Дали се издупија?
Какво разочарување!
Кој ѓавол правам? Кој ѓавол правам?
Кој ѓавол правам? Кој...
Претпоставувам прашањето е реторичко, но ако не е, лудачки чекориш и мрмориш.
- Кој ѓавол правам денеска? - Им даваш глас на оние без глас.
Не треба да даваш глас на поданиците, сешто ќе кажат.
- Ме интересира што имаат да кажат. - Не.
Се залажуваш себеси откако оној Американец
со стаорско палто, патлак и препреденост
ти шепна "Ние, народот" во твојата минџа.
Ова се мои уверувања, ќе ги поведам со себе, ќе ги слушам, почитувам...
Катерина, лажи ги нив, себеси, но немој мене.
Водачот ги слуша поданиците кога врескаат додека се мачени,
му го извикуваат името со восхит или благодарно го шепотат
- додека им ја лижеш минџата. - Баш ми помогна.
- Нема за што. - Саркастична сум.
Не сфатив.
Откажи ја конференцијата.
Собрани се селани, трговци, големци од сите региони на Русија.
Не можам да откажам само зашто можеби ме чека неуспех кој ќе ме уништи.
Царица си. Речи дека си се премислила и сепак ќе одите во лов на дабари.
Нема полош водач од тебе.
Вели личноста која не уживала во радост и дружење во лов на дабари.
Сe ќе биде во ред.
- Мило ми е што не те убив. - И мене.
Дури сум возбудена, ебате! Ова ми е најважниот ден во владеењето.
Луда си. -Но штотуку утврдивме дека тоа е позитивно.
"Наказ: идеи и мисли за конференцијата за нови закони
и пристап до администрацијата на нова Русија". Впечатлив наслов.
- И јас мислам така! - Бев саркастичен. -Не сфатив.
Што е тоа? -Список на моите намери за време на владеењето.
Можеш нешто од нив да додадеш на своите цели.
"Мајмун за секое село."
"Да се преименуваат малините во петарлини."
"Да се подготви карпачио од сите животни, избор на национално јадење."
Визионерски.
Зошто никогаш не правите бебе кога влегувам ненајавена? Ме нервирате!
Подготвена си за нашиот најважен ден?
- Боже! - Дали си добро?
- Пак сум во одаите на Петар Велики. - Ова е нашиот нов дом.
Вечерва ќе прославиме со пијалаци.
Ми се врати сеќавањето кога ме приклешти на оној ѕид.
Бев на сите четири на овој килим. -Бестрага!
Сте го смениле креветот. Одлично, сешто правевме на стариот.
Не сакаме детали. -А овде! Ме држеше на своето лице, ми го пикаше јазикот...
- Зар... - Свршуваш?
Хипервентилирам.
ВЕЛИКАТА ДЕЛУМНО ВИСТИНСКА ПРИКАЗНА
ВИЕ, НАРОДОТ
Изгледа подобро.
Црви, прекрасна фузија на природата како наука.
А и вкусни се на тост со "фоа гра".
Десната рака ми е парализирана откако го пијам препишаниот лек.
Срање!
Морам да почнам да ги означувам шишенцата. Бил погрешен, извини.
- Ќе ти помине. - Кога?
Човечкото тело е мистерија, не знам кога точно.
- А знаеше да ми дадеш нешто за парализа. - Медицината е уметност, не е наука.
А сепак постојано ја викаш наука.
Што изигрува таа, ебате?
Овде има селани, заебани селани.
Нели е возбудливо да собереш претставници на сите слоеви и религии?
Шармантно е. -Не мислам така. Мислам дека е лудост, ебате!
Промената не е добра за благородниците. Никогаш!
Боже мили!
Проклетиот Симиц.
Во дворот е.
Молам?
"Еднаквоста на граѓаните значи дека сите одговараат пред ист закон."
Селани!
Добре дојдовте во иднината. Се надевам дека уживавте во читањето "Наказ".
Возбудена сум што дојдовте од бројни региони да создадеме нова Русија.
Првпат имате право на глас. Слободно дајте си одушка.
Дојде големиот ден!
Ќе се видиме внатре.
- Која беше таа? -Не знам. - Ќе нe убијат, нели?
- Не ако правиме како што ни велат. - Може да нe убијат од забава.
Барем ја видовме палатата.
- Важен ден, царице. - Навистина, Арчи.
Да им кажам на селаните дека Бог е на нивна страна?
Веќе им кажав. Им реков дека сакам да ги слушнам нивното мислење и желби.
- Без никаква цензура. - Интересна стратегија.
Кога сме кај стратегијата, денеска "кога" е поважно од "што".
- Разбирам. - Нешто едноставно.
Ќе се вратат во регионите со чувство дека се дел од раѓањето на нова Русија,
дека учествувале во тоа, а потоа следува промена.
- Имаш три брадавици. - Кралска крв. Знак на престиж.
- Имам шест прсти на нозете. - Фантастично!
Жена ти денеска пишува историја. -Лудо.
- Ебено лудо. Мило ми е што се сложуваш. - Слушање на народот? Лудило. -Да.
Ти си го пробал тоа, нели? -Да.
Ебате, јас сум човекот кој ја изгубил Шведска.
Ти си човекот кој Русија и ја даде на жената што ја изгуби.
Тоа е само мислење, не гледај ме така.
Што друго си направил? Владеењето кратко ни траеше.
Забранив бради. Но таа го смени тоа.
И наредив да се направи најголемото црквено ѕвоно во Европа.
Но не е завршено и...
Толку малку направивме што ќе нe нема ни во фусноти. -Хуго, замолчи.
Гајле ми е, имам други интереси.
Жена ми, детето. Коњите што не сакаат да се дупат.
Григор, каде беше? Имам гранки, ти јавив. -Јас...
- Хуго истапи. - За веродостојноста на кралевите.
- Дали се издупија? - Не, и тоа ме депримира.
Ќе создадам европски суперкоњ, сопствен сој.
Чудно е да си пак во одаите на Петар Велики.
Прекрасен простор, а обичај е овде да живеат царевите, иако јас не сакав.
- Но со Катерина ни треба наш простор. - Го чувствувам овде.
Пробивен глас кој предизвикува смеа и страв додека ние се криеме во ќош.
Григор, престани. Ние кралевите не сакаме да разговараме за татковците.
Од тоа нe боли стомак и нe печат очите. -Да.
Заебаниот коњ, не му е ни кренат.
Романтична музика, свеќи... Мислев дека ќе ужива внатре, но не.
Еден од вас ќе треба да го запали.
Како точно? -Со цврста рака и пријателски поглед.
Со задоволство, но имам мали дланки кои се згрчуваат, па...
- Григор, совршен си за таа задача. - Да му го галам на коњот?
- Григор! Григор! - Григор! -Григор!
- Григор! - Проклетиот Симиц е овде.
- Молам? -На дворов? - Мисли дека си мртов.
Луѓето од разни места мислат дека си мртов.
Не сум.
Кој е Симиц? -Долга приказна која ја знаат само долгогодишни пријатели.
Дојде тој ден, ветувањето е исполнето.
Се поклонувам пред вас.
Убаво мирисате. Како да сте се тркалале во свежо искосена трева...
Сте се туширале со праска.
Фала, Волтер. Не напавив ништо од тоа.
Штета.
- Орлов би се гордеел. - Фала.
Денеска многу размислував за него. -Би му се допаднало.
Веруваше во тебе многу долго. Додека не престана.
Дојдов да ти посакам среќа.
Фала. -Масовен, бесмислен, нарцисоиден ебан литературен клуб.
Во свој елемент си.
Очигледно веќе не се трудиш да се смириш.
Така е, царице.
Затоа што секогаш имам право, а ти си обична кучка.
Секогаш.
Мислам дека се подготвени.
Ме радува да видам заедно собрани благородници, трговци и селани.
Добре дојдовте во Наказ.
Овде сме да создадеме историја и да ја преобликуваме Русија.
Отворете ги срцата, прочистете си ги грлата. Да навалиме!
Не сакам селаните да нe гледаат в очи. -Смолни, седни!
Од каде да почнеме на овој неверојатен ден?
- Да бидеме смели... - Боже мили... -Баш така.
Кому од вас му убиле некој што го сакал?
Кој ја почувствувал таа болка?
Или кој убил и ја почувствувал таа болка?
Кому душата му е повредена од одземање друг човечки живот?
Денеска убиството станува незаконско.
- Кој ѓавол? - Ура!
Покрај тебе сум, како секогаш.
Ќе му ги ископам очите на гадот и ќе им намигнувам една недела. -Ура!
Одлично. Со тебе сум. Иако не го сфаќам контекстот.
Одеше на конференцијата.
Добро.
- Што правиш? - Бестрага!
- Не можам да ја попречувам Катерина. - Ќе им пречиме само на минута.
Вистина, но можеби и не е.
Не е паметно да блика крв додека таа бара просветлувачки зборови.
- Подоцна. Подоцна, бестрага. - Добар сопруг си. -Се трудам.
Но ќе го убиеш? -Се разбира, Аркадиј. Глупаво прашање, ебате.
Царице, со најдлабоко почитување, кој ѓавол ви е?
Трговците ги повторуваат зборовите на Смолни. Кој ѓавол ви е?
Покажи малку ебано почитување, трговке. -Велементов.
Заканата со убиство е темел на сите договори.
Законот ќе пропише санкции, измачување, казни со затвор.
И само така ќе се извлечат?
На кратко, секоја пизда ќе може да нe предаде.
Ова е обично срање. Моќта ја презема царицата облечена како...
Се разбира. Интересно и вредно за расправа. Со почит.
- Навистина. - Но тоа ќе нe чини.
Не знаеме колку ќе нe чини додека не се ослободиме.
Имам прашање.
Хипотетички кажано, ако прободам некого пет пати во грб, а не умре?
Тоа е сосема во ред, нели?
Игор еднаш стави седум кртови во вреќа
и ги однесе во полето каде што си играа безгрижно.
Но меѓу нив се создаде недоверба, па утрината шест беа мртви.
Едниот беше збунет и тажен поради тоа што го направил.
Такви сме и ние.
Откачена приказна, ебате.
Убиството стана одговор на прашањата за кои немаме друг одговор.
Ова ќе нe поттикне на истрага, ќе станеме подуховни поради одговорите.
Не однесувајте се веќе како ебани животни. Едноставно е.
- Ебаниот селанец пак ме погледна! - Смолни, седи или ќе те застрелам.
Поради заебан селанец? Вистина, Велементов? Погледни се!
- Ја сфаќа ли уште некој иронијата? - Селани, сакам да ве чујам.
Селаните се очигледно на добивка.
Напад на правата на благородниците зашто имаме право да убиваме.
- Знаеме што ќе речеш. - Расколви, седни.
Се извинувам, мислев дека сме овде да се изразиме. Збунета сум.
- Селани, да ве слушнам. - Ние...
Ние... -Можеш да зборуваш. Бирај зборови. -Само што реков дека можат.
Фала.
- Ги поддржуваме убиствата. - Добар селанец. Браво!
Да, ни одговара моменталната ситуација.
Ви одговара благородниците да ве убиваат неказнето? -Тоа е Божја волја.
- Бог рекол и: "Не убивај!" - Ти не веруваш во Бога.
- Тоа не значи дека никогаш нема право. - Смеете ли вие да нe убиете? -Јас?
- Јас не сум... -Државата? - Се разбира дека можеме.
Тоа не е спорно. Ако посакаме, може да го убиеме секој од вас.
- Но нема. - Стивнете се, бестрага!
- Дали државата ќе убива? - Државата мора да го задржи правото.
Ова е лудо. -Државата не би требало да ни кажува како да живееме.
- Ослободување од тиранијата! - Не спроведувам тиранија!
Поетска слобода. Те поддржувам, само малку ме понесе моментот.
Ќе можеме ли да гласаме?
- Гласање! -Гласање! - Гласање! -Гласање!
- Гласање! - Гласање!
Не! Мораме да ја поддржиме нашата царица.
Таа е дар испратен од небото да ги преобрати животниве во двоножни...
Боже!
Очигледно е време за распуштање.
Викнете го Винодел да и помогне. -Браво!
Ова е многу подобро отколку што очекував.
Кога ќе ме спречи нешто во убиство, добивам главоболка
која ја отстранува само ледена вода.
Нема да се смириш додека не му ја пролееш крвта.
Одлично, Аркадиј!
Морам да каснам нешто крваво. Готвачот нека ми испржи селанец, сиров.
Ја сакам приказната за тој тип.
Треба да се концентрираш на ебениот коњ, Хуго! -Викаш!
- Прегрни го Хуго. -Не сакам. - Не сака да те прегрне. -Не сакам...
Ајде...
Наскоро ќе му ја пролееш крвта и ќе ти се смири срцето и зовриените вени.
Така е. Имаш право, Хуго. Денеска е добар ден.
Се врати и можам да го убијам. -Чашата е половина полна! -Со негова крв. -Да!
Што прават?
- Одлично. - Да, супер.
Да одиме да го напалиме коњот.
Нека ми донесе некој ракавица.
Григор! Григор!
- За малку ќе поминеше ужасно. - На раб на бездната, сигурно.
- И баш Георгина ме спаси. - Забрана за убиства?
Претера. -Го нападнавте нашето омилено хоби. -Морав да покажам смелост.
Ти си ти. -Да. Но морам да победам.
Може ли да закрепнеме или да предложам лов на дабари?
Ќе помогне. -Повлекувањето би изгледало како пораз.
Не ми се верува дека селаните се против тоа.
И речиси сите други. -Благородник би убил селанец ако му се противи.
Селаните мора да престанат да се плашат. Можеби можам да им помогнам.
Сакам да кажат што мислат. Затоа се овде.
- А сакаме и да победиме. - Да, затоа ве имам вас двајцата.
Истапете и бидете уверливи.
Зошто се однесуваше така?
Пијан сум.
Извинете. -Секогаш си пијан. Има друга причина.
Јас...
Секој ден искашлувам по малку крв. Којзнае уште колку преостанува.
Веројатно доста.
Каква обдукција би била таа! Би требало да присуствуваш.
- Но не носи бело. - Дали Винедел те прегледа?
Знам што имам и знам што значи тоа.
Не. Не...
Нема да го дозволам тоа.
Па... Побарај гласање.
Всушност, стекнав неколку непријатели, па можеби подобро немој.
- Одмори се од своите должности. - Тоа е лоша идеја.
Должностите ми се сe.
Те молам.
Би те молел на колена, но не ќе можам да станам.
Добро, но...
- Ванила. Мирисаш на... - Не прави непријатности.
А градите ти се како цврсти, провидни јаболка.
Серко!
- Но намали со пиењето. - Ќе се средам.
- Ветувам. - И оди на преглед кај Винодел.
Катерина!
Ова останува меѓу нас.
Душо?
Го најдов ова во ходникот.
КАТЕРИНА ПИЗДА
Серковци! -Многу страници се употребени за бришење на разни газови.
Забраната на убиството можеби не е најмудар избор за првиот ден.
Тоа беше твојата... -Сакав да покажам храброст и желба за промена.
Да не е така, ти не би била ти.
Фала што го кажа тоа како да е комплимент. -Тоа е.
Барем го имаш мојот список.
Баш убаво.
Нема да се откажам.
Морам да ги спроведам моите идеи во дело.
И ќе го направам тоа. Ќе победам. Јас сум јас. Ќе успеам.
Само една ситница. Морам да убијам некого вечерва.
Молам? -Се зареков одамна на тоа. Страшливецот исчезна, но се врати.
- Сакам да го забранам убиството. - Знам, не е момент, но ќе го убијам.
Ако планираш да се расправаш, место да го поддржиш маж ти, немој.
Не ме слушаше?
- Го ризикувам владеењето за идеја. - Глупава идеја. -Прекрасна идеја.
- Нема да го убиеш. - Ќе го убијам.
Забрана за убиства? Што ќе правиме со проблемите?
Имам разни можности.
Затворска казна, мачење, одземање дел од земјата и платата.
- Има многу начини. - Глупави се.
И ако си љубопитна жена заинтересирана за чувствата на маж и,
- би ме прашала: "Зошто, душо?" - Гајле ми е зошто.
- Не сакам да го чујам тоа. - Ме сопнуваше.
Што? -Ме сопнуваше пред татко ми.
Во просторијата имаше блиски пријатели, а кога ќе им пријдевме со Григор,
- ни подметнуваше нога на едниот... - Подметнувал нога?
Се шегуваш? Веднаш пресечете му ја главата!
Во салонот имаше една жена со лош здив, можам да ја убијам.
Таа може да земе бонбона од ментол, но твоето е последно.
Главата ќе ми експлодира.
Откако ќе нe сопнеше... -Трагичната приказна не заврши? Чекај да седнам.
Татко ми се смееше, а Симиц велеше: "Би можел да ги издупам."
Скокаше на нас и глумеше дека нe дупи, држејќи ни ги главите на земја.
Се боревме, но татко ми умираше од смеење и... -Што?
А понекогаш и... Свршуваше.
Боже!
Не смеев да кажам ништо против него, татко ми...
На татко ми му беше омилен, а јас имав 12 години.
Петар... -Кога татко ми почина, прво помислив...
Прва помисла ми беше дека нема да можам да живеам без него, а втората...
На Симиц да му ги пресечам патлакот и рацете, да му ги извадам очите,
да ги испржам, да му ја одерам кожата од трупот и да го посолам месото.
Можеби не по тој редослед.
- Душо... - Морам да го убијам, Катерина.
Зашто мислиш дека тоа ќе ти ја тргне болката. -Да.
Кога те убив, односно мислев дека те убив, болката не исчезна.
Ме сакаш повеќе отколку што ме мразиш.
Не ти го дозволувам тоа. -Мислиш ќе те посрамам на конференцијата.
Добар водач не се грижи за поданиците, странците и тие што не му се блиски.
- Гостите пристигнаа. - Добро, Лев. Само момент.
Запомни, постои само сегашноста,
а во сегашноста пиеме шампањско и дупиме коњи.
Брзо ќе се вратам.
Многу ме боли раката, но попусто.
Многу тврдоглав и млитав коњ.
- Нема да ти се верува... - Престани! -Што?
Што и да сакаше да кажеш. Ќе глумиме дека постоиме само ние.
Ќе одиме на езерото.
Ќе пливаме голи на месечина, ќе водиме љубов и ќе вечераме.
Не мора да е со тој редослед. Прво ќе јадеме ако си гладен.
Заебаниот Хуго. Го расипува системот. Но тој знае дека знам.
- Го познавам и сакам Петар цел... - Заеби го Петар. И неа. Што е со нас?
Мора ли животите да ни се вртат околу нив? -Тоа е реторичко прашање?
- Можеме ли вечерва без нив? - Морам да бидам покрај Петар.
Не мораш. Ни таа не мора. Никој не мора. -Јас морам.
Би можела да го слушам ова цела ноќ. -Што сакаш?
Со маж ми сме поканети кај Катерина и Петар.
Знаеме дека не ја сакаш Катерина, Георгина.
Минџата сигурно и има вкус на горчливо овошје, Григор. -Ќе добиеш шлаканица.
Мариел! Георгина, молчи!
Григор, одиме?
Малку е напнат.
Но знаеме кого ќе избере. Не е ниедна од нас.
- Само оди. - Те сакам. -Те мразам.
Ќе дојдам кога ќе го скршам Хуго пред Петар.
Во зависност од состојбата на Петар поради Симиц.
И од десертот и дали на Георгина и треба возбуда. -И ми треба.
Те сакам.
- Здраво. - Григор...
Симиц...
Убијте го тој гад.
Ќе го убиеме.
Здраво, тука си. Одлично. -Царице...
Му згрешив на маж ви, но достигнав просветлување во пустината.
Заслужувам да умрам, но слушајќи ве, сфатив дека се раѓа нова Русија.
Јас и осум благородници од Владивосток се согласуваме со вас.
Маж ми сака да те убие. -Не смеете да му дозволите. Како би изгледало?
Очигледно, многу лошо. Но сочувствувам со вас.
Да најдеме начин да му го смириме гневот.
На услуга сум ви.
Мило ми е што разбираш. Ајде, одиме.
- Зар ќе ме водите кај него? - Да.
Мислам дека е лоша идеја. -Јас не. Врати се на тоа дека си ми на услуга.
Сакаш пијалак? Изгледаш како да ти треба. -Премногу сум вознемирен.
Додека не го убијам.
Петар, сину на Петар Велики, те молам за прошка.
Донесете тап нож за путер. Сакам долго да страда.
Нож, ебате! -Прости ми. Ќе можеш ли да ми простиш? -Не.
- Убиј ме ако мораш. - Да, морам.
Сам ќе одам по нож.
- Ужасна послуга. - Царице. -Петар.
- Катерина, отстапи. - Заборави, болката нема да исчезне.
Ќе го убијам, па ќе кажам дали исчезнала.
Ако не исчезне, си имала право. Ако исчезне, имам право.
Експеримент за човечките чувства. Наука.
Благородници!
Ќе се пролие крвта на човеков, а душата на маж ми ќе поцрни, како и нашите.
Замолчете!
Ќе знаете дека сме сите сами и животот ни зависи од нечија болка и лудило.
Секој миг може да ви е последен, дека животот нема смисла.
Таквата Русија сакам да ја отфрлам за доброто на сите нас.
Повели, мажу!
- Го уништи овој момент. - Жал ми е.
Тоа го засмеваше татко ви, а јас се плашев од него. -Замолчи!
Те преколнувам.
За нас.
За Катерина Велика. Ура!
И за Петар Трети. Ура!
Ти... Одеби од мене.
Фала! -Подобро да одебеш. И тоа брзо!
Ми треба пијалак. Григор, каде си?
Пијалак. -Шампањско, вотка и пенушлив "крем де мент".
Каде е Григор, бестрага? Заебани слуги.
Ги нема кога ти требаат.
- Пенушливово е супер. - Нели?
Го разбуди мојот интерес.
Тивок си и мирен, но сепак имаш нешто. -Сакам да слушам.
И јас исто.
Богат си и зафатен, а одлучи да дојдеш во Наказ на два месеца.
Патриот сум.
Чудно колку се наежувам кога некој го вели тоа.
- И служам на Русија. - Таа е Русија.
Божем сака да не чуе.
Токму така! Сака да чуе како ја слушате и извикувате "Ура!"
Но спроведува значајна реформа. Конечно ќе имаме право на глас во Русија.
Забрана на убиства? Лудост.
Дали раката ти отрпна?
Да, малку.
Ти го затрув чајот, што ја објаснува раката и можна вртоглавица.
Болка во градите?
Како екстракт од жолт цвет. Помирисуваш и се онесвестуваш. Ако го испиеш,
бубрезите ти умираат, а и ти набрзо потоа.
Забранети убиства. Што велиш на тоа?
- Јас сум обичен човек. - Кој ги држи трговците в рака.
Едно каснување и за половина час ќе ти биде добро.
Змија?
Природа. Сите прашања и одговори во зашеметувачки хаотичен облик.
Наскоро ќе почнеш да повраќаш. Одговори додека си при свест.
- Јави ми кога ќе одлучиш. - Добро, го имате мојот збор.
Се знае дека трговците не си стојат на зборот.
Би ми било жал ако тоа се повтори. -И мене.
Змијата ќе те касне еднаш. Ја знаеш фамилијата на Петар Велики.
- Не даваме втора шанса. - Разбирам.
Ми олесни.
Сега ќе те излекуваме. Препоните или пазувите?
- Сакате да се соблечеме? - Да се соблечете?
За да не се уништи облеката ако нe убиете.
Царицата не сака да ве убие, поштедени сте.
На лицата гледам дека ви олесни,
а се противите на предлогот да се забрани убиството. Зошто?
Мислиме дека е вештерка.
Носот и е мал, а кожата претерано бела.
На вратот има белег, дупка низ која влегува ѓаволот.
Испратен е да нe тестира, да нe искушува.
Тоа е трик.
Ќе кажеме дека не сакаме убиство и благородниците ќе нe убијат.
- Таа сака да ја смени Русија. - Неа ја избрал Бог.
Значи, се сеќавате на него? Бог?
Според вашето однесување би се рекло дека се молите на благородниците.
Нема да нe ослободи, нели? Ќе нe поседува ако не нe убијат.
Кога ќе ве убијат, тогаш барем има крај.
Многу оптимистично.
Дозволете ми да го разјаснам стравот кој ве зафатил.
Вечно проклетство.
Запознаени сте со него? Еве скратено за вас.
Ако не ги почитувате моите и желбите на царицата,
која Бог ја држи на власт откако дојде на неа,
ќе бидете фрлени во пеколна бездна.
Бели врели бранови пеколен оган ќе паѓаат на вашите тела
и ќе ви се влеваат во белите дробови, па ќе бидете сварени однатре.
Скакулци ќе ви се вовлекуваат во секој отвор и ќе ви одат до мозокот,
гребејќи зад вашите очи.
Ќе нема крај. Ќе нема почеток.
Ќе има само страдања.
Вашата Ахилова петица ќе биде пресечена со нож,
а црвен жежок жарач ќе ви биде набиен во газот
на секој еден час сe до...
Да, не може да се каже до кога, зашто ќе нема крај.
Во пеколот не постои концепт за време.
Можеби грешам.
Можеби некои нема да го доживеат она со жарачот, но треба да сте подготвени.
Или може да ги почитувате Божјите желби и да ја поддржите царицата,
зашто таа ја врши Божјата работа за доброто на Русија.
Вие одлучувате.
Што и да одлучите, Тој ќе знае.
Затоа што Тој знае сe.
- Згоден си. - Немој! -А јас?
- Прекрасна си. - Така и мислев.
Можеш уште да ме дупиш. Би требало. Во брак сме.
Со Мариел сум. Ја сакам. -Се дупев и со тебе додека се дупев со Петар.
Често и пред мене. -Да, сакав да се чувствуваш како да сме заедно во тоа.
- Мажу. - Вештерке.
Ти благодарам.
Понекогаш е тешко да си во брак. Но кога танцуваме...
- Лесно е. - Навистина.
Не се чувствуваш подобро кога не ти се крвави дланките и душата?
Искрено, чувствувам одредено спокојство.
Бидејќи си во сегашноста...
Среќен сум.
Токму така.
Царице, видов дека сте во неволја и чувствував дека ви треба помош.
Но бев и возбудена поради вашата смелост.
- Го одглуми нападот. - Бев многу уверлива.
Се чини дека добро лажеш. Фала.
Не мора да ми верувате, со време ќе сфатите дека сум со вас и Русија.
Во срцето ќе знам дека сум влијаела за промената, а само тоа го сакам. -Да.
- Кралеви! - Кралеви!
Ебате!
- Што е? - Ми треба услуга.
Се разбира.
Сепак, една на друга си стававме лимон.
Ми требаат лекови од Винадел. Не се за мене.
А за кого се?
Би било забавно да го запознаеш.
- Не разбирам. Не си го убил. - Не беше овде. -Не. Навистина не беше.
Комплицирано е. Симиц. -Знам, но не го убив зашто сум добар маж.
Среќна жена, среќен живот. Ура!
Зошто си овде, русокос стерилен серко без круна?
Каков срдечен пречек. Одговорот е едноставен, кралеви со кралеви.
А не со пренацрвени селанки. -Петар, но сепак ќе го убиеме? -Не знам.
Можеби таа има право и не е важно. Убиството не го сменува минатото.
Не е вистина! -Се согласувам, мора да има одмазда.
Може ли сега да се сосредоточиме на коњот?
Запалете го коњот да го издупи другиот коњ
и да создадат супер-коњ кој ќе му го дадам на син ми и ништо.
Можам да зјапам во него. Обично успева.
Јас ќе го решам тоа. Верувај ми.
Ми треба целиот наш афродизијак. За коњот. -И како ќе ти се крене?
Агнес, ситуацијата виси на конец. Имаме план или не?
Имаме. Повторувам, како тебе ќе ти се крене потоа?
Можам, чесен збор. Кога сум олабавен.
Ќе ми се крене ако го придобијам Петар. Верувај ми.
И ми се причини дека нешто мириса убаво. -Тоа си ти. Лошо изгледа.
Мала инфекција, ништо страшно. Пугачев ќе ги надживее лебарките.
Јас сум Мариел. -Ќе украде лекови за грбот, па јас ќе можам да бидам горе.
Тоа би било убаво. За интимноста.
Те прободела. Се прашував што ти се случило. -Единствена си. Пијалак?
Сакаш да дојдеш на конференција утре со мене? -Не, фала.
Веројатно ќе ме убијат ако ме видат. Серковци.
Баш се серковци. -Чудовишта, а таа е иста. Сакаш пијалак?
Немам планови.
- Мора да внимаваш на Хуго. - Внимавам.
Зошто глумиш дека Катерина ти е мила?
Не глумам. Вистински ги поддржувам нејзините напори.
Ќе смени сe како жена.
Бестрага, навистина си добра.
За малку немаше да забележам дека лажеш. Но се сетив дека си ти.
- Петар мора да го убие Симиц. - Знам. -Не може да живее со тоа.
Знам.
Мора да му помогнеме.
Се согласувам. Треба да се дупиме, нели?
- Не, не би требало. - Суров си.
Поради тоа си уште попривлечен.
Не можеш да заспиеш?
- Не можам да заспијам. - Ни јас.
Можеби треба да се издупиме.
Толку сме добри што треба да ни плаќаат да нe гледаат.
Смешно. И вистинито. Но ништо од дупењето. -Ајде! Зошто не?
Таа не ми излегува од коските и крвта.
Би било чудно. -Едното не мора да го исклучува другото.
Можеш да ме дупиш мене и да ја сакаш неа, а јас да и бидам лојална.
Тешко е да водиш војна со себе. Кога те гледам и се сеќавам на дупењето...
- Чувствувам блага болка во градите. - Препушти и се и влези во мене.
- Никој не мора да знае. - Но не сакам. Ни малку.
Ебате!
Сe што некогаш беше мое, сега е туѓо.
И кај мене е исто.
Уште си девојката поради која се качив на дрвото.
А ти си момчето поради кое го шутнав песот.
- Има најдобар шведски "шлонгфул". - "Шлонгфул"? -Чекај.
Ајде!
- Григор. Хуго ги подготви. - Навистина.
- Имаш ли нешто да понудиш? - Одеби!
Тажен начин да кажеш дека немаш ништо.
Сношти го видов Симиц.
Се смешкаше кога поминав покрај него.
Што? -Се смешкаше. И произведе заебан звук.
- Кој ѓавол? -Еве го, тргнува! - Мораме да го убиеме. Веќе имам план.
Ебате, видете го ова! -Не можам веќе да го игнорирам. -Петар, се дупат!
Не можеш.
И... Готово!
Одлично. Браво, Хуго. Григор, одиме.
- Каде одиме? -Тоа ги засега Русите. - Фала. Сега одеби, Хуго.
Мразам да бидам овде.
Бестрага!
Поздрав.
- Каква е состојбата? - Уверете се сама.
Добро утро. Пријатен ден.
Не се плашат од благородниците, туку од тебе? -Не, од Божјиот гнев.
Бичувањето од благородниците е ништо во споредба со вечното проклетство.
Нема да се искажат слободно зашто ги преплаши?
- Ги придобивме трговците. - Што направи?
Детали... Доволно е да кажам дека новата идеја им е во крвта.
Добро. Нема веќе да испитувам.
Но се плашам дека никој не верува во ништо.
Се противат на убиството. Им видов во очите. -Ги изигравме.
Тоа значи: "Браво и ви благодарам"?
- Така слушнав. - Смешно. Добро...
Не знаеме што мислат благородниците. Прават две третини.
Што мислиш? -Не мислам. Повеќе сакам да знам. А знам дека не знаеме.
Значи, ризично е да гласаме.
А ловот на дабари?
Што ако победам и кога ќе излеземе ќе го видиме маж ми како го убива Симиц?
- Тоа е победа или подбивање? - Мислиш дека ќе го убие?
Мислам дека нема. Но има ризик.
Па?
Сакам кога си толку таинствена. Драматично е.
Вчера имавме возбудлива расправа. Ура!
Време е да разговараме за првиот проблем кој сакав да го објавам.
Забрана на убиствата, нели?
За тоа може многу да се каже.
Продолжуваме. Тоа беше расправа за загревање.
Ќе разговараме за тоа кога ќе ги анализирам вашите мислења. Ура!
Следува првата објава на Наказ за која треба да гласате. Возбудлив момент.
Гласам секое село во Русија, колку да е големо или мало,
богато или сиромашно, мора да има свој мајмун.
Шармантно.
Да гласаме.
- Ќе послужи. - Нишаниш на грлото или срцето?
Можеби окото. -Убаво. Одблизу да видиш колку е преплашен. -Баш така!
Но...
- А ако не го убијам? - Не би имало смисла.
Да го врземе за дрво, да го мачиме, да го изедат животните
и секое попладне следниов месец да доаѓаме да го повредиме и да си одиме.
- Тоа одзема многу време. - Веројатно.
Царицата нема да дознае. Ќе се погрижиме за тоа.
Во сите бракови има тајни.
- А во твојот? - Не.
Всушност, не. Камо да имаше.
Поздрав.
Ако исчезнам...
Жена ти ќе знае што си направил.
Сега не мора да лажеш.
Вистински пријател си.
Но...
Не сте единствените кои ги зафркавал.
- Пријатна е оваа тишина. - Тоа е најдобриот дел.
- Спокојството е... - Прекрасно.
Честитам. -Мариел, те молам, немој.
Мајмуните јадат стаорци како банани.
Ова е чекорот за кој сонувавме кога си ги ризикувавме животите
и планиравме пуч против маж ти.
Те молам оди си.
Мора да ти кажам нешто.
Или повеќе сакаш да не ја кажувам вистината?
Немаме ли сите право на глас на дворот?
Зборувај ако си уверена дека е вредно да се знае.
Симиц не беше овде денеска.
Забележа?
Би требало да си одиш. Денот беше напорен.
Твојот верен маж сигурно ти подготвува бања. Крвава. -Крвава.
Би испаднала досетлива ако не те претркам секогаш.
- Каков ден! - Да...
Ти победи.
Претпоставувам.
Секоја населба ќе добие мајмун. Тоа е победа.
Си го убил.
Григор го застрела.
А ти?
Мора да се наспиеш.
МЕДИЈАТРАНСЛЕШЈНС