Cesarzowa Katarzyna Wielka.
Hura!
POPRZEDNIO...
Zostanę ojcem. Nigdy nie byłem tak podekscytowany.
- Nie chcę być carem. - Nie?
Koronuję cię na carycę Rosji.
Ma plan.
Zawali sprawę i przyjdzie - pokorna,
- spragniona mej miłości i chuja. - Cudowny plan.
Sobowtóry. Nie wyglądacie dość dobrze. Może ty.
Strażnicy się nabrali?
Wysoki zrobił mi ręką, więc tak.
Stwórzmy Rosję na nowo.
Tak!
Muszę odegrać rolę w twoich rządach.
Orlo planuje 60 dźgnięć
oraz sól, miód i mrówki.
Część byłaby przyjemna.
To chłopiec! Z chujkiem!
Ludzkim?
Nie pieprzyłam się z koniem.
Dla Pawła. Z prawdziwych niedźwiedzi.
Uprzedziłeś ich?
Gdy podpalano moje biurko i skandowano: "Śmierć Hugonowi",
napisałem list.
Zostańcie.
Rządzenie krajem nigdy się nie kończy.
Do pewnego dnia.
Dlaczego wróciłaś?
Spotykam się z kimś.
- Kto to? - Marial.
To twój kuzyn?
I narzeczony.
- Co? - Nie muszę mu obciągać,
I zdziry z dworu się ode mnie odpierdolą.
Naprawdę są razem.
Piotr to moja wielka miłość.
Może usiąść na twojej twarzy, ale nie na tronie.
Osmanowie wkroczyli na tereny przygraniczne.
- Sułtanie. - Nic dziwnego, że Piotr myśli chujem.
Jest tu matka Katarzyny.
Jesteś podniecający.
Kobiety nie zostają z mężczyznami, którzy rżną ich matki.
Postaram się tego nie robić.
Zmiażdżyłem serce żony.
Jest jak mysz w gardle bobra.
Zabił moją matkę.
Zabiło ją zaufanie do parapetów.
Dobry wieczór państwu.
- Co ty odpierdalasz? - Aresztować ich.
- Nie mnie! - Zostawcie ją.
Pugaczow.
Kurwa.
Boli jak cholera.
Mieliśmy trudności.
W małżeństwie zdarzają się wyzwania.
Doszło do rozlewu krwi.
Usiłowała mnie zabić. Wieloma dźgnięciami.
Rżnął moją matkę. Wieloma pchnięciami.
Próbujemy iść dalej.
- Zamknąć księgę przeszłości. - Zacząć nowy dzień.
24 GODZINY TEMU
Dzień dobry.
Dlatego doskonale do siebie pasujemy.
Dziś nie czuję się doskonała.
Wracaj do łóżka.
Kąpiel dobrze mi zrobi.
- Nie byłam sobą. - Nie.
A może byłaś jak nigdy.
To był zły dzień.
Jestem głodna.
To od zabijania. Raz po zabiciu trzech ludzi
zjadłem renifera nadziewanego gęsią nadziewaną granatami. Obłęd!
Wolę o tym nie mówić.
Gratuluję akcji z sułtanem. Na samą myśl mi staje.
On by mnie zabił.
Ale tego nie zrobił. Hura!
Miałam zły dzień. Oczywiście z twojej winy.
Bo posuwałem twoją matkę.
Możemy nie mówić tego głośno? Nigdy!
Dobra zasada na przyszłość.
Przyszłość... Co to będzie?
Po wczorajszym jestem...
zdezorientowana.
Podsumujmy: nie chcemy się pozabijać,
więc przed nami wariant "długo i szczęśliwie"
z seksem i tańcem śliwek.
Co to, kurna, jest?
Miło, że wpadłaś w pułapkę i pytasz.
To rytualny taniec wiosenny z orgią o świcie
pod śliwami, z których spadają owoce.
Jasne.
Mam na głowie kraj, nie taniec ze śliwkami.
Umocniłaś się jako władczyni. Trzęsą się przed tobą.
Nie chcę tego.
Wybornie władasz ostrym nożem i ostrym słowem.
Wniosłaś też element lekkiego niezrównoważenia,
naprawdę... podniecający.
Nie pójdziemy dalej, póki przeszłość nie umrze.
Więc umarła.
Wybacz.
Czasem wypływa utajony gniew.
Rozumiem.
Muszę iść...
- i coś zrobić. - Oczywiście.
Żądam uwolnienia mojej żony.
O kurde.
Zapomniałam.
WIELKA HISTORIA MIEJSCAMI PRAWDZIWA
KULA CZY NIEDŹWIEDŹ
Ja pierdzielę.
- Kurwa. - Ciągle to mówisz.
To streszcza moje uczucia.
Co wybierzesz, kulę czy...
niedźwiedzia?
Z nim jest szansa.
Na śmierć w męczarniach, gdy pożre twoje płuca.
- Na pewno ktoś pokonał niedźwiedzia. - Nie przypominam sobie.
- Kurwa. - Marial.
Niedźwiedzie są głodne.
I o to chodzi. Mają być żarłoczne.
Co za dzień!
Zaczekaj chwilę.
Żebyście nie zapomnieli:
Piotr nie żyje!
Hura!
Przestań to powtarzać.
Już długo po brzasku.
Pewnie zaspała.
Wielki dzień, zabicie Piotra...
- Załatwmy sprawę i już. - Kazała czekać.
Chodźmy po nią.
Nie cierpię patrzeć na ludzi, których mam zabić,
a znam ich od urodzenia.
Dziwny dzień.
Wspaniały, Wielementow.
Zaczyna się przyszłość.
Było na co popatrzeć.
Noc wymknęła się spod kontroli.
Nie mogłam się pogodzić z tym, co miało się stać.
Głupio mi, że podglądałem.
Widziałam, jak gryzłeś swoje szaty, chcąc się przyłączyć.
Grzeszny jestem.
Wybacz sobie natychmiast. Jak ja.
Oby tak samo to widziała pani Duszenowa po tym, co jej zrobiłam.
Od lat nie byłam taka wynaturzona.
To było podniecające.
Głęboko karygodne. Ale podniecające.
Eskapistyczne.
Niechętnie witam ten dzień.
Nie zaprosiliście mnie na orgię? Chamy!
Kochanie, ty żyjesz!
Tak, chociaż dźgnęła mnie pięć razy.
Dobrze wyglądasz.
Nie rozumiem.
Ubrałem Pugaczowa w mój płaszcz. Instynktownie.
Choć myślałem: "Nie...".
Na weselu widzieliście, jak ona mnie kocha.
Uwielbiamy się nawzajem,
ale na wszelki wypadek zagrałem Pugaczowem. A ona...
rzuciła się na mnie jak dzika.
Na samą myśl mi staje. Ale zaczęła mnie dźgać.
Próbuję zapomnieć,
ale gdyby nie mój spryt, już bym nie żył.
- Zjem brzoskwinię. - Tej lepiej nie.
Boję się usłyszeć, co dalej.
Katarzyna nie żyje.
Nie. Była zagubiona i załamana. Gapiła się na mnie, a ja na nią.
Rzuciliśmy się na siebie.
Kurde, ten związek czasami jest dla mnie zbyt skomplikowany.
Oboje żyjecie? Bajecznie!
Wasza miłość jest silna! Och, szczęśliwy dzień!
Tak jakby. Nie mogę tego wszystkiego rozkminić.
Bo tak:
podczas śniadania wpatrywałem się w sztućce,
a ona pałaszowała krem z borsuka i gęsie szyjki. Nie mogę tak żyć.
Nadal zamierza zabić więźniów?
Jakich więźniów?
Halo! Co za dzień!
On zginął, bierzmy się do roboty.
Zawsze uważałem, że dopóki on żyje,
- nie możesz rządzić. - Mnie jest smutno.
Znałem go od pędraka...
Nie płacz po nim, bo zastrzelę.
Czekaliśmy na ciebie z więźniami.
No tak.
Czasami...
Dni są...
Napisałem oświadczenie do prasy. O jego śmierci.
Na słówko. Wy dwaj - wypad!
Nie!
O, w mordę!
Dzień dobry.
Mogę to wyjaśnić.
Orlo, ulżyło ci, że żyję? Mnie też.
Chyba wszystkim.
Nastał dzień przebaczenia.
Aresztowałaś moich przyjaciół. Wypuść ich.
- Nie rozkazuj mi. - Muszę usiąść.
Dwór się cieszy na "kulę lub niedźwiedzia".
Co to takiego?
Wybierają: rozstrzelanie lub rozszarpanie przez niedźwiedzia.
Kto przeżyje, jest wolny. Mój pomysł!
- Nie wydałam takiego rozkazu. - Pomyślałem, że dworzanie się ucieszą.
Wczoraj zabijaliśmy ludzi.
Szliśmy przez pałac, niszcząc każdego przeciwnika.
Krzyczysz na nią?
Puszczając ich, wyjdziesz na mięczaka. Ludzie się cieszą.
Spoko, załatwię to. Nie pozabija moich przyjaciół.
Są lojalni wobec mnie, więc będą lojalni wobec niej. Jak ja.
Przepraszam.
Zabiłam go, tylko że to nie był on.
A potem moje serce...
trudno to wyjaśnić.
Zaczęliśmy coś.
Przypieczętowaliśmy to własną krwią
i gówno osiągnęliśmy!
Nawet nie wyszedł zamach stanu.
Nic ci się nie udało. Porażka!
Byłem głupi, że wiązałem z tobą nadzieje.
- Car? - Nie zabiła mnie.
Nasza miłość jest kapryśna, ale silna.
Nie róbcie mi tu zawiedzionych min!
Hura, carze Piotrze!
- Zwróć nabity. - Dobra.
Wszystkim ulżyło. Wspaniały język, jak u jaszczurki.
Pierdzielony kac.
Ona nigdy nam nie da tego, czego chcemy.
Wiem. Przy nim była nadzieja.
Hugo, Agnieszka! Potem skoczymy zapolować.
Chętnie!
- On żyje. - My też.
Zerżnę cię przy ścianie.
Po co komu ściana?
Podniosę cię.
Wiem, wiem.
Myśleliście, że nie żyję, a teraz rozpiera was radość.
Między carycą i mną panuje pokój. I miłość.
Ty żyjesz!
Ożeż. Nie zabiła cię?
Żyję.
Nie zamordowała cię, choć zerżnąłeś i zabiłeś jej matkę?
Rżnąłem ja, zabiła grawitacja.
Nie mówmy o tym. Ona mnie kocha. Ale poniekąd zabiła.
Zagrałem kartą Pugaczowa. Wziął za mnie pięć ciosów nożem.
- Próbowała cię zabić? - Nie rozpamiętujemy.
Macie kłopot.
Pięć?
Żałowała. Widziałem ten żal.
Przechytrzyłeś ją i nie miała siły dalej walczyć.
Pięć ciosów to dużo.
Już trzy bardzo męczą.
Fakt. Ale ona...
nie chce mojej śmierci. Zerżnąłem jej matkę.
Gdyby nie próbowała mnie zabić, nie mógłbym jej szanować ani kochać.
Zamknijcie się, kurwa.
- Pomogę wam. - Jesteśmy wolni?
Zapamiętam, dziwki, że przyszłyście popatrzeć.
- Jeszcze nie możecie stąd odejść. - Co?
Ma obiekcje co do waszej lojalności. Dwór musi zobaczyć karę za zdradę.
Byliśmy wierni tobie.
Chcemy śmierci tej cipy!
Już nie, bo jesteście razem.
Czy mamy tylko udawać, że nie chcemy?
Muszę z nią pomówić. Może nie wie, że tu jestem.
Ten kutas Orlo aresztował mnie sam.
Ona wie.
No tak.
Musicie okazać nam lojalność.
Absolutnie.
Wybierzcie niedźwiedzia.
- Rozszarpie nas! - Jest sposób:
trzeba mu szybko coś dać, żeby zwrócić jego uwagę.
Przedramię prosto w pysk.
Kość pęknie,
tryśnie krew tętnicza, niedźwiedź zajmie się mięsem,
- ty odchodzisz. - Słaniam się.
- Świetny plan. - Dzięki.
- Sarkazm. To szaleństwo! - Nie.
Lepiej nie mdleć,
bo niedźwiedź będzie miał wypas:
trzustka, wątroba, nerki...
- Nie. - Jebany przygłup.
- Daję wam wyjście. - Znajdź lepsze.
Jeśli ona cię kocha, to nas uwolni. Zmuś ją.
Jasne, że kocha. Niewdzięczne, tchórzliwe wały.
- Pani Dymowa... - Petra. Zwinny unik.
Wydajesz się nerwowa. Uznałam, że tak trzeba.
Co słyszałaś?
Żyją, ale ponoć o zmierzchu...
W pałacu co dzień będzie szukanie zdrajców.
- Nie wierzą, że nie zostałaś aresztowana. - Aha.
Mówią, że ona szykuje ci wyjątkową śmierć. I że cię kocha.
Możliwe, że Piotr żyje, ale wydano oświadczenie o jego śmierci.
Karlow widział go poranionego, wychodzącego z pałacu.
Ponadto mówią, że Orlo gwałci każdego, kto mu się nawinie. W usta.
Ja pierdolę.
Dużo nerwowego gadania.
Nie mogę tu siedzieć i czekać na śmierć.
Umilę ci czekanie seksem. Widziałam, jak się na mnie gapisz podczas kąpieli.
Mylisz się, ale miło, że zaproponowałaś.
Rzuć mi książkę Rousseau.
Gdy myślałam, że on nie żyje,
czułam się rozdarta.
Serce i umysł się rozpadały.
A potem go zobaczyłam.
Stał tam.
I wszystko wróciło na miejsce,
zaczęła krążyć krew,
poczułam się cała.
Ale dziś się obudziłam i wszystko jest w chaosie, także ja.
I dlaczego? Przez cholerną miłość!
Kiedyś jeździłam konno naga, w deszczu,
pod oknami Piotra Wielkiego,
śpiewając rubaszne piosenki, w nadziei, że on wyjrzy.
Wyjrzał?
Tak, i jeździłam jeszcze trzy godziny, czekając, aż wyjdzie.
I wyszedł?
Nie tego dnia. Dostałam zapalenia płuc.
Odwiedził mnie
i robiłam mu dobrze ręką, gdy karmił mnie zupą.
Taki czuły!
Idziemy za porywami serca.
To wybaczalne. Tylko temu jesteś winna.
Tak.
Nie wiem, co zrobić z więźniami.
Zabić, torturować, uwolnić?
Na pewno nie w tej kolejności.
Bardzo śmieszne.
Nie umiem zabijać z zimną krwią.
To nie ja. Nie taki kraj pragnę stworzyć.
Chcę napisać przemowę o przebaczeniu.
O nowym początku dla nas wszystkich. I uwolnię ich.
Widzę wasze miny. Jestem naiwna.
Myślę, że ludzi można zmienić, przemówić im do rozumu;
że parę słów otworzy ich serca i umysły
i że zobaczą wspólne dobro i będą się dla niego poświęcać.
Słodkie.
Uroczy pomysł.
Ale skazany na porażkę.
Bo gdy nie mogę... Wczoraj nie mogłam.
Dopadła mnie prawda o ludziach, więc chwyciłam nóż i uderzyłam.
Jakie jest rozwiązanie?
Wy możecie nim być.
- My? - Co zrobić z więźniami?
Widzicie? Nie macie stanowiska ideologicznego.
Analizujecie sytuację, myślicie, co można zyskać
i planujecie okoliczności.
Żadnej moralności ani filozofii. Byle wygrać.
Miło, że nas rozumiesz.
O, tak.
Jesteście okropni,
ale może użyję waszych umiejętności,
by zrealizować moje cele?
Chcesz mnie wykorzystać?
Tak.
Ufasz, że pomogę ci osiągnąć cele?
Jesteście nielojalni, chyba że wobec siebie.
Ale do mnie odnosicie się ze szczerością.
Czy mi się to podoba, czy nie. I tylko o to teraz proszę.
Orlo i Wielementow pomogli mi dojść tutaj,
ale najwyraźniej nie pomogą mi dotrzeć do celu.
- A wy możecie. - Jeśli mamy działać dla ciebie,
lepiej, żebyś nie znała mechanizmów. Nie są przyjemne.
Nie. Chcę się tego nauczyć.
Mam inną naturę.
Jestem urojeniową optymistką.
To się zmieni.
Obiecaj jedno:
gdy zaczniemy, musisz trzymać naszą stronę i nam ufać.
Dobrze.
Na pewno przerosnę was oboje, tylko się trochę poduczę.
Sławetna pewność siebie!
Chcę tego wszystkiego dla Rosji.
Oni nie.
Ich nie obchodziło, czy wygram ja czy Piotr.
Będę taką władczynią, jak sobie przyrzekłam.
Albo zginę, próbując.
Znowu przemowa. To patologiczne.
No dobrze. Dobrze. Już.
Rousseau.
Musimy uwolnić społeczeństwo od plag.
Odczytam to w czasie egzekucji.
Chcesz, żebym kazała ich stracić?
Kurwa, musisz!
Ciekawe: przy stole weselnym
siedziałaś po stronie Piotra.
Przesadne posłuszeństwo wobec wizytówek.
- Wizytówek? - Lata manier i dworskiego wychowania.
Teraz próbujemy to odkręcić, odkleić nas od przeszłości
i tworzyć przyszłość, o pani,
w której będziemy słuchać jedynie rozumu i postępu.
Masz moje serce.
Moją lojalność.
Czemu jej nie aresztowano?
Wejrzała w moje serce i wiedziała, że wierzę.
Stworzyła mnie na nowo.
- Schlebiało mi, że kogoś zmieniłam. - Racja: zmieniłam się.
Zobaczyłaś to w moim sercu,
gdy rozmawiałyśmy.
Chętnie popatrzę na rozstrzelanie
drogich mi przyjaciół - dla ciebie i nowej Rosji.
Zdradzili naszą sprawę!
- Co za pasja! - Oszołamiające!
Może więc zaczniesz?
- Co? - Co?
Może zabijesz pierwszą osobę? Proponuję Tatianę.
Lub Grigora.
Może mieć mu za złe, że spędzał dużo czasu w Marial.
Ja...
- George... - Oczywiście. Bardzo chętnie.
Że też sama na to nie wpadłam!
Chodźmy więc.
Katarzyno!
Żołnierzu, dajcie George broń.
Zastrzelę cię.
Bardzo śmieszne.
- Zabierz mnie od tych idiotów. - Idiotów? - Odsuń się trochę.
- Co ty odpierdalasz? - George...
Na cześć Katarzyny!
O kurwa!
Kto by pomyślał.
Ja pierdolę! Strzeliłaś do niej.
Pieprzone dzikusy.
Czerp korzyści.
Ty dziwko.
Wybacz, wciąż jesteśmy w Rosji.
- Dość! - Na pewno?
- Powiedziała: dość. - Chodźmy.
- Co to, kurwa, było? - W porządku?
Mam w sobie dziurę, jak myślisz?
To się robi bardzo niepokojące.
Ona nie jest zimną zabójczynią.
Nie zrobi im "kuli lub niedźwiedzia". Nie jest taka.
No, odliczając wczoraj, ale jak mówiła, to był zły dzień.
Zresztą w afekcie...
A więc, Pawełku, możemy spokojnie zjeść
zad sarny marynowany w czerwonym winie z jałowcem.
Przeczekamy. Lojalnie.
Dzień dobry.
O Boże.
- Jest ranna? - Pewnie wyzdrowieje.
Przestań z tym "pewnie".
Może cię zabić zakażenie, ale poza tym powinno być dobrze.
- Tylko ona ucierpiała? - Na razie.
Okno.
Nie.
Nowy dzień, nowy rozdział, Orlo.
Przewróć stronę.
Koniec rozlewu krwi.
Nie to rozumiałam przez "mądre załatwienie sprawy".
Nie sądziłam, że strzeli.
Więc kto przechytrzył kogo?
Wszyscy wszystkich, nie widzisz?
Pomyślmy, dlaczego strzeliła.
Na dowód wierności.
Albo się boi, że ją zabiję,
- albo naprawdę jest lojalna. - I?
- Poniosła przy tym koszt.
Postrzeliła kogoś z nich.
Odcięła się od nich, a to osłabia i ją, i ich.
Tłum dostał trochę przemocy, było wesoło.
Ja tego nie chcę.
Wiem, ale sama zapędziłaś się w kozi róg.
Musimy znaleźć eleganckie wyjście.
Dla nich przemoc jest przyjemna,
niejasna, a dzięki Georginie - intrygująca.
Grasz ze wszystkimi w upiorną mentalną grę.
Nie wydajesz się słaba, lecz cwana. Hura!
Zyskujesz na czasie.
No tak,
ale problem pozostaje. I totalny chaos.
Elżbieto...
Vinodel.
Pomówmy o zeszłej nocy.
Tak? Czy my...?
Robiłaś mi różne rzeczy.
Przyznaję, trochę mnie poniosło.
Nie uszkodziłam cię trwale?
Urazy z gwałtownej nocy,
utrzymujące się lekkie bóle
są całkiem przyjemne.
Coś we mnie rozpaliłaś.
Patrząc na ciebie, czuję, że znów muszę cię mieć.
Proponuję natychmiast, a potem co godzinę.
Schlebiasz mi oczywiście,
ale w tych sprawach wolę rotację.
Mężczyzna, kobieta, dwaj mężczyźni i kobieta, potem coś z drewnem.
Moja ręka w leśnym otoczeniu,
oporny gwardzista
i sługa trzepiący kapucyna, gdy ja jem tort.
Może za miesiąc-dwa.
Mogę wziąć cię siłą.
Jak mówiłam, za miesiąc.
Zachwyć mnie
i zmuś do uległości ciągnięciem za włosy
i językiem zanurzonym w czarnym opium.
Chyba się zakochałem.
Ja tego nie robię.
Nie jest dobrze.
Zawsze chciałam z tobą pomówić.
Mam słabość do wojskowych.
Opowieści bitewne mnie zachwycają.
Ja...
Oto widzisz wojskowego.
Co za mężczyzna!
Ale nie chcę cię uważać za obiekt pożądania,
mimo twej męskości
- tuż pod zwierciadłem wody. - Nie, ja...
Obserwowałam twoją kampanię szwedzką.
Doprowadzała naszych do szału.
Często było tak, jak chciałeś.
Wygrałbym, gdyby Katarzyna nie kazała Piotrowi zawrzeć pokoju.
Dotarłbyś do Sztokholmu i wziął, co i kogo byś chciał.
To mnie dręczy. Sztokholm był mój i dobrze to wiedziałem.
Myśl, że umrę bez tego zwycięstwa,
cholernie mnie smuci.
Mogłam być łupem wojennym.
Nie można cię tak opisać.
A jaka jestem?
Jaśniejąca.
- Nauczysz mnie czegoś o wojnie? - Oczywiście.
Jak otworzyć czyjąś flankę
i rozciąć ją mocnym pchnięciem?
To mnie podnieca.
Nie mam już kraju,
ale wciąż mogę mieć hobby.
Miło mi poznać cię należycie.
Nawzajem.
Przy okazji - dobry chuj.
Dzięki.
- Jak poszło? - A jak myślisz?
Znakomicie!
Pięć koni
i trochę jedzenia.
Wybierasz się na przejażdżkę, kochany?
Mam skłamać czy wiesz?
Uwolnisz ich.
To moi przyjaciele. Ona wybaczy.
Bardzo się kochamy.
Wybaczyła mi, że ruchałem jej matkę. Wybaczy i to.
Każdy ma swoje granice.
Jak ruchanie matki.
Prócz kilku prowincji na Białorusi.
O co jej chodzi?
- O ich lojalność. - Nie.
Ona nie chce być sama.
Wczoraj czuła się jak samotna chmura
na niebie pełnym kruków nieznających języka chmur,
a poprzedniego dnia sądziła, że niebo jest usiane chmurami.
Skomplikowana wizja.
Była straszliwie samotna.
Ukochany ją zdradził, przyjaciółka okłamała,
zespół opuścił.
Jej filozofia spłynęła z turecką krwią,
a rozum załamał się pod ciężarem tego wszystkiego.
Wraz z jej optymizmem, arogancją i wiarą w dobroć ludzi.
Mówiła: zły dzień.
A teraz, gdy chce to jakoś poskładać do kupy,
ty znów ją zdradzasz.
Ta rozmowa nie sprawia mi przyjemności.
Umilić ci ją tańcem?
- Ciotuniu? - Trochę lekkości dobrze zrobi dworowi.
Rozkaż, by wszyscy przez jeden dzień tańczyli. Byłoby cudownie.
Nie chcę śmierci moich przyjaciół, a ona nie może się wycofać i ich puścić.
Nawiążesz nowe przyjaźnie. Ludzie cię kochają.
To prawda.
A ona jest tylko jedna.
Tak.
Oddalam się tanecznym krokiem,
kategorycznie wyraziwszy mą opinię.
Możesz tylko uśmiechem pochwalić moją mądrość i zjeść makaronik.
- Zajebisty! - Panie...
Konie.
- Mam zostać? - Nie.
- Pani... - Katiu...
Muszę coś zrobić z tymi więźniami.
Myślałem, że przyszłaś przeprosić.
Tak, ale chciałam zacząć od więźniów.
I?
Przepraszam.
Za co?
- Że go nie zabiłam. - Nie zdołałaś go zabić.
I nie zabiję.
Zawarliśmy pakt.
Na tej kanapie, przypieczętowany krwią.
Na chwilę zemdlałem.
Pamiętam.
Czy możemy coś wypracować razem?
Czy on nie żyje?
- Orlo... - Nie możemy.
Zabawne: dzięki tobie uciekłem z jego więzienia,
a teraz ty tam wchodzisz z pieśnią na ustach.
Myślałem, że wprowadzisz wielką zmianę,
a jesteś głupią, spragnioną miłości, chłostaną chujem dziewczyną.
Utrudniasz mi sprawę.
Może to tylko smutek.
Byłem ślepy na twoje wady.
Tak...
A ja na twoje.
Dziś mam dzień pożegnań.
Chyba także z tobą.
W porządku?
Że też George ją postrzeliła.
Ratuje się. Taka jest.
Raniła moją żonę.
Do domów, bydlaki!
- Koszmarny dzień. - Gdybyś milczała,
teraz uprawialibyśmy seks u ciebie, a mąż obok bawiłby się kulkami.
Obwiniasz mnie?
Bo to twoja wina!
- Wybacz, to z tego napięcia. - Nawzajem.
A jeśli Tatiana umrze?
Nie chcę zostać z bachorami.
Wzruszające.
W konie, popaprańcy!
- Marial, jedźmy. - Nie mogę.
Ona mnie nie zabije.
- Chcesz ryzykować? - Tak jakby.
- Proszę! Mnie zabije na pewno. - Uciekając, dam dowód, że jestem z tobą.
A nie jesteś?
Daj coś mocnego na sen.
Może to. Nie obudzisz się, choćbym przypalił ci twarz.
Niech mnie odetnie. Choćby na chwilę.
Piotr zbiegł z więźniami do lasu.
Oczywiście ich ścigamy. I złapiemy.
Zrezygnujcie.
Dlaczego?
Niech uciekną.
Wedle rozkazu.
Za miłość płacimy żalem,
mawiała moja żona.
Brałem to do siebie,
ale teraz myślę, że mówiła ogólnie.
Jej ataki były raczej fizyczne niż metaforyczne.
Miała rację.
Jesteś w szafie.
Czy gdybym wtedy ruszyła na ciebie z nożem, zabiłbyś mnie?
Instynktu przetrwania nie należy osądzać.
Ja nie osądzam cię za to, że dźgnęłaś mnie pięć razy.
- Pugaczowa. - Myśląc, że to ja.
- Tak. - To było wstrząsające.
Jak mamy sobie zaufać?
Poprzez wiarę.
- Irytująca odpowiedź. - Tak.
Plan jest taki:
odjeżdżacie, osiedlacie się gdzieś i dajecie mi znać.
A ona znów ci wybacza.
Tak właśnie.
Ona wszystko robi dla tej wielkiej miłości,
a ty odpieprzasz, co ci się podoba.
- Nie krzycz. - Wal się, laluniu!
To jego wina, nie moja!
Teściowej się nie rżnie!
Każdy to wie!
Fakt, to dobra zasada.
Opuściłeś ją.
Co, gdy dowie się o tym?
Będzie...
zraniona.
Samotna.
Jedziemy?
Cicho!
To bzdura.
- Gdzie twoja lojalność wobec nas? - Muszę zaryzykować dla miłości.
Nasze życie, nie swoje.
Wierutna bzdura!
Problem?
Tak, problem.
Byliśmy ci wierni, a ty się na nas wypiąłeś. Dla niej.
Nie tym tonem.
Moja żona dostała w brzuch i wysyłasz mnie na śmierć.
Teraz wrzeszczysz.
Smolny!
Nie uciekałem, tylko omijałem jeżyny na ścieżce.
Zakrętasem.
Wracaj do szeregu.
Mnie trzeba będzie nieść.
To ty.
Ja.
- Myślałam, że odszedłeś. - Nie myślałaś tak.
- Przyjmę każdą twoją decyzję. - Akurat.
- Nawet o zabiciu ich wszystkich? - Tak.
Choć nie wiem, co będę czuł,
składając ciało Grigora do grobu,
a ulewny deszcz zmyje moje rzęsiste łzy,
gdy będę całował jego zimne, sine usta.
To groźba?
Raczej poruszający opis smutku, który skłoni cię, byś go ocaliła.
Jestem w tym z tobą, do końca.
Co ty byś zrobił?
Rozstrzelałbym ich, rzucił ciała niedźwiedziom,
a z kości porobiłbym domki-upominki dla dworzan.
Wspaniale.
Nie mam powodu, by im ufać, a oni - by być wobec mnie lojalni.
Coś wymyślisz, jesteś błyskotliwa.
Fakt.
Wstawać!
- Wypadnie jej żołądek. - Naprawdę?
Wstawaj, bo będzie kula albo niedźwiedź.
Mocno trzymaj trzewia!
Co się dzieje?
Dla ciebie szampan z cytryną.
Negroni z grudkami sera dla ciebie.
- Jak... - Caryca musi znać swój lud.
- Zabijesz nas? - Nie, Arkady.
Sami się zabijecie, agitując przeciwko mnie.
Osierocicie dzieci i do końca życia będą pariasami.
- Wkurwia mnie rządząca kobieta. - Tak?
Czy rana w moim brzuchu nie oznacza, że walczymy o życie?
A ona proponuje układ.
Chcecie kontrakt na wełnę na mundury?
Kurwa, tak!
Prosiłem Piotra od lat, ale Wielementow przeszkadzał.
Ja ci to daję.
Tatiano, a gdybyś zaprzyjaźniła się z cesarzową?
I gdybym wpadała do ciebie na herbatę?
Zdziry umarłyby z zazdrości.
Kiepska śmierć, ale lepsza niż kula albo niedźwiedź.
Tak...
Macie wspaniałą posiadłość ziemską, prawda?
Piękną. Powinnaś...
...ją spalić i uwolnić wasze sługi?
Moi ludzie już jadą.
- Kurwa. - Ziemię zlicytujemy.
Arkady, idź się napić do zielonego salonu.
Gwardziści skopią cię po jajach, aż obszczasz się krwią.
Teraz - na kolana.
- Wina? - Chętnie.
Grigor, zawsze cię lubiłam.
Źle ulokowałeś uczucia, zupełnie jak ja. Nie mogę cię winić.
Nie zabijesz mnie?
Zabiję, jeśli będę musiała, ale tego nie chcę. A czego chcesz ty?
Powiem ci.
Chcesz kochać
- i być kochany. - Tak.
Jak on kocha mnie?
Jak nigdy nikogo.
Więc go uszczęśliwiam. Między tobą a mną nie ma urazy.
Nie. Nie ma.
Bądź lojalny.
Teraz idź do Arkadego do zielonego salonu.
Obyś zaczęła od słów: "Cholernie mi przykro".
Siadaj.
Wydajesz się spięta.
Jesteś wolna. Ani kuli, ani niedźwiedzia.
- Jakbyś mogła mnie zabić. - Moja matka się myliła,
ale nie co do ciebie.
Nie przyjaźnimy się już.
Możesz zostać na dworze, ale to koniec.
Jesteś śmieszna.
Nie sądzę.
Jestem twoją najwierniejszą przyjaciółką.
Kochamy się i wybaczamy sobie wszystko.
Miałaś wybór:
powiedzieć mi od razu albo wcale.
Tylko taki wybór mają przyjaciele.
Nie postąpiłaś tak.
Zwierzyłam ci się z uczuć do Piotra,
a ty nie powiedziałaś mi o Grigorze.
Przyjaciółki muszą otwierać przed sobą serca.
Rozumiem. Da się zrobić.
Źle rozumiałam naturę przyjaźni. Kwestia wychowania.
- Możesz iść. - Podoba mi się idea otwartych serc.
- To by mi oszczędziło dużo nerwów. - Możesz iść.
Jemu wybaczasz, a mnie nie.
On jest moim przeznaczeniem,
ty - wyborem.
Trafne.
I żałosne.
Wyjdź albo cię wywloką.
Jesteście skazani na klęskę.
To się skończy bólem i wielkim żalem.
- Pieprzona idiotka. - Mogę usunąć przeszłość z waszej krwi.
- Byłoby świetnie. - Jak to zrobisz?
Naukowo.
Czuję coś.
Ja też.
Ciężka przeszłość.
Jeleń wywołuje szelest i cichy trzask, gdy łamie gałązkę.
Na łowach trzeba słuchać.
Dlatego tak źle polujesz.
Mama ma ostry język, Pawełku. Ja też.
W słowie i w cipie.
Nie mówmy tak przy nim.
Nie ukrywajmy przed nim rzeczywistości, a będzie jej panem.
Zapomnijmy o wszystkim.
Dawniej, budząc się, nie pamiętałem poprzedniego dnia -
kogo zerżnąłem, kogo zabiłem, na co polowałem.
Co jadłeś.
O, nie.
Pamiętam każdy posiłek z każdego dnia życia.
7 czerwca 1756.
Flan borówkowy, mus kawowy
i carpaccio z młodego renifera przyrządzone w lesie, przy mnie,
jedzone jeszcze ciepłe, w sosie z granatów.
12 sierpnia 1762.
Miałem grypę. Mogłem tylko pić bulion,
a tego dnia zaczynał się sezon na orzechy włoskie.
Ich słodki, mleczny miąższ wypełniał swym aromatem cały pałac.
Wydawało mi się, że słyszałam jelenia.
Za cicho. To był królik albo świnia.
Strzeliłaś za wysoko.
- Jest tylko teraźniejszość. - Co?
Może takie mamy wyjście: żyć teraźniejszością.
Bez przeszłości i przyszłości.
Teraz, gdy na ciebie patrzę
i dotykam twojej dłoni,
jestem szczęśliwa.
Ja też.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober