Katarzyna to wiedźma!
Kiedy przybyła do Rosji,
nastał czarny dzień dla naszego kraju.
Zrobiła we mnie pięć dziur!
Ale czy mogła zabić syna Piotra Wielkiego?
Właśnie! Ni chuja!
Bożego pomazańca,
który miał rządzić naszym krajem i który was kocha.
Bóg też was kocha,
ciągle o tym gawędzimy.
On kocha was bardziej niż smażone przepiórki i aioli.
A ona ma czarny język
w kształcie nietoperza.
Raz wetknęła mi go w dupę!
Chciała mnie wykończyć, bo was kocham.
Ale powstałem!
I z waszą pomocą
załatwimy tę heretycką dziwkę
i użyźnimy naszą ziemię
jej sproszkowanymi kośćmi!
Nie jest namaszczona przez Boga jak ja
i nie chce namaścić Pawła I.
Z krwi Piotra Wielkiego!
Buduje szkołę
i centrum szczepień!
Chce truć nasze umysły i ciała!
Puśćmy to gówno z dymem!
A potem ustawcie się w kolejce
do obciągania wielkiego kutasa Piotra III!
Chciałbyś być pierwszy w tej kolejce, co?
Rób swoje, Pugaczow.
WIELKA. HISTORIA PRAWIE CAŁKIEM NIEPRAWDZIWA
SZWECJA
- Nawet nie wygląda jak ja. - Nie te oczy.
Nie tylko oczy, Wielementow.
Tradycyjnie kukła
ma budzić nienawiść.
Ta jest dość skuteczna.
- Udane włosy. - Nie.
I co z nią robią?
Obnoszą ją po mieście,
a później po kolei ruchają w dupę
i plują jej w twarz. I na odwrót.
- Co? - Ruchają w usta...
Rozumiem, dzięki.
- Nienawidzą mnie? - Nie ten odcień błękitu. W tym problem.
Twoje są bardziej krystaliczne. Oczy.
Kurwa! Powiedziałam: "Mniej gorzały"!
- Byłem wtedy pijany? - Tak.
Więc to był zły moment.
- Gdzie Elżbieta? - Nie wiem.
Mamy potężny problem.
Spalili pięć wiosek.
On udaje Piotra i podjudza tłumy.
Mówi, że uciekł, bo chciałaś go zabić. Wybrzydza na twoje dziedzictwo,
twoją niemieckość, pieprzenie się z koniem.
- I chyba nawet ma pięć blizn na ciele. - Co?
Jest przekonujący jako Piotr - zdaniem popów, którzy go widzieli.
- Prawdziwy sobowtór. - Czy to...
- Pugaczow? - Tak myślałem.
Pięć ran.
- Zadałaś pięć? - Tak.
Chyba źle to zniósł.
Trzeba go znaleźć, zmiażdżyć,
wycisnąć i wypluć pestki do morza.
Powinnam go przeprosić.
- Co? - Słucham?
Mści się za to, co mu zrobiłam.
Najpierw zabij, potem przeproś. Większa szansa, że przyjmie przeprosiny.
Piotr Wielki najbardziej się bał właśnie tego:
że pożar zarośli zamieni się w pożogę.
Do milionów wieśniaków dociera, że mogą cię obalić.
W porównaniu z tym, co by ci zrobili,
kukła ma łatwe życie.
Trafnie to ująłeś.
Na jutro przygotuj mi plan.
A może zrobi to któryś z twoich ludzi? Pietrow?
Jebany szczyl.
Dam radę.
Do jutra.
Myślisz, że podoła?
To idealny człowiek do tej roboty.
Dzień dobry.
Dostarczyli paczkę? Czekam na nowe buty.
Przestań je kupować.
Cały dwór mówi o moim stylu - à la Maksym.
Mamy ograniczone zasoby.
Żyję na bogato. "Na maksa".
Dwór mówi też o facecie, który udaje Piotra.
Podburza chłopów.
Katarzyna powinna upuścić skurwielom krwi!
On udaje Piotra?
Tak piszą w broszurze codziennej.
Nie złość się i przyznaj:
są olśniewające.
Słone.
Ostre. Z nutą rzepy.
- Co robisz? - Kochanie... Paweł ma kolkę.
Więc urządzasz festiwal ssania cyców?
Rotacja mamek.
Poza tym sprawdzam, czy nie dostał kolki przez ich mleko.
Tak. Wszystkie won.
Lukrecjo, zostań. Może Jean-Pierre zrobi z twojego mleka pannę cottę.
Lala Katarzyna.
- Dla Pawła? - Nie.
Pugaczow podburza ludzi
i daje im lalki nienawiści, z którymi...
robią różne rzeczy. Patrz!
Jebany Pugaczow!
Frapowało mnie, co z nim. "Frapować" to za dużo powiedziane.
Właśnie. Nie wpadliśmy na to.
Jesteśmy potworami. Powinniśmy przeprosić.
Nie pieprz. Został najęty jako sobowtór.
Musiał wiedzieć, że przyłożysz mu nóż do gardła albo szablę do jaj.
Przyjął pięć ran,
powinien być zadowolony, że jest znakomitym pracownikiem.
Zadowolony, kurwa, akurat!
Zbiera armię chłopską przeciwko mnie,
pali wsie i udaje ciebie.
- Mnie? - Na to wygląda.
I ludzie burzą się dla mnie?
Przeciwko mnie.
Wzruszasz się?
- Bo mnie kochają. - Chryste! Nie w tym rzecz.
Czemu mieliby nienawidzić mnie, która staram się ulepszyć ich życie,
a kochać ciebie, który nigdy o to nie dbałeś?
Chemia. Mam chemię z ludem, a ty nie.
Musisz zniszczyć Pugaczowa. Nie dopuść do zamieszek w Rosji.
"Gdy twój dom płonie" - mawiał tata - "odetnij tlen".
Tak słyszałam. Wielementow opracowuje plan.
Zajmę się kolką Pawła.
Oczywiście. Biedaczek!
Kochają tatusia.
Wciąż kochają tatusia.
Coś pięknego, prawda?
Dzień dobry.
Pugaczow!
- Maczałeś w tym palce. - Czyż to nie cudowne?
Ta ironia, ten spryt.
Moja forma zwyżkuje.
Dla Boga, nie dla ego.
- Co robisz? - Jestem wspaniałym sobą.
Służę Bogu, wykorzystując mój talent.
Ja się w to nie mieszam.
Skoro wiesz o sprawie, to jesteś zamieszana.
Nie. Czemu to się powtarza?
- Powiem jej. - Na to jesteśmy zbyt lojalni.
Nie dociskaj za mocno. Wszystko kiedyś może pęknąć.
Spokojnie.
Ona jest w defensywie, boi się.
Bunt! Władcy lubią uważać się za bogów.
Myślą, że poddani ich kochają. A tu nie - lud robi kukły nienawiści.
- Co? - Rosyjski chłop jest zawzięty
i dobry w rzemiośle.
Musimy ją doprowadzić do desperacji.
Tylko nie "my".
A gdy się już mocno przerazi...
to wchodzę ja, ekscytujący ratownik.
Ocalam ją i pozbywam się Pugaczowa.
Ona zaczyna mnie słuchać.
Paweł zostanie namaszczony. Cerkiew trwa.
Zmiany wyhamują.
Zbuduję domek strachu,
do którego w odpowiednim momencie wpadnę z impetem.
Ona sobie przypomni, kto rządzi sercami ludu.
Teraz - pauza na aplauz.
- Nienawidzę cię. - Bez obawy, elegancko ją rozegram.
Wszyscy będziemy przyjaciółmi.
Śniło mi się, że ona i ja kąpaliśmy się w pianie.
Namydlałem ją z zapałem.
Nie muszę tego wszystkiego wiedzieć.
Uda się.
Ja to sprawię. I Bóg.
Ręka w rękę zatańczymy dla dobra ogółu.
Łosina?!
Nie do wiary! Ma być jeleń, pierdolony jeleń!
Dlaczego mnie nie słuchają?
Zostaw tę koronę. Jest robota.
To dziś. Wielementow już dojrzał.
- Dziś? - Dziś.
Gdzie byłaś rano? Nie widziałaś mojej zgwałconej kukły.
Doglądałam motyli.
Nie boczysz się już o namaszczenie?
Odczuwam fale furii.
Przejściowe. Już cię słucham, minęło.
Mów.
Potrzebuję twojej pomocy.
Oni palą wsie. Kroi się bunt.
Słyszałam. Fałszywy Piotr.
Pugaczow.
Pugaczow? To nie jest polityczne zwierzę. Tylko po prostu zwierzę.
Według Piotra jest dobrym pracownikiem. Czemu stał się rewolucjonistą?
Jeśli się wściekł, że go dźgałam, to jest człowiekiem...
...który by cię dźgnął, zgwałcił
- i sprzedał twoje ciuchy na targu. - Tak! Więc...
Może ma nowego pracodawcę.
Myślałam o tym.
Tajemnica do rozwikłania!
Ale zabawa!
Może uda się wykurzyć sprawcę.
Ostra kolka. I infekcja dróg oddechowych.
- Przykro mi, że cierpi. - Serio?
Ja uwielbiam widok cierpiących. Podnieca mnie.
Dlatego jestem lekarzem.
Mogłem też zostać oprawcą.
Mało pracy, kiepski status.
Tak samo mówił ojciec.
Saletra potasowa, rabarbar i trochę rtęci.
Mało skutków ubocznych:
- opadające powieki i podagra. - Podagra?
Gówno jak foie gras .
Spadaj, Vinodel, sam go wyleczę.
Moja niania miała książkę o ziołolecznictwie.
Nie martw się, Pawełku.
Tata cię wyleczy.
Kurwa.
Dobra ocena sytuacji.
- Cześć, tato. - Cześć zaiste.
Nie powinieneś spoczywać w spokoju?
Spoczywałem. Ale ty zająłeś moje komnaty,
szkodzisz memu rodowi, masakrujesz ideę tysiącletnich rządów
i na moich oczach ssiesz mleko z piersi.
Jesteś w tarapatach i tatuś ci pomoże.
Nie trzeba.
- Jestem zadowolony. - Zadowolony!
Ohydne słowo! Prawdziwy mężczyzna nigdy nie jest zadowolony.
Zawsze można mieć więcej, a to więcej to za mało.
Na szczęście zawsze jest coś więcej niż to więcej. Moje motto.
Pamiętam.
Lud mnie kocha.
I kocha patrzeć, jak świnie jebią się na śniegu.
Co dręczy upiora?
Że nie żyje i nie może mieć więcej i więcej.
A gdy trzeba przylać żyjącemu synowi, nie może tego zrobić. Porażka!
- Nie trzeba mnie bić. - Mam pomysł:
walnij się mocno w oko.
Niech usłyszę odgłos tłuczenia na kwaśne jabłko. Już!
Nie uderzę się.
Każesz tacie czekać?
Nie.
Wtedy znikniesz?
Tak.
Jeśli odgłos mi się spodoba,
a ty zabijesz żonę, namaścisz dziecko
i wyruchasz mamki w cyce, to spocznę w spokoju.
Jestem zajęty leczeniem Pawła.
Biedny Paweł.
- Ma kolkę. - Nie o to mi chodzi.
Kurwa, ludzie mnie kochają!
Co z tego? Oddałeś władzę!
Pierdol się!
Co?
Agnieszka.
Mówiłam, że nie możemy się pieprzyć, ale w środku cała drżę.
Dziś w nocy pójdę do lasu.
- I zdam się na los. - Znaczy?
Znajdź mnie i przeleć.
Robię plan na...
Wygrywaj, gdy możesz.
W Szwecji przegapiłeś okazję.
Planuję, żeby Pu...
O, tu coś jest. Dobrze. Mamy to.
Hugo.
Chciałem, by świadkiem był władca. Nie jesteś już nim,
- ale udawajmy. - Hugo?
- Dzięki za twoją przyjaźń. - Kurde! Nie.
Nie przy kanapie, czy...?
A, Paweł.
Ojcowska troska. Przesuń go, żeby się nie pobrudził krwią.
Spójrz na niego...
Smutne, że zostawiamy ci taki świat.
Co jest?
Muszę odejść.
Wciąż robią klopsiki z łosia.
Mówię, że ma być jeleń, ale mają to w dupie, bo...
- nie jestem królem. - Powiem im.
Też nie jesteś królem.
Niech twoja żona powie, gdy nie będzie rozwalać ci kraju.
Ponoć grasuje twój sobowtór.
Szykuje rewolucję, wykorzystując fakt, że poddani mnie kochają.
Może on stworzy ci dziedzictwo.
Którego, kurwa, nie masz.
Trochę manier, nawet gdy ci smutno!
Królowie mają się okłamywać?
Oni mnie kochają!
Wymień swoją jedną zasługę.
- Zamówiono wielki dzwon. - Bim-bam na cześć dzwonu!
Katarzynę zapamiętają jako ikonę,
a ciebie jako dupka, który przytrzymał jej drzwi.
Jeśli nie zamkniesz ryja, pozwolę ci strzelić.
Ty też powinieneś się zabić.
Wsadź mi lufę do ust i niech Paweł naciśnie spust.
Paweł, chłop pańszczyźniany.
Jak... śmiesz?
Został namaszczony? Więc jest chłopem.
Wychowano nas na mężczyzn, a kończymy sromotnie!
Zabiję cię dla dobra Pawła. A potem siebie.
Pa!
Ożeż kurwa!
Wujaszek Hugo.
Zabawny!
Nie myśl o jego słowach.
Bredził i kłamał.
Kocham cię.
Jesteś pijany?
Podjarany fioletowym proszkiem, kokainą i twoim zapachem po seksie.
Urocze!
Za często się z tobą pieprzę i rzuca ci się na mózg.
Obserwuję cię od lat.
Chore, ale podniecające.
Czasy Piotra Wielkiego.
Pamiętasz, jak stwierdziłem jego zgon? Próbowałaś go nieść, pomóc mu.
- Tak. - Od lat widzę,
że nie możesz go położyć.
Mówię: "Jego połóż, a mnie podnieś".
On jest martwy. Ja nie.
Nie chodzi o ruchanie.
Jestem uczonym.
Kieruję się ciekawością.
Ona każe mi rozwiązywać zagadki.
Ty jesteś zagadką, której mógłbym poświęcić życie.
Dziwny jesteś. Idź już. Mam dużo pracy.
- O tej porze? - Tak.
Zagadka. Kusząca...
Wybuchł wielki pożar.
Wszyscy spłoniemy. Bijcie w dzwony!
- Próbny alarm? - Nie wiem.
Śniło mi się, że posuwałem Katarzynę.
Mnie też.
Dziwne.
- Często mi się to zdarza. - Tak.
Mnie też.
- Muszę wziąć więcej butów! - Idź już.
- Co się dzieje? - W porządku.
Tylko weryfikujemy fakty.
Nalot na pokoje Georginy.
Następny będzie Arcy.
Dlaczego znowu?
Kurwa. Kurwa!
Kurwa...
Kto by pomyślał, że George umie pisać?
Pisze namiętnie o mnie i naszych celach.
Dla siebie.
- Co to za strój? - Płaszcz Smolnego.
- Wieści? - Żadnych.
Tylko Smolny domaga się peggingu.
Nagabywał służące.
Wszystkie odmówiły. Oprócz Petry.
O, Smolny.
Stale żebrze o pegging.
Kto następny?
Arkady. Potem Arcy.
- Nienawidzę cię. - Być nie może!
Mam w cipie pełno materiałów o Pugaczowie.
- Ona przeszukuje pałac. Kurwa! - Dzięki.
- Jesteś wspólniczką, co? - Wkurwiasz mnie.
Agnieszko.
Widziałaś jakiś obraz Caravaggia?
Właśnie takie światło cię spowija.
Choć on nigdy nie namalował czegoś tak pięknego.
Bałem się, że umrę, nie poznawszy smaku twoich ust.
- Pierdolenie. - O tak, proszę. - Nie tutaj.
Nad rzeką.
Nic.
- Mogę być spokojna? - Nie.
A twoje fale furii?
Nie doprowadziły do uwolnienia Pugaczowa?
- Kiedyś się z nim pieprzyłaś. - Był grubiański.
Zażądał czterech rubli i żywej przepiórki.
Nie uwolniłam go.
Ty i ja, choć poróżnione, razem umrzemy.
Dobrze, że to rozważasz.
Twój umysł staje się mroczny.
Hura.
- Wygramy - ktokolwiek to jest. - Oczywiście.
Zawsze sądziłam, że będę najukochańszym i najdłużej panującym monarchą Rosji.
Zostańmy przy "najdłużej", dobrze?
Co z tym świtem? Kurwa, nie wytrzymam.
Coś dla mnie, coś dla Szwecji.
Wszyscy mnie nienawidzą.
Doradziłbym coś, ale mnie kochają, nie mam doświadczenia.
Nienawidzili cię i chujowo rządziłeś.
- Wyżywasz się? - Tak.
Ale mówię prawdę.
Czemu złoszczą się na mnie, skoro mam rację?
A jeśli...
Zbiorą dość sił, by pójść na Petersburg, złupić pałac,
spalić cię i rzucić twe zwęglone truchło uradowanej tłuszczy?
Tak było w Szwecji.
Mogłabyś mi oddać władzę.
- Co? - Mnie kochają.
Sytuacja się uspokoi. Znajdziesz Pugaczowa...
Ty za tym stoisz?
Wariactwo.
Pugaczow, wspaniały pracownik?
Elżbieta mówi, że ktoś tym steruje.
Jesteś na czele paranoików,
którzy wszędzie widzą zagrożenie. To cię uratuje.
Ojciec mało spał, a i tak dręczyły go koszmary.
Tak, jestem paranoiczką.
Dobrze. Za bardzo się nakręcam.
Elżbieta znajdzie zdrajcę, Wielementow opracuje plan
i wykończymy Pugaczowa.
- Liczyłem na przeprosiny. - Wyliż mi.
Nagła zmiana tematu - lecz mile widziana.
Muszę się odprężyć. Jestem w rozsypce.
Pozbieram cię.
Wygląda na zadowoloną.
Czemu nie, skoro ma wszystko?
- Gdzie ja jestem? - Już poranek.
- Co się stało? - Spóźnisz się na spotkanie.
Spotkanie...
Gdzie mój plan?
Arcy!
Jak miło wita mnie ktoś, kto ostatnio mnie skopał
i nie pozwolił namaścić swojego syna.
Bóg obserwuje. Jest niezadowolony.
Wystarczyłoby proste "dzień dobry".
Czy duchy istnieją?
Jak się ich pozbyć?
Czy jestem wiejską wiedźmą?
Porzuć swe obowiązki i pomóż namaszczonemu.
Co mówią te duchy?
Nie twój interes. Jak się ich pozbyć?
Możesz egzorcyzmować, spełnić ich wolę
lub zaczekać, aż to, co chcą przeforsować, obumrze w tobie.
Jeśli nasłał je diabeł, by cię zniszczyć, to musisz stawić opór.
Zawiła odpowiedź.
To zawiła sprawa. Bóg, welon i tak dalej.
- A jeśli to tata? - Piotr Wielki?
To rób, co każe, oczywiście!
Zero wsparcia.
Ciociu? Potrzebuję pomocy.
Doprawdy?
Chodzi o namaszczenie syna? Nie dopełniliśmy tego.
Zostawmy to.
- Tata wrócił. - Jak się miewa?
Oszalał. Przekonaj go, żeby dał mi spokój.
Gada przykre rzeczy.
Aż pęka mi głowa, jakby była w niej woda albo kula armatnia.
Albo jakbym był kulą armatnią w wodzie. Porozmawiasz z nim?
- Co się stało? - Wolę nie mówić.
To byłoby okrutne, gdy myślisz o kuli i wodzie.
Mów, co musisz.
Powiedz, proszę.
Skarbie. Nigdy nie przestanę cię kochać, ale...
Do czego zmierzasz?
Niewiele od ciebie oczekiwałam,
ale nawet te drobne oczekiwania się nie spełniły.
Przykre. Ale to pewnie chwilowe.
Zostawiłeś otwartą przyszłość, by każdy mógł zapisać w niej swoje imię. Krwią.
Prosiłem, żebyś odpuściła.
Nie mogę!
Przyszłość nie jest miejscem,
które możemy odwiedzić, gdy nam się zachce.
To kaszel w jej piersi lub trucizna w jej żyłach.
Człowiek, który pali Rosję,
- lub wściekły wieśniak. - Nie mów, co mam zrobić z moim synem.
Porozmawiasz z tatą czy nie?
Oczywiście.
Moja miłość do ciebie zmywa wszystko inne niczym fala.
Jesteś dla mnie jak syn.
A ty jak matka, której nie miałem. Dziękuję.
Używaj sformułowań:
"Czasy się zmieniły, umarłeś, zostaw nas.
Źle oceniasz syna, który jest wspaniały jak księga w niezrozumiałym języku.
Nie ogarniasz, więc ją odrzucasz, a jest świetna".
To tylko sugestie. Ufam ci.
- Jestem. - Rany. Generale!
- Jestem spóźniony. - Doprawdy?
Podchwytliwe pytanie? Mam plany.
Przejdźmy tu i spocznijmy na chwilę.
A gdyby plan był taki? Spóźniony pomysł, ale dobry.
Nie ty tam wejdziesz, tylko ja. Powiem: "On się nie spóźnił.
Spadł ze wściekłego konia, ratując dzieci przed wściekłym jastrzębiem,
huknął się w łeb i teraz odpoczywa. Przełóżmy to".
A ciebie zaprowadzimy do łaźni.
Wypocisz wódkę, parę wiader.
I spokojnie odpłyniesz.
Gdy się ockniesz, ucieszy cię,
że w twoich żyłach krąży czysta krew,
a ty masz na sobie mundur, który nie cuchnie jak cap.
Co ty na to?
Odpierdol się.
No to wchodzimy.
Kurwa, z drogi! Jestem!
- Spóźniony. - Wybacz.
Pięknie: jesteś pijany.
Rosjanin rodzi się zalany. Nie upośledza to moich zdolności.
Noże na sztorc czy mam zwidy?
- Zwykle widzę niedźwiedzie. - Ja je wbiłem.
Nie musiałem, ale lubię dramatyzm.
Oznaczyłem wioski, które spalił.
Cóż... wyciągnijmy je i wbijmy w jego...
A to cholerstwo!
Miałeś tu przyjść punktualnie,
z planem i trzeźwy.
Część warunków spełniam.
- Jezu! - Dostałem wiadomość.
- Jeszcze jedna. - Kurwa.
Nie! Dość tego!
Możesz dopilnować, żeby mnie nie zabił i nie spalił Rosji?
Weźmiemy dużo żołnierzy.
Będziemy chodzić od drzwi do drzwi i wyduszać z ludzi prawdę.
Znajdziemy go i urwiemy łeb.
A ile potrwa to wyduszanie Rosji?
Aż wrzucimy drania do grobu.
Hura.
Wszyscy won. Już.
Co ty robisz?
- Gdzie się podziewałeś? - Usiądziemy?
Nie możesz inaczej.
Nic nie jest dla ciebie ważniejsze od flaszki. Nawet ja.
Nawet jebana Rosja!
Powiedz coś.
Przepraszam.
Daj mi parę minut.
Miałem ciężką noc.
Zbiorę myśli,
wykąpię się i wrócę.
Nie wracaj.
Nie dajesz rady.
Znajdę go nawet przez sen.
- Nie wystarczy znaleźć. - A potem zabiję.
Powieszę go za kostki i będę tłukł, aż zacznie...
krzyczeć krwią.
Ja nią pluję, on będzie krzyczał.
Szlag.
Katarzyno...
Już jestem.
Nie. Musisz odpocząć.
Kurde, nie.
Ktoś cię zastąpi na czele armii.
Nie możesz mi tego zrobić.
Nie teraz!
Tak mnie karzesz?
Ja tu rządzę.
I ratuję moje panowanie.
Wyświadczam ci przysługę.
Jesteś taki zmęczony, chory...
i stary.
Nie mogę tego stracić.
To moja skóra, Katarzyno.
Skóra!
Potrzebuję pozbieranych ludzi. Przykro mi.
No tak.
Widziałem, że generał wyszedł. Ciężko mu.
- Jeśli potrzebujesz... - Potrzebuję Pugaczowa!
- Więc pójdę go znaleźć. - Jak?
Znajdę go,
a pewnego dnia, gdy będę się nudził, opiszę ci to w długim liście.
- Bezczel. - Kwestia priorytetów.
- Idę. - Jeśli ci pozwolę.
Oczywiście.
Możesz odejść.
- Powiedziałam... - Nie słyniesz z lakoniczności.
Czekałem na coś więcej, a tu nic.
Idę go znaleźć.
Dlaczego wszyscy są dziś tacy wkurzający?
Jestem.
Czekam. Zawsze na ciebie czekałam w tych komnatach,
w nadziei, że przyjdziesz.
To takie znajome.
Motyle w brzuchu, rozglądanie się po każdym dźwięku.
Zacznę więc.
Jesteś wściekły z powodu Piotra i namaszczenia.
Straszny z nim kłopot.
Tobie trudno było się oprzeć.
Miłość jego i Katarzyny, taka jak nasza,
wciąga wszystkich w niewyobrażalny świat.
Załatwię sprawę, obiecuję.
Tęsknię za twoją wielkością...
Byłeś jak niedźwiedź w filiżance.
Wypełnialiśmy komnatę.
Nasza skóra płonęła, gdy patrzyliśmy na siebie.
Nasze rozmowy, nasz śmiech...
nasze dziwne tańce nago po nocy...
A potem odszedłeś...
...i wszystko się skurczyło.
Przybądź.
Choć raz.
Tak, masz rację. Przepraszam.
Proszę.
Potrzymaj to na nóżkach cztery godziny.
Magia ludzkiego ciała,
w którym wszystko się łączy, prócz, czasami, penisa i mózgu,
sprawi, że to przeniknie do twojej piersi. Zmyję to, nim twoja skóra popęka,
porobią się pęcherze i będzie piekło. Wolałbyś tego uniknąć.
Miałem podobnie, gdy przez 17 godzin siedziałem zamknięty w szafie dziadka.
Długa historia. Zrozumiesz, kiedy skończysz trzy lata.
Cholernie trudny wiek. Uprzedzam.
- Coś ty za jeden? - To pytanie egzystencjalne, tato?
- Tato? - Sprowadziłem ci Pawła.
Dwudziestoletniego.
Jebane ptaki.
Ładnie.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
- Wydajesz się cudowny. - Starałem się nie wyrosnąć na ciebie.
Tylko mnie tuliłeś i karmiłeś foie gras na krakersach.
Zrozumiałem, że jesteś mięczakiem, a matka wodzi cię za chuja,
- więc lepiej wzorować się na dziadku. - To mi schlebia. I jest logiczne.
Będę wielki. Zostawię spuściznę.
- Hu-kurwa-ra! Przywróć wielkość. - Chwytliwe, dziadziu!
Zawsze miałem smykałkę do słów, kobiet i budowania wielkich miast.
- Pawle... - Nawet nie kazałeś mnie namaścić.
Jak tak można? Zbiera mi się na płacz, cholera!
Nie myśl o tym. Pijmy, ruchajmy i planujmy.
Trzeba nam kobiet, gorzały i map.
Słuchaj no, gnojku.
Zrobiłem cię. Byłem dobrym ojcem.
Jasne. Bo historia pamięta
dobrych ojców.
Muszę coś rozwalić.
Co się stało?
Wielementow. Kocham go.
- A on umiera. - Umiera?
Szkoda. Tłusty wał.
- Tak. - Cholera.
Miał zaplanować ujęcie Pugaczowa.
Przyszedł sponiewierany, jakby zgwałcili go w lesie i utopili w jeziorze wódki.
Obrazowo! Biedny skurwiel.
Zwolniłam go z obowiązków.
A potem pomyślałam, że mógł maczać w tym palce.
Wszystko wiruje mi w głowie.
- Jesteś roztrzęsiona. - Nienawidzą mnie na dworze i w kraju.
Sprawa z Pugaczowem wytrąca mnie z równowagi.
Czuję się zagrożona.
Dziś on spali kolejną wieś, zbierze więcej ludzi
i będzie robił straszne rzeczy mojej kukle.
- Ja powinienem to zrobić. - Co?
- Stanąć na czele armii. - Co ty pleciesz?
To ma sens. Ty jesteś genialna w postępie, ideach i transformacji.
Moja działka to przemoc. To, co nas uwierało,
może się okazać ostrygą w sosie z szalotek...
i z perłą.
Gdy to mówię, przez moją głowę przetacza się fala błyskotliwości.
Niech się toczy!
To mi się podoba! Jest nadzieja.
Ciekawy widok.
Oddzielnie mamy straszne problemy. Ale nam razem wszystko się układa.
Dlatego jesteśmy przeznaczeniem. Tak!
- Chcesz być szefem wojska? - Poprowadzę nas do zwycięstw.
Zasłynę jako wielki pieprzony wódz!
Lepszy niż pieprzony ojciec. I Paweł to zobaczy.
Genialnie.
Aż kręci mi się w głowie.
- Nie mogę. - Możesz.
- Nie. Miło, że mnie wspierasz, ale... - Co?
Zaczyna się. Zaraz się poryczy i wyliże jej piczkę.
Dlaczego?
Przestań.
Dlaczego?
Gdybyś nie wykorzystał Pugaczowa...
Stało się, jebać. Teraz jest nowa sytuacja. Załatwię sprawę z wojskiem.
- Nie. - Nie?
Podaj pierdolony powód.
- Szwecja. - Co?
Spieprzyłeś to. Katastrofa! Straciliśmy dziesiątki tysięcy żołnierzy,
a byłoby gorzej, gdybym tego nie przerwała.
- Tak. - Przykro mi.
- Nie mogę. - Nie chcesz.
Nie chcę.
Odpuść.
Poszło.
Piotrowi Wielkiemu jest smutno.
- Ty naprawdę umierasz? - Tak. - Smutne.
- Za Wielementowa. - Tragiczny koniec.
Tacy powinni ginąć w boju.
Ty wylatujesz, ja wchodzę.
Hańba! Ktoś o twoim pochodzeniu... Musisz dowodzić armią.
- To tylko praca. - Nie "tylko".
To wielka praca.
Wyszarpywanie zwycięstwa wrogom,
wspieranie żołnierzy,
pisanie historii szablą.
- To dziedzictwo. - Bez urazy, wiem, że umierasz,
- ale ja będę wybitny. Przyćmię cię. - Sranie w banię.
- W minutę spierdoliłbyś robotę. - Nie.
- Dałeś dupy w Szwecji. - Nie ja, ty!
- Zagramy w badmintona? - Przeszkodziłeś własnej armii, Rosji.
- Wszyscy to wiedzą. - Pierdoli ci się.
Wpuściłeś nas w kanał i nie mogłeś wyciągnąć.
Nie chciałem mnożyć strat. Miałem plan.
Fale - atak z grani, kontratak.
I z flanki! Załamaliby się.
- To dlaczego tak nie zrobiłeś? - Bo mój szef jest idiotą!
Kurwa! Już rozumiem!
Wiesz, co jest powodem?
To, że obaj chcieliśmy jebać nasze matki?
Szwecja.
Pieprzona Szwecja.
Tam wszystko się skończyło.
Dla nas wszystkich!
Dla ciebie, dla mnie, dla umierającego starca.
Zostawmy przeszłość, zagrajmy w badmintona.
To nie przeszłość. Wciąż tu jest, drwi ze mnie.
Z nas.
Odzyskajmy Szwecję.
Jego plan, twoje dowodzenie, mój kraj.
- Cholerna kpina. - Boisz się, grubasku?
Jesteś jak lala z porcelany.
Roztrzaskam cię o ścianę.
- Ma rację. - Wcale nie. - Mam.
Aż skwierczę!
Wiem, co zrobić.
Weźmy armię i odbijmy Szwecję.
To się nazywa historia! To jest nagłówek,
a nie przypis.
To by było coś!
Zajmijcie fort przy granicy. Dwa bataliony.
Atakujcie falami.
Trzecia ich oszołomi, piąta wyczerpie. Będą skamlać o litość.
Skamlać! Nie myślałeś, że jeszcze to usłyszysz.
Dobrze, dobrze. Jesteśmy pijani. Chodźmy spać.
Piotrze, zmyj Pawłowi okład.
Tak.
Wyobrażasz sobie jego minę, gdy mu to opowiesz? Genialne!
- Dobranoc. - Prześpijmy się z tym.
Dokonaliśmy prawdziwego przełomu.
Nie odzywaj się do niego!
Mógłbym zdobyć Szwecję.
Kurwa, tak!
Już ci lepiej. Swobodny oddech.
Spisałem się. Dla ciebie rzuciłbym się na dwanaście niedźwiedzi.
Dałbym sobie wstrzyknąć dżumę.
Co to za spojrzenie?
Wiesz, że jesteś kochany, ale może nie wiesz przez kogo.
- Ja przynajmniej wiedziałem. - Tata.
- Spróbuj o tym nie myśleć. - O czym?
O milionach Rosjan z nienawiścią w sercu.
Aż czuć, jak narasta w ciemności.
Co za energia.
Dzięki, że dodajesz mi otuchy.
Wielementow panuje nad sytuacją?
Nie.
To niepokojące.
- Co robić? - Nie wiem.
Koszmar.
Zdradzę ci sekret: nasza władza to wyobrażenie.
Gdy przestaną w nią wierzyć albo się jej bać, to już po nas.
Przyjdą poderżnąć nam gardła.
Jak w Szwecji.
Musimy opanować ten ruch.
Cerkiew ma długie ręce.
Spróbujemy drania dopaść lub wypatrzyć.
Przepraszam, że przeszkadzam. Pawłowi lepiej.
To dobrze. Dziękuję.
- Jadę na polowanie. - Z powodu moich słów?
Bo lubię polować.
- Przepraszam. - Nie ma za co.
Prawda jest kluczem do przyszłości. Miałaś rację.
Zróbmy to. Odbijmy Szwecję.
Spotkamy się w holu. To nasz sekret, Agnieszko.
Pieprzone ojć!
No dobra, grubasie. Zaszczajmy sztokholmskie ulice.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober