- Мариел, Мариел. -Да? - Не размислувај за тоа.
Не размислувам.
- Ебаната Катерина! - Гледаш? Знаев!
- И ние сме во салонот. - Да. Знаете ли дали има млеко?
- Бестрага! - Извини.
Георгина е во станот, а Максим...
Имам чувство дека ова не е во ред пред детето.
Сe ќе биде во ред.
Да, се разбира дека ќе биде.
- А каде беше? - Замолчи и спиј, Максим.
ВЕЛИКАТА
ИЗБЕРЕТЕ ОРУЖЈЕ
- За што размислуваш? - За работата.
Морам да бидам поинаков водач. Да ме води мудрата глава, а не наивното срце.
Така јас работев секогаш.
Не сум веќе невеста-дете која ги презела нештата.
Да, потребни се мојот идеализам и говори, но и победата во битките,
па напредокот не се само блескави и минливи зборови, туку и камен и дрво.
- Многу си добра со зборовите. - Тоа е патолошки. Мора да престанам.
А ти? Какви се твоите мисли утринава, мажу?
Сол. Што би било ако и додадеш арома, на пример, лимон, мајчина душица
или можеби чоколада? Ете луда идеја.
Навистина.
И мислам дека не можам веќе да спијам овде.
Овде избодев човек. Ќе мора да спиеме во моите одаи. -Разбирам.
А се надевав дека ќе ве затечам како правите бебе. -Јас би сакал.
Ти не? -Почувствував кога Петар Велики во мене го всади Игор.
Чувствував жар во целото тело како да слетала комета во мене,
како пламен зад очните јаболка. Се онесвестив.
Кога си дојдов на себе, тој ми се смееше и почувствував мирис на сулфур.
Бестрага! -Изгледа дека дојде британскиот амбасадор.
- Џони е овде? Го обожавам Џони. - Дојде поради мене.
- Па, ќе дојдам и јас. -Смееш. - Звучи како да ми даваш дозвола.
Така ти се слушна. -Сигурно. Јас сум човек со огнена крв и намери,
- па правам што сакам. - Јас сум глава на државата
и се среќавам со некого за работа. "Со мене". -"Туше и туше муа".
- Ни едно од тоа не е збор. - Ми звучи прекрасно, како предигра.
- Одовде гледам дека Петар е напален. - Навистина сум.
Ќе го примам амбасадорот за половина час
- откако ќе го вразумам маж ми. - Прекрасно!
- Не? -Не. - Не.
Би можел да те земам одзади додека гледаш, знаеш?
Молежливото апологетско прашање го расипува предложениот настан. Па, не!
Се плашам дека немаше комети.
- Дојди набрзина да го поздравиш Џони. - Таква намера и имав.
- Ние двајца имаме едно правило. - Без дупење и убивање роднини?
Значи, две правила. Тоа и: Не мешај ми се во работата.
Знај каде ти е местото, а тоа е овде каде што се наоѓаш.
Овде сум и задоволен. Товарот на Русија е твој. Никогаш и не го сакав.
Сол настаната во тек на секс. За тоа би можело да има пазар.
- Петар! -Џони! - Слушнав гласини дека си мртов.
Не сум, но среќен сум
кога гледам радост и страв во очите на луѓето.
Некои мислат дека сум само дух што ги прогонува.
- Добре дојдовте, јас... - Танцувај со мене. -Каква ноќ беше таа!
- Ајде, ајде... - А сега долу!
Господа, ова е забавно и будалесто, но имам напорен ден.
Душо, ќе го почуваш Павел? Договори преселба во моите одаи.
И мислам дека женската школа те покани на Денот за избор на важни жени.
Се разбира. Тоа звучи одлично.
Утринава го јавав додека не почна да моли за милост.
- Ура! -Царице... - Забележавте. Колку убаво!
Седнете. Зборувајте. Како Русија може да и помогне на Англија денеска?
Слушав многу за вас. -Имам крв на рацете, мозок во главата,
а секој маж кој ме гледа, ме гледа со копнеж. -Боже!
Зафатена сум. Да престанеме со формалностите
зад кои вашата земја го крие апетитот за крв, пари и туѓа земја,
па преминете на главното.
Не можев да замислам како сте го надминале Петар, но сега можам.
- Американската колонија. - Војната за независност.
Не сакаме да се нарекува така. Тоа го викаме Неблагодарност.
Всушност е селска буна. Треба цврста рака.
Ги измачивме со последната рунда битки, но не ги победивме.
Во интерес на секоја монархија е да ја задуши идејата и сите кои не веруваат.
Што сакате од нас? -10.000 војници. Да ги совладаме бројно.
Еден напад треба да биде доволен. Пролејте крв по полињата.
Дисциплината нека им биде родот.
Зошто би го направила тоа? -Знаете ли за островот Менорка? -Покрај Шпанија?
Ваш е. Прекрасен е, го посетувам двапати годишно
и гол во морето јадам портокали. Нема ништо подобро.
Тоа ми се чини недоволно.
Додајте и пријателство со најголемата европска сила,
што Русија често го бараше. Ура!
Штета!
Ова е за вас добра прилика. Гледам дека сте мудра.
Добро сте забележале. Ќе размислам за тоа. Може да одите.
Оставете ја чашката.
Стави го ова под јазикот. Жолч од скотна дабарка.
Ќе ти ги отвори јајниците како Исусовиот гроб третиот ден.
Не знам дали сум спремна да останам пак трудна. Имам работа.
Наследник во резерва? Секогаш има сигурност во бројноста.
Освен тоа, Петар конечно откри дека има дарба. Татковство.
Нека биде зафатен за да можеш да работиш.
Секогаш ја користиш ситуацијата, нели?
Ја изразувам љубовта со обѕирни постапки, да.
Ти си примерот за новата јас.
Англија сака услуга, ја нуди Менорка за војска во Американската војна.
Американскиот амбасадор е овде. Но тие не се земја,
па зошто се нарекува така, бестрага? Подобро речено, типот од Америка дојде.
Фасцинирачки. -Најдобро е да ги држиме далеку еден од друг.
Русија!
Подај ми пире од домати.
- Максим! -Имаше масакр. - Одам.
- Нема да одиш! -Што? - Ти забранувам да одиш!
Не искушувај го моето трпение, жено! -Максим!
- Го чуствувам неговиот мирис на тебе. - Вистина? Навистина е така.
Зашеметувачки мирис. Морам да бидам пољубезна кон него. Фала.
- Ако заминеш... - Здраво, забавувај се денеска.
Таа од тебе прави будала на дворот.
Тешко е да се сосредоточиш на благослов покрај мажи на колена.
За тоа постојат моите молитви.
Помогни ми со Катерина. Оди кај таа гнасна кучка
- и вразуми ја малку. - Би ти советувал повеќе трпение
и помалку простатилаци. -Моментално и се допаѓаш, тоа ли е? -Да.
И мене ми се допаѓа. Црквата мора да и е пријателка,
па и таа ќе и биде пријателка. Почекај ја својата прилика.
- Биди на дворот, работи на својот брак. - Не можеше да одолееш, нели?
Растете заедно како пар, а кога ќе му се спуштат јајцата, ќе прославиме
- и ќе го пуштиме во воена академија. - Смешно. Разговарај со Катерина!
Мариел, кога еднаш ќе влезеш во нечие срце, создаваш незаменливо место.
Нека ја почувствува празнината и ќе ти се врати. Не чепкај по раната.
- Имаш право, се разбира. - Секогаш имам право. Тоа е дарба.
Само малку ќе издишам.
Ви велам, царице, оган имам во крвта, а солзи во очите кога зборувам за тоа.
Ние, народот, да одлучуваме за своите животи, народот создава заедница
и создава блескава визија за општеството што го сака.
Се собираат и си ги остваруваат своите желби, највисоките вредности.
"Ние, народот." Тоа е како голем експеримент. -Токму така.
Ве гледав како овде се обидувате и не успевате. -Јас...
Вашиот идеализам блеска,
но да го ослободите народот од стотици години мантра "Тоа се прави вака",
тоа е ебано тешко. -Значи, моите неуспеси се простливи?
Тие се благородни. А откако ве запознав, знам дека ќе успеете.
- Го имате она нешто. - Навистина го имам. И јас ќе успеам.
Ми се допаѓа што сакате да создадете сојуз меѓу страсниот идеализам
- и практичната уметност на... - Решавањето на работите. Така велиме.
Токму така! И јас се занимавам со уметноста на решавањето на нештата.
Може ли да застанам малку? Толку сте убава што ми одвлекувате внимание.
- Ми треба момент со тоа. - Јавете ми кога ќе бидете готов.
Проклетство, не сум готов.
Но за мојот народ морам да барам заеми и снабдување со оружје од Русија.
Ни зададоа голем удар, а и ние ним. Ни недостига оружје,
но ние сме на работ на ебаната победа.
Добро, а би сакале ние да ве снабдуваме?
Нам, на народот, би ни било многу мило.
И потоа Русија и Америка ќе бидат поврзани засекогаш.
Извинете, згодна личност, ми треба момент. -Очигледно е дека сум зафатена.
Не ми е гајле. Ми должите! Овде седите поради мене, а сега го сакате,
тој ја дупи мајка ви и ја убива, а јас сум таа што е казнета?
Извинете, амбасадоре. Се обврзав кон душевно болните во Русија.
Да го испочитувам тоа. -Достојно за восхит! Ако им насочите светлина в очи
се смируваат. -Ќе се обидам ако излезе од контрола.
Во најлош случај, ги смирува добар ќотек.
Ти требаше нешто? -Да склучиме заебан мир! -Не може. -Жал ми е.
Сакав да бидам мирна. И вие и јас знаеме
дека создавам незаменливо место во вашето срце и ќе сакате да се вратам.
Не сум го забележала тоа, туку ослободеност од откривање тајни
на личноста која потоа ќе ми го осакати и здроби срцето како ќе посака. -Да?
Тука сум кога ќе посакате, царице, не зборувајте ми за тоа. -Имам работа.
Нему му простувате, а јас добивам "Еби се!"?
Вие сте негова кукла!
Стражари, испратете ја Мариел далеку од моите очи. -Ама ајде!
Петпоставувам може да се согласиме дека мојот совет беше мудар? -Се согласувам.
Ќе кажам само уште еднаш. Ние, народот. Нели од тоа ви се распева крвта?
Со тоа ќе го започнат својот документ за основањето. Ни треба тоа.
Ние сме веќе основани. -А дали ни се важни тие трговци со дабари,
во споредба со Англичаните? Британците ќе победат, жедни се за крв.
Чашка крв и чашка чај. Би требало да се приклониме кон Британците.
Градење земја од ништо, од начелата на Просветителството,
без минато кое те влече назад. Сите мажи и жени се еднакви,
сите бараат среќа онака како што сакаат.
Штотуку слушнав одличен опис на анархија.
Британците се добри пријатели. Беа против нас покрај Шведска
и тоа ни наштети. Ако бидат наши соузници, никој нема да нe допре.
Можеби ќе ни треба нивна помош против Османлиите.
Што би направиле Американците за нас? Трговци со ракуни и фанатици.
Тоа е како култ. Нема централен авторитет да го ограничи лудилото
кое се јавува каде што луѓето се собираат во Божјо име.
Ќе им помогнеме. Орлов сигурно има мислење за тоа. Дали е тој...
- Не знам. Мислам дека си замина. - Ја напуштил каузата.
Никогаш немал 'рбет.
Во очите на Катја видов големо незадоволство по ноќта мината со него.
Повремено го гледав како мастурбира во капелата. -Доста, Арчи!
А што се однесува до оваа работа... Британците се многу лоши непријатели.
Одам да го најдам Орлов.
Лимон. -Портокал. -Не, туку опојна смеша од едното и другото.
- Тоа и малку јагула. - Неверојатно!
Аркадиј, ќе ми обрнеш малку внимание? -Тоа изгледа лошо.
Ебано смрди. Имам пробување на сол. Има место за ова.
- Ќе го поправиш тоа, Винодел? - Да. Медицината постојано напредува.
Црви. -Црви? Во мојот стомак?
Ќе го изедат некротичното ткиво и ќе бидете супер.
- Фасцинирачки. Може да гледаме? - Секако. Можеби две лажици.
Ебате! Види ги...
- Григор Пјотр Василиј Димов! - Максим, како си? Види ги овие црви.
Можеш ли, те молам, да се наведнеш, Григор? Пониско.
Што... -Морам да си ја бранам честа. Ќе се бориме во двобој,
- а јас ќе добијам задоволување. - Двобој! Фантастично!
Нема да се борам со тебе во двобој, Максим. -Што зборуваш?
Подигни ја ракавицата, Григор. -Не биди идиот. -Тој има 10 години. -11.
Ќе се видиме во шумата, глупаку.
Немој да го јадеш тоа! Никој не сака дебела жена!
- Што се случува? - Ме предизвика на двобој.
- Максим! -Да, душо? - Земи си ја ракавицата. -Нема.
- Крени си ја ебаната ракавица! - Нема!
Собери си ја ракавицата!
Ме скокотка. -Тоа е добар знак. Ако почне да врие, викнете ме.
Ќе имате само уште еден час живот.
- Каде замина Григор? - Во шумата, да вежба.
- Конкубино! - Курво!
- Види ми го стомакот, кучко! - Ја налути нашата сакана кралица.
- Барем да пукав во главата. - Се шегуваш? -Без ненадејни движења,
- може да заминат во белите дробови. - Никој не ти верува, Георгина.
Се надевам ќе ја видиш светлината што ни ја внесува царицата во животите,
мила Татјана.
Види го заебаниот Волтер како сее семе за уништување за сите нас.
Мислиш на сифилис? -Не, мислев на идеите, но изгледа има и сифилис.
- Каде е Катерина? - Отиде кај Орлов.
Треба да се врати по четвртиот ходник.
Добро. Што мислиш за ова?
- Многу трогателно. - Фала.
- Мислам дека му се случило нешто грозно. - Не мислиш дека заминал?
- Не, не би ме оставил вака. - Еднаш веќе те остави. -Имате право.
- Но тогаш се поздрави со мене. - Мислеше дека го изневерив. -Да.
Фала. -Не сте виновна вие. Едно е да се читаат сиве овие книги,
а сосема друго да се разберат и да се претворат во дела.
Мора да е тешко и да ве лути што се разочаруваат луѓето во вас,
што им се гледа на лицата, им се слуша во гласот, чувството дека губат надеж.
Не мислам дека се случило тоа.
Извинете, ова тргна многу лошо на чуден начин.
- Не сакав да го кажам ова. - Вознемирена си.
Ќе го најдам. Или ќе дознаам што му се случило.
Мислам дека едноставно заминал, Катја.
- Хуго? -Срање, извини. - Плачеш. -Тоа не е баш мажествено.
Стигнаа вести од Шведска. Заебан масакр. Здивена демократија.
- Мораш да наметнеш санкции. - Не можам, Хуго.
Овде видов Американец. Ебате, светот е во пламен.
Колку возбудлив човек и идеја. И ти порано имаше љубов кон идеалите.
Да, порано беше така.
Заштити се, склучи сојуз со Британците или и ти ќе плачеш во туѓ ходник.
Додека ти недостигаат сирењата, со страв дека нема да го видиш Стокхолм.
Жал ми е. А зошто всушност изгуби ти?
Искрено? -Да. Заборави на лажните солзи за момент. Искрено.
Добар потег! Искрено, поради искреноста. Тоа ме зафркна.
Верував во добрината на сите,
очекував благодарност за моќта што им ја давам врз животот.
Не го контролирав тоа, не се правев паметен,
едноставно верував во заебаниот народ.
- Срамно е кога ќе го кажеш тоа на глас. - Не е срамно.
Тоа значи дека си имал добро срце. Можеби и предобро.
- Сега се солзите вистински. - Да.
Ќе одам за да се исплачам малку. Извини.
Тажниот мал Швеѓанин. -Елизабет, ќе ги поканиме на вечера двајцата амбасадори.
- Мислев треба да ги држиме разделени. - Дали е тоа забавно?
12 чекори. Почнувајте!
Еден, два, три, четири, пет, шест,
седум, осум, девет, десет, 11, 12!
- Му пукам преку главата. - Инстинктивно пукаш во висина на маж,
тоа му е предност.
Мала мета. И тој е дете, кој знае што ќе направи во моментот.
- Подобро да бидеш подготвен на сe. - Подготвен сум. -Не дупи ми ја жената!
Бестрага! -Тоа беше прекрасно. Павел се насмеа.
Прекрасно, го виде првиот двобој. Тоа се моменти меѓу татко и син.
Прв двобој, прво убиство, прво дупење покрај кочија,
прв фазан во сос од грозје.
Можеби треба да разговарам со малечкиот. -Одеби! Ова го мораш!
Не сакаш да го убиеш малиот давеж. Обиди се да ме погодиш во раменото.
Вистина? -Да, можеби левото рамено. Павел го хранам на десното.
Чудно, еднаш сонував дека си се обидел да ме убиеш. -Вистина? Јас...
Григор! -Здраво! -Кој ѓавол правиш? Нема да одиш на дуел со него!
- Двобој е, ме предизвика. - Мораме да вежбаме. Одеби, ако може.
И ако не може, сепак одеби!
- Го држам Павел! - Заебана... -Доста!
Мариел, одеби! Подоцна ќе разговараме.
Зошто сите не се убиете меѓусебно? Баш би го сакала тоа.
Добро, да се вратиме на вежбањето.
- Не знам дали можам да спијам овде. - Што? Зошто? -Поради птиците.
Мајка ми ме ставаше во кафез со птици. Се боревме за лебот. -Во кафез?
Луѓето мислат дека канаринците се слатки, но тие се чудовишта. -Добро.
- Слушна за двобојот? - Сега го забранив. -Што? Не!
Тоа е архаичен начин за решавање несогласици.
Иако твојата желба за напредок по малку збунето ја одобрувам,
не мора да се смени сe во Русија.
Би дозволил Григор да го убие Максим?
Повеќе би се грижел за Григор. Максим е непредвидлив.
- Но ова го правиме за Максим. - Тоа е апсурд, но продолжи, за забава.
Жена му јава друг маж во салонот пред еднаквите на него.
Мора да се соочи. Кога ќе биде готово, може да продолжат, а сите,
посебно тој, ќе си ги задржат честа и достоинството.
А тие тројцата ќе продолжат како порано. -Ќе го забранам тоа.
Грешка! -Го зедов твоето мислење предвид и го игнорирав.
Во Русија единствен излез од бракот е смрт.
- Интересно. - Смешно. -Фала.
- Како изгледам? - Прекрасно. -Ебано прекрасно!
Двобојот спречува илјадници убиства на сопружници годишно.
На благородниците им треба здивнување за царските каприци.
Им дава моќ врз животот и е добар почеток на денот. Коцкање, кафе,
- "фоа гра" натопено во "Блади Мери". - Го забранувам. Веќе го забранив.
- Напиша "се казнува со смрт"? - Не.
Ако не пишува "се казнува со смрт", ќе го занемарат.
- Петар? -Да? -Не го уби ти, нели? - Ќе мора да бидеш попрецизна.
Орлов. -Заборавив на Орлов. Не, посакувам да го убиев, но не.
Ме лажеш? -Не! Тој мал млитав серко се обиде да ме убие двапати.
Па, ако го убиев, а не го убив, постојано ќе се фалев со тоа.
Ќе напишев поема за тоа и Велементов ќе ја рецитираше на висок глас.
Да, во ред. Значи, навистина само си заминал. Колку чудно!
- Како слабак. - Да, како слабак.
- Амбасадору. - Џони, да пиеме. -Да.
Придружи им се на жените на амбасадорите.
Сте го запознале нашиот втор гостин. Г. Гловер, американскиот амбасадор.
- Г. Гловер, ова е г. Џони Квирктон. - Во ред. -Господине.
Дами...
Сигурна сум дека ќе заборавиме на недоразбирањата и ќе ужиаме.
- Сите ќе умрете, серко. - И вие исто. -Господа!
Се шегувам. Мило ми е. Прекрасна шега е што се нарекувате амбасадор.
Ве молам седнете.
Ви посакувам добре дојде. -Да. Заебаното мени е катастрофа, жено.
Фрлете го. Прво телешко и смокви, па гулаб на скара,
а потоа го прпелате во сол со лимон и рузмарин. Да, сол со арома.
Па пржите маслинки и леб комбинирани со инчуни и путер. Ура! -Ура!
Фала, душо. Секогаш се трудиш да ја подобриш земјава. -Двајцата исто.
- Ура! - Ура!
Мора да речам дека сте прекрасна, блескате однатре и однадвор.
Тоа не беше предизвикано со ништо, а и по малку претерано.
Не сакам да речам дека не сте убава. За мене сте малку пребледа, но...
Дали ви спомнав дека Менорка е прекрасна?
Малку шарм, може?
Не. -Како мислиш? Сигурна сум дека сме поканети. Викни ја Катерина.
Ти кажав дека не сме поканети.
Слушај, чувару.
Најдобра пријателка сум на царицата и само малку се скаравме.
Таа не мислеше така. -Рече да ве тргнам, ако треба и силум.
- Дојдов од љубезност. Неверојатно! - Ова беше баш понижувачки.
Ова е сол со лимон. А ова со рузмарин.
И јас би сакала малку од тоа.
Па спушти се и на колена, ако сакаш.
Не дозволувај и да се приклони кон Америка, а против монархијата.
Сигурно не го прави тоа.
Да бидеме јасни, сега војувате за мојата наклоност.
Не сум сигурна во која насока тежнеам. Нека почне битката.
Па, ако се идеите оружје, не се плашам од војна.
Дами и господа, за Соединетите Американски Држави. -Тоа не е земја!
- "Да живеат" САД. Иднината стигна. - Добро, фала.
За Русија и нашата Катерина Велика! Ние создаваме просветлено општество
кое може да се мери со секое. Таму нe водат нејзината сила и идеите. -Ура!
- Ура!-Ура! - Хуго, седни!
Волтер, прочитав сe што сте напишале.
- Се разбира. Повелете и друг пат. - И тоа ми го заеба животот!
Ја изгубивте земјата како што малото момче испушта играчка,
- а сега... - Серко! -Хуго!
Тоа е битка на идеи, жено. -Духовито.
Искрши го, Хуго!
Господа, малку пристојност! -Во САД обожуваме страст. Тепачки, дупење,
богатство, живот. До срж!
Одлична идеја! Испечете малку коскена срж. Ќе додадам сол со лимон.
Лизи, ова е лудило. Зошто ја прими таа пизда?
- Сака да и станеме непријатели? - Тоа не е она што го сака.
Значи, си игра со мене. Не може така. -Што ти треба?
Да заминам со срцето на таа пизда во куферот и со 10.000 војници.
Тогаш понуди на масата нешто што би усреќило жена. -Мојот голем патлак?
Имаш нешто во окото, токму овде.
Ова е аукција, наддавај.
Американската трговија ќе ја засени англиската.
Пријателството со нас ќе ве ослободи од оваа болест наречена Европа.
Болест? Тоа е сурово. А тоа е наша колонија, според тоа, и наша трговија,
па секако, ќе и ја дадеме на Русија нашата наклоност во тој однос.
Тоа е само нагаѓање кој ќе победи, нели? За мене.
Што ќе добијам веднаш? На пример, чув дека Ибица е убава. -Ибица, може.
И сите Балеарски Острови.
Види ја Катерина. Како мушичка е што ја привлекува светлината.
Вид на маж кој едноставно сакаш да го јаваш. Спој на животно и филозофија.
Џони, Дабару, ќе дојдете утре на двобојот?
Утре нема да има двобој. -На прогласот му додаде "се казнува со смрт"?
Ќе додадам. -Бестрага! Сите ние овде сакаме двобои, нели?
- Ура! -Ура! - Ура! -Седни!
Народот го кажа своето, а ти го сакаш народот. -Григор, смири се со Максим.
- Григор, седни! -Петар! - Ова е само жива дебата, господа,
а царицата сака кога ние, Русите, учествуваме.
- Морам да ја видам Мариел. - Мораш така поради малечкиот.
Не можеш да се препуштиш на туѓиот каприц. -Можам, како сите
- и секогаш, тоа е тоа. - Тоа е разочарување!
Може ли да те видам малку насамо, душо?
Што правиш?Јас ги вршам работите за Русија. Можеш ли да бидеш... -Да?
Попустлив и послушен? -Не, освен ако ми го откорнеш срцето
- и го закопаш длабоко. - Кажав дека имаме едно правило.
Се согласи. -Нема да ја заебеш Англија за новопечена колонија
која јаде недефинирани месни производи во леб на улица,
а еден од нив те голта со очи.
Ме соблекува и ми прави болни и сензуални работи со очите,
тоа е поточно. А сега одеднаш те интересира Русија.
- Каде беше тоа кога ја водеше Русија? - Јас... -Ја водеше.
Не завршив. Кога лошо ја водеше Русија!
Гатачката за брак кажа, непромислено искалување го разорува бракот.
Јас сум среде лукава стратегија, сложена и прекрасна,
тебе би те збунило колку е досетлива, па и самиот опис.
Па не мешај се! -Не. Мораш да ги натераш на примирје,
нека одредат датум за битка, нека се наоружаат и нека се борат,
- нема да им се мешаме. -Поинаков план! - Да те оставам да закашкаш?
Тоа не е љубов. -Да го пуштиш другиот да живее како сака, тоа е љубов.
Тогаш мораш да разбереш дека двобојот е свет за мене и за другите.
Што ми рече татко ми по првиот двобој? -Нешто лудо. -Не.
"Маж кој се соочува со смртноста, својата и на друг маж,
ја вкусил горчливата сласт на животот во задниот дел на грлото,
па секој здив понатаму ќе му биде здив на благодарност и сомилост." -Бестрага!
Рече дека необичниот потег на фрлање нож во грлото на противникот
бил горд момент за таткото, посебно зашто веќе го застрелав во окото.
Добра приказна. Морам да се вратам.
Г. Гловер, сакам да слушам уште за промените што ги воведувате.
Максим. Може ли да поразговараме малку?
- Не мора да го правиме ова. - Не се согласувам.
Знам како е кога ја гледаш жена ти со друг.
Болно е, тажно и понижувачки.
Бев типот на дворот за кој сите знаеја дека е рогоносец. Но има излез.
Никој не е ничиј сопственик. Сакаме кого сакаме и живееме со последиците.
Најдов мир во тоа. -А сите на дворот мислеа дека си жална мала кучка
- и ти се смееја. -Слушај... - Ќе се видиме на тревата.
Ќе те убијам, мало... -Ќе те застрелам меѓу очи, ќе ти седнам на глава,
ќе јадам колачи и шлаг, додека кучињата ти го јадат мртвиот анус!
Добро. Мртов си, малечок!
- Не можеш да го убиеш, Григор. - Можам. -Смири се.
Ти треба секундант. Можеме да изнајмиме.
Двајцата ќе се промашат, ќе направи 40 чекори. Двобојот ќе се одржи,
- сите ќе се забавуваат и ќе си одат. - "Кучињата ти го јадат мртвиот анус".
- Мајко мила! - Заебаните деца денес!
Ќе смениме сe, пријателе. Па и како се пишува "колоур".
- Не би се осмелиле! - Ќе го изоставиме "у" од зборот.
"Румор", "тумор" и "хумор". Без "у". Остануваме само ние. -Прекрасно!
- Нели, Џони! -Серко! - Подгответе се, зашто доаѓа иднината,
а се вика Соединетите Американски Држави. -Оваа искреност е заморна.
- Ние ја викаме страст и оган. - Мене ми се допаѓа така.
Во ред. Ја нудам Ибица, сите Балеарски Острови и милион фунти,
- а вие ќе ми дадете 10.000 војници. - Тоа звучи добро.
Амбасадору Гловер, што можете да ми понудите? -Промена.
Каков серко!
- Што ми правиш? - Што?
Твојот поглед ми кажува дека сакаш да ме фрлиш, да земеш острица,
да ми го расечеш фустанот во еден потег, да ми го тргнеш од телото
и да се забиеш во мојата мокра пичка.
А можеби сум сфатила погрешно. Малку сум кратковида, па...
- Мислам дека си неверојатна. - Не кажувај го очигледното, Велементов.
- Под чест ти е. - Извини, јас...
Гледам дека некогаш си бил убав, но сега те разориле тагата и алкохолот,
а јас го обожувам тоа.
Ебате животот!
Не приклонувајте се кон нив. Знам дека не сакате. Ви гледам во очите,
како и бројните забавени попладниња за водење љубов.
Значи, очите мораат да ми се смират. Го сакам најдоброто за Русија.
Го знам вашето срце, го гледам.
Порано срцето можеби ме водеше, но веќе не.
Кажете ми, мислите дека можете да победите во војната?
Нивните војници и залихи се на крај. Сега се исцрпуваат.
Без засилување, Британците ќе мораат да се предадат за осум недели.
Осум недели.
Продаде малку сол? Жените беа благо заинтересирани
- додека ти ги голтаа прстите. - Склучи договор?
- Веројатно не со продавачот на дабари. - Утре ќе завршам, но не те засега тебе.
Мислам дека вечерва имаше љубомора. -Ти или јас?
- Искрено, мислам на двајцата. - Љубовта е моќна.
И моќната болка кога ќе разбудиш туѓ интерес. Тој не е искрен.
Да го сакав, ќе го имав. -Јас би ги имал нивните жени, но не ги сакам.
А ти... -Што? -Се обидуваш да ме разгневиш. Тоа ми се допаѓа.
Не сум твоја кукла. -Што? -Многу ти простив и сега ја имаш целата моќ.
Немоќен сум зашто те сакам. Се обиде да ме убиеш, а јас не направив ништо.
Кога падна, дали мајка ми изгледаше среќно? -Не отворај стари рани.
- Имаш право. - И кој ја има целата моќ?
Тој што згрешил и знае дека никогаш нема да престане да плаќа,
но со задоволство плаќа, или оној кому му било згрешено
и има стап со кој постојано го тепа другиот?
Помогни ми да заборавам.
Рано е. Да се вратиме в кревет и да заборавиме сe?
Сакам да гледам како крв ти тече од очи додека се спушташ во пеколот. -Боже!
Нема да се борам. Имам секундант.
- Добро, страшливецу. - Знаеш што, можеби...
Ако заврши обложувањето, да ја одржиме традиционалната здравица
и да почнеме со двобојот.
Бог сите мажи и момчиња ги дочекува со отворени раце.
Враќањето кај него е враќање дома.
Да заминеме одовде со чест, вратено достоинство и радост.
Ура! Одлична здравица, Арчи!
Да пукаме!
Еден, два, три, четири, пет, шест, седум...
А да разговараш со Катерина за тоа да и прости на Мариел?
- Заеби ја Мариел! Таа не ме сака. - Сите те сакаат. -Тоа е вистина,
- често го користат зборот затрескан. - Само да кажеш нешто во нејзина корист.
- Не можам. Григор, не биди нелојален. - Ја љубам. -Ни сентиментален.
Љубовта кон неа ќе вене како што вене таа. Љубовта кон мене е вечна.
Се согласувам само со делови од тоа.
- Срање, тоа не е добро. - Какви се шансите да се случи тоа?
- Смолни? Што се случи? - Григор имаше секундант.
Погоден е во око на 40 чекори. Грозно, но на некој начин импресивно. -Кој?
- Што се случи? - Победив. Ќе се видиме дома.
Другиот е мртов? -Да ја подигнеме границата за двобои на 12 години.
Мислам дека тоа го научивме денеска.
Ова место!
Ќе кажеш нешто значајно, нели? Би го прескокнала тоа, ако не ти пречи.
Боже мили! Не се молам, олабави!
Амбасадорите ве чекаат.
Да. Колку ќе треба војската да им стигне на Британците во Луизијана?
- Проценивме околу шест недели. - Шест? Во ред, фала.
Испратете го.
Џони! Ти се допадна вечерата?
Беше прекрасна, но цела ноќ бев буден поради заканите на англискиот јазик.
Војската може да дојде за десет недели, нели, Велементов? -Да, десет.
- Десет? Се надевав на шест недели. - Можеме и девет, нели, Велементов?
Се колнам, за девет недели.
Русија има монопол врз трговијата со рубарбара.
Моменталната цена е 20.000 по 35.000 см кубни. -Да, речиси како злато.
Сакаме цената да биде повисока од таа на златото.
Добро е да имаме трговија со највредната стока на светот. 24.
Ќе ми треба задолжница.
Имате добра намера? -Војската ќе биде таму за девет недели, ветувам.
Договорено. Прекрасно! Добро е.
Не ми е мило што е готово, беше забавно, но договорот падна. Ура!
- Одете и бранете си ги монархиите. - "Колор"? Заебани животни.
- Тоа го решивте добро. - Оваа игра изгледа е забавна.
Велементов, можеш да одиш.
Испратете го!
Г. Гловер.
Мило ми е што ќе ви кажам дека ќе добиете пари и залихи,
а тие ќе добијат војска, но се плашам дека ќе стигнат некоја недела предоцна.
Америка и Русија ќе бидат пријатели засекогаш.
Нe спојуваат напредните идеи и воздигнатиот народ.
Споделуваме оган во срцата за подобрување на целото човештво.
- Верувам во тоа. - И јас.
Заминувам, колебливо.
Па, мислам дека остана уште една работа меѓу нас.
Да?
- Значи, двобојот? -Слушнав. - Знам дека си веројатно лута.
Баш и не сум. Тежок е патот до промените, но имам план.
Освен тоа, го издупив американскиот амбасадор на масата, па сум весела.
Баш смешно. -Го направив тоа за нас и затоа што сакав.
Катерина... -Знам дека ќе бидеш гневен, со скршено срце и дека ќе боли.
Кој ѓавол? -Не е исто како дупење и убивање на родителот, но мислам
дека со ова делумно ќе се врати рамнотежата меѓу нас.
Бестрага! -Те боли, сфаќам. Но и ти сфаќаш.
Би требало да скршиш нешто.
Мајката негова!
Така и мислев.
Дали си добро? -Да, а ова беше само дупење, па...
Тоа е сe. Односно, на некој начин, паметно е.
- Жал ми е. Јас го направив ова. - И мене ми е жал.
Но продолжуваме. Секогаш продолжуваме.
Да, оваа наша љубов може да поднесе секаков товар.
- Ти си мојата голема љубов. - А ти си мојата.
- Дали беше добар? - Не многу.
- А мајка ми? - Не многу.
- Ќе се видиме подоцна. - Ќе се видиме подоцна.
Внимавај маж ми да не го убие американскиот амбасадор.
- Мислам дека си заминува. - Добро.
Се чувствувам одговорно, како да сум виновен. -Па и си.
Петар! -Што не е во ред? -Се дупела со некој друг. -Многу ми е жал.
Не знаеш како е кога замислуваш раце на друг маж на твојата жена.
- Тоа е измачување. - Не можам ни да замислам.
Кутрото малечко.
Ова ми е многу познато чувство. Правилно.
Фала, пријатели.
Добро сум. Во ред. Да го убиеме тоа копиле.
Серко! -Ви кажала? Зошто, бестрага?
- Не, па вие знаете да се тепате. - Нејзина идеја беше.
Што? Не беше нејзина идеја. Не. -Да.
- Ќе те изедам. - Јас ќе те...
"Проглас Забрана за двобој"
Тоа го реши одлично. Двајцата заминале среќни,
- а Русија уште посреќна. - Фала. Само што почнав.
- Го гледам тој поглед. Опасен е. - И? -Мене ми се доппаѓа.
- Се издупив со Гловер. -Со заштита? - Се разбира. -Фала Богу!
- Прекрасно! - Знаеш ли што ни треба?
Ние, народот, да бидеме во голема просторија
и да почнеме да ги решаваме работите. Заедно.
- Ќе ги сопреш ли? - Малку подоцна.
Добро е за нив да го исфрлат тоа од системот.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС