Marial...
- Nie myśl o tym. - Nie myślę.
- Pieprzona Katarzyna. - Wiedziałem!
- My też jesteśmy w salonie. - Tak.
Czy jest mleko?
- Kurwa. - Przepraszam.
Georgina jest u siebie,
a Maksym... nie wypada tak przy dziecku.
Wszystko będzie dobrze.
Tak. Oczywiście.
Gdzie to się było?
Zamknij się i śpij.
WIELKA. HISTORIA MIEJSCAMI PRAWDZIWA
WYBIERZ BROŃ
O czym myślisz?
O pracy.
Muszę być inną władczynią,
kierować się mądrą głową, a nie naiwnym sercem.
Ja zawsze tak rządziłem.
Nie jestem już młódką, która tu przybyła.
Mój idealizm i skłonność do przemów ma znaczenie,
ale wygrywanie bitew także.
Aby postęp nie był tylko drżącymi, ulotnymi słowami,
lecz budowlą z kamienia i drewna.
Masz gadane!
To patologiczne, muszę przestać.
A ty?
- O czym dziś rozmyślasz, mężu? - O soli.
Można by ją nasycić smakiem cytrynowym,
tymiankowym lub nawet czekoladowym. Odrobina szaleństwa!
Racja.
Nie mogę już spać w tej komnacie.
Dźgałam tu kogoś nożem. Śpijmy u mnie.
Rozumiem.
Miałam nadzieję, że nakryję was na robieniu dziecka.
Ja zawsze chętnie.
Czułam, kiedy Piotr Wielki włożył we mnie Igora.
Jakby coś rozdarło całe moje ciało,
jakby wylądowała we mnie kometa
i płonęła za moimi oczami.
Zemdlałam, a gdy się ocknęłam,
on się do mnie uśmiechał i pachniało siarką.
Rety.
Brytyjski ambasador chciałby cię widzieć.
Johnny tu jest? Uwielbiam go.
Przyszedł do mnie.
- Przyłączę się. - Tak, możesz.
Dałaś mi pozwolenie?
- To tylko wrażenie. - Na pewno.
Jestem mężczyzną zapalczywym, który czyni, co chce.
A ja jestem głową państwa i spotkam się z kimś,
kto ma sprawę do głowy państwa. Do moi.
Touchette i touchette-moi.
Nie ma takich słów.
Smakowita gra wstępna.
Nawet stąd widzę, że Piotrowi stoi.
Rzeczywiście.
Przyjmę ambasadora za pół godziny,
gdy poskromię nierozsądnego małżonka.
Cudownie!
Nie?
Nie.
Gdybyś zechciała, mógłbym wziąć cię od tyłu,
kiedy podglądasz.
Ten proszalny ton
pozbawia sugerowane zdarzenie dreszczu emocji, więc nie.
Komety nie było.
- Wpadnij się przywitać z Johnnym. - Miałem taki zamiar.
- Jedna zasada. - Nie rżnąć i nie zabijać krewnych?
Dwie zasady. To...
i nie wtrącasz się w moje sprawy.
Znaj swoje miejsce, które jest właśnie tu.
Całkowicie mnie zadowala.
Weź sobie brzemię Rosji. Nigdy mi nie zależało.
Sól o smaku seksu. Byłby popyt.
- Piotrze. - Johnny.
Krążą plotki, że umarłeś.
Żyję i cieszy mnie radość oraz strach
w oczach ludzi.
Niektórzy mają nadzieję, że jestem duchem.
- Witaj. - Tańczymy walczyka?
Cóż to była za noc!
Dalej, dalej...
I w dół.
Panowie! Jakkolwiek wesoło i głupkowato się bawicie,
ja mam dużo zajęć.
Kochanie, zajmiesz się Pawłem?
I zorganizuj nam przeniesienie do moich komnat.
W szkole chcą wybrać z tobą datę Dnia Istotnej Kobiety.
Oczywiście. Zapowiada się wspaniale.
Rano tak go ujeździłam, że skamlał o litość.
Hura!
Cesarzowo...
Zauważyłeś? Jak miło. Usiądź, mów.
Jak Rosja może dziś pomóc Anglii?
Twoja reputacja nie kłamie.
Krew na rękach, mózg w głowie, żądza w oczach mężczyzn?
No, no.
Jestem zajęta.
Porzućmy uprzejmości, które maskują apetyt twego kraju
na krew, pieniądze i ziemie innych. Przejdź do rzeczy.
Nie mogłem sobie wyobrazić, jak poskromiłaś Piotra, ale teraz mogę.
Amerykańska kolonia.
- Wojna o niepodległość. - Nie lubimy tego określenia.
Nazywamy to niewdzięcznością.
To bunt chłopski. Trzeba żelaznej ręki.
Dołożyliśmy im w paru bitwach, ale ich nie zniszczyliśmy.
W interesie każdej monarchii
leży pogrzebanie tej idei i wszystkich jej wyznawców.
- O co prosicie? - O 10 000 żołnierzy.
To nam da przewagę liczebną. Ostatni atak załatwi sprawę.
Podlejemy pola ich krwią, a wyrośnie dyscyplina.
Dlaczego miałabym się zgodzić?
Znasz wyspę Minorkę?
- U wybrzeży Hiszpanii. - Jest twoja.
Odwiedzam ją dwa razy w roku, by kąpać się nago w morzu
i jeść pomarańcze. Nie ma nic lepszego.
To nie wystarczy.
Dodaj przyjaźń i sojusz z największą europejską potęgą.
Rosja często o to zabiegała. Hura!
Szkoda.
To dla ciebie okazja. Widzę, że jesteś bystra.
Słuszne spostrzeżenie.
Zastanowię się. Możesz odejść. Zostaw filiżankę.
Weź to pod język.
To żółć od ciężarnej samicy bobra.
Otworzy twoje jajniki jak grób Jezusa trzeciego dnia.
Nie jestem gotowa na kolejną ciążę. Mam zajęcia.
Dziedzic i rezerwowy. Tak jest bezpiecznie.
Ponadto Piotr wreszcie objawił jakiś talent: do ojcostwa.
Niech się zajmuje dziećmi, a ty pracuj.
Zawsze coś kombinujesz.
Wyrażam moją miłość poprzez rozważne czyny.
Jesteś wzorem dla nowej mnie.
Anglia prosi o przysługę.
Chce nam dać Minorkę w zamian za żołnierzy.
Jest tu amerykański ambasador.
Oni nie są krajem,
więc dlaczego, kurna, tak o sobie mówi?
Lepiej powiedzieć: "Facet z Ameryki".
Fascynujące.
Niech się nie zetkną.
Rosja!
Podaj puree z pomidorów.
Maksym!
Masakra.
Wychodzę.
Nie.
- Co? - Zabraniam ci.
Nie nadużywaj mojej cierpliwości, żono.
Maksym!
- Czuć na tobie jego zapach. - Naprawdę?
Faktycznie. To urocze.
Muszę być dla niego milsza. Dzięki.
- Jeśli wyjdziesz... - Pa, miłego dnia.
Ośmiesza cię na dworze.
Pewnie trudno ci się skupić przed klęczącymi mężczyznami.
Od tego są modlitwy.
Pomóż mi z Katarzyną.
Idź do tej pierdolonej kurwy i przemów jej do rozsądku.
Doradziłbym więcej cierpliwości i mniej wulgaryzmów.
Teraz cię lubi, tak?
Owszem, i to mi się podoba.
Cerkiew musi jej sprzyjać, by ona sprzyjała cerkwi.
Bądź cierpliwa.
Zajmij się czymś. Popracuj nad swoim małżeństwem.
Musiałeś, co?
Rozwijajcie się jako para, a gdy jego jądra zejdą do moszny,
wydamy przyjęcie i wyślemy go do szkoły kadetów.
Zabawne.
- Porozmawiaj z Katarzyną. - Marial...
gdy raz zajmiesz miejsce w czyimś sercu,
to odchodząc, pozostawiasz wielką pustkę.
Niech ona poczuje tę pustkę, a wróci.
Nie rozdrapuj jej ran.
Oczywiście masz rację.
Jak zwykle. To dar.
Więc po prostu... odetchnę.
Pani, gdy o tym mówię,
krew płonie mi w żyłach, a do oczu napływają łzy.
My, naród, decydujący o sobie.
Ludzie wspólnie tworzący
piękną wizję upragnionego społeczeństwa.
Dyskutujący o swych życzeniach i najwyższych wartościach.
My, naród. Wydaje się, że to wielki eksperyment.
Tak właśnie jest.
Widziałem, jak bez skutku próbowałaś tutaj.
Twój idealizm jaśnieje,
ale wyprowadzić lud z bagna kilkuset lat utartych zwyczajów -
to cholernie trudne.
Moje porażki są wybaczalne?
Szlachetne.
Teraz, gdy cię poznałem, wiem, że zwyciężysz.
Masz w sobie to coś.
Mam. I zwyciężę.
Podoba mi się, jak próbujesz połączyć
pełen pasji idealizm z praktyczną sztuką...
...zapierniczania. Tak mówimy.
Właśnie.
Ja również angażuję się w zapierniczanie.
Mogę ci na chwilę przerwać? Jesteś...
rozpraszająco piękna.
Potrzebuję chwili, by...
Daj znać, gdy skończysz.
Bóg mi świadkiem, że nie skończyłem.
Ale interes mego narodu wymaga,
bym poprosił Rosję o pożyczkę i wojsko.
Przyjebali nam, a my im.
Brakuje nam broni,
ale jesteśmy o jeden pierdolony krok od zwycięstwa.
Rozumiem. I chcesz, byśmy was zaopatrzyli.
My, naród, bardzo byśmy tego pragnęli.
Wtedy Rosja i Ameryka
zwiążą się na zawsze.
Wybacz, przystojna osobo,
- ja na chwilę. - Jestem zajęta. Chyba widać.
Mam to gdzieś. Jesteś mi coś winna.
Siedzisz tu dzięki mnie.
Ale teraz go kochasz, choć zerżnął i zabił twoją matkę,
a mnie karzesz?
Wybacz, ambasadorze,
zobowiązałam się do opieki nad psychicznie chorymi.
Godne podziwu. Niekiedy wystarczy poświecić im w oczy, by się uspokoili.
Jeśli wpadnie w szał, spróbuję.
W najtrudniejszych przypadkach pomaga bicie.
- Chcesz czegoś? - Pogodzić się!
- Nic z tego. - Wybacz.
Chciałam to załatwić spokojnie.
Obie wiemy,
że zostawiłam pustkę w twoim sercu i chcesz, bym wróciła.
Nie zauważyłam takiej chęci.
Za to czuję ulgę,
że już nie zwierzam się osobie, która kapryśnie bawi się moim sercem.
Kapryśnie?
Ja wypełniam twoje kaprysy, cesarzowo!
Jestem zajęta.
Jemu wybaczyłaś, a mnie każesz spierdalać?
Jesteś jego pieprzoną...
chujonetką!
Straż!
Zabrać Marial...
poza granicę mojego wzroku.
Moja rada była roztropna.
Tak.
Niech sobie to powtórzę. My, naród.
Nie czujecie, że wasza krew śpiewa?
Od tych słów zaczną swój akt założycielski.
Nam też by się przydał.
My już jesteśmy założeni.
Obchodzi nas walka handlarzy bobrów z Anglikami?
Brytyjczycy wygrają, są żądni krwi.
Filiżanka krwi jak filiżanka herbaty.
Powinniśmy poprzeć Brytyjczyków.
Tamci budują kraj od zera, kierując się oświeconymi zasadami,
i nie wciąga ich bagno przeszłości.
Mężczyźni i kobiety będą równi
i będą mogli żyć, jak zechcą.
Całkiem trafny opis anarchii.
Warto trzymać z Brytyjczykami.
Gdy stanęli po stronie Szwecji, zabolało.
Przy takich sojusznikach nikt nam nie podskoczy.
Mogą się przydać w walce z Osmanami.
A co mogą dla nas zrobić Amerykanie?
Handlarze gryzoni i maniacy religijni.
Bardzo to sekciarskie.
Żadnej władzy centralnej,
która ugasi pożary obłędu,
wybuchające wszędzie, gdzie ludzie zbierają się w imię Boga.
Pomożemy im. Orlo wymyśli jak.
- Czy on... - Nie wiem.
Chyba wyjechał.
Porzucił sprawę.
W jego kręgosłupie zawsze brakowało szpiku.
Widziałem rozczarowanie w oczach Katii po spędzonych z nim nocach.
Zaspokajała się sama w kaplicy.
Zamknij się, Arcy.
Wróćmy do rzeczy.
Brytyjczycy byliby groźnymi wrogami.
Poszukam Orla.
- Cytryna. - Pomarańcza.
Nie, zajebista mieszanka.
Wyobraźcie sobie to na węgorzu.
- Wyśmienite! - Arkady...
podejdź tu, proszę.
- Źle to wygląda. - I cuchnie.
Robię próby z solą, idźcie stąd.
Pomożesz jej, Vinodel?
Tak, medycyna wciąż się rozwija.
Larwy.
Larwy? W moim brzuchu?
Wyjedzą martwą tkankę i będziesz jak nowa.
- Fascynujące. Możemy popatrzeć? - Jasne.
Włożę ze dwie łyżki.
Ja pierdolę, patrzcie!
- Grigorze Piotrze Wasylu Dymow! - Hej! Zobacz, larwy.
Mógłbyś się schylić?
- Niżej. - Co...
Muszę bronić mego honoru. Stoczymy pojedynek
i uzyskam satysfakcję.
Pojedynek! Znakomicie!
Nie będę się z tobą strzelał.
- Co? Podnieś rękawicę. - Nie bądź wiotkim fiutem.
- On ma 10 lat. - 11.
Widzimy się w lesie, gnojku.
Nie jedz tego.
Nikt nie chce grubej żony.
- Co jest? - Wyzwał mnie na pojedynek.
- Maksymie... - Tak, moja droga?
- Zabierz rękawicę. - Nie.
Idź po tę jebaną rękawicę.
Nie.
Idź po rękawicę.
- Łaskocze. - To dobry znak.
Jeśli zaczną syczeć,
wezwij mnie. Zostanie ci godzina życia.
Dokąd poszedł Grigor?
Poćwiczyć w lesie.
- Konkubina. - Dziwka.
Patrz na mój brzuch, kurwo.
Zirytowałaś carycę. Żałuję, że nie wycelowałam w głowę.
Jaja sobie robisz?
Bez gwałtownych ruchów, bo przejdą do płuca.
Nikt ci nie wierzy.
Obyś zobaczyła światło,
którym opromienia nas cesarzowa,
droga Tatiano.
A to kutas.
Wolter sieje ziarno zniszczenia.
Masz na myśli kiłę?
Popaprane idee. I kiłę też.
Gdzie Katarzyna?
Poszła do Orla. Wróci korytarzem czwartym.
Tak. Co ty na to?
Wzruszające.
Dziękuję.
Myślę, że spotkało go coś strasznego.
- Nie wierzysz, że wyjechał? - Nie. Nie zostawiłby mnie.
Raz już to zrobił.
Fakt.
Ale wtedy się pożegnał.
Myślał, że go zawiodłam.
Tak, owszem.
- Dzięki. - Nie zawiniłaś, pani.
Przeczytać książki to jedno, ale trzeba je zrozumieć
i wcielić w życie.
Na pewno czujesz żal i złość,
że ludzie są tobą zawiedzeni.
Widzisz to w ich twarzach,
słyszysz w głosach, czujesz, jak gnije ich nadzieja.
Wcale tak nie było.
Przepraszam.
Dziwnie się toczy ta rozmowa.
Nie chciałam tak mówić.
To z nerwów.
Znajdę go lub się dowiem, co się stało.
Myślę, że po prostu wyjechał.
- Hugo? - Kurde, przepraszam.
- Ty płaczesz. - To niemęskie.
To przez wieści ze Szwecji.
Cholerne masakry.
Demokracja oszalała.
Musisz nałożyć sankcje.
Nie mogę.
Widziałem tu Amerykanina.
Kurwa, świat płonie.
Ekscytujący człowiek i ideały.
- Kiedyś były też twoimi. - Tak.
Szedłem tą drogą.
Chroń się.
Sprzymierz się z Brytyjczykami, bo będziesz płakać w obcym korytarzu,
tęsknić za serami i bać się, że już nie ujrzysz Sztokholmu.
Współczuję.
- Co straciłeś? - Co?
- Szczerze? - Tak.
Daruj sobie te fałszywe łzy i mów.
Mocna jesteś.
Szczerze mówiąc,
to szczerość mnie zgubiła.
Wierzyłem, że ludzie są dobrzy
i będą wdzięczni za to, że dałem im władzę nad ich własnym życiem.
Nie zapanowałem nad tym,
nie rozegrałem tego sprytnie, tylko...
wierzyłem w pieprzony lud.
Aż głupio powiedzieć to na głos.
Skądże.
Masz dobre serce. Może za dobre.
- Teraz to naprawdę. - Tak.
Pójdę już, wypłaczę się.
- Smutny Szwed. - Elżbieto...
Zaprośmy obu ambasadorów na kolację.
Mieli się nie zetknąć.
A gdzie zabawa?
Dwanaście kroków.
Ruszajcie.
1, 2, 3, 4,
5, 6,
7, 8, 9, 10,
11, 12.
Trudno nie przestrzelić.
Instynkt podpowiada wzrost mężczyzny. Mały ma przewagę.
Nieduży cel. No i to dzieciak, cholera wie, co wykręci.
Bądź gotów na wszystko.
Jestem.
Nie posuwaj mojej żony.
Jasny gwint!
Dobre! Paweł się zaśmiał.
Pierwszy raz zobaczy pojedynek.
Te chwile ojca z synem...
Pierwszy pojedynek, zabicie kogoś, seks przy powozie,
bażant w sosie winogronowym.
Pogadam z nim.
Nie pierdol. Musisz to zrobić.
Ale nie zabijaj gnojka.
Poćwicz nietrafianie we mnie.
- Serio? - Tak.
Lewy bark. Na prawym karmię Pawła.
Kiedyś mi się śniło, że próbowałeś mnie zabić.
- Naprawdę? - Grigor.
- Cześć. - Odpieprzyło ci?
- Nie będziesz z nim walczył. - Wyzwał mnie.
Musimy poćwiczyć, więc spierdalaj,
jeśli łaska.
Ja trzymam Pawła!
- Ty cholerna... - Dość. Marial...
spadaj. Pogadamy później.
A pozabijajcie się wszyscy.
Mnie to urządza.
Wracajmy do ćwiczeń.
Chyba nie mogę tu spać.
- Dlaczego? - Ptaki.
Matka zamykała mnie w klatce i walczyłem o okruszki.
W klatce?
Kanarki wydają się urocze, a to potworne skurwiele.
No tak.
Słyszałaś o pojedynku?
- Właśnie go zakazałam. - Co? Nie!
Archaiczna praktyka.
Choć ukradkiem przyklaskuję twemu pragnieniu postępu i zmian,
to nie wszystko w Rosji wymaga zmiany.
Chcesz, żeby Grigor zabił Maksyma?
Bałbym się o Grigora. Maksym to jakby zbłąkana kula.
Zresztą robimy to dla niego.
Absurd, ale mów dalej, ubaw mnie.
Jego żona rucha się z innym w salonie, przy kolegach.
On musi stawić im czoło.
Po pojedynku oni wciąż będą się jebać,
a on zachowa honor i godność. Wszyscy mogą kontynuować.
Zakazuję.
Błąd.
Usłyszałam, zignorowałam.
W Rosji małżeństwo kończy się śmiercią.
Ciekawe. Zapamiętam.
- Zabawne. - Dziękuję.
Jak wyglądam?
Zachwycająco.
Zachwycająco jak cholera.
Pojedynki co roku ratują tysiące małżonków. Wierz mi.
Szlachta musi odreagować życie na łasce cara.
Daj im trochę kontroli, a będzie zajebiście.
Hazard, kawa, i pasztet z Krwawą Mary.
Zakazuję. Już zakazałam.
- Napisałaś: "pod karą śmierci"? - Nie.
Więc nikt się nie przejmie.
Piotrze...
Nie zabiłeś go, prawda?
Musisz spytać konkretniej.
- Orlo. - Kurde, zapomniałem o nim.
Z żalem zaprzeczam.
- Kłamiesz? - Nie.
Ten złamas dwa razy na mnie dybał.
Gdybym go zabił, czego nie zrobiłem, ciągle bym się chwalił.
Napisałbym o tym wierszyk
i Wielementow deklamowałby go dworzanom.
No dobrze.
Czyli naprawdę po prostu wyjechał. Dziwne.
- Słabe. - Tak, słabe.
- Ambasadorze... - Johnny!
- Napijmy się. - Tak.
Przyłącz się do pań ambasadorowych.
Oto nasz drugi honorowy gość. Pan Glover,
amerykański ambasador, a to pan Johnny Quirkton.
- No tak. - Proszę pana.
Moje damy...
To będzie cudowna kolacja.
Zapomnimy o sporach i będziemy się bawić.
Wyrżniemy was w pień.
- Nawzajem. - Panowie!
Oczywiście żartuję. Miło mi pana poznać.
Dobry dowcip z "ambasadorem".
Proszę usiąść.
Witam wszystkich.
Tak, witam.
Żono, to menu to katastrofa.
Won mi z tym! Zaczniemy od cielęciny z figami,
upieczemy gołębie
i obtoczymy je w soli cytrynowo-rozmarynowej.
Tak, kurwa, sól smakowa!
Podsmażcie trochę oliwek i podajcie chleb
z sardelami i masłem, hura!
- Hura! - Dziękuję, mój drogi.
- Zawsze starasz się ulepszać kraj. - Staramy się oboje.
Hura.
Powiem tylko, że jesteś zachwycająca, pani.
Promieniejesz.
To było niepotrzebne i przesadzone.
Nie żebyś nie była ładna. Może trochę blada...
Wspomniałem, jak świetnie jest na Minorce?
Bądź miły.
- Nie. - Jak to?
Jesteśmy zaproszeni. Przyprowadź Katarzynę.
Mówiłem, że nas nie zaproszono.
Słuchaj no...
ochroniarzu.
Jestem przyjaciółką carycy.
Owszem, poprztykałyśmy się, ale nie na poważnie.
Kazała cię wyprowadzić siłą.
Chciałam być miła. Kurwa, nie do wiary!
Co za upokorzenie.
Sól cytrynowa.
A to - rozmarynowa.
Chętnie skosztuję.
Klękaj, nie krępuj się!
Nie pozwól jej się sprzymierzyć z Ameryką przeciw monarchii.
Na pewno tego nie zrobi.
Obaj zabiegacie o moją przychylność.
Nie jestem pewna, w którą stronę się skłonić,
więc zaczynajcie bój.
Jeśli bronią są idee, nie lękam się wojny.
Panie i panowie, Stany Zjednoczone Ameryki.
Kurwa, to nie kraj.
Viva la USA , do nas zależy przyszłość.
Dziękuję.
Za Rosję i naszą Katarzynę Wielką.
My też tworzymy oświecone społeczeństwo,
kierując się jej siłą i tymi ideami.
Hura.
- Siadaj. - Wolterze...
- Przeczytałem wszystkie twoje książki. - Wiadomo. Proszę uprzejmie.
Spierdoliły mi życie.
Straciłeś swój kraj jak dziecko zabawkę, a teraz...
- Ty wale! - Hugo!
- Wojna idei, żono. - Zabawne.
Przypierdol mu, Hugo!
Panowie, grzeczniej.
W USA lubimy pasję.
Bójka, pieprzenie,
fortuna, życie...
Wyssij z niego szpik!
Świetna myśl! Upieczcie trochę szpiku. Doprawię go solą cytrynową.
To jakiś obłęd. Czemu ona rozmawia z tym mięczakiem?
- Chce nas do siebie zrazić? - Nie.
No tak...
Pogrywa ze mną. Nie dam się.
- Czego ci trzeba? - Głowy tego ćwoka
i 10 000 żołnierzy.
Więc wyłóż na stół coś, co uszczęśliwi kobietę.
Mojego okazałego chuja?
Masz coś w oku.
- Ja... - Tutaj.
To aukcja. Licytuj.
Nasz handel przytłoczy Anglików.
Nasza przyjaźń odczepi was
od tego schorowanego wozu, który nazywacie Europą.
Schorowany wóz. Ostro!
Jesteście naszą kolonią,
więc to my wyświadczymy Rosji przysługę, handlując z nią.
Trudno zgadnąć, kto wygra. Ja nie wiem.
Co dostanę?
- Słyszałam, że Ibiza jest ładna. - Załatwione.
Całe Baleary.
Spójrz na Katarzynę.
Leci jak podniecona ćma do przystojnego płomienia.
Takiego mężczyzny aż chce się dosiąść.
Połączenie zwierzęcia z filozofem.
Johnny, handlarzu bobrami...
przyjdziecie jutro na pojedynek?
Nie będzie pojedynku.
Dopisałaś: "pod karą śmierci"?
Dopiszę.
Wiedźma. Wszyscy kochamy pojedynki.
Hura!
- Hura. - Usiądź.
Lud się wypowiedział, a ty kochasz lud.
Grigor, pogódź się z Maksymem.
Grigor, usiądź.
Piotrze.
To przekomarzanka.
Caryca uwielbia tę rosyjską zabawę.
- Muszę się spotkać z Marial. - Zrób to dla dzieciaka.
- Nie możesz żyć na czyjejś łasce. - Mogę i wszyscy tak żyjemy.
Rozczarowujące.
Słówko, mój drogi?
Co ty wyprawiasz?
Załatwiam interesy Rosji.
- Czy mógłbyś być... - Tak?
Potulny?
Nie, chyba że wyrwiesz mi serce i zakopiesz pod toną ziemi.
Zgodziłeś się na jedną zasadę.
Nie możesz wyruchać Anglii dla kolonii nowicjuszy,
którzy ponoć jedzą na ulicy mięsne walce w pieczywie.
A on cię pożera wzrokiem.
Raczej rozbiera i wykonuje zmysłowe czynności.
Nagle zainteresowałeś się Rosją?
Kiedy tak było za twoich rządów?
Za twoich złych rządów, daj skończyć!
Źle rządziłeś Rosją.
Czarownica małżeńska przestrzegała przed nieprzemyślanymi wybuchami.
Wdrażam strategię o tak bizantyjskiej, zdumiewającej strukturze,
że osłupiałbyś z zachwytu nad nią i samym jej opisem,
- więc się nie wtrącaj. - Nie.
Musisz doprowadzić do zawieszenia broni, wyznaczyć datę bitwy,
dozbroić obie strony i już!
Inny plan.
Mam patrzeć, jak zawalasz sprawę? To nie miłość.
Miłość - to pozwolić drugiej osobie żyć, jak chce.
Zrozum więc, że pojedynki są święte dla mnie i dla innych.
Po moim pierwszym ojciec rzekł...
- Coś śmiesznego? - Przeciwnie.
"Ten, kto mierzy się
ze śmiertelnością swoją i drugiego,
zakosztował gorzkiej słodyczy życia
i od tej pory tchnąć będzie wdzięcznością i współczuciem".
O kurwa.
I dodał: "Nietypowy ciąg dalszy, czyli mój rzut nożem w szyję,
był gestem dumnego ojca". Strzeliłem tamtemu w oko.
Dobra historia. Muszę wracać.
Panie Glover, chcę jeszcze posłuchać o zmianach, które wprowadzicie.
Maksymie... Porozmawiamy?
Nie musimy tego robić.
Nie zgadzam się.
Wiem, jak to jest, zobaczyć swoją żonę z innym.
To bolesne, smutne i upokarzające.
Wszyscy na dworze wiedzieli, że jestem rogaczem.
Ale jest wyjście.
Nie mamy nikogo na własność.
Kochamy, kogo kochamy, i żyjemy z konsekwencjami tej miłości.
Ja się z tym pogodziłem.
- Cały dwór miał cię za szmatę. - Słuchaj no...
- Widzimy się na trawie. - Zajebię cię, gnojku.
Trafię cię między oczy, usiądę na twojej głowie
i będę jadł tort z lodami,
a psy wgryzą się w twój martwy odbyt.
Jasne.
Już nie żyjesz, człowieczku.
- Nie możesz go zabić. - Mogę.
Uspokój się.
Potrzebujesz zastępcy. Najmijmy kogoś.
Niech się strzelają.
Każemy im zrobić 40 kroków.
Będzie pojedynek, wszyscy się pośmieją i wrócą do domów.
Psy wgryzą się w mój martwy odbyt.
- Ja pierdolę! - Dzisiejsza młodzież.
Wszystko zmienimy,
- nawet pisownię słowa "colour". - Ani się ważcie.
Usuniemy "u".
Także z "rumour, tumour i humour".
Nie będzie po waszemu, lecz po naszemu.
Wspaniale, nie sądzisz?
- Kutas. - Przygotujcie się,
bo nadchodzi przyszłość o nazwie Stany Zjednoczone Ameryki.
Irytujący patos.
Dla nas to pasja i żar.
Jestem zachwycona.
No dobra: Ibiza i całe Baleary
plus milion funtów
za 10 000 żołnierzy.
Ciekawe.
Ambasadorze Glover, co zaoferujesz?
Zmianę.
Jebany mięczak.
Co ty ze mną robisz?
- Co? - Twoje spojrzenie mówi,
że chcesz mnie obalić,
wyjąć nóż, szybkim ruchem rozciąć moją suknię,
zedrzeć ją z mojego nagiego ciała i wbić się w moją wilgotną piczkę.
Czy źle to odczytuję? Jestem nieco krótkowzroczna.
Jesteś nadzwyczajna.
Bez truizmów. To poniżej twojej godności.
Przepraszam.
Widzę, że kiedyś byłeś przystojny,
a teraz zżera cię żal i alkohol.
To mi się podoba.
Ja pierdolę!
Nie popieraj ich. Wiem, że nie chcesz.
Widzę to w twoich oczach,
obok wielu długich popołudni wypełnionych seksem.
Moje oczy muszą się więc uspokoić.
Chcę dobra Rosji.
Znam twoje serce. Widzę je.
Kiedyś poszłabym za jego głosem,
teraz już nie.
Mów prawdę: sądzisz, że możecie wygrać tę wojnę?
Ich wojska i zapasy są na wyczerpaniu.
Trwa walka na wyniszczenie.
Bez posiłków Brytyjczycy będą musieli się poddać za osiem tygodni.
Osiem tygodni.
Sprzedałeś sól?
Kobiety z niejakim zainteresowaniem
brały twoje palce głęboko w gardło.
Dobiłaś targu? Oby nie ze sprzedawcą bobrów.
Skończę sprawę jutro, ale nie powiem ci jak.
- Dziś wieczór zazdrości. - Dla ciebie czy dla mnie?
Podejrzewam... szczerze...
- że dla obojga. - Wielka miłość.
I wielki ból, patrzeć, jak dajesz ciała.
Straszny z niego ciul.
Mogłabym go mieć, gdybym chciała.
Ja mógłbym mieć ich żony, ale nie chcę.
- A ty... - Co?
Próbujesz mnie rozjuszyć.
To mi się podoba.
Nie jestem twoją chujonetką.
- Czym? - Wiele ci wybaczyłam.
- Stąd twoja siła. - W miłości do ciebie jestem bezsilny.
Próbowałaś mnie zabić - a ja nic.
Czy moja matka spadała szczęśliwa?
Nie rozdrapuj rany.
Racja.
I kto ma całą siłę?
Ten, kto popełnił błąd i wie,
że nigdy nie przestanie płacić, ale chętnie płaci,
czy ta, która została skrzywdzona i zawsze ma czym uderzyć?
Spraw, że zapomnę.
Jest wcześnie.
Może wrócimy spać?
Wolę zobaczyć, jak z twojego oka tryska krew i idziesz do piekła.
Chryste Panie!
Nie zrobię tego. Mam zastępcę.
Dobrze. Tchórz!
Koniec zakładów.
Pora na toast i błogosławieństwo, a potem zaczynajcie.
Bóg czeka na wszystkich mężczyzn
i chłopców... z otwartymi ramionami.
Powrót do niego to powrót do domu.
Niech honor zostanie obroniony, godność przywrócona,
a nastrój poprawiony.
Hura! Świetny toast, Arcy.
Strzelajmy.
1, 2, 3, 4...
5, 6, 7, 8...
Może namówiłbyś Katarzynę, by wybaczyła Marial?
Pieprzyć Marial. Nie lubi mnie.
- Każdy cię lubi. - Fakt.
Często mówią o zachwycie.
Przechyl szalę na jej korzyść.
Nie mogę. Nie bądź nielojalny.
- Kocham ją. - Ani sentymentalny.
Miłość do niej zwiędnie wraz z nią. Miłość do mnie jest wieczna.
Zgadzam się tylko częściowo.
O cholera, niedobrze.
Kurde, jakie było prawdopodobieństwo?
Smolny?
- Co się stało? - Grigor miał zastępcę.
Prosto w oko z czterdziestu kroków. Straszne, ale imponujące.
- Kto? - Co się stało?
Wygrałem. Do zobaczenia w domu.
Tamten nie żyje?
Trzeba by podnieść limit wieku do 12 lat.
Niech to będzie wniosek z dzisiejszej sytuacji.
Co za miejsce.
Chcesz powiedzieć coś znaczącego. Daruję sobie.
Jezu Chryste!
Nie modlę się, bez obawy.
Ambasadorzy czekają.
Tak.
Ile potrwa przewóz żołnierzy do Brytyjczyków w Luizjanie?
Szacujemy, że sześć tygodni.
Dobrze. Dzięki. Niech wejdzie.
- Johnny. Podobało ci się na kolacji? - Było uroczo,
choć całą noc dręczyło mnie zagrożenie dla języka króla.
Żołnierze mogą być na miejscu za... 10 tygodni, tak?
Tak, 10.
Miałem nadzieję na sześć.
Wyrobimy się w dziewięć. Da się?
Klnę się, że tak.
Rosja ma oczywiście monopol na handel rabarbarem.
Obecna cena to 20 tysięcy za buszel.
- Prawie jak za złoto. - A ma być...
więcej.
Chcemy mieć najcenniejszy towar na świecie. 24 tysiące.
Napisz mi promesę.
W dobrej wierze?
Wojsko dotrze za 9 tygodni. Daję słowo.
Załatwione. Cudownie.
Super!
Przykro mi to kończyć, było wesoło.
Cóż, dobiliśmy targu. Hura.
Wracaj bronić monarchii każdego...
Koloru. Skurwysyny!
Ładnie.
Wesoła rozgrywka.
Możesz iść.
Niech wejdzie.
Panie Glover,
z przyjemnością oznajmiam,
że dostaniecie pieniądze i zapasy,
a oni dostaną żołnierzy...
parę tygodni za późno.
Ameryka i Rosja zawsze będą przyjaciółmi.
Łączyć nas będą postępowe idee i radosne narody.
Ogień w sercach i praca dla całej ludzkości.
- Wierzę w to. - Ja też.
Odchodzę...
z ociąganiem.
Myślę, że...
jest dla nas jeszcze coś na stole.
Tak?
Pojedynek...
- Słyszałam. - Pewnie jesteś wściekła.
Nie. Droga do zmian jest trudna, ale mam plan.
Pieprzyłam się na biurku z amerykańskim ambasadorem, stąd szum w głowie.
Zabawne.
Zrobiłam to dla nas i dlatego, że miałam ochotę.
- Katarzyno... - Wiem, że poczujesz złość, ból i smutek.
- Co?! - To nie to samo,
co zerżnąć i zabić czyjegoś rodzica,
ale w pewnym stopniu przywracam równowagę.
- Kurwa. - To boli, rozumiem. Ale rozumiesz.
Rozwal coś sobie.
Kurwa.
No właśnie.
W porządku?
Tak.
To tylko seks, więc...
postąpiłaś...
pod pewnym względem mądrze.
Przepraszam, że nam to zrobiłem.
Ja też przepraszam.
Idziemy dalej. Jak zawsze.
Ta nasza cholerna miłość uniesie każde brzemię.
Jesteś moją wielką miłością.
A ty moją.
- Dobry był? - Niezbyt.
- A matka? - Niezbyt.
Na razie.
Dopilnuj, żeby nie zabił amerykańskiego ambasadora.
- On chyba wyjeżdża. - To dobrze.
Czuję się tak, jakby to była moja wina.
Bo jest. Tak.
- Piotrze? - Co się stało?
Pieprzyła się z innym.
Tak mi przykro.
Nie wiesz, jak to jest,
gdy inny mężczyzna dotyka twojej żony. To straszne.
Nie wyobrażam sobie.
Biedactwo.
To takie znajome. I właściwe.
Dziękuję, przyjaciele.
Już dobrze.
W porządku.
Chodźmy zabić wała.
- Skurwielu! - Powiedziała ci? Co jest?
Dobry jesteś!
To był jej pomysł.
Co? To nie był jej pomysł.
Był.
Kurwa, zjem cię.
Dobrze pograłaś.
Wyjechali zadowoleni. Rosja jest szczęśliwsza.
Dziękuję. Dopiero zaczynam.
Widzę to spojrzenie.
- Groźne. - I?
Podoba mi się.
Pieprzyłam się z Gloverem.
- Włożyłaś cytrynę? - Oczywiście.
Dzięki Bogu. Cudownie.
Wiesz, czego nam trzeba?
Nas, narodu, w wielkiej sali.
I zacznijmy zapierniczać.
Razem.
- Przerwiesz to? - Za jakiś czas.
Niech się wyżyją.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober