Było rżnięcie?
Co za rozczarowanie!
Co ja, kurwa, robię? Co ja, kurwa, robię?
Co ja...
To pytanie retoryczne?
Bo jeśli nie, to chodzisz i mamroczesz jak wariatka.
Co ja, kurwa, dzisiaj robię?
Dasz głos tym, którzy go nie mają.
A poddanych lepiej nie słuchać. Kto wie, co powiedzą?
Mnie to interesuje.
Nie. Wmówiłaś to sobie, gdy ten Amerykanin
w nędznym fraczku, z nędznym chujem,
ten nędzny cwaniaczek szepnął do twojej cipy: "My, naród".
To są moje przekonania!
Ludzie za mną pójdą. Tylko muszę ich słuchać,
- rozumieć i szanować. - Katarzyno.
Okłamuj ich i siebie, ale nie mnie.
Władca powinien słuchać poddanych tylko, gdy krzyczą na torturach,
w uniesieniu skandują jego imię lub szepczą je z wdzięcznością,
gdy liże ich piczki.
Bardzo mi pomagasz.
- Jak zwykle. - Sarkazm.
Nie zorientowałem się.
Odwołaj tę konferencję.
Są tu chłopi, kupcy i szlachcice
ze wszystkich regionów Rosji.
Nie mogę zrezygnować
tylko dlatego, że...
to może się skończyć porażką, która mnie zniszczy.
Jesteś carycą.
Mówisz: "Zmieniłam zdanie. Idziemy polować na bobry".
Jesteś najgorszym możliwym władcą.
Widać, że nie znasz radości wspólnego polowania na bobry.
Będzie dobrze.
- Dobrze, że cię nie zabiłam. - Popieram.
Jestem strasznie podniecona! To największy dzień moich rządów!
- Jesteś szalona. - Co uważamy
za korzystne.
"Nakaz. Konferencja na temat
nowego kodeksu karnego
oraz podejścia do zarządzania Nową Rosją".
- Chwytliwy tytuł. - Też tak uważam!
- Sarkazm. - Nie załapałam.
Co to?
Rzeczy, które chciałbym zrobić za moich rządów. Dopisz je do swoich celów.
Dać małpę każdej wiosce.
Zmienić nazwę "maliny" na "piotroliny".
Zrobić carpaccio z każdego zwierzęcia
i z najsmaczniejszego uczynić potrawę narodową.
Wizjonerskie.
Czemu nie płodzicie,
gdy wchodzę znienacka? To mi działa na nerwy.
- Gotowa na wielki dzień? - Och...
- O rety. - W porządku?
- Komnaty Piotra Wielkiego. Czy to... - Tak.
Nasz nowy dom. Wieczorem to opijemy.
Przypomina mi się, jak mnie brał przy tej ścianie.
I na czworaka na tym dywaniku.
Nowe łóżko! I dobrze, po tym, co zrobiliśmy z tamtym.
- Nie musimy... - A tutaj...
trzymał mnie nad swoją twarzą
i wkładał mi język.
- Czy to... - Orgazm?
Hiperwentylacja.
WIELKA. HISTORIA MIEJSCAMI PRAWDZIWA
WY, NARÓD
Jest lepiej. Larwy...
cudowne połączenie przyrody z nauką.
Wyśmienite na grzance z foie gras .
Mam sparaliżowaną rękę, od kiedy piję ten roztwór od ciebie.
O kurde.
Trzeba będzie robić etykiety.
Pomyłka, przepraszam.
- To minie. - Kiedy?
Ludzkie ciało to zagadka. Nie mogę określić kiedy.
Ale sparaliżować mnie możesz!
Medycyna to sztuka, nie nauka.
Nazywasz ją nauką.
Co ona kombinuje?
To chłopi!
Jebani wieśniacy!
Nie ekscytuje cię to?
Przedstawiciele wszystkich klas i regionów...
Aż się w głowie kręci.
Nie mnie.
Kurwa, to szaleństwo!
Zmiany nie służą szlachcie.
Nigdy!
Chrystusie!
Pieprzony Simitz!
Jest na dziedzińcu.
Równość obywateli
polega na tym, by wszyscy podlegali
tym samym prawom.
Chłopi! Witajcie w przyszłości.
Mam nadzieję, że odczyt się podobał.
Tak się cieszę, że tu jesteście,
że przybyliście zewsząd,
by wnieść chłopskie doświadczenie w budowę nowej Rosji.
Niech pierwszy raz wasz głos zostanie usłyszany.
Dajcie czadu!
Zaczyna się wielki dzień. Do zobaczenia!
- Co to za jedna? - A bo ja wiem?
Pozabijają nas?
- Nie, jeśli będziemy posłuszni. - Zabiją dla zabawy.
Przynajmniej zobaczymy pałac.
Ważny dzień, pani.
- Tak, Arcy. - Powiedzieć chłopom,
że Bóg jest po twojej stronie?
Już powiedziałam. I poradziłam, by pełnym głosem wyrażali swe myśli i życzenia.
Chcę to usłyszeć.
Ciekawa strategia.
A propos strategii...
- "Kiedy" jest ważniejsze niż "co". - Rozumiem.
Coś łatwego.
Za kilka miesięcy wrócą do siebie z poczuciem,
że mają udział w nowej Rosji,
że się włączyli w jej budowę. I wtedy się zmienią.
- Masz trzy sutki. - Królewska krew.
- Ja mam sześć palców u nogi. - Fantastycznie!
- Twoja żona dziś tworzy historię. - Obłęd.
Jak cholera. Dobrze, że to widzisz.
Słuchanie ludu to szaleństwo.
- Fakt. - Ty słuchałeś.
Tak... Przesrane: wejdę do historii
jako ten, który stracił Szwecję.
A ty jako ten, któremu kobieta zabrała Rosję i ją straciła.
Tak tylko mówię, po co ten morderczy wzrok?
Co jeszcze zrobiłeś? Ja rządziłem krótko.
Kazałem zgolić brody, ale to odwołała.
I budowałem największy w Europie pas cerkwi.
Ale...
nie skończyliśmy. I...
Może nie będziemy nawet przypisami w historii.
Nie pieprz. Interesują mnie inne rzeczy.
Żona, dziecko... Konie, które się nie jebią.
Grigor, gdzieś się podziewał? Wysłałem wiadomość.
- Ja... - Ale jest Hugo.
Na królach można polegać.
- Pieprzyły się? - Nie. To bardzo zniechęcające.
Próbuję wyhodować europejskiego superkonia.
Dziwnie się czuję w komnatach Piotra Wielkiego.
To dobre miejsce. I zwyczajowo car tu mieszka.
Ja po prostu nie chciałem, gdy byłem carem.
Z Katarzyną potrzebujemy miejsca.
Wciąż się tu go czuje.
Jego gromki głos, napawający radością i strachem,
i my, struchlali w rogu...
Grigor, przestań. Uwierz mi: my, królowie, nie mówimy o ojcach.
- Od tego boli brzuch i swędzą oczy. - Właśnie.
Patrzcie na tego konia. Nawet mu nie stoi!
Mają muzykę, świece... Myślałem, że docenią prywatność,
ale nic z tego. Niech któryś z was go podnieci.
- Niby jak? - Stanowcza ręka, przyjazne oko.
Chciałbym, ale mam drobne dłonie podatne na skurcze.
Grigor, to zadanie dla ciebie.
- Mam walić koniowi?! - Grigor, Grigor, Grigor!
Jest tu Simitz.
- Co? - Na dworze?
Myśli, że nie żyjesz.
W regionach niektórzy sądzą, że umarłeś.
Nie umarłem!
Kto to jest Simitz?
To długa historia, znana tylko jego starym przyjaciołom.
Oto jest dzień spełnionej obietnicy.
Kłaniam ci się.
Wspaniale pachniesz, jakbyś się wytarzała
w świeżej trawie i wzięła brzoskwiniową kąpiel.
Dziękuję, Wolterze. Nie zrobiłam żadnej z tych rzeczy.
Szkoda.
- Orlo byłby dumny. - Dziękuję.
- Dziś dużo o nim myślałam. - Byłby zachwycony.
Długo w ciebie wierzył, aż przestał.
Przyszłam życzyć powodzenia.
Dziękuję.
Potężny, bezsensowny, megalomański
pieprzony klub książki.
Jesteś w swoim żywiole.
Czyli już nie próbujesz się pogodzić.
Tak, pani.
Bo ja miałam rację co do wszystkiego, a ty jesteś suką.
Cały czas.
Są prawie gotowi.
Jakżeż mnie cieszy ten widok!
Szlachta, kupcy i chłopi razem w jednym miejscu.
Witam na konferencji "Nakaz".
Zebraliśmy się tu w historycznym i także wesołym celu -
by stworzyć Rosję na nowo.
Otwórzcie serca, odchrząknijcie...
i zacznijmy rozmowy.
- Niech chłopi nie patrzą nam w oczy! - Smolny, siad!
Od czego zacząć w tym niezwykłym dniu?
Bądźmy śmiali.
- Ojojoj... - Racja.
Komu z was zamordowano ukochaną osobę?
Znacie ten ból.
A kto zabił i poczuł ten ból?
Wiecie, jakie szkody w duszy
czyni odebranie życia drugiemu człowiekowi.
Dzisiaj ogłaszamy, że zabójstwo jest nielegalne.
Co, kurwa...?
Hura!
Będę przy tobie. Jak zawsze.
Wyłupię draniowi oczy i przez cały tydzień
- będę do nich mrugał. - Hura.
Też cię wspieram. Wprowadź mnie w kontekst.
Wybierał się na konferencję.
Dobrze.
- Co zrobisz? - Kurwa.
Nie mogę wejść Katarzynie w paradę.
- Przerwiesz im tylko na minutę. - Tak, ale...
może nie. To chyba zły pomysł,
zrobić tam krwawą jatkę, gdy ona pragnie oświeconych słów.
Później. Kurwa, później.
- Jesteś dobrym mężem. - Staram się.
- Ale go zabijesz? - Oczywiście, Arkady.
Dziwne pytanie!
Pani, pytam z głębokim szacunkiem: co ty pierdolisz?
Kupcy przyłączają się do Smolnego
głośnym: "Co ty pierdolisz?".
- Z szacunkiem, sklepikarko! - Wielementow...
Groźba zabójstwa jest podporą wszystkich umów.
Zastąpi ją prawo. Sankcje, tortury i więzienie.
I co, taki ktoś ujdzie z życiem?
Każdy cham będzie mógł zerwać umowę.
Przecież to jest pieprzona bzdura!
Załatwia nas caryca ubrana jak...
Oczywiście. To ciekawe i warte omówienia.
Z szacunkiem.
- Tak... - Chcemy poznać koszty.
Koszty poznamy dopiero, gdy się uwolnimy.
Ja mam pytanie. Hipotetycznie...
powiedzmy, że dźgnęłam kogoś pięć razy w plecy, ale nie umarł.
To jest w porządku, prawda?
Pewnego razu Igor włożył siedem nornic do worka.
Wziął je z pola, gdzie razem się bawiły.
Ale w zamknięciu przestały sobie ufać.
Rano sześć nie żyło,
a siódma była zdezorientowana i zasmucona swoim uczynkiem.
To my.
Cholernie dziwna historia.
Zabijanie stało się łatwą odpowiedzią
na pytania, na które nie chce nam się odpowiadać.
To nas zmusi do szukania,
a gdy znajdziemy odpowiedzi, nasze dusze staną się lepsze.
Nie bądźmy już bydłem. Po prostu.
Jebany chłop znów na mnie spojrzał!
Siadaj, kurwa, bo zrobię w tobie dziurę.
Przez pieprzonego wieśniaka? Doprawdy, Wielementow!
- Spójrz na siebie. - Ktoś jeszcze zrozumiał ironię?
Chłopi, chcę was usłyszeć.
Chłopi mogą tu tylko zyskać.
To zamach na prawa szlachty, bo mamy prawo zabić każdego!
- Wiadomo, co powiedzą! - Raskolwy, siadaj.
Myślałam, że będziemy tu wysłuchani.
Nie rozumiem.
Chłopi, proszę, mówcie.
My.
- My. - Możesz mówić.
Waż swoje słowa.
- Przecież powiedziałam, że mogą mówić. - Dziękuję.
- Nam się zabijanie podoba. - Dobry chłop!
Tak. Sądzimy, że obecna sytuacja jest adekwatna.
Gdy szlachta może was bezkarnie zabijać?
Tego chce Bóg Wszechmogący.
Powiedział: "Nie zabijaj".
- Nie wierzysz w Boga. - Ale on miewa rację.
- Ty możesz nas zabić? - Ja?
- Nie jestem... - Państwem?
Kurwa, tak!
Możemy was wszystkich zabić, jak nas najdzie ochota.
Ale tego nie zrobimy.
Czy państwo będzie zabijać?
Tak, musi mieć do tego prawo.
Toż to kpina!
Państwo nie powinno decydować o naszym życiu.
Wolność od tyranii!
Nie jestem tyranią!
To była figura retoryczna.
Popieram cię, pani, tylko mnie poniosło.
Przegłosujemy to?
Głosowanie! Głosowanie!
Musimy wspierać naszą carycę, bo zesłało nam ją niebo,
żeby zmieniała cholerne zwierzęta w dwunożnych...
O Boże!
Pora na przerwę.
Wezwijcie Vinodela.
Brawo!
Jest znacznie lepiej, niż się spodziewałam.
Gdy ogarnia mnie żądza zabijania,
ból rozsadza mi głowę. Pomaga tylko lodowata woda.
Póki nie przelejesz jego krwi, twoja się nie uspokoi.
Zajebiście, Arkady!
Muszę zjeść coś krwistego.
Niech mi przyrządzą bażanta, na surowo, jak świeżo zabitego.
Opowiedz o tamtym facecie.
Skup się raczej na podniecaniu konia.
Hej, krzykaczu! Przytul Hugona.
- Nie chcę. - On się nie przytuli!
No, już!
Gdy przelejesz jego krew,
uspokoisz swoje serce
i uciszysz szum w żyłach.
Właśnie. Masz rację. To dobry dzień.
On wrócił i mogę go zabić.
- Pół filiżanki... - Jego juchy!
Fantastycznie!
Dlaczego to robią?
- Świetnie. - Tak, super!
Podniećmy tego ogiera.
Przynieście mi rękawicę.
Grigor, Grigor!
Mogło się to źle skończyć.
Ktoś był nad przepaścią.
Że też uratowała mnie Georgina!
Zakaz zabijania? Zaczęłaś z grubej rury.
Zaatakowałaś nasze ulubione zajęcie.
- Musiałam grać śmiało. - Taka jesteś.
No właśnie. Ale muszę wygrać pierwsze starcie.
Da się? Czy mam powiedzieć: "Zapolujmy na bobry"?
- To by pomogło. - Rezygnacja to porażka.
Nie do wiary, że chłopi są przeciw.
- Kurwa! - I prawie cała reszta.
Chłop, który rozgniewa szlachcica, kończy w ziemi.
Trzeba by ich uwolnić od strachu.
Chyba mogę pomóc.
Chcę, by mówili swobodnie. Po to tu są.
I chcemy też wygrać.
Tak. Dlatego mam was dwoje.
Zaczynajcie. Bądźcie przekonujący.
Coś ty wyprawiał?
Byłem pijany. Przepraszam.
Zawsze jesteś pijany. Nie. Powód musiał być inny.
Ja...
Ja... co dzień wykasłuję trochę krwi.
Kto wie, ile zostało w środku.
Pewnie dużo.
Będzie zajebista autopsja.
Wybierz się. Oby nie w białym stroju.
Byłeś u Vinodela?
Wiem, co mi jest,
i wiem, co to oznacza.
Nie.
Nie pozwolę na to.
Cóż... poddaj to pod głosowanie.
Narobiłem sobie trochę wrogów,
więc może lepiej nie.
Zrób sobie przerwę od służby.
- Odpoczywaj. - Zły pomysł.
Mam tylko moje obowiązki. Proszę.
Padłbym na kolana, ale już bym nie wstał.
Dobrze.
Wanilia. Pachniesz...
Bez takich.
A twoje piersi... są jak jędrne, przejrzyste jabłka.
Drań!
Ogranicz wódę, dobrze?
Pozbieram się. Obiecuję.
I idź do Vinodela.
Katarzyno!
Niech to zostanie między nami.
Kochanie.
Znalazłam to w sali.
KATARZYNA CIPA
Skurwiele!
Były też kartki, którymi podtarto różne dupy.
Zakaz zabijania był złym wyborem na początek.
Zakaz zabijania? To był twój...
Chciałam czegoś śmiałego, by pokazać moją ambicję
- i naszą zdolność do zmian. - Inaczej nie byłabyś sobą.
- To zabrzmiało jak komplement. - Celowo.
Możesz sięgnąć do mojej listy.
Miło mi. Wytrwam.
Muszę zmienić moje ulotne idee w stal.
I zrobię to. Wygram.
Jestem mną. Dam radę.
Taki drobiazg: dziś muszę kogoś zabić.
- Co? - Przysiągłem to przed laty.
Zniknął, tchórz. A teraz wrócił.
Zamierzam zakazać zabijania.
Zły moment, wybacz. Ale on zginie.
Jeśli zamierzasz wyrazić, sercem i ustami,
coś innego niż miłość i wsparcie dla męża, nie rób tego.
Nie słuchasz?
Ryzykuję swoje rządy dla idei!
- Głupiej. - Pięknej!
Nie zabijesz go.
Zabiję.
Jak rozwiązywać spory bez zabijania?
Mam wachlarz możliwości: więzienie,
tortury, konfiskata ziemi oraz poborów,
- mnóstwo metod! - Nuda.
Gdybyś była żoną zainteresowaną życiem emocjonalnym męża,
spytałabyś: "Dlaczego, mój drogi?".
Nieważne! Nie ma powodu.
Przewracał mnie.
- Co? - Przy moim ojcu. Przyjaźnili się.
W tej komnacie, gdy przychodziliśmy z Grigorem do ojca,
- on zawsze podciął któregoś z nas. - Podcinał?
Jaja sobie robisz?
Kurwa, ściąć go natychmiast!
Kobieta o nieświeżym oddechu dmuchała w moją stronę.
- Też mam ją zabić? - Mogła ssać miętówki.
Ale - sama ustalaj granice.
Zaraz pęknie mi głowa.
A potem...
Tragiczna historia trwa? Niech usiądę.
Ojciec się śmiał,
a Simitz mówił: "Wyrucham ich".
Skakał na nas i udawał, że nas rżnie,
uderzając naszymi głowami w podłogę.
Szamotaliśmy się, a ojciec...
- ryczał ze śmiechu... - Co?
A czasami on...
się... spuszczał.
Jezu!
Nie mogłem nic zrobić, bo ojciec...
wolał jego, a ja...
miałem 12 lat.
Piotrze...
Gdy ojciec zmarł, moja pierwsza myśl...
brzmiała: "Taty nie ma, jak żyć?".
Ale już druga to: "Dorwać Simitza.
Uciąć mu chuja i ręce, wyłupić oczy i upiec na ruszcie,
skopać mu ryj, zerwać skórę z torsu
i nasypać soli na mięso".
- Może nie w tej kolejności. - Kochanie...
Muszę go zabić.
- Myślisz, że dzięki temu ból minie. - Minie.
Gdy cię zabiłam, a raczej tak myślałam,
ból wcale nie minął.
Ale kochałaś mnie bardziej, niż nienawidziłaś.
Nie pozwolę ci tego zrobić.
Chodzi o konferencję?
Dobry władca ma w dupie myśli poddanych,
cudzoziemców, każdego. Liczy się tylko on sam.
Są już twoi goście.
Dobrze, za chwilę przyjdę.
Pamiętaj: jest tylko "teraz".
"Teraz" to my przy drinkach i koniach.
Niedługo do ciebie dołączę.
Nadwerężyłem sobie rękę po nic.
Uparty, wiotki koń!
- Nie uwierzysz. - Dość!
- Co? - Nic nie mów.
Będziemy udawać, że nie istnieje nic prócz nas.
Pójdziemy nad jezioro,
by pływać nago przy świetle księżyca,
kochać się przy świetle księżyca
i ucztować w świetle księżyca.
Niekoniecznie w tej kolejności. Jesteś głodny? Zaczniemy od końca.
Pieprzony Hugo! Jest jak trucizna.
Wiem to, a on wie, że wiem.
- Znam i kocham Piotra. - Jebać go!
I ją. Co z nami?
Żyjemy na ich łasce!
To pytanie retoryczne?
Czy możemy dziś o nich nie myśleć?
- Muszę tam być. Dla Piotra. - Nie musisz!
- Ona nie musi. Nikt nie musi! - Ja tak.
Mogę tego słuchać cały wieczór.
Czego chcesz?
Idę z mężem na przyjęcie do Katarzyny i Piotra.
Nikt nie wierzy w twoją miłość do Katarzyny.
Na pewno ma gorzką cipę, prawda, Grigor?
Ostrzegam: wyrżnę cię w gębę.
Marial... George, milcz!
Grigor. Idziemy?
Jest napięcie... ale wiemy, kogo wybierze. Żadną z nas.
- Idź. - Kocham cię.
- A ja cię nienawidzę. - Przyjdę, gdy tylko...
rozwalę Hugona przy Piotrze.
I... zależy, co Piotr postanowi w sprawie Simitza.
I czy podadzą creme brulee,
- i czy George zażąda obmacywania. - Tak, poproszę.
Kocham cię.
- Pa! - Grigor!
Simitz.
Zabijcie to bydlę.
Dobrze.
- Dzień dobry. Złapali cię. Super. - Pani,
skrzywdziłem twego męża,
ale błąkając się trzy lata po pustyni, doznałem oświecenia.
Zasługuję na śmierć, lecz słuchając cię dzisiaj,
pojąłem, że narodziła się nowa Rosja.
Ja i ośmiu szlachciców z okolic Władywostoku
idziemy z tobą w krok.
Mój mąż chce cię zabić.
Nie pozwól mu! Jak by to wyglądało?
Tak, oczywiście chujowo.
Lecz rozumiem jego stanowisko.
Musimy jakoś ukoić jego gniew.
Jestem na twej łasce.
Miło, że to rozumiesz. No dobrze, chodźmy.
- Ale chyba nie do niego? - Właśnie tak.
- To zły pomysł. - Moim zdaniem nie.
Trzymajmy się tego, że jesteś na mojej łasce.
Kielicha? Chyba dobrze by ci zrobił.
Nie uspokoję się, póki nie zabiję tego wała.
Piotrze, synu Piotra Wielkiego,
błagam cię o przebaczenie.
Dawać mi tu nóż do masła!
Niech umiera powoli!
Nóż!
Skrzywdziłem cię, wiem.
Ogromnie mi przykro.
- Wybaczysz mi? - Nie.
- Zabij mnie, jeśli musisz. - Zabiję. I muszę.
Sam sobie wezmę nóż.
- Fatalna obsługa. - Pani... - Piotrze.
Katarzyno, odsuń się.
Odpuść. Ból nie minie.
Zabiję go i powiem, czy ból minął.
Jeśli nie, to ty miałaś rację, a jeśli tak, to ja.
Eksperyment na temat emocjonalnego życia ludzi. Nauka!
Panowie szlachta! Za chwilę...
tryśnie krew tego człowieka,
a mój mąż splami swą duszę. I dusze nas wszystkich.
Stul dziób!
I poczujecie, że jesteśmy sami,
zależni od bólu i szaleństwa innych.
Że każda chwila może być ostatnią,
bo nasze życie nie ma sensu.
Z taką Rosją chcę skończyć dla dobra nas wszystkich.
Scena jest twoja, mężu.
Musiałaś popsuć zabawę?
Bardzo przepraszam.
To rozśmieszało twego ojca, a ja zawsze byłem przerażony.
Zamknij się!
Błagam cię.
Dla nas.
Na cześć Katarzyny Wielkiej. Hura!
Na cześć Piotra Trzeciego, hura!
Trzymaj się, kurwa, z dala ode mnie.
Dziękuję.
- Dziękuję! - Spierdalaj pan. Migiem!
Muszę się napić. Grigor, gdzie jesteś?
- Pić! - Szampan,
kieliszek wódki i odrobina likieru miętowego.
Gdzie się podział Grigor?
Słudzy! Nigdy ich nie ma, gdy są potrzebni.
Kurwa.
- Ten musujący poprawia nastrój. - Prawda?
Zaciekawiłeś mnie.
Milczący i nieruchomy,
a jednak... coś jest.
- Lubię słuchać. - Ja też.
Jesteś bogaty i bardzo zajęty, ale postanowiłeś
przyjechać tu na "Nakaz".
Jestem patriotą.
Przeszywa mnie dziwny dreszcz, gdy ktoś mówi te słowa.
Służę Rosji.
Ona jest Rosją.
Podobno chce usłyszeć nasz głos.
O, tak. Chce usłyszeć wasz głos,
gdy na jej cześć krzyczycie "Hura!".
Otworzyła drzwi czemuś innemu.
Wreszcie będziemy mieli coś do powiedzenia.
Zakaz zabijania. Szaleństwo.
Drętwieje ci ręka?
Tak, trochę.
Zatrułam twoją herbatę,
stąd drętwienie i zawroty głowy.
Oraz ból w klatce piersiowej.
To napar z żółtych kwiatów. Gdy go powąchasz, zemdlejesz.
Gdy wypijesz... cóż.
Umierają nerki, a ty wkrótce po nich.
Zakaz zabijania.
Co o nim myślisz?
- Jestem tylko jednym człowiekiem. - Masz w garści kupców.
Jedno ukąszenie i za pół godziny będziesz zdrów.
Wąż?
Natura. Wszystkie pytania i odpowiedzi
w pysznie chaotycznej postaci.
Wkrótce zaczną się torsje.
Spróbuj odpowiedzieć, zanim zemdlejesz.
- Daj znać, gdy podejmiesz decyzję. - Tak.
Dobrze, masz moje słowo.
Kupcy nie słyną ze słowności.
Nie chciałabym, by to się powtórzyło.
Ani ja.
Mój wąż ukąsi cię tylko raz.
Znasz rodzinę Piotra Wielkiego.
- Nie dajemy drugiej szansy. - Rozumiem.
Ulżyło mi.
Wyleczmy cię. Udo czy pacha?
Mamy się rozebrać?
Rozebrać?
Przed śmiercią, żeby nie zniszczyć koszul.
Caryca nie chce was zabić. Daruje wam życie.
Ulga maluje się na waszych twarzach,
a sprzeciwiliście się jej zakazowi zabijania. Dlaczego?
Uważamy, że ona jest czarownicą.
Ma mały nos i zbyt bladą skórę.
I znamię na szyi. Tamtędy wchodzi diabeł.
To dla nas próba. Ona wodzi nas na pokuszenie.
To podstęp:
powiemy, że nienawidzimy zabijania i szlachta nas pozabija.
Ona zmienia Rosję.
Nie wybrał jej Bóg.
Aha, czyli go pamiętacie!
Boga.
A zachowujecie się tak, jakbyście czcili szlachtę.
Ona nas nie uwolni.
Należymy do nich, choć nie mogą nas zamordować.
Gdy mogą cię zabić, wiesz, że jest szansa na koniec.
Optymistyczne spojrzenie na sytuację.
Pozwólcie, że was uwolnię
od strachu, do którego się przywiązaliście.
Wieczne potępienie.
Znacie?
Skoro już wszyscy tu jesteśmy, szybko zrekapituluję.
Jeśli sprzeciwicie się mnie i carycy,
którą Bóg utrzymuje przy władzy,
to zostaniecie strąceni w otchłań piekielną.
Niezmiernie gorące fale ognia
zaleją wasze ciała
i wtargną do waszych płuc,
aż ugotujecie się żywcem od wewnątrz.
Szarańcze wejdą
w każdy otwór
i wwiercą się w wasze mózgi,
i będą drapać wasze oczodoły.
Nie będzie końca.
Nie będzie początku.
Będzie tylko cierpienie,
gdy nóż będzie przecinać waszą piętę Achillesa,
a rozżarzony pogrzebacz
wbijany będzie w wasze dupy
o każdej pełnej godzinie!
Aż...
A, zaraz.
Nie będzie żadnego "aż".
Bo to się nigdy nie skończy.
W piekle czas nie istnieje.
Mogę się mylić.
Niektórych z was pogrzebacz ominie,
ale warto być gotowym na wszystko.
Albo możecie wypełnić Jego wolę
i poprzeć carycę,
która trudzi się dla dobra Rosji.
Wasz wybór.
Cokolwiek zrobicie,
On się dowie,
albowiem On wie...
wszystko.
- Dobrze wyglądasz. - Przestań.
A ja?
- Zjawiskowo. - A, właśnie...
Nadal możesz się ze mną pieprzyć. Powinieneś.
- Jesteśmy małżeństwem. - Kocham Marial.
- Ja dawałam dupy i tobie, i Piotrowi. - Często przy mnie.
Żebyś wiedział, że jesteśmy w tym razem.
Mężu.
Ty suko!
Dziękuję.
Czasem trudno mi w małżeństwie, a potem...
tańczymy.
- To proste. - Owszem.
Nie cieszysz się, że nie splamiłeś krwią rąk i duszy?
Szczerze mówiąc, jestem spokojniejszy.
Teraz...
Jestem szczęśliwy.
Właśnie.
Pani, wytłumaczę tylko,
że widząc cię w opałach, chciałam to zakończyć,
ale twoja śmiałość mnie oszołomiła.
Symulowałaś.
Chyba przekonująco.
Dobra z ciebie kłamczucha.
Dziękuję.
Nie musisz mi ufać.
Z czasem zrozumiesz, że wspieram Rosję.
W głębi serca wiem, że zrobiłam coś dobrego. Tego tylko pragnę.
Jasne.
Królowie!
Obłęd!
Do kurwy nędzy!
- Co? - Mam prośbę.
Mów, jasne.
Wkładałyśmy sobie nawzajem cytryny.
Skołujesz lek od Vinodela? Nie dla mnie.
Dla kogo?
Byłoby wesoło, gdybyś go poznała.
- Wciąż nie rozumiem. Nie zabiłeś go. - Nie było cię.
Naprawdę byłeś bardzo nieobecny.
Trudno było zmienić zdanie co do Simitza? - Tak.
Ale jestem dobrym mężem i go nie zabiłem.
Szczęśliwa żonka, szczęśliwe życie!
A ty dlaczego się wtrącasz, koronowany blond eunuchu?
Cieszy mnie to ciepłe przyjęcie.
To proste: bo królowie wolą królów
od chłopek z tapetą na twarzy.
Piotrze, jednak go zabijemy.
Nie wiem. Może ona ma rację, że to bez znaczenia.
Krew przelana teraz nie wymaże przeszłości.
- Pierdolisz! - Popieram. Trzeba się zemścić.
Skupmy się na koniu, dobrze?
Powinniście go podniecić,
żeby zerżnął klacz i spłodził superkonia dla mojego syna.
- A nikt palcem nie kiwnie! - Popatrzę na niego. Zwykle to działa.
Załatwię sprawę, Piotrze. Wierz mi.
Muszę wziąć nasze afrodyzjaki. Dla konia.
A tobie jak stanie?
Sprawa wciąż jest nierozstrzygnięta. Mamy plan?
Tak. Ale co z twoim wzwodem?
Dam radę, przyrzekam.
Gdy będę odprężony.
Kiedy przekabacę Piotra, chuj mi stanie. Na bank.
- Poczułem ładny zapach. - To ty!
Kiepsko to wygląda.
Lekkie zakażenie. Pugaczow przeżyje karaluchy.
Jestem Marial.
Ukradnie lek na twoje plecy i będę mogła cię dosiadać.
Byłoby miło. Intymnie.
Dźgała cię. Zastanawiałam się, co się z tobą stało.
Chyba ty jedna. Pijesz?
Chcesz jutro iść ze mną na konferencję?
Nie, dziękuję. Wykończyliby mnie.
- Skurwiele. - Tak właśnie.
On to potwór, a ona mu dorównuje. Pijesz?
Nie mam innych planów.
- Musisz obserwować Hugona. - Robię to.
- Czemu grasz zwolenniczkę Katarzyny? - Nie gram.
Wierzę w to, co próbuje tu zrobić.
Jako kobieta zmieni dla nas wszystko!
Kurwa, dobre!
Dałbym się nabrać, gdybym nie wiedział, że to ty.
- Piotr musi zabić Simitza. - Wiem.
- Inaczej nie będzie mógł żyć. - No wiem.
- Musimy mu pomóc. - Zgadzam się.
- Może byśmy się poruchali? - Nie.
Jakiś ty okrutny! A przez to - jeszcze atrakcyjniejszy.
Nie możesz spać?
Ja nie mogę.
To tak jak ja. Może to znak, żebyśmy się pieprzyli?
Jesteśmy w tym mistrzami, powinni nam płacić za pokazy.
Zabawne i prawdziwe. Ale seksu nie będzie.
Dlaczego?
Ona zawsze jest we mnie. W moich kościach i krwi.
To by było niewłaściwe.
Można robić dwie rzeczy naraz.
Możesz ją kochać i jebać mnie. A ja mogę być wobec niej lojalna.
Trudno jest toczyć wojnę z samym sobą.
Przypominam sobie, jak cię rżnąłem, aż wypadł ci kolczyk i...
Czuję ból w piersi.
Ustąp więc i wejdź we mnie.
Nikt się nie dowie.
Ja po prostu nie chcę.
Mam przejebane.
Wszystko, co było moje, teraz należy do kogoś innego.
Czuję to samo.
Wciąż jesteś dziewczyną, dla której wszedłem na drzewo.
A ty chłopakiem, dla którego kopnęłam psa.
Dostał najlepszy szwedzki środek.
- Jaki? - Zaczekaj.
Grigor! Hugo je przygotował.
A i owszem.
Zaproponujesz coś, co nic nie da?
- Pierdol się. - Żałosny sposób powiedzenia: "Nie mam".
Wczoraj widziałem Simitza.
Uśmiechnął się drwiąco na twój widok.
- Co? - Uśmiechnął się.
I wydał odgłos jebania.
Co, kurwa?
Piotrze! Zaczyna!
Trzeba to zrobić. Już mamy plan.
Ja pierdolę, patrz!
Dość mam chłodzenia głowy.
Jebią się!
Tak, dość.
I...
Załatwione!
Świetnie. Dobra robota. Grigor, chodźmy.
- Dokąd idziemy? - To rosyjska sprawa.
Dzięki, Hugo. Spierdalaj.
Nie cierpię tu być.
Kurwa!
Dzień dobry. I co?
Sama zobacz.
Witajcie. Miłego dnia.
Teraz boją się nie szlachty, a ciebie.
Raczej gniewu bożego.
Zatłuczenie pałami przez szlachtę to pikuś
w porównaniu z wiecznym potępieniem.
Nie będą mówić swobodnie, bo ich przeraziłeś!
- Kupców już masz. - Co zrobiłaś?
Detale, detale. Dość powiedzieć,
że nowe idee mają już we krwi.
Dobrze, nie dociekam.
Boję się, że nikt tu w nic nie wierzy.
Stali się przeciwni zabijaniu. Zobaczyłam to w jego oczach.
- Rozegraliśmy ich. - To było:
"Dobra robota, dzięki"?
- Ja to tak zrozumiałam. - Zabawne. No dobrze.
Szlachta to niewiadoma.
A stanowi 2/3. Jak sądzisz?
Ja nie sądzę. Wolę wiedzieć. A wiem, że nie wiemy.
Więc wybory będą ryzykowne.
Polowanie na bobry?
A jeśli wygram, wyjdziemy stamtąd i okaże się, że mój mąż ściął Simitza?
To zwycięstwo czy kpina?
- Myślisz, że to zrobi? - Nie.
Ale jest ryzyko.
Więc?
Lubię, gdy jesteś nieprzenikniona. Co za dramatyzm!
Jakże podniecającą dyskusję odbyliśmy wczoraj. Hura!
Przejdźmy do pierwszej sprawy, którą chciałabym proklamować.
Zakaz zabijania?
Dużo by mówić!
Przejdźmy dalej.
To była tylko rozgrzewka.
Wrócimy do tematu, gdy przeanalizuję wynikłe kwestie. Hura!
A zatem - pierwszy wniosek "Nakazu", który przegłosujemy.
To ekscytująca chwila dla nas wszystkich.
Wnioskuję, by każda wioska w Rosji,
duża czy mała,
biedna czy bogata,
miała własną małpę.
Urocze.
Głosujmy.
- Powinno wystarczyć. - Gardło czy serce?
Zawsze myślałem o oku.
- Oko, ładnie. Z bliska. - Właśnie.
Ale...
może go nie zabiję?
- Bez sensu. - Można by...
przywiązać go do drzewa, torturować, niech go szarpią zwierzęta.
Wracajmy każdego popołudnia przez miesiąc
i go rańmy, a potem zostawmy.
Czasochłonne.
- Fakt. - Ona się nie dowie.
Dopilnujemy tego.
W każdym małżeństwie są tajemnice.
- W twoim? - Nie.
Choć czasami bym chciał.
Dzień dobry.
Gdy zniknę, twoja żona będzie wiedzieć, że ty to zrobiłeś.
Nie będziesz musiał kłamać.
Dobry z ciebie druh.
Ale...
Nie tylko was wtedy ruchał.
- Po wszystkim jest miło i spokojnie. - To jest najlepsze.
Ten spokój jest...
Wspaniały.
- Gratuluję. - Mogłabyś przestać?
Małpa je szczury jak banany,
więc to krok naprzód, o jakim marzyłyśmy,
ryzykując życie i planując zamach na twojego męża.
Odejdź, proszę.
Mam ci coś do powiedzenia.
Czy wolisz, żebym nie mówiła prawdy?
Czy na twoim dworze nie ma swobody wypowiedzi?
Mów, jeśli uważasz, że jest to warte ujawnienia.
Simitza dziś nie było.
Zauważyłaś?
Idź do siebie.
To ważny dzień.
Twój oddany mąż na pewno szykuje ci kąpiel.
We krwi.
Jak zawsze cię wyprzedzam.
Co za dzień.
Tak. Wygrałaś.
Chyba tak.
Małpa w każdej wiosce. To zwycięstwo.
Zabiłeś go.
Grigor strzelił.
A ty?
Prześpij się.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober