Pamiętaj:
pęcherz z winem to Paweł.
Celuj w głowę.
- Ruszył się. - One tak mają.
Musisz jeszcze potrenować.
Spokojnie, Pawełku. Dlatego ćwiczymy.
WIELKA. HISTORIA MIEJSCAMI PRAWDZIWA
JELEŃ
Muszą sprowadzić dużo małp.
Historia surowo mnie osądzi za "małpę w każdej wiosce". I słusznie.
Zrobiłaś, co musiałaś. Hura.
Piotr pewnie się cieszy. Wymyślił to w wieku 12 lat.
No jasne.
- Zabili Simitza. - Naturalnie. Musieli.
- Ten dzień już jest nie do zniesienia. - Nieprawda.
Jest nabrzmiały możliwościami i radością.
Zostaw już tamto. Myśl o namaszczeniu Pawła i rytuale jelenia.
O co chodzi z jeleniem?
Piotr Wielki wymyślił to na namaszczenie Piotra. Wesoła celebracja!
Piotr chce kontynuować tradycję.
Mam w związku z tym niespodziankę. Zaczekaj.
Kurwa.
Teksty na namaszczenie Pawła.
Najpierw wygłoszę tradycyjne błogosławieństwo,
a potem natchnioną przemowę.
Złe wieści? Mogę pomóc?
Nie.
- Co mówiłeś? - Namaszczenie Pawła.
Namaszczenie.
Cóż to będzie za dzień! Skosztuj.
Pycha. Co to?
Gdy urodziłaś Pawła,
twoje łożysko umieszczono w beczce najlepszej wódki.
Wzniesiemy nią toast za Pawła po rytuale jelenia.
- Wypiłam moje łożysko? - Tak.
Słodkie i mocne jak ty.
Zalatuje drożdżami.
Ale do rzeczy. Oby promień słońca
padnie mu na czoło, gdy będę mówił:
"Bóg namaszcza cię na władcę".
- Dla efektu powiem to barytonem. - Na pewno się rozpłaczę.
No dobrze. Idę do salonu "Nakazu".
Myślałem, że "Nakaz" będzie miał smak przyszłości,
a w ustach czuję gówno.
Jak śmiesz!
Nasza caryca jest dzielna i mądra. Ona wygra.
Nie zauważyłam, jak weszłaś. Nieudolnie cię wychwalałam.
Zaczęliśmy od zabójstw, skończyliśmy na małpie.
Lud kocha małpy.
Zajmijmy się następnym punktem.
Edukacja dla wszystkich.
Chłopi nie chcieli głosować, bo tak nakazała cerkiew.
Mówili, że wolą chłostę od czytania książek.
Cerkiew przywarła do nich jak sukkub.
Jestem tu, Francuziku.
Może zorganizujemy dyskusję o roli cerkwi w naszym życiu? Szczerze.
Żono! Wspaniałe wieści.
Robię coś.
Nie tak ważnego jak pierwsze słowo Pawła.
Co?
Bawiliśmy się na podłodze i nagle spojrzał na mnie zachwycony
- i powiedział... - Co?
"Cipka".
- Co? - Cipka.
Pewnie teraz powie "lizać".
Powiedz "lizać", Pawełku. Kto chce to usłyszeć?
- Dość! - Co?
- Powiedz to mamusi. - Nie!
- Zostawcie go. - Zabierzcie!
Nie kumam: czemu to coś złego?
Nie chcę, by jego pierwszym słowem było "cipka".
Dlaczego? Już mówi o radości życia.
Chcę, by był grzecznym chłopcem,
kierującym się umysłem i miłością, a nie cipką.
Ja go akceptuję takim, jaki jest.
Wiadomo. Jest taki jak ty.
Hura! Przypominam, że mnie kochasz.
Nie dziś.
Jesteś porywcza i wkurwiająca!
Maluch wypowiedział słowo, ale nie wie, co to znaczy.
Ja wiem, co to znaczy:
że następnymi słowami będą "zabójstwo", "pizda", "walka na noże",
potem "figa owinięta bekonem" i "poderżnijmy parę gardeł".
On jest taki jak ty.
I chcesz, żeby Bóg namaścił go na władcę?
Ni chuja!
Ani się waż!
- Odwołuję namaszczenie. - Co?
I te pierdolone wygłupy z jeleniem.
- Kurwa. - Są granice!
Nie próbuj zagrozić losowi mojego syna!
Ja nie grożę, tylko obiecuję.
Nie będę ryzykować, że wyrośnie na drugiego ciebie.
Dałam mu szansę i prawo rządzenia narodem.
Zamknijcie się, bo poderżnę parę gardeł.
Wiadomo. Masz problem?
Chwyć nóż i kogoś zarżnij.
No, śmiało!
Wytnij moje głupie serce, które cię kocha.
Przyniosłem wspaniałą wieść,
a ty się zachowujesz jak chujowa żona i matka!
- Nie mówiła poważnie. - Skądże.
To było... O rety.
Paweł musi zostać uprawomocniony w oczach Boga.
Nawet ona zrozumie, że tego nie wolno zaniedbać.
Oni się tylko pokłócili i są trochę rozdygotani.
- Skoro się nie martwisz, to czemu drżysz? - Boże. Trochę się trzęsę. Dziwne.
- Wielkie nieba. - To porządkuje mój środek.
Już dobrze.
- Trzeba to zdusić w zarodku. - Jak najbardziej.
Grigor, nie uwie...
- Czyż to nie jest cudowne? - Było. - Co tam?
Wybuchła mała wojna między Katarzyną a Piotrem.
- Myślałam, że poleje się krew. - Co?
Kurde. Nic mu nie jest?
Wściekł się jak w dzieciństwie, gdy mu zabrali tygryska.
Boże! Ręcznik!
Pa!
Myślisz o dawnej przyjaciółce?
Nie wierzę, że on lubi to jebać.
Kocha to jebać.
I kocha mnie.
Miłość jest ślepa. W twoim przypadku to konieczne.
Tysiąc razy złamałaś mu serce.
Raz role się odwróciły.
Nie chcę nikogo widzieć.
Do moich obowiązków prócz politycznego cwaniactwa należy duszpasterstwo.
- W porządku? - Niezbyt.
Raz powiedziałem grubej matce, że więcej jej nie odwiedzę,
jeśli znów zobaczę, jak je ciastko z kremem.
To mówiąc, wcisnąłem ciastko w jej monstrualne usta.
Co ty pierdolisz?
Mówimy różne rzeczy. To słowa. Ulatują z wiatrem.
A miłość zostaje.
Dwa dni później zasiedliśmy do podwieczorku
i pozwoliłem jej żreć, aż wyrzygała.
Arcy, idź sobie.
Namaszczenie jest dla Pawła, nie dla Piotra.
Więc nie przyszedłeś tu jako duszpasterz.
Jestem zdolnym kapłanem, ogarniam jedno i drugie.
Przejdę do politycznego cwaniactwa.
Bez namaszczenia tron rosyjski przestanie być dziedziczny.
I, kurwa, szczerze: ta tradycja utrzymała cię u władzy.
- Nie odziedziczyłam tronu. - Ale tak to widzą.
Gdybyś przez małżeństwo nie weszła do rodziny, już byś nie miała tronu.
- Sraty-taty! - Do rodziny pomazańców bożych.
Inaczej byle cipa mogłaby sięgnąć po władzę.
Narażasz własne rządy.
Moje rządy czy siłę twojego Boga?
Jedno i drugie. Wysoka stawka, co?
Ja pierdolę, to było coś!
Naparzanka jak na froncie w naszej wojnie.
- Sauternes i parfait z kaczych wątróbek - Jestem zbyt wściekły... ładnie wygląda.
I koi duszę.
Co ona wyprawia?
Próbuje odebrać tron waszemu synowi?
- Ojć, jak mówimy w Szwecji. - W porządku?
Nie chcę jej obmawiać, ale jest potworem.
- Przyniosłem ciasto marchewkowe. - Dla cara? Nienawidzisz go?
- To nie przejdzie. - Śpieszyłem się.
Właśnie usłyszałem. Cały dwór już gada. Co za pasja!
Pamiętam to z początków małżeństwa, coś pięknego.
- To nie pasja. - Tylko atak. - Nie może tak być.
Muszę coś zrobić. Biegiem do worków.
Nie odezwę się do niej, póki nie przeprosi.
A ruchać ją będziesz? To często prowadzi do rozmowy.
- Nie ruchaj! - Choć raz się zgadzamy.
Jasne, że będę ruchać. Nie jestem potworem. Ale bez gadania.
- Panowie, won. - Pocieszają mnie.
I poją pysznym winem.
Jeszcze tutaj? Dawno powiedziałam: "won!".
- W porządku? - Niezbyt. To bolało.
Nie rozumiem tej furii.
Dziękuję, ciociu.
Nie groź nożem przy dworzanach.
- Chciałem dotknąć jej podbródka. Byłem... - Wściekły?
Urażony.
Ona nie chce, by mój syn był taki jak ja, ale mnie kocha. I mam zagwozdkę.
Uproszczę. To nie ma nic wspólnego z miłością.
Twoje uczucia są bez znaczenia. Miłość jest nieważna.
Liczy się twój ród i praca.
- Zrobisz, co trzeba. - Jesteś agresywna.
Masz jeden obowiązek wobec ojca: przedłużyć ród.
Racja. Nie mogła mówić poważnie.
Pamiętam, jak graliśmy tu w kometkę, nadzy,
z marakują zamiast lotki.
Twój ojciec przywalił mi z forhendu
i byłam zachwycona. Piekło mnie, gdy owoc rozpadł się na moim nagim ciele,
a Piotr ryknął śmiechem, jak tylko on potrafił.
I upadł. Podbiegłam do niego.
Spojrzał tym wzrokiem, który urzekał i niszczył jednocześnie,
i rzekł: "Przedłuż mój ród, ukochana".
I umarł.
No tak.
Nic więcej nie powiem, bo i po co?
Rozumiem.
Miałem nadzieję zobaczyć cię w trakcie gorącej, zmysłowej miłości,
lśniącą od potu i posiniaczoną.
- Daj powąchać. - Odwal się.
- Widziałeś awanturę? - Tak.
Jest dla ciebie szansa na pogodzenie się z nią.
I, jak przypuszczam, ty też mógłbyś skorzystać?
Wygrajmy wszyscy. Bóg tak chce.
Zabawne.
Dziecko musi zostać namaszczone przez cerkiew.
Trzeba szepnąć Katarzynie: "Nie krzywdźmy Pawła na złość Piotrowi".
I nie odbierajmy cerkwi prawa do namaszczania carów.
Wiedziałem, że zrozumiesz.
Aż się w tobie buzuje.
Piekę się wewnątrz od tej mieszaniny emocji.
No, sztachnij się.
Wanilia. Dziwne.
Miałem nadzieję na piżmo.
Jaja sobie robisz?
Pożarłaś się z tym durniem i przybiegasz do mnie?
- Tylko przechodziłam. - Kłamczucha.
Do jasnej cholery.
Rządzę tym krajem, bo takie jest moje przeznaczenie.
I dzięki mojej sugestii.
Głównie.
Objęłam tron, bo miałam pomysły i zapał,
a nie dlatego, że gość w wysokiej czapce,
w imieniu Boga, który istnieje lub nie,
i wraz z jedną bogatą rodziną
składa los milionów w ręce niemowlaka, mogącego wyrosnąć na potwora.
Choć mówimy o moim synu, którego oczywiście kocham.
Tak, zgoda. Jesteśmy na łasce cara,
a jeśli on zachłyśnie się władzą, to już po nas.
Na szczęście jesteśmy na mojej łasce.
Do tego zmierzałam.
Czuję ulgę, że znów mam cię przy sobie.
Przeciwko twojemu mężowi zawsze będziemy się zgadzać.
Wiem, że go nie cierpisz.
Nie musisz o tym mówić.
Ani ty o miłości do niego.
Przyjmijmy taką zasadę.
Nie cierpię tej miłości.
Tak jak ja dzisiaj.
Ale ona jest, nawet w szale...
I znowu zaczynasz.
Ogrodzimy tę miłość.
A moja miłość do ciebie może mieszkać obok.
Tęskniłam za tobą, nienawidziłam cię
i tęskniłam.
Pani! Dzień dobry.
Witam. Moja droga, nie uprzedziłaś mnie.
Maksymie...
Dlaczego te kieliszki? Przyniosę kryształowe. I przekąski.
Złoty chłopak.
Tu jesteś. Martwiłam się, byłam w twoich komnatach.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Byłam u Marial. - Cudownie.
Gdy miłość się zakorzeni, to zawsze odrasta.
Pewnie tak. Jestem wściekła.
W gniewie nie mówimy poważnie.
Ja mówiłam. Każde słowo.
Oto naukowa książka o małżeństwie, pióra Czogłokowej.
Bardzo nowoczesna, spodoba ci się.
Wasza miłość jest ognista, czasami aż nazbyt.
To pomoże.
Małżeństwo władców to praca.
Wykonajcie ją, bo inaczej złamiecie sobie życie i serce.
Robię dla siebie notatki.
"Żona nie lubi, gdy jej przerywać w salonie intelektualistów".
Zabawne.
"Co, kurwa?" to moja główna reakcja na to, co się stało.
Eskalacja. Jakbym spadała z urwiska i nabierała prędkości.
Wybuchy w małżeństwie się zdarzają.
Ojciec rzucał urnami w matkę,
a ona, gdy spał, wkładała mu do ust potłuczone szkło.
Moja nagle wpadała w szał, jak ja.
Jakby wrząca fala nagle zalewała komnatę i podcinała ojca.
Matka trzymała go pod tą metaforyczną wodą, a on się żałośnie tłumaczył.
Czyli to norma.
Chwilowy małżeński szał, gdy padają niepoważne słowa.
Niektóre były poważne.
Od mojej siostry, Angeli.
"Gdzie matka? Nie odpowiada na listy.
Napisz proszę, martwię się".
No tak. Irytujące. Myślałem, że tę sprawę już pogrzebaliśmy.
Dziś skumulowała się nasza przeszłość.
Wydaje się, że z każdym tygodniem staje się cięższa.
Zapomnijmy o tym.
Mówiliśmy różne rzeczy, ale co z tego? To tylko słowa.
Rozbierzmy się i przestańmy gadać.
O namaszczeniu mówiłam poważnie.
Co ty robisz?
Nie mam wyboru.
Zniszczysz nas.
Elżbieta dała mi książkę.
Spróbujmy.
Nauka o małżeństwie.
- Jak smakuje? - A jak myślisz?
Jakby szczur rzygnął krwią do kieliszka.
Tęsknię za akvavitem.
Nie czekaj na mnie.
Idę do twoich komnat. Spotkajmy się tam wieczorem.
Tak.
Trzeba czynów, nie tylko słów.
Bliny!
- Proszę. - Co to?
Pomyślałam, że chcesz zmyć smak swoich kłamstw.
Przyłącz się do nas. Marnujesz się jako zgorzkniała zdzira.
Uważam inaczej.
Nasze zadanie to motywować carycę na każdym poziomie,
dla kraju. Prawda?
- Mam dylemat. - Jaki?
Chcę słuchać dalej, ale tak, żebyś jednocześnie mi obciągała.
Tylko trudno byłoby ci mówić. Kłopot!
Bliny?
Zepsułaś romantyczną chwilę.
Nie. Czasem myślę, że gdybyś został wykastrowany
i skupił się na ideach, byłbyś naprawdę wspaniały.
I smutny. Wolter bez fiuta... Nie!
Niech Wolter to przemyśli, sam sobie obciągając,
a my chodźmy porozmawiać.
Chętnie.
To ćwiczenie nazywa się przeciąganie liny.
Na kartkach są zapisane wasze problemy.
Jedno z was przedstawia swój pogląd, drugie, gdy go zrozumie, robi krok.
Miejmy nadzieję, że razem powoli zaliczycie całą linę.
Start!
"Rządy Katarzyny".
Nie podzielasz mojej chęci zmian.
Bo jest szalona. Genialna, lecz szalona.
I nie słuchasz moich rad.
Chciałabym, żebyś przeczytał wszystkie dzieła Diderota,
bo bez tego nie pojmiesz, do czego dążę.
- Ile ich jest? - 47 nie licząc pamfletów.
47, oszalałaś? Oszalała?
Nie przeczytasz książki? Tylko byś jadł i polował.
Puść się przez las, to będę polował na ciebie.
- Nie na temat. - Tak? - Arkady!
- To jest dziwnie zabawne. - Przegrywasz.
Ty przegrywasz.
Chyba nie o to chodzi.
Popisują się.
W związku musi być równowaga.
Wytrzymajcie, gdy będziemy w was rzucać piłkami.
- Trzymam cię i zawsze będę. - Wiem.
- Au! - Przepraszam.
Zniesiemy wszystko. Spójrz na mnie i spróbuj zaprzeczyć.
Teraz w to wierzę,
ale przeszłość i świat...
- Kurwa! - Wybacz. Napisali, żeby zwiększać siłę.
- Gdzie? - Gdzieś.
To była tylko kłótnia. Poniosło nas. Udawajmy, że tego nie było.
Sekretem udanego związku jest amnezja?
Kurwa! Następna piłka poleci z moszny Arkadego!
W sprzeczkach warto zaczynać od "ty zawsze".
Przykład: "Ty zawsze to robisz i tego w tobie nie cierpię".
Ty zawsze pracujesz i tego w tobie nie cierpię.
- Doskonale. - Dzięki.
- Ratuję Rosję. - Nie.
Mówisz: "Zgadzam się, jestem okropna, ale i tak ze mną bądź".
Nie powiem tego.
W takim razie muszę cię uderzyć kłykciem w tył głowy.
A ja przelecę Piotra.
- Tego nie napisali. - Dopuszczają improwizację.
Dobrze, jestem okropna
i stawiam ponad tobą ratowanie Rosji z kłopotów, w które ją wpakowałeś.
- Akceptuj mnie mimo to. - Akceptuję.
Ty zawsze zabijasz,
polujesz, jesz i jebiesz co chcesz i kiedy chcesz. Tego w tobie nie cierpię.
Zgoda, jestem wspaniały i prowadzę wyjątkowe, wesołe życie.
- Akceptuj mnie mimo to. - Zabawne.
Teraz, co przerażające, musimy wyrazić nasze wnioski.
Wy dwoje?
Ty jesteś hedonistą z wielkim chujem,
a ty nadętą suką poślubioną pracy. Nic z tego nie będzie.
Mylisz się. Arkady, co ty sądzisz?
Oboje jesteście wyjątkowi, co utrudnia sprawę.
Żyjecie na krawędzi, a krawędź zawsze jest ostra.
Ranicie się nawzajem tylko dlatego, że jesteście, jacy jesteście.
Musicie się pogodzić z faktem, że będą przykrości
i że trzeba będzie z czegoś rezygnować na rzecz drugiej osoby.
- Ja pierdolę, Arkady. - Faktycznie.
- Widzę to i owo. - Tak.
Ma zajebiste oczy.
Piotrze, mam dla ciebie bażanta.
Ptak w prezencie. Oraz 11 butelek rosé i 46 ostryg.
Kazałem też upiec magdalenki z nadzieniem melonowym.
Miałem zaproponować partię badmintona, ale jesteście... zajęci.
- Skończyliśmy. Mam pracę. - Zostań, zagraj.
- Zawsze ulepszasz Rosję. Pobawmy się. - Zabawa?
Rozdział szósty.
Spróbujmy.
Potrzebne są cztery osoby. Zawołać George?
To będzie sześcioro.
- Hugo. - Chyba umarł.
Też to słyszałem.
Możemy zostać. Ja i Tatiana.
Nie, Grigor. Przyprowadź Marial.
Wam dziękuję, możecie iść. Mamy czwórkę.
Nie do wiary.
Marial?
Marial.
"Przyprowadź Marial" - powiedziała. Nie mogłem uwierzyć.
- Kto mnie pokocha... - Wiadomo.
Jesteś taki szczęśliwy.
Czwórka przyjaciół razem. Zajebiście!
- A Hugo niech spierdala. - Miło, że chodziło o mnie.
Cieszę się. Nie spieprz sprawy.
Nie spieprzę.
Nienawidzisz go, ale to ukryj.
Jestem dobrą aktorką.
Ten wczorajszy orgazm...
Był prawdziwy.
Tak?
Dobre! Omal nie uwierzyłem.
W końcu go pokochasz. Jak my wszyscy.
Jak wy wszyscy. Prawie masz słuszność.
Cześć!
- Jedna zasada: nie mów o nim źle. - Ale myśleć mogę.
- Jeśli musisz. Tylko nie mów. - Jasne.
Nalałem ci mniej, żebyś nie porozlewała.
- Wszyscy możemy się zalać. - Dopiero po meczu.
- Kto z kim? - Ja z tobą.
Agnieszko. Miałem nadzieję, że przyjdziesz ubrana
i wyrwę każdy szew z twojego gorsetu.
Najpierw to.
- Rozegramy grę wojenną. - Co?
Ja jestem Szwecją, ty Rosją.
Taki był układ sił przed zawieszeniem broni.
- Myślisz, że byś wygrał? - Wiem, że tak.
Ja wiem, jaki był nasz plan. Przekonajmy się.
Chyba się zakochałem.
Inaczej byś mnie uraził. Zaczynajmy.
O rety!
- Patrz na lotkę. - Zaprząta mnie coś innego.
Flirtujesz z własnym mężem?
- Wykorzystując jego miłość własną. 1:0. - Wspaniale!
Kurwa!
- Jestem waleczna. - Ale grasz chujowo.
Zejdź z mojej partnerki i serwuj.
- W porządku? - Tak.
2:1.
Marial, stań bliżej siatki.
Wiem, gdzie stać.
Nie.
- O kurwa! - 3:1.
- Patrz na lotkę i jard głębiej w kort. - Umiem grać.
A ciągle nie trafiasz.
I wtedy przeprowadziliśmy kontratak z flanki.
Obróciłem się, więc to już nie jest moja flanka.
Patrzysz w zęby tysięcy ludzi - nastroszonych, ze spluwami
- i twardymi kutasami. - Kurwa.
- Robimy odwrót... - Jestem na grani!
Nad doliną, którą się cofacie.
I już!
Wiesz, dokąd teraz pójdę.
- Na Sztokholm. - Zwyciężam!
- Kurwa, wiedziałem! - Może i byś wygrał.
Nigdy się nie dowiemy.
Wkroczyłem do Sztokholmu.
Jesteś łupem wojennym?
Podejdź.
Na czworaka.
Obwąchaj mnie i rycz jak bawół.
Chociaż bym chciała się z tobą pieprzyć, nie mogę. Jestem zamężna.
- Ale... - Mam mokro.
- Musimy znieść tę słodką torturę. - Nie.
Ja umieram.
Chcę to zrobić przed śmiercią.
I chciałeś wziąć Szwecję.
Tak.
Straszne - umierać, nie wyruchawszy i nie zdobywszy tylu rzeczy.
Bardzo mi cię żal.
Mam czekać w nadziei, że Piotr załatwi sprawę?
Piotr? Powtórzę dla efektu. Piotr?!
Ma swoje talenty. Rozkochał ją w sobie.
A jeśli, czy raczej, muszę to powiedzieć, kiedy zawiedzie,
- to co? - Arcy,
kto pokona nas dwoje?
Fakt. Ale zrozum,
to jest, jak by to ująć...
zajebiście ważna sprawa.
Próbuję brać jej stronę,
ale ona się nie odwzajemnia.
W końcu usłyszysz odgłos rozrywania.
To będę ja, uwalniający się i dający ognia.
Jesteś bardzo zestresowany. Nauczyć cię ptasich odgłosów?
Przyszedłem cię wziąć.
Ewidentnie to zły moment.
Czasem zazdroszczę ci życia.
Serio? A ja tobie nigdy.
Chociaż twoje czapki mi się podobają.
Zawołaj Vinodela.
Uwielbiam patrzeć.
Nadal tylko to?
Kiedy się wyzwolisz? Ten odgłos chciałabym usłyszeć.
Obłędny ten bażant.
- To dzięki temu, jak go zastrzeliłem. - Ze strzelby?
Niesamowite.
Siedzimy razem, napawając się bażantem i przebaczeniem.
- Miriada zdrad Marial się nie liczy. - Moich zdrad?
- Zdrowie Marial. - Miłość jest zawiła.
I czasami nieczytelna dla osób postronnych. Potwór dla jednej...
- Strzelam im w szyję. - Co?
Bażantom. By kula nie utkwiła w piersi.
- Smażony bażant ma jedwabistą strukturę. - Niesamowite.
Jedwabistą. Brawo, kochanie.
Jesteś miła dla innego człowieka?
Sporadycznie.
Niezły widok - ty zakochana.
Ty zakochana - również.
- Uważaj. - Za Grigora i Marial.
Za Katarzynę i przyszłość Rosji.
I za Piotra i Katarzynę.
- No cóż. - Hura.
Katarzyna dostała dziś list od siostry.
Osobliwy to i może zapalny temat do kolacji, mężu.
Jejku, co napisała? "Gdzie mama?".
Weź w usta duży kęs wieprzowiny i gryź. Powoli.
Myślę nad reakcją. Napisałem list.
- Mam go w głowie. - Co?
"Droga szwagierko. Nie znasz mnie. Jestem byłym władcą Rosji,
- zakochanym mężem twojej siostry - nowej głowy Rosji.
Co do miejsca pobytu i stanu zdrowia swojej matki...
- Dobry początek. - Naprawdę to robisz?
Tak. Nie będziesz w tym sama. Zaczynam mocno:
"Miłość jest chujowa. Mówi to chuj, który zbyt często kierował się chujem.
Weźmy np. miłość twojej matki. Przybywszy,
zobaczyła, że jej córka jest wspaniałą władczynią. Nie mogła tego znieść,
więc chciała zniszczyć córkę wraz z naszą miłością.
Przez dwie i pół minuty, z grą wstępną łącznie, pomagałem jej w tym.
Twoja matka nie żyje.
Nie żałuję jej śmierci, lecz okoliczności.
Teraz bym się z nią nie jebał, tylko od razu wyjebałbym ją przez okno".
- Tak. - Rzeczywiście.
"Chciała nas zniszczyć, a nasza miłość jest niezniszczalna.
Twoja siostra pomściła matkę,
pięciokrotnie dźgając mnie nożem. Na każde dźgnięcie zasłużyłem.
Patrzyłem, jak ostrze wbija się w me ciało,
a myśl, że ona mogłaby beze mnie żyć, pogrążyła mnie w rozpaczy.
Co gorsza, widziałem ból w jej oczach.
Cierpiałem na myśl o rozstaniu z nią i Pawłem.
Jakimś cudem przeżyłem.
Nasza miłość jest gorąca jak słońce,
płonie w nas i czasem wydaje się, że nas spali, ale nie.
Z najlepszymi życzeniami, twój szwagier Piotr.
PS. Wpadnij z wizytą. Wiosną jest najładniej".
- Komentarze? - Dla mnie jesteś cudowny.
- A ty dla mnie. - I dla mnie.
Czy wy, kurwa...
jecie tę wieprzowinę? Wyśmienita!
We Francji odkryłam dwie rzeczy:
oświecenie i drinka French 75.
Ja jeszcze cunnilingus.
- Ty czy tobie? - Tak i tak.
- Co za kraj. - Très bien. Dzięki za pomoc.
Za kobiety i idee.
Ci słabi intelektualiści umiejący tylko gadać!
Chciałam ognia!
Naprawdę ją popierasz? Nikt nie wie.
- Jesteś tajemnicza. - Wcale nie.
Francja zmieniła mnie na zawsze.
Martwię się, że Wolter i inni tylko gadają.
Caryca potrzebuje nas dzikich, jak powiedziałaś, pełnych idei,
- chętnych do działania. - Zgadzam się. Mocne to!
Tak jak my.
Potrzebuję przyjaciółki, która w to wierzy.
Jeśli zawsze serwujesz takie drinki, to już ją masz.
Zajebisty wieczór. To było takie właściwe: my czworo razem.
Jaja sobie robisz?
Co? Polubiłaś go.
To potwór. Ktoś musi go zabić, żebyście się uwolnili spod jego uroku.
- A myślałem, że dobrze się bawiłaś. - Pomyłka. Jak z orgazmem.
Jestem prawie pewien, że zrobiliśmy nowe dziecko.
Może.
Paweł!
Kazałeś go przynieść, gdy powie coś nowego.
- Co to za słowo? - Boję się spytać.
Nie chcę zepsuć niespodzianki.
Słodziaczku.
Co powiedziałeś?
Mam nadzieję, że "oświecenie". Dla równowagi.
Nie chcę psuć nastroju, ale - nie możesz mu tego odebrać. Zastanów się.
Dobrze.
Książka.
- Powiedział: "książka"? - Chyba tak. Doskonale.
Hajda na trening!
Rytuał jelenia!
Jest środek nocy.
Mamy duże opóźnienie. Musisz się nauczyć, inaczej głowa Pawła...
Spójrzcie:
Piotr Wielki.
Dobrze się czujesz?
Zawsze tu jesteś. Tęsknię.
Idź do siebie.
Trzeba oddać mu cześć, Pawełku.
Spójrz na niego.
Rodzina carska się tuli. Co to będzie za dzień!
Cieszę się, że go dożyję.
No to jazda, ćwiczymy.
Odprowadzę go.
Chcę zobaczyć namaszczenie.
Twój ojciec płakał, gdy ciebie namaszczono.
- Tak? - Jak dziecko.
Kazał, żebym parę razy wyrżnął go w gębę.
- Odbudowałaś przyjaźń. - Skąd wiesz?
Na dworze aż huczy. Jestem z ciebie dumny.
A jak ci poszło z Piotrem?
Wolę Pugaczowa.
- Co? - Mieszka na dole.
Czasem wracam do dawnego życia.
Wesoły koleś.
Świetnie naśladuje Piotra.
Zło wymieszane z urokiem.
Serio? Ciekawe.
Wspomniałaś o namaszczeniu?
Nie, ale ona ustąpi.
Widzę, że się waha, a on będzie naciskał.
Zna czuły punkt w jej sercu.
Urodził się, by dostawać to, czego chce.
Dobra wiadomość. Przyłącz się do nas.
W piciu i grze.
Jestem wykończona. Dobranoc.
Kobiety! Takie delikatne.
Tylu nocnych gości.
Nie ustępuj.
- Nie ustępuję. - Nawet teraz drży ci głos.
- Nie dasz Rosji... - On jest w połowie mną.
- Pierwsze słowo: "Cipka". - Niezaprzeczalnie.
Ale drugie to "książka".
On cię urabia, a ty nic.
Przestań. Mamy zasadę.
Za bardzo cię kocham, by przestrzegać zasad.
Nie ustępuj.
Kojący widok.
- Sukces, tak? - Gwarantowany.
Czyli jeszcze nie?
Jeszcze nie, ale wkrótce tak.
Czyli nie wykonałeś zadania.
Nie dręcz mnie.
Połatałem nasze serca. Niedługo lekko pchnę, a ona upadnie.
Kiedy? Czas nagli!
Wybiorę odpowiednią chwilę.
Los naszego rodu zależy od moich nieomylnych instynktów.
Bądź pewna, że dowiozę.
Tak. Będę spokojna.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Podobno pogodziłaś się z mężem.
Tyle w was pasji!
Tak.
Patrząc na Pawła, myślę: "Przecież on musi być nadzwyczajny".
Oczywista i niezręczna wrzutka.
To ważne. Drżę na myśl o błędzie, który możesz popełnić.
I trochę grozisz.
Ja przestanę, ty zacznij.
Nie mogę wyznawać ideałów merytokracji
i pozwolić cerkwi mówić,
że facet w chmurze wybrał mojego syna na cara, choćby się nie nadawał.
Ładnie, ale to nie powód.
Właśnie że tak. I - co, gdybym miała córkę?
Nic z tego, dopóki masz w cipie pół cytryny.
Nie wiem, o czym mówisz.
Co ty wyprawiasz?
Czuję cytrynę!
Zejdź ze mnie!
Przyznaj, że tam jest, albo ją wydłubię!
Tak, dobrze.
Jestem zbyt zajęta na drugie dziecko.
Wreszcie prawda.
Proszę o więcej.
Puszczaj!
Namaszczenie Pawła to szaleństwo. Powinnaś to widzieć.
On staje się opcją.
- Mnie się pozbędą, wybiorą jego. - Tak.
- Czyli to wiesz? - Oczywiście.
Mimo to mnie namawiasz?
Zawsze byłaś i będziesz zagrożona.
Nawet teraz ktoś gdzieś knuje, by cię zabić.
- Może nawet tutaj. - Zabawne.
Tak?
To cię osłabia, ale i wzmacnia.
I chroni ród
twojego ukochanego Piotra Wielkiego.
I ciebie.
Ale ty głównie myślisz o nim.
Wszyscy skorzystają.
Zawsze myślę, że mnie wspierasz,
ale wszystko robisz dla niego.
Dowiodłam, jak bardzo cię kocham.
Desperacko proszę, byś coś dla mnie zrobiła.
Mój instynkt mówi: "Nie".
Krzyczy. Nie.
Jak sobie życzysz.
- Lufa na pewno jest prosta? - Na pewno.
- Paweł powiedział: "truchło". - Nie, "łóżko".
- Weźmy starego, powolnego jelenia. - One takie są. Szukać trzynogiego?
Wal się, gruby.
- Zastrzel mnie, będzie ci łatwiej. - Po prostu...
powtórzmy to.
Hura!
Pawełek!
Pomazaniec boży,
ukochany syn tatusia.
Widziałaś to?
Widziałam ciebie.
Przemyślałam sprawę. Zgadzam się na jelenia.
- Hura! - Ale na namaszczenie - nie.
Nie mam prawa przekreślać spuścizny ojca. Jak mu to wyjaśnię?
- On umarł. - Nieprawda.
- My jesteśmy przyszłością. - Raczej ty.
Mam zepchnąć swoją rodzinę do rowu i zrobić ci przejście?
Mój ojciec zbudował naszą komnatę, pałac,
to miasto, bo miał żelazną wolę.
Marzył o tysiącletnich rządach. Dzięki niemu jesteś carycą.
Wzięłam sobie tę władzę, bo to moje przeznaczenie!
- Bo ci ją dałem. - Wracamy do tego? - Tak.
A co z Pawłem?
- Będzie miał nas. - Jak mu wyjaśnimy, że jest nikim?
Nie sądzisz, że jesteśmy wyjątkowi?
- Sądzę. - I że nasze dziecko będzie podobne?
Zbyt wiele wymagasz ode mnie i Pawła.
Proszę, byś wybrał nas.
- Co, kurwa? - Ty ją tu ściągnąłeś
i wybrałeś na żonę. To twoja wina!
Nie zapanowałeś nad nią.
Bo ją kocham! Sprowadziłeś niewłaściwą osobę. Błąd w działaniu!
Nie zawiniłem. Piotr Wielki rządził swoimi kobietami.
Myślałem, że będziesz kimś więcej niż jego cieniem.
- Błąd w osądzie. - To było okrutne.
Jesteście obaj, świetnie.
Arcy, wstawaj.
Nie zgodziła się. Zawiodłem. Co powie tata?
- Chętnie zgadnę. - Cicho! Mam plan:
środek nasenny. Zwilż jej usta, gdy będzie spała.
Zaśnie jeszcze mocniej.
O północy Paweł skończy rok. Przynieś go do kaplicy
i zostanie namaszczony. Ona nie musi na razie o tym wiedzieć.
Dobre. Boska interwencja.
A, jebać. Daj.
Musisz dochować tajemnicy.
Tak, tak.
Niezłe zapewnienie: "Tak, tak".
- Znowu ci przyłożę. - A Bóg znowu to odnotuje.
Wierzę w ciebie.
Za cara Pawła. Hura.
Hura!
- Pycha. - Jej łożysko jest boskie.
Smakuje tak jak mojej mamy.
To ekscytująca chwila. Twój pierwszy krok do władzy.
A jeśli władza nie jest dla ciebie? Nie była dla mnie.
Może niepotrzebnie cię obciążam?
To męczące, dźwigać brzemię Piotra Wielkiego.
Może dobry ojciec powinien cię ochronić.
Skiń głową na tak.
Nie zauważyłem. Masz rację. Sam zdecyduję.
Spóźnia się.
Tak.
Patrz, patrz.
- Szlachcicu! - Panie...
Chodź no tu i pochyl się.
Dziękuję, możesz odejść.
- Naprawdę wziął cię za niego. - Jestem dobry w swojej robocie.
Piękne te freski.
Starasz się nie myśleć o słabości swego bratanka?
Tak właśnie.
Tylko Bóg panuje nad przeznaczeniem.
Szepnij mu słówko, dobrze?
Dziwne to jak cholera. Najpierw mówią, że to wybraniec boży,
a teraz przywiązują go do zwierzęcia i strzelają.
Taka jest Rosja.
Niedługo wrócimy do domu. Czuję to.
Przykro mi. Wiem, ile to dla ciebie znaczyło.
Miłość znosi cierpienie. Dam radę.
Rano wyjęłam cytrynę.
Nie mogę się doczekać twojej córki.
A może całego buszla dzieci, spośród których wybierzemy władcę.
- Grigor. Powinnam się denerwować? - Skądże.
Kurwa.
Nowa strzelba. W porządku.
Puścić jelenia!
Pugaczow.
Bóg cię wzywa.
- Ty wyruchasz mnie czy ja ciebie? - Inaczej: obaj wyruchamy carycę.
Świetnie.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober