Запомни, мешината со вино е Павел. Истрел во глава значи дека си подготвен.
Ебено се помести. -Да, така прават. Треба уште да вежбаш.
Не грижи се, Павел. Затоа вежбаме.
ВЕЛИКАТА
ЕЛЕН
Значи, мора да најдат многу мајмуни.
Историјата со право ќе ми суди остро поради мајмунот во секое село.
Направивте што моравте. Ура! Петар сигурно е среќен.
- Ја смисли идејата кога имаше 12 години. - Се разбира. Го убиле Симиц.
- Се разбира. Мораа. - Зошто денот е веќе неподнослив?
Не е! Преполн е со можности и радост.
Фокусирајте се на помазанието на Павел и ритуалот со еленот.
- Што е тоа со еленот? - Петар Велики го измисли,
како прослава за помазанието на Петар. Забавен начин за прославување.
На Петар му се допадна да ја продолжи традицијата.
Всушност, имам изненадување по тој повод. Почекајте.
Срање!
Помазанието на Павел, да ги видиме зборовите.
Некои се традиционален благослов, а потоа ќе имам слободен говор.
- Лоши вести? Можам да помогнам? - Не. Што велеше?
Помазанието на Павел. -Помазанието! Прекрасен ден! Пробајте го ова.
Превкусно. Што е тоа? -Кога се роди Павел, вашата постелка
ја ставија во буре со најдобра вотка
за со неа да се наздравува за посебниот ден на Павел.
- Ја испив мојата постелка? - Да. Слатка и силна како вас.
Има малку вкус на квасец. Да го видиме говорот.
Сонцето ќе му го заблеска лицето и ќе речам: "Бог те прогласува за водач".
Ќе го направам тоа со длабок глас за впечаток. -Ќе плачам, знам.
Во ред. Мора да одам во салонот Наказ.
Мислев дека Наказ ќе има вкус на иднината, но чувствувам вкус на лајна.
Како се осмелуваш, Волтер?! Царицата е најхрабра и најмудра
и ќе надвладее! Не ве видов. Ве фалам без да знам.
Почнавме со убиство, завршивме со мајмуни.
Народот ги сака мајмуните.
Да се концентрираме на тоа што следува во Наказ. Образование за сите!
Селаните не сакаат да гласаат зашто Црквата рече дека не смеат.
По разговорот со нив, побрзо ќе изберат бичување од читање книги.
- Црквата не ги остава на мира. - Овде сум, Французину.
Може да разговараме разумно за улогата на Црквата во нашите животи. Арчи?
- Со отворено срце. - Жено! Одлични вести!
Имам нешто важно. -Не може да биде поважно од првите зборови на Павел.
Што?
Седевме на подот и си игравме, кога ме погледна и рече... -Што?
"Пичка."
Што? -Пичка. Претпоставувам, следниот ќе му биде "лижење". Кажи "лижење".
Кој ќе го чуе следниот збор на Павел? -Не! Престанете!
Кажи го тоа за мама, Павел. -Павел, не!
- Остави го! -Земи го! - Збунет сум. Како е тоа лошо?
- Не сакам првиот збор да му биде пичка. - Зошто? Веќе мисли на животната радост.
Сакам да биде обѕирно и добро дете водено од разумот, а не од пичка.
- Јас го прифаќам таков каков што е. - Се разбира. Ист е како тебе! -Ура!
А ти ебано ме сакаш, да те потсетам. -Денеска не!
Полуде и ме нервираш! Детето изговори збор, не знае што значи.
Но јас знам што значи. Следно ќе рече "убиство", па потоа "пизда",
па "борба со ножеви", па "смоква во сланина",
па "сечење грклани". Тоа значи дека е ист како тебе!
А ти сакаш биде помазан од Бога да ја води оваа земја?
Не! Тоа нема да се случи! -Да не си се осмелила! -Помазанието се откажува.
- Што? -Како и лудиот еленски ритуал. - Срање! -Некои граници не се минуваат!
Судбината на син ми е една од нив. Немој ни да се закануваш со тоа!
Не се заканувам, туку ветувам. Нема да ризикувам да стане како тебе,
да му дадам можност и право да ги злоупотребува граѓаните на земјава.
Замолчете или ќе сечам грклани!
Ја докажа поентата. Имаш проблем? Земи нож, пресечи грклан.
Ајде! Исечи го моето глупаво срце зашто те сакаше.
Дојдов овде со добри вести, а ти беше грозна жена и лоша мајка.
Не мислеше сериозно. -Се разбира дека не. Тоа беше многу... Боже!
Павел мора да биде озаконет пред Божјите очи.
Дури и таа мора да ја препознае потребата за тоа.
Се скараа и тоа им ги разниша душата и умот, тоа е сe.
- Ако не си загрижена, зошто трепериш? - Боже! Вистина. Колку чудно!
- Боже мили! - Ова ме фокусира.
Во ред, добро сум. -Мораме ова да го пресечеме во корен. -Така е.
Григор, нема да ти се вер... Нели е ова прекрасно?
Беше. -Што е? -Меѓу Катерина и Петар избувна војна,
за миг помислив дека ќе има крвопролевање. -Што? -Срање!
Дали е добро? -Беше лут како кога му го одзедоа миленичето тигар.
Боже! Крпа!
Здраво.
Размислуваш за стариот пријател? Не ми се верува дека сака да го дупи ова.
Сака да го дупи ова. И ме сака мене.
Љубовта е слепа, а во твојот случај, мора да биде.
Му го скрши срцето илјада пати. Веројатно може и тој твоето еднаш.
- Не сакам да видам никого. - Улогата ми е да се грижам за душата,
како и за политичката алчност. Дали сте добро? -Не баш.
Еднаш и реков на дебелата мајка дека нема да ја посетувам
ако видам дека пак јаде торта.
Додека велев, гневно и турнав едно парче во огромната уста.
Кој ѓавол зборуваш? -Кажавте сешто. Тоа се замо зборови, се забораваат.
Љубовта останува во телото. По два дена пиевме попладневен чај
и и дозволив да се прејаде до повраќање. -Арчи, оди си.
Помазанието се прави за Павел, не за Петар.
Значи, не те доведе овде грижата за душата.
Надарен свештеник сум, можам да правам две нешта одеднаш.
Поминуваме на политичката алчност. Без помазание,
рускиот престол веќе нема да биде наследен.
Традиција која, искрено, ве задржа вас на власт.
- Не ја наследив власта. - Луѓето мислат дека е така.
Ако не се омажевте во фамилијата, немаше веќе да бидете на престолот.
Глупости! -Фамилија помазана пред Бога, или секоја пизда може да преземе власт.
Ја ризикувате легитимноста на вашето владеење. -Легитимноста на владеењето
- или моќта на твојот Бог? - И двете. Влогот е висок, нели?
Жестоко! Сум бил на првата линија на фронтот, подеднакво жестоко беше.
- Бело вино и парфе од паткин црн дроб? - Премногу сум лут за... Изгледа вкусно.
Ја храни душата. Кој ѓавол прави таа? Му го одзема престолот на син и?
- Ебано "ој", како што велиме во Шведска. - Добро сте? -Не сакам да ја оцрнувам.
Таа е чудовиште што го мрази син ви. -Торта од морков.
- Торта од морков за царот? Го мразиш? - Не може така! -Брзав.
Штотуку слушнав. Сите зборуваат за тоа. Страст!
Се сеќавам кога бевме во брак. Прекрасно.
- Тоа не е страст. -Тоа е напад. - Не може да ви го направи тоа.
Морам да направам нешто. Да ги нападнеме вреќите.
Нема да разговарам со неа додека не се извини.
Ќе ја дупите? Тоа обично води до разговор. -Не дупете ја.
Се сложувам. -Се разбира, ќе ја дупам, не сум чудовиште.
- Но нема да има разговор. - Господа, надвор! -Ме тешат.
- И му даваме одлично вино. - Уште сте овде? Реков да излезете.
Добро си? -Не баш. Имавме гадна расправија. Не го разбирам тој гнев.
Фала, тето. -Никогаш веќе да не си зграпчил нож така пред сите.
- Сакав да ја повредам. Бев... - Гневен? -Повреден.
Не сака син ми да е како мене, а и понатаму ме сака. Тоа ме збунува.
Да ти поедноставам. Тоа нема врска со љубовта. Твоите чувства не се важни.
Љубовта не е важна. Важна е фамилијата и работата. Ќе направиш што мораш.
Агресивна си. -Имаш една задача како син на татко ти. Да ја зачуваш лозата.
Да. Не можеше да мисли на тоа.
Се сеќавам како играв бадмингтон во оваа просторија. Гола.
Користевме маракуја место топче. Татко ти удираше форхенд во мене.
Ми се допадна како овошјето се распадна по моето голо тело.
Прсна во смеа, како што само тој знаеше.
Падна на подот. Потрчав до него,
ме погледна со тие очи кои прегрнуваа и кршеа истовремено и рече:
"Чувај ја мојата лоза, љубов моја." Потоа умре.
Да.
Нема веќе ништо да кажам. А и што би требало?
Разбирам.
Се надевав дека ќе бидеш овде и страсно ќе водиш љубов.
Мокра од пот и со модринки. Да те помирисам.
Одеби! Ја виде расправијата? -Да. Тоа отвора врата за тебе и за неа.
Според твојата грижа, претпоставувам и за тебе?
Зошто не би победиле сите? Бог го сака тоа. -Смешно.
Ова бебе мора да го помаза Црквата. На увото шепни и нежно:
"Не одземај му го тоа на Павел за да му напакостиш на Петар."
Да не и го земеме правото на Црквата да осветува владетели, да губи моќ.
- Знаев дека ќе сфатиш. - Гледам дека полудуваш.
Вријам од измешани емоции.
Ајде, помирисај ме.
Ванила. Необично. Се надевав на мошус.
Ме зафркавате? Се скарувате со глупавиот маж и доаѓате кај мене?
- Само поминував одовде. - Лажге!
Боже мили!
Владетелка сум на оваа прекрасна земја зашто тоа ми беше судбина.
И зашто јас го предложив тоа. Главно, зашто јас предложив.
Го прифатив тоа зашто имам идеи и храброст да го направам,
а не зашто човек кој го претставува Бог, кој можеби не постои,
во сојуз со благородничка фамилија, одлучува владетелот да биде бебе
кое може да стане чудовиште. Зборуваме за син ми, кој го сакам, секако. -Да.
Да. Зависиме од каприцот на владетелот, а ако е слеп џин што танцува,
- осудени сме на пропаст. - За среќа, зависиме од мојот каприц.
- Тоа сакав да го кажам следно. - Ми олесни што си пак покрај мене.
Секогаш ќе се сложуваме против вашиот сопруг.
Сфаќам дека го мразиш. Не мораш да ми го набиваш тоа на нос.
Ни вие не морате вашата љубов кон него.
- Тоа би можело да биде правило. - Зашто ја мразам таа љубов.
Денеска и јас. Но таа е тука, дури и во гневот...
Пак ќе зборувате за тоа.
Да престанеме со тоа, па мојата љубов за тебе може да постои.
Ми недостигавте. Ве мразев, но ми недостигавте.
Царице! Здраво. Добре дојдовте. Душо, не ми кажа дека таа ќе дојде.
Максим. -Зошто пиете од тие чаши? Ќе донесам кристал. И ужинка.
Вистинска шанса.
Овде сте! Се загрижив, бев во вашите одаи. Добро сте?
- Да. Бев кај Мариел. - Прекрасно!
Кога во коренот има љубов, секогаш ќе порасне пак. -Веројатно.
Многу сум гневна. -Луѓето во лутина кажуваат нешта што не ги мислат.
Мислев на сe, и покрај гневот.
Ова е книга за науката на бракот од Чоглоков. Модерна е, ќе ви се допадне.
Вашата љубов е дива, понекогаш и премногу. Ова ќе помогне.
Царскиот брак е работа. Завршете ја работата или ќе има скршени срца,
уништени животи и крв до колена.
Си запишувам белешки.
"Жена ми не сака прекинување во тек на интелектуални дружења."
Смешно. -"Кој ѓавол" е мојата реакција на она што се случи таму.
Ескалираше. Како да паѓав од карпа и не можев да застанам.
Верувам дека ненадејните судири се случуваат во бракот.
Татко ми често фрлаше вази по мајка ми,
мајка ми му ја полнеше устата со стакло кога спиеше.
Мајка ми би полудела, како јас тогаш.
Пеколен бран кој би ја преплавил просторијата и татко ми,
а таа го потопуваше во метафоричка вода додека тој се правдаше.
Значи, нормално е. Брачно лудило во кое кажуваме нешта што не ги мислиме.
Мислев на некои од нив.
Од сестра ми Ангела.
"Каде е мама? Не ми одговара на писмата. Одговори ми, загрижена сум."
Во ред. Незгодно. Мислев дека тоа е закопано.
Можеби денеска ни се насобра минатото.
Како секоја недела да ни натежнува нешто ново. -Да заборавме на тоа.
Кажавме нешта кои не ги мислевме, па што? Само зборови.
Предлагам да се соблечеме и да престанеме да разговараме.
Мислев на она што го реков за помазанието. Знај го тоа.
- Што правиш? - Немам избор.
Ќе нe разделиш.
Елизабета ми даде книга. Би можеле да се обидеме.
Наводно, "Наука за бракот".
Какво е? -Што мислиш, Агнес? Како стаорска блуеница.
Ми недостига аквавит.
Не чекај ме.
Одам во твојот стан. Ќе се најдеме таму вечерва. -Јас... Во ред.
Ни требаат дела, не само зборови. -Кавијар.
Еве... -Што е тоа? -Измиј го вкусот на лагите од твојата уста.
Придружи ни се. Ја губиш досетливоста како огорчена кучка. -Не се согласувам.
Работа ми е да ја преиспитуваме секоја одлука на царицата. За државата.
- Нели е тоа поентата? - Се колебам. -Како?
Сакам да те слушам, но додека ми го пушиш патлакот,
а поради тоа тешко би зборувала. Тоа е колебањето.
Кавијар? -Уништи романтичен момент, Георгина.
Не. Да си кастриран и фокусиран само на идеите,
би бил одличен, Волтер. -И тажен, нели? Волтер без патлак? Не, не.
Да оставиме Волтер да си го пуши патлакот и да размислува,
а ние да разговараме непречено. -Може.
Оваа вежба се вика повлекување јаже.
На ливчињата на јажето се напишани проблемите.
Дискутирајте, обидете се да се разберете
и исчекорете напред кога ќе разберете.
Се надевам дека двајцата ќе се приближите кон линијата заедно.
Почнете!
"Владеењето на Катерина". -Не ја делиш мојата желба да се измени земјата.
Зашто тоа е лудо. Генијално, но лудо. А не ги слушаш моите совети.
Сакам да ги прочиташ сите дела на Дидеро
зашто без тоа не можеш да ме сфатиш мене и што се обидувам.
Колку ги има? -47, не сметајќи ги памфлетите со коментари.
47? Си полудела? -Не можеш да прочиташ книга? Само јадеш и ловиш.
Ослободи се во шумата и ќе те ловам и лижам цел ден.
- Ја менувате темата! -Да? -Аркадиј. - Науката за бракот е забавна.
- Губиш. - Не, ти губиш.
- Мислам дека тоа не е поентата. - Тоа е ебено фалење.
Парот мора да е во баланс. Останете поврзани додека ве гаѓаме со топки.
- Те чувам. Секогаш. - Знам.
Извинете. -Можеме да поднесеме сe. Погледни ме и кажи ми дека не е така.
Сега верувам, ако сме само во сегашноста. Но минатото и...
Ебате! -Извинете, пишува, силата постепено се зголемува. -Каде?
Некаде. -Тоа беше само расправија која излезе од контрола.
- Да глумиме дека не се случила. - Амнезијата е тајна на среќниот брак?
Срање! Следната фрлена топка ќе биде од гаќите на Аркадиј.
Во расправиите, треба да се користи изјавата "ти секогаш".
На пример: "Секогаш го правиш ова и го мразам тоа кај тебе."
Секогаш одиш на работа и го мразам тоа кај тебе. -Одлично! -Фала.
- Ја спасувам Русија. - Не, мора да речете:
"Го прифаќам тоа што го велиш, грозна сум, сепак сакај ме."
Не го велам тоа. -Ако не кажете, ќе ве удрам со раката по тилот.
А јас морам да го издупам Петар додека гледате. -Не.
Пишува дека смее да се импровизира.
Во ред. Прифаќам дека сум грозна
и го ставам спасувањето на Русија од сe што и направи ти, пред тебе.
- Сепак, прифати ме. - Те прифаќам.
Секогаш убиваш што сакаш, ловиш, јадеш и дупиш кога ќе посакаш
и правиш што сакаш. Го мразам тоа кај тебе.
Прифаќам дека го организирам својот живот на убав и забавен начин.
- Сепак прифати ме. - Смешно.
Морничаво, но ние сега треба да изнесеме мислење. -Вие двајцата?
Ти си хедонист со голем патлак, а ти вкочанета кучка омажена за работата.
- Осудени сте на пропаст. - Погрешно. Аркадиј, што мислиш?
Мислам дека двајцата сте извонредни луѓе, тоа ги отежнува нештата.
Живеете на раб, а секој раб е остар. Се ранувате еден со друг зашто сте свои.
Мора да прифатите дека ќе има рани
или ќе мора да прифаќате компромис поради другиот.
- Ебате, Аркадиј! -Навистина. - Прониклив сум, знаете.
Вистина е. Има ебано добро око.
Петар, ти донесов фазан за подарок. И 11 шишиња "Розе", 46 школки
и му реков на готвачот да направи колачиња полни со диња.
Сакав да предложам бадмингтон, но вие правите нешто. -Завршивме.
Имам работа. -Играј со нас. Постојано ја унапредуваш Русија.
- Да се забавуваме? -Забава? - Тоа е шестото поглавје.
Да се обидеме. -Ни требаат четворица. Да ја викнам Георгина?
- Или можеме ние шестмината. - Хуго. -Мислам дека умре.
И јас го слушнав тоа. Може да останеме. Јас и Татјана?
Не, Григор. Викни ја Мариел. Фала. Може да си одите вие двајцата. Четворица.
- Неверојатно. - Мариел? -Мариел.
Рече: "Викни ја Мариел." Не ми се веруваше.
- Кога еднаш ќе ме засакаш... - Се согласувам.
Многу си среќен. -Ние четворица заедно, пријатели. Прекрасно!
- А Хуго може да одебе. - Мило ми е што е поради мене.
Среќен сум поради тебе. Немој да го заебеш ова. -Нема.
- Го мразиш. Скриј го тоа. - Многу добро глумам.
- Оној оргазам вчера. - Беше вистински. -Да?
Тоа беше добро. За малку ќе ти поверував. Ќе го засакаш.
- Сите го засакавме. - Сите. Тоа речиси ме увери.
Здраво. -Здраво. -Едно правило. Не може да зборуваш лошо за него.
Но смеам да мислам. -Ако мораш, но се договоривме за за зборувањето. -Да.
Ти ја наполнив чашата до половина, да не истуриме. -Може да се опиеме.
До крајот на играта мораме.
- Која страна ја сакате? - Ќе играм со вас.
Агнес. Се надевав дека не си соблечена за да ти ја искинам облеката на тебе.
Прво ова.
- Ќе играме воена игра. -Што? - Јас сум Шведска, ти си Русија.
Ова е битката каде што настапи примирјето. Мислиш дека би победил?
Знам дека ќе победев. -Јас знам кој ни беше планот. Да дознаеме.
Можеби се вљубив. -Би се навредила ако не беше така. Да почнеме. -Боже!
Гледај го топчето. -Како да не го гледам? -Кокетираш со маж ти?
Ја користам неговата самобендисаност против него. Еден, нула. -Супер!
- Срање! Имам натпреварувачки дух. - И досега многу лош.
Одбиј од мојата партнерка и сервирај.
- Добро си? - Да.
Два, еден.
- Мариел, доближи се. - Знам каде треба да стојам.
Немој!
- Срање! -Три, еден. - Очите на топчето. -Знам да играм.
Ме збуни промашувањето.
Потоа изведуваме бочен противнапад.
Но ве свртив, па не е веќе отстрана. Гледаш илјадници мои луѓе в очи.
Лути се, со набиени пушки и кренати патлаци! -Срање! Се повлекуваме...
На гребенот сум! Над долината на повлекување во...
И тоа е тоа! Знаеш каде марширам следно, нели?
- Во Стокхолм. - Победувам! Знаев дека ќе победам.
Па, можеби и би победил. Очигледно, никогаш нема да дознаеш.
А сега сум во Стокхолм. Дали си ти воен плен?
Дојди ваму. На сите четири.
Помирисај ме и викај како бизон.
Колку и да сакам, не можам да се дупам со тебе. Омажена сум. -Не, но...
Но знај дека горам од желба. Слатка мака која мораме да ја издржиме. -Не.
Јас умирам.
- Очајнички го сакам ова пред да умрам. - И Шведска го сакаше. -Да.
Грозно е да умреш со толку неиздупени и неосвоени работи.
Срцето ми пука за тебе.
Треба да седам и да се надевам дека Петар ќе го реши ова?
- Ќе повторам за ефект. Петар? - Надарен е за тоа таа да го сака.
А ако, и можам ова слободно да го кажам, кога нема да успее,
што потоа? -Арчи, кога ќе се здружиме ти и јас, кој победува?
Вистина е. Но сфати,
ова е, како да се изразам... Ебано важна работа.
Се трудев да бидам во склад со неа, таа не се труди да е во склад со мене.
Во еден момент ќе чуеш звук на пукање, а тоа ќе бидам јас здивен.
Многу си вознемирен. Да те подучам на звуци од птица?
Дојдов да те земам. Но очигледно не е добар момент.
- Понекогаш ти завидувам. - Вистина? Јас не ти завидувам.
Иако понекогаш ми се допаѓаат твоите капи.
Можеш да му речеш на Винодел да се врати. Сакам да гледам.
Уште гледаш? Кога ќе се предадеш, Арчи?
Тој звук на пукање би сакала да го чујам.
Овој заебан фазан! -Поради начинот на кој ги погодувам. -Со пушка?
Неверојатно. Седиме на маса, уживаме во фазанот и во прошката.
Дури и Мариел, и безбројните нејзини предавства.
- Моите предавства? -За Мариел. - Секоја љубов е комплицирана.
Понекогаш љубовта е неразбирлива за други. Чудовиште за...
- Ги застрелувам во вратот. - Што? -Фазаните.
Да не им влезе куршумот в гради. Кога се печат, месото останува свилено.
- Одлично. -Свилено. Браво, душо! - Мила си кон друг човек?
- Спорадично. - Неверојатна глетка. Вљубена си?
И да ве гледам вљубени, пак е чудесна глетка. -Внимавај.
- За Григор и Мариел. - За Катерина и иднината на Русија.
- И за Петар и Катерина. - На здравје! -На здравје!
Катерина доби писмо од сестра и денеска.
Необична и можеби опасна тема за вечера, мажу.
- Боже, што рече? "Каде е мама?" - Мариел, земи храна и џвакај полека.
Размислив за тоа како да одговориме. Напишав писмо. Во главата.
Што? -"Драга свеске, не ме знаеш, но јас сум бившиот руски владетел,
оженет и луд по новата владетелка, твојата сестра Катерина.
А во врска со состојбата на мајка ти, ќе стигнеме до тоа." -Добар почеток.
Вистина го правиш ова? -Да. Нема да останеш сама во ова.
Почнувам силно. "Љубовта е гадна.
Верувај му на гадот кој често не мисли со главата. Љубовта на мајка ти.
Дојде и виде како ќерка и стана толку моќна владетелка
што не можеше да поднесе, па сакаше да ја задуши, како и нашата љубов.
И на две и пол минути, вклучувајќи ја и предиграта, и помогнав.
Твојата мајка е мртва. Не жалам за нејзината смрт,
но жалам за околностите. Да можам да се вратам, не би ја дупел."
- Само би ја фрлил низ прозорец. - Во ред.
"Зашто дојде да нe уништи, а нашата љубов не може да се уништи.
Твојата сестра ја одмазди мајка ти и ме прободе петпати.
Секој убод беше заслужен, а додека гледав како ме прободува,
помислата дека би можела да живее без мене ме растажи.
Нејзиниот болен поглед беше уште полош.
Ужасот од тоа да ги напуштам неа и Павел беше најлош.
Некако преживеав. Нашата љубов е дива.
Таа е сонце, гори во нас, понекогаш се чини дека ќе нe уништи,
но тоа никогаш не се случува. Срдечно, твојот зет Петар.
П.С. Дојди на посета кај нас, овде е најубаво во пролет."
- Што мислите? - Ме зачудуваш. -И ти мене.
- И мене исто. - Дали сте ебано...
Го пробавте ова свинско? Одлично е.
Во Франција открив две одлични работи. Просветителството и "Френч 75".
- Јас таму го открив оралниот секс. - Давање или примање? -И двете.
Каква земја! -"Тре бјен". Фала што ми помагаш.
За жените и идеите. Тие слаби, млитави интелектуалци што лаат.
Се надевав на оган. -На нејзина страна си. Никој не знае. Мистериозно.
Не. Франција ме измени засекогаш.
Се плашам дека Волтер и другите само зборуваат. На царицата и требаме диви.
Со идеи, притисок, со нашето дејствување, ако треба.
- Се согласувам. Ова е силно. - Како и ние.
Ми треба пријателка која верува во тоа што правам. -Со ваков пијалак, ја имаш.
Каква ебана ноќ! Беше многу добро, сите ние пак заедно.
- Се шегуваш? -Што? Ти се допадна. - Тој е заебано чудовиште.
Некој мора да го убие за да се ослободите од неговата магија.
- Навистина мислев дека се забавуваш. - Погрешно. Како она со оргазмот.
Сигурен сум дека штотуку направивме ново бебе.
Можеби.
Павел! -Рековте да го доведам ако каже нешто ново.
- Што рече? -Се плашам да прашам. - Нема да го уништам изненадувањето.
- Колаче. - Што си рекол, Павел?
Се надевам било "просветителство" за да се урамнотежиме со мајка ти.
Не сакам да го уништам моментот, но не можеш да му го одземеш тоа. Размисли.
Во ред, ќе размислам.
Книга. -Тој пред малку рече "книга"? -Мислам да.
Совршено! -Да вежбаме. Да вежбаме за еленскиот ритуал.
Глува доба е, Велементов. -Мртви сме, мора да успеете, главата на Павел...
- Видете го. Петар Велики. - Велементов, дали си добро?
- Секогаш беше тука. Ми недостигате. - Велементов, оди си дома.
Треба да му оддадеме почест на овој човек. На малиот Павел.
Погледнете го. Владејачкото семејство се гали. Каков ден ќе биде тоа!
Мило ми е што ќе го доживеам тоа. Како и да е, да вежбаме!
- Ќе го одведам дома. - Да го видам неговото помазание,
знаејќи како татко ви плачеше дента кога ве помазаа вас. -Да?
Како бебе. Ме натера да го треснам неколку пати за да престане.
Да.
Го обновивте пријателството. -Како знаеш? -Целиот двор зборува за тоа.
- Се гордеам со тебе. - Како се сложувавте ти и Петар?
Повеќе ја сакам верзијата на Пугачов. -Што? -Тој живее долу.
Понекогаш се враќам на мојот стар живот. Тој тип е ебано смешен.
Совршено го имитира Петар. Зло и шарм споени во едно.
Вистина? Интересно. Дали и спомна за вечерното помазание?
Не, но таа ќе попушти. Таа ќе попушта, а тој ќе навалува.
- Тој знае да каже токму тоа што треба. - Роден е да го добие тоа што сака.
Одлична вест. Придружи ни се мене и на Максим во порто. -И пијалак и игра.
- Не, исцрпена сум. Добра ноќ. - Жени. Толку се чувствителни.
- Толку многу ноќни посетители. - Не попуштајте.
Нема. -Гласот ви трепери додека го кажувате тоа.
- Не оставајте ја Русија во... - Тој е половина од мене.
Првиот збор му беше "пичка". -Имаш право. Но вториот му беше "книга".
- Манипулира со вас, а вие не гледате. - Немој. Имавме правила, Мариел.
Ве сакам премногу да ги следам правилата.
Не попуштајте.
Каква прекрасна глетка. Гледам дека си успеал. -Сигурно ќе биде.
- Значи, уште не е така? - Уште не. Но ќе биде.
- Не си ја одработи работата. - Не додевај ми. Се смиривме,
наскоро нежно ќе ја поттурнам и ќе падне. -Нема време!
Ќе знам кога ќе дојде време. Семејната лоза зависи од мојот инстинкт.
- Биди сигурна дека ќе успеам. - Во ред. Тогаш, ќе се олабавам.
- Добро утро! -Добро утро! - Слушнав дека сте се смириле со маж ви.
- Колку страсно се сакате. - Да. -Го гледам Павел и мислам:
- "Како да не биде неверојатен?" - Очигледно и несмасно од тебе.
Важно е. Не ми е сеедно поради грешката што би можеле да ја направите.
- Исто, и по малку заканувачки. - Ќе престанам, вие почнете.
Не можам да ги прифатам идеалите на меритократијата,
па да оставам Црквата да каже како Бог го избрал син ми за владетел,
независно дали е создаден за тоа или не. -Уживав во говорот,
но не е за тоа. -За тоа е. А што ако имам ќерка?
Тоа е невозможно кога имаш лимон во минџата.
Не знам за што зборуваш. Што...
- Кој ѓавол правиш? -Мирисам лимон. - Тргни се од мене!
Ќе го извадам ако не признаете!
Да, во ред! Боже!
Презафатена сум за да имам уште едно бебе. Тоа е сe!
Почесто кажувајте ми ја вистината.
Остави ме. Глупост е да го помазаме Павел.
Треба да сфатиш. Тоа го прави избор за другите.
Да се ослободите од мене, да го изберете него. -Да? -Знаеш? -Нормално.
- И пак сакаш да го направам тоа? - Секогаш бевте и ќе бидете загрозена.
Луѓето сега некаде планираат да ве убијат. -Можеби и овде.
- Духовито. - Да?
- Тоа ве засилува колку што ве ослабува. - И ја чува лозата на Петар Велики.
- Твојата голема љубов. -И вас. - Но главно него. За тебе.
Тоа може да функционира за сите нас.
Секогаш мислам дека правиш сe за мене, а всушност правиш за него.
Мислам дека ви ја докажав својата љубов.
Очајнички ве молам да направите нешто за мене.
Инстинктот ми вели "не". Вреска. Не.
Како сакате.
Сигурни сме дека цевката на пушката е права? -Сигурни сме.
- Мислам дека рече "мртовец". - Рече "прдовец".
- Можеби ни треба постар, побавен елен. - Стар е. Да најдам некој со три нозе?
Одеби, дебел. -Застрелајте ме мене, поблизу сум ви. -Да повториме.
- Ура! - Да.
Бог го избра! А татичко го сака. Да!
Здраво, мамо. Мафни и.
- Го виде ли тоа? - Те видов. Размислив.
- Ќе го дозволам еленскиот ритуал. - Ура!
Но не и помазанието. -Немам право да го отфрлам наследството од татко ми.
- Како да му го објаснам тоа? - Мртов е. -Не е. -Ние сме иднината.
Мислиш, ти? Морам да ја отфрлам фамилијата за да не ти пречи?
Татко ми ги изградил собата и палатата во кои живееме,
во градот што го изградил со челична волја. Сакал илјадагодишно владеење.
На власт си поради него. -На власт сум зашто го зграпчив тоа, судбина ми е.
- Не, туку зашто јас ти го дадов тоа. - Пак сме на тоа? -Да. А што е со Павел?
- Павел ќе нe има нас. - Како да му објаснам дека е никој?
Не мислиш дека ти и јас сме извонредни? -Секако.
И дека детето веројатно ќе ни биде слично. -Премногу бараш.
- Од мене, од Павел. - Те молам да нe избереш нас.
Кој ѓавол? -Ти ебано ја доведе овде, ја избра за жена. Виновен си.
- Не можевте да ја контролирате. - Ја љубам!
Не смееше да доведеш некоја што ќе ја љубам. Невнимание.
Не сум виновен. Петар Велики владееше со своите жени
и мислев дека и вие ќе бидете таков. Погрешна проценка.
Тоа беше сурово.
Двајцата сте овде, одлично. Арчи, стани.
Не прифати. Не успеав. Ебате, што ќе рече тато?
Можам да погодам. -Тишина. Затоа имам план. Седатив.
Капни и го на усните кога ќе заспие. Ќе се впие и длабоко ќе заспие.
На полноќ Павел ќе биде прогласен. Доведи го во капелата,
официјално ќе го помаза, а таа нема да знае додека не затреба.
- Ми се допаѓа. Бог се вмеша. - Бестрага! Дај ми го тоа.
Тајната мора да ја чуваш додека не заврши сe.
- Во ред. -Тоа е охрабрувачки. - Повторно ќе те удрам.
А Бог ќе ви го запомни тоа. Повторно.
Верувам во тебе, душо. За царот Павел.
- На здравје! - На здравје!
- Одлично е. -Постелката и е божествена. - Има вкус на мама.
Ова е возбудливо, Павел. Твојот прв чекор кон царувањето.
Што ако не е за тебе? Не беше за мене.
Што ако само те оптоварувам? Не е лесно да се носи товарот на Петар Велики.
Можеби добар татко би требало да те заштити од тоа.
Кимни ако сакаш.
Не можам да разберам. Имаш право. Јас ќе одлучам.
- Доцни. - Да.
- Гледај... Благороднику. - Цару! -Дојди. Навали се.
- Фала, господине. - Може да си одиш.
- Всушност, мислеше дека си тој. - Добар сум во својата работа.
Овие фрески се прекрасни.
Се трудиш да си го одвратиш вниманието од слабостите на внук ти?
- Да, се обидувам. - Само Бог ја контролира судбината.
Тогаш, кажи му нешто.
Ова е ебано бизарно. Во еден момент вели: "Го избрал Бог",
сега го врзува за диво животно и ќе пука во него.
Ова е Русија. Наскоро ќе си одиме дома. Чувствувам.
- Жал ми е. Знам колку ти значеше. - Љубовта понекогаш боли. Ќе издржам.
- Утринава го извадив лимонот. - Сакам да ја запознаам ќерка ви.
Или шансата за еден куп деца од кои ќе избереме владетел.
- Григор. Треба ли да бидам нервозна? - Ни малку. -Срање!
Нова пушка. Во ред е.
Пуштете го еленот!
Пугачов. Бог те повика.
Јас те дупам тебе или ти мене? -Ништо од тоа. Ќе ја заебеме кралицата. -Тоа!
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС