да се ослободам од нив?
Јас сум ти некоја селска вештерка? -Добро.
Напушти ја должноста помагање на помазаниот.
Што ти зборуваат духовите?
Не те засега. Кажи ми како да се ослободам од нив.
Со егзорцизам, ќе им исполниш желба и ќе си одат,
ќе се противиш додека тоа што го бараат не умре во тебе
и ќе пропадне приликата.
Или се од ѓаволот, значи сакаат да те уништат и треба да се спротивставиш.
- Комплициран одговор. - И комплицирана работа.
Бог, неговите планови и така натаму.
- Што ако се работи за тато? - За Петар Велики?
Прави како што ти вели, се разбира. -Не ми помагаш.
Тето? Ми треба твоја помош.
Вистина? Да ти го помазаме синот?
Не, тоа веќе го утнавме.
Може ли да го оставиме тоа зад себе? Тато се врати.
Како е?
Лут е. Разговарај со него и кажи му да ме остави на мира.
Ми кажува грозни работи, ми натежнува главата,
како да имам вода во неа или ѓуле.
Или како да сум ѓуле во вода, не знам.
Ќе разговараш со него? Што не е во ред?
Не сакам да кажам.
Би било сурово, со оглед како се чувствуваш.
Да. Сега мораш, па кажи ми. Те молам, сега.
Душо, секогаш ќе те сакам, знаеш, но...
Не ми се допаѓа каде води ова.
Малку очекував од тебе, па можев да те сакам.
Но и тоа малку што го очекував, не го исполни.
Груба си, но изгледа сите денеска се такви.
Даде слобода секој да се впише во нашата историја.
- Со крв, најверојатно. - Реков да го оставиш тоа.
Ти велам дека не можам.
Петар, иднината не е место каде патуваш кога си подготвен.
Кашлица е во нејзиното грло или отров во вените.
Човек кој ќе ја уништи Русија, селанец на кој му се смачило.
Никој нема да ми кажува што да правам со син ми.
Но татко ми... Ќе разговараш ли со него?
Се разбира.
Мојата љубов кон тебе е бран кој збришува сe друго.
Како син си ми.
А ти си ми мајката која сум ја немал.
Фала.
Користи фрази како: "Времињата се сменија".
"Мртов си, остави нe на мир".
"Погрешно му судиш на син ти, кој е супер,
но не го разбираш, како книга на странски јазик.
Не значи дека книгата е лоша." Само неколку идеи. Ти верувам.
- Овде сум. - Боже! Генерале!
- Доцнам! - Мислите?
Какви се тие прашања? Ги донесов плановите!
Да, но одморете се малку овде, од страна.
Слушајте го планов. Доцнам, но идејата е добра.
Јас ќе влезам и ќе кажам: "Тој не доцни.
Никако. Паднал од побеснет коњ
додека спасувал деца од јастреб,
си ја удрил главата и се одмора во собата.
Да одложиме сe."
Ќе ве одведеме во собата, ќе ви ја извлечеме вотката од телото
и ќе ја собереме во канти, за време на што ќе бидете онесвестен.
Ќе се разбудите свеж и чист, со неизвалкана крв во вените,
облечен во униформа која не смрди на штала.
Ќе влезете и ќе ги маѓепсате. Ви се допаѓа?
- Одеби! - Или ќе влеземе веднаш.
Ебате, тргни се! Тука сум.
- Доцниш. -Јас... - Одлично, пијан си.
Русин сум, роден сум пијан.
Не ми влијае на работата.
Зошто е ножот забиен во масата? Или ми се привидуваат нешта?
- Обично гледам само мечки. - Моја е вината.
Непотребно. но ми се допаѓа драмата.
- Покажува колку села се запалени. - Па...
Ќе ги извлечеме и ќе ги забиеме во... Ебате!
Ми требаше да дојдеш навреме, со план, трезен, овде со мене.
Главното го исполнувам, освен неколку работи.
- Боже! - Примив вести. Уште едно место.
Ебате!
Не! Доста беше.
Можеш да го спречиш да не ме убие и да не ја уништи Русија?
Ќе покренеме многу војници.
Ќе одиме од врата на врата, ќе ја извлечеме вистината,
ќе го најдеме и ќе му ја скршиме главата.
Кога мислеше да одиш од врата до врата?
Колку што треба да го пикнеме гадот во гроб.
- Ура! -Ура! - Сите надвор. Веднаш!
Што правиш? Каде беше?
Може ли да седнеме?
Не можеш, нели?
Да избереш нешто пред проклетото шише.
Дури ни мене! Ни проклетата Русија!
Велементов, кажи ми нешто. Веле...
Извинете.
Извинете, ми треба некоја минута.
Имав многу долга ноќ.
Да си ги средам мислите. Можеби и бања.
Јас... Ќе се вратам!
Немој. Мислам дека не си веќе за оваа работа.
И тоа како сум, би го нашол и на сон!
- Не мислам само на потрагата. - И би го убил!
Би го обесил за глуждови и би го тепал додека не заплаче.
Крв. Јас ја искашлувам, но тој ќе ја плаче.
Ебате!
Катерина, тој е...
Стигнав, тука сум.
- Не си. Треба да се одмориш. - Но не ми треба одмор.
Некој друг ќе ја преземе војската.
Не можете да ми го одземете ова. Не сега.
Само сакате да ме казните.
Јас водам. Ја чувам мојата власт.
Ова е всушност чин на добрина. Уморен си и не ти е добро.
И многу си стар.
Не можам да изгубам.
Ова е мојата кожа, Катерина.
Мојата кожа!
Ми требаат луѓе кои се цели. Жал ми е.
Го видов генералот на одење.
Сфатете дека му е тешко.
- Ако ви треба... - Ми треба Пугачев, ете тоа!
- Па, ќе одам да го најдам. - Како?
Ќе одам да го направам тоа, па кога ќе ми биде здодевно,
ќе ви пишам долго писмо како сум успеал.
Каква дрскост! -Тоа е работа на приоритет. Сега ве оставам.
- Јас одлучувам за тоа! - Секако.
Слободен сте.
Реков... -Знам, но не сте позната по концизноста.
Го чекав остатокот, но очигледно го нема.
Одам да го најдам.
Зошто денеска сите се серковци?
Овде сум.
Чекам.
Секогаш те чекав надевајќи се дека ќе дојдеш.
Чувството ми е познато.
Пеперутки во стомакот, вртење на секој звук.
Еве сум пак.
Лут си на Петар за помазувањето.
Со него има полни раце работа, и тебе ти беше тешко.
Неговата љубов со Катерина, како и нашата,
те повлекува во еден незамислив свет.
Но ќе се погрижам за тоа, ветувам.
Ми недостига твојата големина.
Како мечка во чашка за чај.
Ја пополнувавме секоја просторија.
Кожата ни гореше, очите вперени еден во друг.
Нашите разговори, нашата смеа...
Нашите чудни и голи танцови ноќе.
А потоа замина...
И сe исчезна.
Само дојди ми.
Еднаш.
Да, имаш право. Извини.
Еве, одиме.
Ќе го носиш ова на стапалата четири часа
и со магијата на човечкото тело,
каде сe е поврзано, освен пенисот и умот,
ќе ти се пробие до градите.
Потоа ќе ти го избришам
пред телото да ти се исипе.
Верувај ми, не сакаш.
И мене ми се случи нешто слично
кога 17 ч бев заточен во оклопот на прадедо ми.
Долга приказна. Ќе сфатиш на три години.
А те предупредувам дека тоа е тешка возраст.
- Кој си сега ти? - Тоа е егзистенцијално прашање, тато?
Тато? -Ти го доведов Павел на 20 години.
Заебани птици!
- Убаво! -Фала. - Нема за што.
Изгледаш прекрасно.
Со сите сили се трудев да не бидам ти.
Секогаш ме прегрнуваше и ми нудеше крекери и паштета.
Сфатив дека си лигуш,
а мама практично те кастрирала, па го зедов дедо ми за пример.
Ми ласкаш, но логично е.
Ќе бидам голем, ќе создадам наследство!
Тоа! Навистина ќе бидеш голем!
- Добро велиш, дедо! - Секогаш сум бил елоквентен.
Ми одеше со жените, војните и изградбата на големи градови.
- Павел? - Не си ме ни помазал.
Мислам, кој уште го прави тоа?
- Лут сум, ми навираат солзи. - Не. -Го мразам тоа.
Мисли на нешто друго. Да пиеме, дупиме и планираме!
Ни требаат жени, алкохол и мапи.
Слушај ме, гаду мал!
Јас те направив. Ти бев добар татко.
Да. Тоа го помни историјата. Добри татковци.
Морам да скршам нешто!
Што се случило? -Велементов. Го сакам, а умира.
- Умира? -Штета! Дебел гад. - Да. -Срање!
Смислуваше план за Пугачев,
а ми дојде бушав како дивјак кој паднал во езеро од вотка!
Баш убаво опиша. Кутриот!
Лошо му е, не може да работи, па го пуштив,
но потоа се сетив дека можеби е вмешан.
- Сe околу мене се врти! - Многу си потресена.
Ме мразат на дворот и во земјата.
Ова со Пугачев дополнително ме вознемирува.
Ја чувствувам таа опасност.
Вечерва ќе запалат уште еден град,
ќе соберат уште луѓе и ќе ја сквернават мојата кукла.
- Јас треба да преземам. - Што?
- Да ја водам војската. - Што зборуваш?
Совршено е логично.
Имаш одлични идеи за промени и напредок на земјата.
Ми оди насилството и убивањето. Тоа ни го кочеше односот,
но можеби таа школка во себе крие вистински бисер.
Петар... -Зборувам додека бранот од генијалност ми минува низ главата.
- Само нека минува. - Сакам кога ќе го зафати ова.
- Ми буди надеж. - Пристојна глетка, признавам.
Нашите проблеми поединечно се грозни, но кога ќе ги споиме, се совпаѓаат.
Затоа сме си судени. Затоа сме си судбина!
Ќе ја водиш војската?
Ќе одиме во победи, ќе бидам познат како најдобар војсководач.
Подобар и од татко ми! И Павел ќе го види тоа.
Ова е толку добро што ми се врти во главата.
- Не можам. - Можеш.
Не можам. Фала што ме поддржуваш, но... -Што?
Еве го. Сега ќе почне да плаче и да ја лиже долу.
Катерина, зошто не? -Петар, немој, уморна сум. -Зошто не?
Да не го искористеше Пугачев, тоа сега немаше... -Тоа е сега готово.
Ќе го уништам со мојата војска.
- Не. - Не?
Чекам образложение.
- Поради Шведска. - Молам?
Закашка, предизвика катастрофа.
Умреа десетици илјади, а ќе беа и повеќе ако не го решев тоа.
- Да. - Извини.
- Не можам. - Нема. Не сакаш.
Да, не сакам.
Те молам, заборави на тоа.
Заборавено.
Петар Велики е тажен.
- Навистина умираш? - Да.
- Тажно. За Велементов! - За Велементов!
Трагично. Човек како тебе треба да умре во борба.
Кога сме кај тоа и заминуваш, треба да влезам јас.
Каква навреда! Со таква крв треба да водиш војска.
- Тоа е само работа. - Не е само работа.
Најдобрата работа.
Борба за победа со соперниците,
стоење зад своите војници,
пишување историја со мечот.
Тоа е наследство.
И, без навреда, бидејќи умираш, јас би бил одличен.
- Би те прегазил. - Како не!
- Веднаш би закашкал нешто. - Не.
- Како што закашка во Шведска. - Ти закашка.
Да играме бадмингтон? -Пречеше во сопствената, руската војска.
Јас знаев, луѓето знаеја.
Слабо се сеќаваш, Велементов.
Поради тебе влеговме во бездна и не можевме да излеземе.
Зашто не сакав луѓето да умираат попусто.
Имав план. Напад во бранови, странично, противнапад.
- Ќе паднеа само така. - Зошто не го направи тоа?
- Бидејќи шефот ми беше идиот! - Боже, сега сфаќам.
Знаете на што се сведува сe?
Нешто за тоа дека сакаме да си ги дупиме мајките?
Шведска. Заебаната Шведска.
Таму заврши сe за сите нас. За сите нас.
За тебе, за мене, за овој кутар на умирање.
Било и поминало, заборавете. Да играме бадмингтон.
Не помина, уште се подбива со мене и со нас.
Треба да ја вратиме. Неговиот план, твоето водство, мојата земја.
Каква глупост! -Се плашиш дека не можеш, дебел?
Хуго, ти си од порцелан. Немој да те треснам.
- Има право. -Нема. - Имам? Имам.
Боже, сега сум луд. Знам точно што треба.
Да ја собереме војската, да маршираме на Шведска и да ја вратиме!
Тоа звучи добро.
Тоа е за насловна страница, така звучи!
Тогаш би кажале нешто, нели?
Направете опсада покрај границата. Два баталјона. Напад во бранови.
Ќе се изненадат, а потоа ќе преколнуваат за милост.
Слушнавте? Ќе преколнуваат за милост!
- Не очекуваше да го чуеш тоа? - Сите сме пијани, мислам дека е доста.
Петар, симни му ја маста на Павел.
Така е. -Замисли му го лицето кога ќе му го раскажеш тоа!
- Тоа ќе биде одлично! - Боже, да. Добра ноќ!
Добра ноќ. Да отспиеме сите, верувам дека дојдовме до нови сознанија.
Престани да му зборуваш!
Би можел да ја освојам Шведска. Би можел да ја освојам.
Подобро ти е, Павел.
Полесно дишеш. Браво за мене!
Би убил 12 мечки за тебе.
Би си вшприцал чума во вените.
Како ме гледаш? Ќе знаеш дека си сакан.
Но што ако не знаеш кој те сака?
Барем тоа го знаев секогаш.
Та-та.
- Обидете се да не мислите на тоа. - На што?
Надвор на милиони Руси, срцата им се полни со омраза.
Се чувствува во мракот. Расте некаква енергија.
Фала на инспиративниот разговор.
- Велементов го реши тоа? - Не.
Да. Незгодна ситуација.
Што да правам, Арчи?
Не знам.
Тоа ме плаши сега.
Еве ви ја нашата валкана тајна. Нашата контрола е само идеја.
Кога тие не веруваат или не се плашат од неа, готови сме.
Ќе дојдат и ќе нe убијат.
Како во Шведска.
Мора некако да го сопреме.
Црквата досегнува далеку.
Ќе видиме дали може да стигнеме до него.
Извини, знам дека си зафатена. Павел е добро.
Добро. Фала.
- Одам на лов на една недела. - Поради она што реков?
Не, зашто сакам лов.
- Извини поради... - Заборави.
Вистината е клуч за иднината. Имаше право.
Одиме. Да си ја вратиме Шведска.
Дојдете во салата.
Тоа е наша тајна, Агнес, добро?
Ој!
Добро, дебел...
Да го заземеме Стокхолм.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС