May porsyento na ng pagtanggap. Pinakamababa sa matataas na kolehiyo.
- Gusto mong mag-aral uli? - Iniisip ko ang kinabukasan ng anak natin.
Mag-umpisa ng pondo para sa kolehiyo ni Peanut?
Hindi, inilagay ko si peanut sa wait list ng prekindergarten sa McClellan Hall.
Iyong matapobreng pribadong paaralan sa Menlo Park?
Isa iyon sa pangunahing paaralang pumapasok sa Stanford.
Nagdesisyon ka nang magkokolehiyo siya at namili na kung saan.
Dahil sa genetics ng anak natin, maaaring maging napakatalino niya
at kakailanganin ng mahirap na akademikong kurikulum.
O baka di siya masiyahan sa akademiks.
Desisyon niya kung ano ng gagawin niya.
Anumang prekindergarten ang pasukan niya, sa ating desisyon iyon, di sa kanya.
Walang kape. Nasa kuwarto pa rin si Glassy?
- Narinig kong umalis siya ng 6:14. - Nanlumo siya sa pagkawala ng bahay.
Paano mo nasabi?
- Napansin mo ba ang pagiging tahimik niya? - Oo, ayos iyon.
Nagpapakaabala lang siguro siya sa trabaho.
Dr. Murphy, kailangan ko ng tulong mo.
I-tetanus booster mo, linisan mo ng Betadine.
- Lapatan... - Nagawa na namin. Ito ay...
Gusto pa namin ng opinyon.
Ginawa na ni Victor.
Oo, bago lagariin ng mga baguhan ang paa ng anak namin,
gusto kong kumausap ng bisor.
Bali ang kuko.g
Ako ang supervisor nila
at kailangan naming lagariin ang kuko, hindi ang paa niya.
Ayos ka lang, Ricky?
Kilala n'yo ang anghel ko sa nakalipas na 11 taon, si Dr. Lim.
Uy, mga Rosas. Siya ang residente ko, si Dr. Jordan Allen.
Hi.
-"Mga Rosas"? -"Higit Sa 65 Rosas" ang website ko.
Iyon ang tawag ko nang ma-diagnose ako noong lima ako.
Animnapu't limang rosas. Cystic fibrosis.
- Sige. - At welcome sa aking ika-458 na vlog.
Lumilibot sa buong mundo.
- At ano iyong DLT? - Iyon ay double lung transplant.
Kadarating lang ng mga baga.
Di ako dapat pumayag na paalisin siya.
Hindi nga. Di ka na nakipagtalo sa akin doon.
May sinat siya, 100.4. Papunta saan?
Camping trip ng simbahan, walang isang oras ang layo.
Pwedeng maging mapanganib ang camping.
Salamat, Dr. Murphy.
Unang kong inihaw na s'more noong tag-araw
kaya pwede ring maging masaya.
Salamat, Dr. Wolke.
Dahan-dahan, pakiusap.
Victor, doktor siya.
- Magtiwala ka... - Magtiwalang magiging ayos ang lahat.
Oo. Alam ko.
Tagahanga ka ng Warriors? Gusto mo si Steph Curry?
- Gusto ko si Draymond. - Pasaway. Gusto ko iyan.
Tingnan mo ito.
Magaling, Ricky.
Tumaas ng two degrees ang temperatura niya.
Kumuha ng CBC, blood culture at CT ng paa
para tingnan kung may sira sa mga buto at kalamnan.
Dr. Park. Nakatutuwa namang narito ka.
Ipinatawag mo ako.
Maupo ka. At, oo, Herman Miller iyan.
Ang cappuccino, mochaccino, expresso, latte...
Walang para sa iyo riyan.
Sige, mali ako.
Tamang-tama ang trabahong ito sa iyo.
Ang unang pag-aaral mo ay nasa 800 pasyente?
Pero dahil may apat na araw ka para kunin lahat ng mga nars sa pagsusuri,
madali na dapat ito.
Nahuhuli man ako, may 13 pasyenteng naghihintay,
pero kakayanin ko.
Na may maraming cappuccino.
Salamat sa suporta mo.
Gusto mo bang tulungan kita?
May 90 minuto ako bago ang sunod na operasyon.
Kapalit ng walang hanggang paggamit ng espresso machine mo.
Tingnan natin.
Kawawang Ricky.
May kaunting impeksyon lang siguro siya.
Iyong mga magulang.
Dalawang magkaibang kaisipan ng pagpapalaki sa anak.
Mahirap iyon sa pagsasama pero mas mahirap sa bata.
Magkakaiba ang opinyon ng lahat, Dr. Wolke.
Na dapat nilang ayusin bago mag-anak.
Ang kakwarto ko, Hudyo, nagpakasal sa Katolikong babae.
May tatlo agad silang anak.
Walang tigil ang away tungkol sa pagpapalaki.
Di nagtalo ang mga magulang ko. Walang paki ang tatay ko.
Basta't mabihisan kaming magkapatid ng nanay ko at makapaglinis.
Walang hematoma o pigsa. Walang paliwanag sa lagnat.
Ang leeg ko.
Masakit talaga.
Sige.
Uy, ako'ng bahala sa iyo.
May mga kagat siya ng surot sa likod niya.
Pink, mabilog at malambot.
Ano iyan?
Pneumonia?
Sa parehong baga.
Swerte kung umabot pa siya ng isang linggo.
Ex vivo lung perfusion.
Hayaan nating gamutin ng mga baga ang mga sarili nito.
Madalas iyon sa mga kasong may pulmonary edema.
Kunin mo ang mga baga. Sa procedure room tayo.
Kagat ng surot?
Pwedeng neurological ang lagnat, pagsusuka't pananakit ng leeg.
Sa utak niya?
Maaari. Hindi malinaw ang mga blood test
kaya gusto naming magbutas sa espina para suriin ang CSF.
Paganda nang paganda itong kampo.
Pwede bang 'wag ngayon?
- Ayaw kong maulit pa ito. - At gusto ko?
Nag-aalala ako sa anak natin gaya mo.
Pero mas inuuna mo ang pagsasaya kaysa sa kaligtasan.
Oo, iniisip ko ang pagsasaya.
At pakikihalubilo, pagpapahalaga sa sarili...
Na hindi kasing-halaga ng kaligtasan niya.
Hindi ko na kaya ito.
Isa lang ang minor reaction.
- Ikaw? - Ako rin.
May 12 nang tapos, isa na lang.
Mr. Riggs?
Pasensya na.
Nakatulog ako.
Mali ako na pinaghintay kita nang matagal.
Kumusta ka, maliban sa pagkapagod?
Medyo makirot lang
lalo na sa mga tuhod at siko, at balakang.
At kaunting paninilaw ng balat.
Maliban doon, ayos naman ako.
Hello. Dapat nating ayusin ang pagkakaiba natin sa pagpapalaki.
Kung ang McClellan Hall ito, ayos lang.
May listahan ako ng 37 iba pang mga pagkakaiba.
Gusto kong pag-usapan pero kaaaprub lang ni Andrews ng software
at i-beta test ko raw iyon sa loob ng 24 na oras.
- Kinausap mo si Glassy? - Hindi.
Di siya pumasok ngayon, pero nakatanggap ako ng text. Ayos lang daw siya.
Nasaan siya?
Di pa ito tapos.
Mabilis gumaling ang mga baga
kapag nasa katawan.
Kaya dapat kumbinsihing nasa loob pa ang mga iyon.
Bibigyan ang mga iyon ng dugo gamit ang profusion machine,
ng hangin gamit ang ventilator,
mga drip ng IV para sa antibiotics
at baka madaya nating gumana ulit ang mga ito.
Delikado ang susunod na anim na oras.
Paano malalaman kung gagana pa ang mga iyon?
Pinakaindikasyon namin ang kalkulasyong P/F ratio.
Pag umabot iyon ng di bababa sa 400 mm ng mercury...
pwede na ang mga bagang iyon.
Nanay, kalma lang.
Si Dr. L iyan.
I-palpate para mahanap ang L3-4 interspace.
Di siguro namin maaayos ni Lea ang pagkakaiba namin
sa pagpapalaki at magalit gaya nina Victor at Shelly.
Kayo ni Lea ay di gaya nina Victor at Shelly.
Magkaiba ang mga mundo nila, sobrang magkaiba ang mga pananaw.
Napakamagkaiba rin namin ni Lea. Ipasok ang spinal needle.
Baka nagmamahalan sila.
Alam kong nagmamahalan kayo ni Lea nang sobra at iyon lang ang mahalaga.
Ayon iyon sa Hallmark Channel.
Nakapasok na.
Itinaas ng impeksyon ang presyon niya sa utak.
I-intubate at bigyan ng levetiracetam
at dexamethasone bago mag-herniate ang utak.
Kinukumpirma ng CSF ang impeksyong naegleria fowleri.
Amoeba itong kumakain ng utak na nagpapamaga.
Dapat i-koma si Ricky gamit ang mga barbiturate
at operahan para maglagay ng port sa gitna ng utak niya.
Tapos lulunurin iyon ng antibiotics na magpapabawas sa edema.
At nakuha niya ito sa surot?
Hindi, nakuha ito sa kontamidong tubig na dumaan sa ilong.
Nakuha niya sa paglangoy sa lawa sa kampo.
Maaari.
Masyadong takot si Ricky para sumisid sa tubig
lalo na ang mapasukan ang ilong.
May naegleria fowleri din sa mga di malilinis na pool,
- mga nasal rinse, initan... - Mga nasal rinse?
Pag di pinakuluan ang tubig sa gripo.
Binigyan ko siya ng nasal rinse bago siya umalis.
May sipon siya.
Mas pwede iyan.
Paumanhin.
Pagod, masakit ang kasukasuan, mabagal ang pag-iisip,
may tachycardia at mild liver failure si Riggs.
- Salamat. - Baka matagal na siyang kondisyon.
Dapat siyang inalis
ng anumang magaling na pag-screen.
May ganoong protocol na bago ka pa mapunta sa board.
Ipapaalala ko sa CRO pag sinabi ko sa unang araw ko
na dapat ibasura ang $4 milyon na trial nila.
Saka na ang hulang iyan pag may resulta na ang blood test.
Papunta ng OR ang lab.
- Wala pang anim na oras, di ba? - Anim at 15 minuto.
Gusto mo ng kasama?
Salamat.
Hello. Nasaan si Victor?
Sinisisi ang sarili niya.
Ako ay...
umaasang may mabago iyon.
Mahal n'yo ba ang isa't isa?
Oo.
Syempre.
Lagi kaming magkaiba. Ganoon kami ilarawan ng tatay ko.
Lumaki si Victor sa Belgrade. Lumaki ako sa Berkeley.
Magkaibang mga relihiyon, politika, panlipunang antas.
Pero nang nabuntis ako,
alam naming marami kaming pagkakaibang dapat ayusin.
At ginawa namin.
Tapos ipinanganak si Ricky at...
bigla na lang kaming nag-away...
Kailan siya makakakain ng mani?
Gaano kataas ang aakyatin niya?
Kailan siya maiiwan sa babysitter?
Iyong maliliit na bagay na iyon ang hindi namin maayos kahit kailan.
Pero, oo, nagmamahalan pa rin kami.
Iyon nga lang...
Di ako sigurado kung sapat pa ang pag-ibig.
Naghihintay pa rin.
Umaasa pa rin.
Parang iyan ang ginagawa natin, di ba, mga Rosas?
At tapos na ang paghihintay.
Ikinalulungkot ko.
Ibinalik ka namin sa listahan.
Nasa pinakaunahan ka.
Nararapat ito sa akin.
Ginusto ko ang mga iyon.
Ginusto kong may mamatay.
Brecka.
Mahal, tapusin na ba natin?
Huwag.
Hello, Dr. Glassman.
Shaun.
Subukan mong kumatok sa susunod
kahit pa, alam mo na, medyo mahirap.
- Ano'ng hinahanap mo? - Alam mo...
Ang buhay ko.
Ang buhay ko lang.
Hindi pa.
Susubukan ko pa sandali.
- Sige. - Hindi, akin ito. Umuwi ka na.
Salamat.
Mami-miss ko ang malaking screen LED TV mo.
Luma na iyon at may pixel line sa may kanang bahagi.
Minahal mo ba si Alana?
Ano?
Minahal ko ba si Alana? Oo naman.
Minahal mo ba si Debbie?
Oo. Minahal ko si Debbie. Bakit, Shaun?
Di iyon sapat para lampasan ang pagkakaiba n'yo.
Paano ko malalaman kung sapat ang pagmamahal
para lagpasan namin ni Lea ang mga pagkakaiba namin?
Hindi mo malalaman.
Paano mo malalaman? Di mo malalaman.
Ayaw kong ipag-alala ito.
Medyo nagduda si Lea kanina lang.
- Nalampasan n'yo iyan. - Oo.
- Kasi sumuporta ako. - Ganyan nga.
Ang pagkakaiba sa pagpapalaki ng anak ay mas malaki sa normal na pagkakaiba.
Oo. Ang magkaanak, malaki iyan.
Pagbabago ito. Binabago nito lahat. Ang kasal, lahat.
Ayaw ko ng pagbabago sa pagsasama namin.
Baka magbago sa mas mabuti.
Ang mata ni Ardie.
Ang una kong ibinili kay Maddie ay laruang aardvark.
Nag-opera ako sa loob ng 21 oras noon.
Nagtanggal ako ng astrocytoma mula sa medulla ng brain stem.
Kabayanihan iyon, pinasikat ako.
Isang taong puno ang nakatakdang mga operasyon ko.
Napakagaling ko, parang bihasang manlalaro.
Tapos nabuntis si Alana.
Ayaw niyang tumigil magtrabaho. May real estate siya, magaling.
Ayaw kong huminto. Gusto ko pa ring maging sikat.
Tapos iniuwi namin si Maddie noong unang gabing iyon.
Nagbago ang lahat.
Kausapin mo si Lea.
Sinubukan ko.
Dapat siyang mag-beta test sa bagong EMR software.
Hintayin mo siyang matapos.
Puro Shark Tank lang ang nasa DVR ko.
Wala akong ganang tingnan ang kalbong ulo ni Mr. Wonderful.
Ba't di ko aliwin ang sarili ko sa panonood ng perfusion action?
Di ako nanlalait.
Kape at mga cronut mula sa Chaz's Bakery.
Masaya akong may kasama.
Di palasalita si Pneumi.
-" Pneumi"? - Ang palayaw ng mga iyan.
Mula sa salitang Griyego ng baga, pneumonas.
Inisip kong mas maganda sa "Lungy".
Oo, nababaliw na siguro ako.
Cronut.
- May pag-usad ba? - Wala.
Paulit-ulit lang ako, umaasang mag-iba ang resulta.
Oo, nababaliw na talaga ako.
Iba ang gawin mo.
Sige.
Doblehin ang antibiotics at magdagdag tayo ng steroid.
Papatayin nito ang impeksyon o ang mga baga.
- Kumusta si Glassy? - Sobrang nasasaktan at napakauling.
- Mag-usap tayo... - Ng 37 mga pagkakaiba natin?
May dalawa pa akong naisip.
Shaun, gaya ng alam mo, medyo abala ako ngayon
kaya tatanggapin mo ang pagsang-ayon ko, oo,
marami tayong pagkakaiba.
Pero balang araw, maaayos natin iyon.
Iyon ang inakala nina Victor at Shelly.
At nag-uusap na sila ng hiwalayan ngayon.
Hindi ko kilala sina Victor at Shelly.
Ganoon pa man, may dalawang oras pa akong trabaho.
Sige.
Naghihintay ka, hindi ba?
Oo, matiyaga ako.
Sobrang tiyaga at maunawain mo.
At napakabait mo sa akin sa babymoon natin.
Kung puwede mong ilipat iyon...
Sa babymoon natin, akala ko sapat ang pagmamahal.
Parang napakabigat niyan para sabihin mo sa akin sa ganitong oras ng gabi.
Masyado kang abala para pag-usapan sa umaga.
Kaya tinanong ko si Dr. Glassman
at ang pagkakaroon daw ng anak ang magpapabago sa atin.
Kung magbabago iyon, pag-usapan natin.
Kung di natin ngayon mapag-usapan, paano ang pagkakaiba natin?
Talaga? May 39 tayo
kaya seryosong oras dapat, maghihintay ang mga iyan
kasi seryoso tayong magkaroon ng anak,
sapat man ang pagmamahal o hindi.
Shaun, pagod na pagod na ako
para pag-usapan ito ngayon.
- Malinaw? - Sige.
Tanggapin nang wala na.
May isa't kalahating oras pa ako nang unang dumating siya sa ER.
Umuubo ng dugo, bagsak ang vitals.
Nang binuksan namin siya,
mukhang sa 70 anyos ang baga niya.
Di ko naisip na aabot pa siya ng gabi.
Walong taon siya.
Di ako makauwi. At sinamahan ko siya nang gabing iyon.
At kinaumagahan, dumilat lang siya,
tiningnan ako at sinabing gusto niya ang tirintas ko.
Kapag tinapos ko na,
pupunta ako roon at sasabihing binigo ko siya.
May bagong mga resulta ako ni Riggs.
Lumalabas na may kondisyon na siya.
Hemochromatosis.
Nagsinungaling ang loko para maisama sa pag-aaral?
- Iyan ang palagay? - May 3,500 dolyar siya kapag sumali.
Iyon nga siguro pero nagsinungaling man siya o hindi,
di marunong ang mga nag-screen.
Nakakapagod iyan.
Asahan ang pinakamasama sa lahat.
Mas gusto kong masayang masorpresa kaysa madismaya.
At iyan ang pananaw na gusto mong ibigay sa magiging anak mo?
Isipin ang pinakamasama sa lahat?
Tulong. Kailangan namin ng tulong.
- Ano'ng nangyayari? - Magdagdag ng milligram ng lorazepam.
- Nangingisay siya. - Kasi nasa 40 ang ICP.
Lumala ang cerebral edema.
Pag di agad binuksan ang bungo niya, mamamatay siya.
Tinatanggal ang hemicranial skull flap.
Gumagawa ng malawak na dural opening.
Tingnan mo ang monitor. Magulo ang EGG.
Nagkokombulsyon pa rin.
Magdagdag ng EVD at taasan ang propofol para matigil.
Pero sagad na siya.
Ikamamatay na niya ang propofol.
Pag hindi, papatayin siya ng kombulsyon.
Sige.
Tanggalin ang sirang cortex sa left anterior temporal lobe
gamit ang pre-op imaging bilang gabay.
Magtanggal sa utak niya? Grabe iyan.
Iyon ang dahilan ng kombulsyon niya.
- Mahihirapang sabihin sa mga magulang. - Kaya ka tutulong.
Sige. I-stabilize lang gamit ang pinagyelong LR sa cortical surface.
"Nilagpasan nila ang bansa
na parang nakikita nila ito mula sa mga bintana ng mabilis na tren.
Pabilis nang pabilis ang karera nila,
pero walang napagod o hiningal."
Mamaya na lang ang huling kabanata.
Wala nang mamaya.
Nasaan si Dr. L?
Hindi pa siya handang isuko ang mga baga mo.
May pag-asa pa ba?
Para kay Dr. Lim.
Tapusin natin.
Kabanata 16.
"Paalam sa Shadowlands."
Hihiwa kami ng piraso ng cortex niya.
Sira na iyon dahil sa impeksyon.
Ang pagtanggal noon ang pwedeng tanging paraan para mabuhay siya.
Pero ano'ng epekto n'on sa kanya?
May mga bahagi ng utak na di kasing-halaga ng iba.
Pagsasalita at alaala lang niya ang apektado.
Baka hindi pangmatagalan.
Kaya baka hindi siya makapagsalita o hindi kami makilala?
Masusuri lang namin siya kapag gumising na siya.
Binuksan ang bungo ni Ricky.
Dapat nating gawin ito.
Napakagaling na ospital nito.
Napakatatalino nilang mga doktor.
May napakatalinong nagsabi sa akin noong
minsan dapat magtiwalang magiging maayos ang mga bagay.
Sige.
Hemochromatosis?
Ngayon mo lang napansin ang mga sintomas?
Pananakit ng kasukasuan, pagod, malabong isip?
Mag-58 ako sa isang linggo.
Ngayon ko lang naramdamang lagpas 30 na.
Napakaimposibleng ang hemochromatosis mo
ay naging 60 sa isang linggo.
Posible bang dugo ng iba ang binigay mo sa nag-screen?
Tingin mo nandaya ako? Para sa pera?
Hindi, Mr. Riggs. Sinusubukan kong...
Nagbigay ka ng dugo sa 20 Gallon Club?
Oo. Regular na donor sa loob ng 30 taon.
Kailan ka huling nagbigay?
Dalawang buwan na, bago itong trial.
At bawal kang magbigay habang nasa trial ka.
Iyon ang problema.
Nasarapan ako sa cookies.
Sisiguraduhin kong makakuha ka ng cookies.
Oras na siguro para umuwi?
Hindi.
Kung gayon, gusto kong ipagluto kita ng masarap gaya ng niluto mo sa amin
pero di ako magaling magluto at sarado ang lahat,
kaya sana magustuhan mo
ang tsitsiryang lasang hotdog at Nutty Buddys.
Oo.
- Kyutiks? - Oras ng mag-ama.
Pinilit ni Maddie na kulayan niya ang kuko ko ng makulay na bahaghari.
Kinabukasan, di komportable ang unang pasyente ko.
Noon ko napagtantong hindi ko natanggal ang kyutiks.
Magandang alaala iyan.
Maupo ka. Hindi, upo.
Maraming alaala.
Noong Halloween na gustong maging ham ni Maddie
kasi kapapanood lang namin ng To Kill A Mockingbird.
Pero gusto niyang ang ham
ay gawa sa totoong ham.
Isang gabi malakas ang hangin at biglang naisara nito ang kwarto niya.
Naniwala siyang binisita siya ng multo ng lola niya.
Dalawang linggong gustong matulog sa kwarto namin.
Di ka pumunta rito para pakainin lang ako ng tsitsirya, ano?
Inisip kong gusto mo ng makakausap.
Ayos lang ako.
May dapat kang kausapin.
Alam ko. Pero mas madali ito.
Di dapat flavor ang hotdog.
"Ang mga buhay nila at pakikipagsapalaran sa Narnia
ay pabalat lang sa pahina ng pamagat.
Ngayon, sa wakas, uumpisahan nila ang unang kabanata
ng magandang kwentong wala pang nakakabasa sa Mundo,
na walang katapusan,
kung saan ang bawat kabanata
ay mas maganda sa nauna."
Nangungumusta lang. Taasan ko ang morphine mo?
Ayos lang.
Huy, nagbago ang isip ko
tungkol sa vlog.
Maganda iyan.
Gawin mo na.
Huy, mga Rosas. Nandito uli ako.
Di talaga naging maayos ang DLT
kaya ito na ang huling balita ko.
Hindi ko naman sana gagawin ito, bubuwisitin ko sana si Dylan Thomas
at tahimik na matutulog.
Pero...
Di ako makaalis nang di nagpapaalam.
At ayos lang na masaktan.
Nasasaktan ako.
Na pinaikli ang buhay ko.
Pero ang kagandahan sa lahat ng ito
ay nakakaramdam ako ng hindi ko inaasahan.
Ang pasasalamat.
Nagpapasalamat ako sa mabuti kong nanay.
At...
sa mga taong umaasa.
Gaya nina Dr. L at...
Crash cart.
Nasa full respiratory failure.
- Dapat siyang i-intubate. -'Wag.
Dapat natin siyang palayain.
Umabot sa 402 si Pneumi. Dalhin sa OR si Brecka.
Maayos ang mga baga. Dapat tayong mag-intubate.
Sige.
- Ricky? - Dr. Murphy.
Ricky? Naririnig mo ba kami?
Hello.
Alam mo ba kung nasaan ka?
Alam mo ang pangalan mo?
Ako si Ricky Pavlovich.
Nasa ospital ako
kasi nakatapak ako ng makalawang na pako sa kampo ng simbahan.
Pero gusto ko pa ring bumalik doon sa isang taon.
Masayang pag-uwi, Pneumi.
Matagal nang blood donor si Riggs.
- Na nag-alis sa sintomas niya. - Nagsimula lang nitong trial.
Di siya makakapagbigay hanggang matapos.
Kaya walang mali sa mga protocol. Walang hindi magaling.
At di matabang sinungaling si Riggs.
Sa katunayan, lehitimong bayani siya.
Dapat sigurong baguhin ang pananaw ko.
Italian roast ang akin.
Sige.
Subukan natin si Pneumi?
Iyon ang tawag niya sa mga baga mo.
Kakaibang gabi ito.
Kaunti muna.
Salamat sa pagpunta.
Mag-usap tayo.
Bilang 39, mga pinagbabawal na pagkain.
Liban sa gatas ng ina.
Sumipa!
Nakaramdam ako...
Nakakatuwa ito.
Tara.
Isipin ang bagong mga alaalang
naghihintay na mangyari.
Huy. Umuwi na tayo.
Bilang 39, liban sa gatas ng ina,
bawal yata si Peanut sa anumang dairy product bago mag-anim na buwan.
Madali lang.
Bilang 38?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Christianne Osorio-Erni