Царицата Катерина Велика! Да живее! -Да живее!
"Гледавме..." -Ќе станам татко. Не сум бил толку возбуден!
- Искрено, не сакам да бидам цар. -Не? - Те прогласувам за руска царица.
Тој има план. -Ќе зафркне, ќе ми дојде понижена, тажна,
желна за мојата љубов и голем патлак. -Одличен план.
Двојници, не сте доволно згодни. Можеби ти. -Ги излажа стражарите?
- Да, високиот ми го издрка. - Пак да ја создадеме Русија. -Секако.
Ќе учествувам во вашето владеење.
Планот на Орлов е да ве избоди 60 пати и потоа нешто со сол, мед и мравки.
- Би уживал во нешто од тоа. - Машко е! Со патлак! -Човечки патлак?
Никогаш не сум се дупела со коњ!
- Го направи ова за Павел од мечка. - Кажа дека доаѓаме?
Додека ми ја палеа масата и викаа: "Долу кралот Хуго",
- јас напишав писмо. - Можеш да останеш.
Не заборавив како е да водиш царство. Нема крај. -Доаѓа крајот.
- Георгина, зошто се врати? - Се гледам со некого. -Со кого?
- Со Мариел. -Овој ти е роднина? - И мој свршеник. -Што?
Не бара пушење и ги стивнува идиотите кои сакаат да се омажам.
- Навистина се заедно. - Петар е мојата голема љубов.
Можеби ќе ти седне на лицето, но не и на тронот.
Османлиите се пробија во нашите гранични покраини.
Султану. -Не е ни чудо што Петар е занесен.
- Мајката на Катерина е овде. - Мислам дека си возбудлив.
Жените не завршуваат со мажи кои им ги дупат мајките.
Ќе се обидам да го избегнам тоа.
Го скршив срцето на жена ми како глушец во грло на дабар.
Ја уби мајка ми. -Претераната доверба во прозорската штица ја уби.
- Добровечер, дами и господа. - Кој ѓавол правите? -Уапсете ги!
Не мене! Не мене!
Пугачов.
Бестрага! Ебано боли.
- Имавме проблеми. - Очигледно, бракот има предизвици.
- Дојде до крвопролевање. - Се обиде да ме убие. Со многу убоди.
Ја дупеше мајка ми. Со многу дупење. Се трудиме да продолжиме понатаму.
- Да го заборавиме минатото. - Да го дочекаме новиот ден.
ПРЕД 24 ЧАСА
- Добро утро. - Добро утро.
- Јас... - Затоа сме совршени заедно.
- Не се чувствувам совршено денеска. - Врати се в кревет.
Мислам дека мора да се избањам.
- Навистина не личев на себе. - Или можеби никогаш не личеше повеќе.
Имав лош ден.
- Многу сум гладна. - Тоа е од убивањето.
Еднаш убив тројца и изедов лос полнет со гуска, полнета со калинка.
Неверојатно. -Не сакам да зборувам за тоа. -Честитам за султанот.
Ми се крева од самата помисла. -Сакаше да ме убие. -Не те уби. Супер за тебе.
Имав лош ден, за што, се разбира, ти си виновен. -Со ебењето на мајка ти.
Може ли да не го кажуваме тоа? Никогаш? -Добро правило за иднината.
Иднината. Каква ќе биде таа? По она вчера... Збунета сум.
Да резимираме, не сакаме да се убиеме, па ни следува среќна иднина,
- со многу танцови со сливи и секс. - Кој ѓавол е танц со слива?
Мило ми е што прашуваш. Тоа е ритуален пролетен танц со оргии взори
додека сливите паѓаат од дрвјата над тебе. -Се разбира дека е.
Мора да ја водам државата додека не танцувам под сливи.
Сега си многу помоќна владетелка. Сега ебано се плашат од тебе.
Не сакам да се плашат. -Добро ракуваш со остар нож, како и со остар збор.
А и влијаеше незауздано, што навистина ме возбудува.
Минатото мора да умре, инаку не можеме да продолжиме.
- Тогаш, мртво е. - Извини.
- Понекогаш имам скриен гнев, - Разбирам.
Морам да одам да се занимавам со работите. -Се разбира.
Барам жена ми да биде ослободена.
Срање, заборавив на тоа.
ВЕЛИКАТА
КУРШУМ ИЛИ МЕЧКА
- Срање! -Ебате! -Постојано повторуваш. - Добро ми ги опишува чувствата.
Што ќе избереш кога ќе дојде до тоа? Куршум или мечка?
Против мечката имаш шанси. -Болна смрт додека ти ги јаде белите дробови.
- Некој сигурно победил мечка. - Не се сеќавам.
- Ебате! - Мариел.
Мечките се гладни. -Мора да се гладни. Во тоа е поентата.
Каков прекрасен ден. Почекај момент.
Ако заборавивте, Петар е мртов! -Ура!
- Престанете да го велите тоа! - Зората одамна помина.
Веројатно заспала. Беше напорно да го убие Петар.
- Би требало само да го направиме тоа. - Рече да чекаме.
Орло, треба да ја побараме. Мразам да зјапам во луѓе кои ќе ги убијам,
а кои ги знам од раѓање. Чуден ден е.
Прекрасен ден е, Велементов. Почнува иднината.
- Тоа беше посебно. - Ноќта излезе од контрола.
Не можев да се соочам со она што ќе се случи.
- Се чувствувам лошо кога гледам вака. - Видов дека сакаше да се придружиш.
- Грешник сум. - Веднаш прости си.
Јас правам така. Се надевам така прави и г-ѓа Душенова по она сношти.
Со години не сум била толку настрана. Всушност, беше возбудливо.
И многу погрешно. А сепак возбудливо!
Беше убаво да избегаме од реалноста, не сакам да се вратам назад.
Ебана оргија и не сум поканет? Непристојно! -Душо, жив си! -Да.
- Замисли си, ме прободе пет пати. - Изгледаш добро со оглед на тоа.
Не разбирам. -Го ставив Пугачов во моето палто.
Имав претчувство. Додека го правев тоа, мислев: "Не!"
Виде што рече на венчавката. Таа и јас во своите срца,
но нешто ме натера да го одиграм Пугачов.
Потоа ме нападна, како дива. Се палам кога ќе се сетам,
но истовремено ме избоде. Се трудам да продолжам понатаму,
но ќе бев мртов ако не бев толку паметен. Праска? Би ми годела.
Подобро не фаќај ја таа. -Се плашам од одговорот. Катерина е мртва?
Изгледаше бедно и скршено додека ме гледаше, како и јас,
а потоа се фрливме еден на друг и...
Не, оваа врска понекогаш ми е прекомплицирана. -Двајцата се живи?
Тоа е одлично. Вашата љубов е силна. Прекрасен ден!
Така некако. Не можам да сфатам. Цел појадок го гледав приборот,
додека таа јадеше јазовец и гуска. Како да живеам така?
- Уште мисли да ги убие затворениците? - Кои затвореници?
Здраво! Каков ден!
Сега е мртов, па може да работиме. Ако може да кажам, додека беше жив,
- не можевте да ја водите земјата. - Жал ми е за него. Го познавав од...
Ако жалиш по него ќе те застрелам. Ве чекаат поради затворениците.
Да... Понекогаш, ако деновите се...
Дадов објава за неговата смрт во весниците.
Мора да разговараме. Одебете вие двајцата! -Не, не. Не!
Заеби сe. Здраво.
Можам да објаснам. -Ти олесна што сум жив, Орло. И мене.
На сите ни олесна. Нов ден е, ден за прошка.
Си ги уапсила сите мои пријатели. Ослободи ги.
- Не кажувај ми што да правам. - Ќе седнам.
Дворот е возбуден од куршумот или мечката. -Што е куршум или мечка?
Одбираат дали ќе ги застрелаат или ќе ги растргнат мечки.
Ако преживеат, слободни се. Јас го изумив тоа. -Не сум го наредила тоа.
- Мислев дворот ќе биде воодушевен... - Сношти убивавме луѓе.
Сношти ги елиминиравме сите противници. -Ти викаш по неа?
Ќе испаднете слаби ако ги пуштите, сите се возбудени.
Јас ќе го поправам тоа, нема да ми ги убие пријателите. Ќе средам.
Лојални ми се, па ќе и бидат лојални колку што сум и јас.
Жал ми е. Го убив. Но не беше тој. А потоа моето срце...
Тешко е да се објасни. -Почнавме нешто. Се заколнавме со крв,
а не постигнавме апсолутно ништо. Изгледа ни пуч.
Ништо што направивте не успеа. Не требаше да ви верувам.
Цар Петар? -Се разбира дека не ме уби. Љубовта ни е бурна, но силна.
- Подобро да не сте разочарани. - Ура! Царот Петар!
- Врати го наполнет. - Може.
Знам, на сите им олесни. Одлична работа со јазикот. Половина си гуштер.
Заебан мамурлак. Никогаш нема да ми го даде она што го сакаме.
Знам, со него имавме надеж. -Хуго, Агнес, може потоа да одиме на лов.
Одлично!
Жив е. -И ние сме. -Сакам да те ебам покрај ѕидов. -Кому му треба ѕид?
Мислам дека е предност...
Знам, знам. Мислевте дека сум мртов, а сега ве збунува радоста.
Со царицата се смиривме. Во примирје сме, се сакаме.
- Жив си. - Бестрага! Не те убила?
Жив сум. -Ја издупи мајка и, ја уби, а таа не те уби?
Јас ја дупев, а ја уби гравитацијата. Тоа не го спомнуваме.
Ме сака. Веројатно. Го одиграв Пугачов. Го прободе пет пати место мене.
Се обидела да те убие? -Нема да си ја кршиме главата со тоа. Имате проблем.
- Петпати? - И зажали. Видов дека зажали.
Победи, а таа била преуморна да се бори. -Пет убоди се многу.
- Сe над три многу заморува. - Вистина. Не сака да ме убие.
Ја издупуив мајка и. Ако не пробаше да ме убие немаше да ја почитувам.
- Замолчете! Дојдов по помош. - Па, може да одиме?
Ќе ве запомнам сите што дојдовте да гледате. -Не може да си одите. -Што?
Ја мачи вашата лојалност, а дворот мора да види како некој плаќа за предавство.
Ти бевме лојални, ја мразиме пиздата и сакаме да умре.
- Но заедно сте, па не го сакаме тоа. - Или да глумиме дека не сакаме.
Морам да ја видам, дојде до грешка. Не знае дека сум овде, Орло ме уапси.
- Знае дека си овде. - Да...
Мислам дека морате да покажете дека сте лојални.
- Нема проблем. - Мора да ја изберете мечката.
Што? Ќе нe растргне! -Трикот е во тоа да и понудите нешто.
Некоја фокусна точка. Подлактицата во уста.
Ќе ви ја скрши коската, ќе прсне крв од артеријата, парче месо одеднаш.
- Тоа ќе ја залаже и вие ќе си одите. - Тетеравејќи се. -Убав план. -Фала.
Сарказам! Ебено лудило! -Ќе сакате да паднете во несвест. Немојте!
Тогаш ќе одбира од внатрешните органи. Панкреас, црн дроб, бубрег. Рај за неа!
- Не. -Не. -Заебан идиоту! - Ви нудам излез.
Најди подобар начин. Ако те сака, ќе нe пушти нас. Наговори ја.
Се разбира дека ме сака. Неблагодарни, малодушни лисици.
- Мадам Димов... - Петра. Добри рефлекси.
- Изгледате нервозно, па претпоставив. - Што слушна?
Уште не се мртви, наводно ќе бидат до самрак.
Велат, ќе ги проверуваат осомничените за предавство.
Во ред. -Никому не му се верува дека не сте уапсена. -Да.
Велат дека за вас планира посебна смрт, но и дека е вљубена во вас.
Петар можеби не е мртов, но известувањето вели дека е.
Карлов го видел како излегува од палатата избоден.
И беснее нова чума, Орло вели, ќе ги силува сите што му се на патот.
Ебате! -Се кажуваат многу луди работи.
Не можам да седам и да чекам смрт.
Да водиме љубов до времето на смртта. Видов како ме гледате.
Не, но фала за понудата. Подај ми ја книгата на Русо.
Кога помислив дека е мртов, како да се скршив.
Срцето и мозокот ми се кинеа, а тој застана таму.
И сe си дојде на местото, а крвта се слеваше
и се чувствував целосна.
Но се разбудив и сe беше во хаос, вклучувајќи ме и мене.
А зошто? За заебаната љубов?
Еднаш јавав гола по дожд, под прозорецот на Петар Велики
и пеев прости народни песни, во надеж дека ќе погледне. -Погледна?
Да. Јавав уште три часа чекајќи да излезе. -Излезе?
Не тој ден, но добив воспаление на бели дробови и додека закрепнував, дојде.
Му го издркав додека ме хранеше со супа.
Беше толку нежно. Имаме нежно срце, тоа не е некоја мана. Тоа ти се случи.
Да. Не знам што да правам со затворениците.
Да ги убијам, да ги измачувам, да ги пуштам? -Секако не со тој редослед.
Духовито, Арчи. Не можам ладнокрвно да убивам луѓе.
Тоа не сум јас. Не е нацијата што сакам да ја изградам.
Мислев да напишам говор за прошка.
Нов ден за сите нас и да ги пуштам.
Гледам како ме гледате. Наивна сум.
Мислам дека луѓето може да се сменуваат со разум
и неколку зборови им ги отклучуваат срцето и умот,
дека добрината ќе победи и луѓето ќе се жртвуваат за тоа.
- Тоа е слатко. - Слатка идеја.
Но осудена на пропаст, нели?
Кога не можам, како што не можев вчера, а реалноста ме напаѓа,
- го зедов ножот и го нападнав. - Кое е решението?
Мислам дека можеби вие двајцата сте решение. -Ние?
Што да правам со затворениците?
Гледате? Немате никаков идеолошки став.
Ја анализирате ситуацијата, што сакате да добиете и организирате околности.
Без морал, без филозофија, само победа.
- Убаво е да бидеш виден, нели? - Да!
Тоа е грозно од вас, но што ако го спрегнам тоа да ја постигнеме целта?
- Сакате да ме искористите? -Да. - Ми верувате да ве поддржам?
Не сте лојални, освен сами на себе. Но двајцата сте искрени кон мене,
ми се допаѓало тоа или не. Тоа е сe што барам.
Орлов и Велементов ми помагаат да дојдам довде, но не и дотаму.
- Мислам дека вие двајцата можете. - Ако ви помагаме,
подобро да не знаете сe што правиме. Механизмот нема да биде убав.
Не, сакам да учам на овој начин. Тоа не ми е природно.
Можеби сум слеп оптимист. Тоа ќе се смени.
Морате да ветите, додека ќе работиме,
ќе се воздржите и ќе ни верувате. -Да.
Сигурна сум дека ќе бидам подобра во ова од вас двајца.
Со мало подучување, секако. -Вашата славна самодоверба останала недопрена.
Го сакам ова за Русија. Тие не сакаат. Не ги интересираше дали победив јас
или Петар сношти. Но ќе бидам водач каков што си ветив дека ќе бидам.
Или ќе умрам обидувајќи се.
Уште еден говор. Тоа е патолошки.
Во ред, во ред. Ајде!
Русо. Мораме да се ослободиме од напаста во општеството.
Сакам да го читам ова додека убивате затвореници. -Да ги тргнам?
Морате. -Според распоредот на седење се чинеше дека си на страната на Петар.
Премногу ги следев картичките со имиња. -Картички?
Години одгледување на дворот, тоа се трудиме да го смениме.
Ослободете нe од нашето минато и скројте ни ја иднината, царице.
Се покоруваме на разумот и напредокот. Ги имате моето срце и лојалност.
- Зошто не ја уапсивте? - Знаеше дека верувам во неа.
Таа ме измени. -Ми ласка што сум сменила некого. -Имате право.
Се изменив. Го видовте тоа во моето срце кога разговаравме.
Ќе гледам како ги убивате неверните пријатели што ги сакам
поради вас и новата Русија. Не се лојални на нашата цел.
- Многу е страсна. - Неверојатно! Зошто не почнеш ти?
Што? -Што? -Ти убиј го првиот. Предлагам, Татјана.
- Секако, Григор. - Можеби има нешто против него,
во последно време минуваше многу време во Мариел. -Георгина?
Се разбира, со задоволство. Камо самата да се сетев на тоа.
Па, да одиме.
Катерина!
Војнику, дај и оружје на Георгина.
- Ќе те застрелам. - Духовито.
- Не можеш да ме пикнеш со идиотиве. - Идиоти? -Пушти ме.
- Кој ѓавол правиш? - Да живее Катерина Велика!
Бестрага!
- Ова беше неочекувано. - Бестрага! Ја застрела!
- Заебани дивјаци! - Застани зад тоа.
- Ме застрела, кучко! - Извини, ова е и понатаму Русија.
- Доста! -Сигурно? - Рече доста! -Да одиме!
- Кој ѓавол беше ова? -Добро си, Тат? - Имам дупка во себе. Што мислиш?
- Ова станува многу вознемирувачки. - Боже!
Работата е во тоа што не е ладнокрвен убиец.
Нема срце луѓето да ги испрати пред куршум или мечка.
Освен вчера, како што рече мајка ти, имаше лош ден.
А страста е друга работа. Павел, може да се олабавиме
и да јадеме дивеч во црно вино и боровинка.
Ќе ја почекаме надвор во знак на лојалност.
- Добро утро. -Застрелана е. - Веројатно ќе биде добро.
Престани да велиш "веројатно"!
Непозната бактерија може да те убие. Настрана од тоа, ќе бидеш добро.
- Таа е единствената? - Засега.
- Прозорецот. - Не! Не, не, не!
Ова е нов ден, нова страница, Орло. Сврти ја, може?
Доста беше крвопролевање. Не мислев на тоа кога реков паметно решение.
- Не очекував да ја застрела. - Сфати дека блефираш.
- Па кој кого изигра? - Сите ги изиграа сите.
Зар не сфаќате? Би требало да проучиме зошто ја застрела.
Да ми докаже лојалност. Или се плаши дека ќе ја убијам или е лојална.
И? -И? -И изгуби нешто. Застрела некој на другата страна.
Им се замери, а тоа ја ослабува неа и нив.
А толпата доби насилство, па беше забавно. -Не го сакам тоа.
Знам, но приклештена сте во ќош со ова.
Ќе останете таму додека не најдеме елегантен излез.
Насилството им е пријатно, збунувачко, а учеството на Георгина интригирачко.
Изгледа како да играте мачна игра со мисли со сите.
Место да изгледате слаба, сега изгледате мудра. Ура!
Тоа ви купува време. -Веројатно, но проблемот останува и понатаму.
И заебаниот хаос останува и понатаму.
Елизабета. -Винодел. -Би требало да разговараме за она сношти.
- Би требало? Дали ние... - Ми направи некои работи.
Малку претерав, искрено. Се надевам, нема трајна штета.
Често повредите по бурната ноќ, болките што траат,
- ми се пријатни неколку дена потоа. - Запали нешто во мене
и кога ќе те погледнам, морам да те имам пак.
Предлагам веднаш, а потоа на секој час.
Поласкана сум, но такви работи не сакам да правам често.
Маж, жена, двајца мажи и жена, а потоа нешто со дрво.
Мојата рака во шумата, стражар кој се спротивставува
и слуга кој се допира додека јадам торта. Можеби за месец или два.
Можеби само ќе те земам.
Како што реков, за еден месец собори ме на грб,
барај согласност со кубење коса, намакај го јазикот во црн опиум и може.
- Многу сум вљубен. - Јас не го правам тоа.
Ова не е добро.
Секогаш сакав да разговарам со тебе. Имам слабост на војници.
Опишувањето на битките ме распаметува. -Јас не... Да.
- Гледаш војник. - И тоа каков.
Не сакам да те гледам како предмет на копнеж,
иако твојата машкост се наоѓа под површината на водава.
Не, јас... -Ја гледав твојата шведска кампања.
Како ги полуде нашите луѓе. Често беа токму таму каде што сакаше.
Ќе ја добиев последнава битка ако Катерина не побараше мир од Петар.
Ќе одеше во Стокхолм и ќе земеше кого и што ќе посакаш.
Тоа ебено ме прогонува. Беше моја и го знаев тоа.
Ме растажува што знам дека ќе умрам без таа победа.
Можев да ти бидам воен плен.
- Не би можела да се наречеш плен. - Како би можела да се наречам?
Блескава. -Ќе ме подучиш на војување? -Се разбира.
Како да нападнеш некого отстрана и да го разделиш по средината.
Тоа ме возбудува. Можеби веќе немам држава. И понатаму може да имам хоби.
- Ми беше мило. - И мене. Убав патлак.
Фала, јас...
- Како помина? - Што мислиш? -Одлично!
Пет коња. И малку храна.
- Одиш на јавање, душо? - Да те лажам или знаеш што правам?
- Ќе ги ослободиш. - Пријатели ми се, таа ќе ми прости.
Многу се сакаме. Ми прости што ја дупев и убив мајка и.
- Ќе ми прости и за ова. - Секој има точка на пукање.
Обично е дупењето на мајката. -Да, освен во некои делови на Белорусија.
- Но што сака таа? - Нивната лојалност.
Не сака да е сама. Вчера се чувствуваше како облак на небо полно гаврани
кои не зборуваат облачно, а ден пред тоа мислеше небото е полно облаци.
- Комплицирана претстава. - Многу е осамена.
Љубовта ја изневери, најдобриот пријател ја лажеше, тимот ја напушти,
филозофијата и се распадна, а разумот и се распадна поради сето тоа.
Нејзиниот оптимизам, ароганцијата и вербата дека луѓето се добри.
- Па, рече дека денот бил лош. - Сега сака да ги состави деловите,
- а ти ќе ја предадеш пак. - Не уживам во овој разговор.
Да танцувам додека разговараме за да ти биде попријатно?
Тето? -На дворот ни треба леснотија. Треба да наредиме сите да танцуваат.
Прекрасно! -Мои пријатели се. Не можам да гледам како умираат,
- а таа не може да ги пушти. - Ќе најдеш други пријатели. Те сакаат.
- Вистина е. -Таа е само една. - Да. -Заминувам со танцување.
Откако ја докажав мојата поента, смеј се на мојата мудрост
и изеди го макронот што ти го давам.
- Ебено добар макрон. - Господару? Коњот.
- Сакаш да останам? - Не. -Царице. -Катја.
Морам да направам нешто со затворениците, нели?
- Мислев дека доаѓате да се извините. - Доаѓам. Почнав со затворениците.
- Па? -Да, жал ми е. - За што?
Зашто не го убив. -Зашто не можевте да го убиете. -Зашто не сакам.
Склучивме пакт. Крвна заклетва на овој кауч.
За кратко се онесвестив кога видов крв. -Се сеќавам.
Може ли некако да се сложуваме? Тоа е прашањето. -Тој е мртов? -Орло.
Тогаш, не можеме.
Смешно, избегав од неговиот затвор поради вас,
а вие весело влеговте во него. Мислев дека ќе донесете голема промена.
Но вие сте само глупаво, вљубено, напалено девојче.
Ми отежнуваш, Орло. -Можеби сум само тажен. Не ги видов вашите мани.
Да. Ни јас твоите.
Денеска оставам многу зад себе. Изгледа тоа те вклучува и тебе.
Дали си добро? -Не ми се верува дека Георгина ја застрела. -Да.
Георгина се спасува себеси, таква е. -Ја застрела жена ми!
Одете си дома, животни!
- Овој ден е одвратен. - Да не ја затвореше устата,
ќе се дупевме кај тебе додека е маж ти во другата соба.
Ме обвинуваш мене? -Ти си виновна! Извини, напнат сум. -И јас, извини.
Што ако умре Татјана?
Децата ми се ебано напорни, не сакам да ги гледам сам. -Трогателно.
Набавете си коњи, серковци.
Мариел, одиме. -Не можам. Не верувам дека ќе ме убие.
- Сакаш да ризикуваш? -Можеби? - Мариел, те молам. Ќе ме убие мене.
Но ако избегам, нели тоа докажува дека сум со тебе. -Зар не си?
Капки за спиење, силни. -Овие? Ако ви го изгорам лицето, не би се разбудиле.
Заборав, ако е можно. Ми треба само минута.
Петар избега во шумата со затворениците. Нормално, ги бараме.
- Ќе ги најдеме. - Немојте. -Зошто?
- Нека избегаат. - Како сакате.
Цената на љубовта е тагата. Жена ми го велеше тоа.
Мислев дека е личен напад, но сфатив дека мисли генерално.
Главно нејзините напади беа физички, а не метафорички.
- Да. Имала право. - Во орманот сте.
Да потрчав на тебе со нож кога те здогледав, дали ќе ме убиеше?
Преживувањето ни е последен инстинкт, не е за осудување.
Како што јас не те осудувам што ме избоде петпати мене. -Пугачов.
- Па, мислеше дека сум јас. - Да. -Тоа го потресува човека.
- Како да си веруваме? -Вера. - Иритирачки одговор. -Се согласувам.
Планот е ваков: одјавајте, најдете место за живот и јавете ми каде сте.
- И пак ќе ти прости. - Таков е планот.
Таа во оваа голема љубов прави сe,
а ти правиш што ќе посакаш. -Мариел, викаш. -Еби се, Грофице Бонтон.
Тој е виновен, не јас. Не еби ја мајката на жена ти! Кој треба да чуе?
- Тоа е добро правило. - Ја напушташ кога ти одговара.
- Што кога ќе дознае за ова? - Ќе биде...
Повредена. Сама. -Па, ќе одиме?
Тишина.
Ова е срање. Каде ти е лојалноста кон нас? -Ризикувам за љубовта.
- Нас, но не и себеси, секако. - Ова е тотално срање. -Проблем?
Да, проблем. Лојални сме ти, а ти се сврте против нас поради неа.
- Не ми се допаѓа твојот тон. - Жена ми е застрелана в стомак,
- а ти ме испраќаш во смрт. - Сега навистина викаш.
Смолни! -Не бегав. Имаше трн на патот, го избегнував.
- Во облик на буква Г. - Врати се во редицата, Аркадиј.
Можеби ќе мора да ме носите.
- Ти. -Јас. - Мислев дека замина. -Не.
- Ќе живеам со твојата одлука. - Да. Дури и ако ги убијам сите? -Да.
Иако не знам како ќе се чувствувам ако морам да го закопувам Григор
додека дождот ми го мие потокот солзи и му ги бакнувам ладните, модри усни.
Тоа е закана? -Само потсетник дека би бил тажен, за да го спасам.
Поентата е дека сум покрај тебе во ова.
Што би направил ти? -Би ги убил сите и би им го дал месото на мечките.
Би изградил куќички од нивните коски и би им ги подарил на дворјаните.
Ми се допаѓа.
Немам причина да им верувам, а тие немаат причина да ми бидат лојални.
Генијална си, сигурен сум дека ќе најдеш причина. -Се согласувам.
Станувај, веднаш! -Ако стане, стомакот може да и испадне. -Вистина?
- Станувај, или добиваш куршум или мечка. - Држи си ги цврсто внатрешните органи.
Што се случува?
Шампањско со лимон за тебе, а Негрони со урда за тебе.
Како... -Царицата мора да си ги знае своите луѓе. -Ќе нe убиеш? -Не.
Сам ќе се убиеш ако се побуниш, децата ќе ти останат без родители
и ќе останат изолирани до крајот на животот. -Мразам кога жена е главна.
Аркадиј, раната во мојот стомак не е знак дека се бориме за живот,
а таа ни нуди спогодба? -Сакаш договор за волна за воени униформи? -Да.
Апсолутно. Го молам Петар со години, но Велементов ме исклучуваше.
Јас те вклучувам. Татјана, што ако сте пријателки со царицата
- и јас да дојдам на чај во твојот стан? - Кучките би умреле од завист.
Гаден начин да се умре, но не е полош од куршум или мечка.
Слушам дека имате прекрасен селски имот. -Прекрасен.
Треба... -Да го запалам и да ги ослободам слугите? Испратив луѓе таму.
Бестрага! -Потоа ќе биде продаден на дворот.
Аркадиј, ќе одиш во Зелениот салон и ќе се напиеш нешто. Стражарите
ќе те удираат по јајцата пред сите додека не промочаш крв. Јасно?
Мора да бидете на колена за следниот дел.
- Вино? - Би сакал.
Григор, од секогаш ми се допаѓаше. Сакаш погрешен човек, како и јас.
- Нема да те обвинам за тоа. - Нема да ме убиете?
Ќе те убијам ако морам. но не сакам. Што сакаш ти?
Јас... -Ќе ти кажам. Сакаш да сакаш и да бидеш сакан. -Да.
- Како ме сака тој? - Како што не сакал никогаш никого.
Значи, го усреќувам. Меѓу нас нема инает.
- Не. Нема. - Биди лојален.
Сега придружи му се на Аркадиј во Зелениот салон.
Ова подобро да почне со зборовите: "Толку ми е ебано жал."
Седни.
Изгледаш напнато. -Слободна си. Нема куршум, нема мечка.
- Како да можеш да ме убиеш. - Мајка ми грешеше за многу работи.
Но не во врска со тебе. Не сме веќе пријателки. Остануваш на дворот,
- но нашето пријателство заврши. - Катерина, смешна си.
Не мислам така. -Јас сум ти најлојалната пријателка. Се сакаме.
Си простуваме сe. -Имаше избор. Да ми кажеш веднаш или да не кажеш воопшто.
Тоа е единствениот избор кога се работи за пријателка.
И не направи ништо од тоа. Ти го отворив моето срце за Петар,
а ти Григор го чуваше затворен во твоето.
Сакам пријателство во кое двете би си ги отвориле срцата. -Сфаќам.
Можам да го направам тоа. Погрешно го разбрав пријателството. Воспитување.
Можеш да одиш. -Убава е идејата за отворени срца.
Би ме поштедило од многу болки. -Можеш да одиш. -Му простуваш нему, мене не.
Тој ми е судбина. Ти си мој избор.
- Ситничаво и бесмислено. - Излези или ќе те одвлечат.
Мислам, осудени сте на пропаст.
Ќе заврши мачно, болно и со големи загуби.
Се чините како глупачка. -Можам да ви го избришам минатото од крвта.
- Тоа би било одлично. - Како би го направиле тоа? -Со наука.
- Чувствувам нешто. - И јас.
Тешко минато.
Еленот шушка, а потоа се слуша како некој гази по гранки. Ловот е слушање.
- Затоа ти оди толку лошо. - Мајка ти има голем јазик, Павел.
Како и јас, и во разговорот и на клиторисот.
Не би требало да разговараме така пред Павел.
Ако не ја криеме реалноста од него, ќе биде нејзин господар.
Може ли да заборавиме сe?
Порано се будев наутро и заборавав сe од вчера.
Кого сум дупел, кого сум убил, што сме уловиле. -Што си јадел?
Никогаш јадењето. Се сеќавам на секој оброк од секој ден од мојот живот.
7 јуни 1756. -Колач од брусница, мус од кафе,
"карпачо" од млад лос уловен пред мене,
фрлен в уста додека сe уште е топол, прелиен со сок од портокал.
12 август 1762. -Имав грип. Можев да јадам само супа од кокошка,
беше прв ден на сезоната за ореви, го почувствував мирисот.
Нивното меко месо ширеше мирис на шума низ целата палата.
- Ми се причини дека слушнав елен. - Тоа одвај беше звук.
Зајак или дива свиња, а пукаше превисоко и за двете.
- Нема ништо освен сегашноста. - Што?
Можеби е тоа правилно за нас. Нема ништо освен сегашноста.
Немало минато, немало иднина.
Токму сега, додека те гледам,
додека ти ја допирам раката, јас сум среќна.
И јас.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС