W poprzednich odcinkach…
Królu Ezranie. Mój królu!
Nie oczekiwałem wybaczenia.
Jeśli teraz nie przyjmiesz moich słów…
pamiętaj o nich
w przyszłości.
Znów użyłem czarnej magii.
Stajesz się podatny na to, czego się najbardziej boisz.
Aaravos.
Ludzki mag, już skalany mrokiem,
skazany, aby wpaść w moje ręce.
SMOCZY KSIĄŻĘ
TAJEMNICA AARAVOSA
KSIĘGA 6: GWIAZDY ROZDZIAŁ 6: CHWILA PRAWDY
Hej. Spałeś w ogóle?
Jakąś godzinę. Obudziłem się pełen niepokoju.
Chciałbyś włożyć Koronę Niebios?
Nic tak nie podnosi na duchu jak najrzadsze klejnoty w Xadii.
Łatwo ci mówić. Nie ty masz serce pełne mroku.
Ty też nie. Jesteś dobrym człowiekiem, Callum.
Może najlepszym.
Nie udało nam się zniszczyć Perły.
Przebyliśmy z nią cały świat…
na próżno.
Co do jednego masz rację.
Rzeczywiście przebyliśmy z nią cały świat.
Przybyliśmy tu, by zniszczyć Perłę i pokonać złą istotę.
Ale Aaravos i tak wróciłby za parę lat przy dobrym układzie gwiazd.
Ale przebyliśmy długą, niebezpieczną drogę przez Zamarznięte Morze
na skraj świata, do wieży sięgającej poza chmury.
A może
Perła zostałaby u was?
Prawda jest taka,
że w tej Perle nie ma więzienia Aaravosa.
Ta kula to wielki cukierek.
Co? Nie!
Niemożliwe!
Podmieniłem atrapę na prawdziwą Perłę!
Na pewno wziąłem prawdziwą Pearl!
Ale narobiłem.
Callum, to nie twoja wina.
To pewnie Aaravos w jakiś sposób tobą sterował.
Myślisz, że teraz mi lepiej? To jeszcze gorsze.
Drogi Sorenie,
te słowa to moja spowiedź.
Spowiedź mrocznego maga.
Spowiedź marnego ojca.
Bardzo kochałem twoją matkę, Lissę.
Nie znałem nikogo tak mądrego.
A wybrała mnie na swojego partnera. Uważałem się za szczęściarza.
Byliśmy rodziną. Ty i Claudia się urodziliście.
Oboje przynieśliście nam tyle radości.
Ale Soren, ty…
byłeś chorowity.
Z trudem oddychałeś.
Kaszlałeś, rzęziłeś…
Ja i twoja matka czuliśmy się bezradni.
Chodziliśmy do lekarzy i zielarzy, którzy obiecywali cuda…
Ale nic nie pomagało.
Czuwałem przy tobie godzinami,
delikatnie ściskając twoją dłoń,
mając nadzieję, że przekażę ci trochę więcej siły.
Mój mały synek, walczący o oddech.
Baliśmy się, że cię stracimy.
Byłem zrozpaczony.
Znalazłem alternatywne rozwiązanie.
Nazwę to po imieniu.
Czarna magia.
Aby rzucić zaklęcie,
potrzebowałem czegoś, co należało do mojego mentora, Kpp’Ara.
Potrzebowałem jego laski.
Dziękuję, że przybyłeś, Kpp’ar.
Kim jestem, by odrzucić zaproszenie Wielkiego Maga z Katolis?
Jak ci się podoba nowa funkcja?
Czuję pokorę przed odpowiedzialnością.
Król Atticus jest rozsądny i mądry.
Służę mu z wdzięcznością.
Chcę pomówić z tobą o Lasce Ziarda.
A konkretniej?
Wiem, że zaprzestałeś używania magii.
Ale ta laska…
Przekazała ci ją Wielka Magini, która dostała ją od poprzednika.
To nie atrybut tego urzędu.
Mów otwarcie.
Chodzi o…
Sorena.
Jest chory i…
umiera.
Próbowaliśmy wszystkiego.
Znalazłem zaklęcie.
Dosyć!
Tej laski nie wolno więcej używać.
Proszę! Błagam cię!
Życie mojego syna wisi na włosku.
Potrzebuję tylko laski. Mogę go ocalić!
Bardzo ci współczuję.
Ale odmawiam.
Umrze dziecko.
Tak.
- Możemy pomóc. - Callum.
Mrok, który zobaczyłem, krył się w tobie.
Tak. Rozumiem.
Zawiodłem i wnętrze też mam do kitu.
Dziękuję.
To chyba nie pomaga.
To jest połączone.
Czarna magia tworzy dziurę w twojej duszy. Tak kontroluje cię Upadła Gwiazda.
Ale jest sposób, by ten mrok wypełnić światłem.
To niebezpieczne i wymaga całej twojej odwagi i siły.
Nie.
Callum, może powinniśmy posłuchać.
Ja już nie mam odwagi ani siły.
Nie dam rady. Przykro mi.
- To twoja wina! - Co? Jak to?
Niby oświecony, ale wciąż durny brat.
Był już słaby, a ty mu jeszcze powiedziałeś o Perle.
To go załamało.
Powiedziałem prawdę. Co w tym złego?
Prawda jest wszystkim.
Ale nim ją przekażesz, pomyśl,
czy pomagasz dotrzeć do światła?
Czy zrzucasz ciężar na kogoś, kto potrzebuje siły?
Tak.
Teraz widzę.
Prawda jest taka…
- Jaka jest prawda? - Prawda jest skomplikowana.
Nieskomplikowane jest to, że dotarłeś z Perłą tutaj.
Przechowamy ją.
Czarna magia tworzy dziurę w twojej duszy. Tak kontroluje cię Upadła Gwiazda.
Ale jest sposób, by ten mrok wypełnić światłem.
To niebezpieczne i wymaga twojej odwagi i siły.
Tak.
Dam radę.
Zmagając się ze swoim dylematem,
spotkałem przyjaciela, który zmagał się z własnym.
Książę Harrow. Mogę dołączyć?
Kłopoty miłosne?
Aż tak to widać?
Myślałem, że układa ci się z Sarai.
Tak.
Układa się.
Kocham ją.
Minął rok od śmierci jej męża.
Robi wszystko, aby być dobrą matką dla swojego dziecka.
- Caleba. - Calluma.
Jest uroczy, mądry i zabawny.
Chcę się z nią ożenić, ale obawiam się, że to za wcześnie.
Tylko skomplikowałbym jej życie.
Życie jest skomplikowane.
Ale jeśli to miłość, to nic innego się nie liczy.
Rób, co musisz.
Dobra rada, Viren.
Tak.
Być może tak jest.
Czarna magia zostawiła w tobie pustkę. Rytuał może ją wypełnić światłem.
Ale uważaj.
Jeśli znów użyjesz czarnej magii, mrok cię obezwładni.
Rozumiem.
Najpierw wypijesz jad gwiezdnego pająka.
Uwrażliwi twoją duszę na światło gwiazd.
Potem wzlecisz do nieba,
bo im bliżej gwiazd, tym silniejsza jest magia.
W umyśle i sercu odszukasz głęboką prawdę,
gwiazdę w sobie.
Ta prawda musi rozbłysnąć i wypełnić mrok.
Głęboką prawdę, tak?
Najgłębszą prawdę.
Dobre i złe wieści.
Zła jest taka, że miałam kłopoty ze zdobyciem jadu.
A co to za dobra wieść, o której wspomniałaś?
Wprawiłam ją w kiepski nastrój, więc przekaże ci jad w staromodny sposób.
Ukąsi cię.
Była ciemna, deszczowa noc,
gdy poszedłem do wyjątkowego domu Kpp’Ara,
do Domu Zagadek.
Halo? Kto tam jest?
Przyszedłem po laskę.
Nie oddam jej.
Bo teraz jesteś za dobry na czarną magię?
Całe życie bawiłeś się swoimi zabawkami,
a teraz postanowiłeś je ukryć lub zniszczyć?
To egoistyczne.
Odwróć się, Viren.
Odejdź natychmiast, a zapomnę, co tu zaszło.
A jeśli nie odejdę?
Bez magii
jak mnie powstrzymasz?
Bez magii jesteś tylko wątłym starcem.
Jesteś nikim.
Jestem Wielkim Magiem Katolis.
Mam cel, moc…
I zamierzam ich użyć.
Król Atticus mi ufa.
Wystarczy moje jedno słowo.
Stracisz wszystko!
Kpp’Ar.
Po co mi groziłeś?
Zwróciłem się przeciw niemu.
To był mój mentor, mój… nauczyciel.
Człowiek, który we mnie wierzył, gdy byłem nikim.
Poświęcił lata, abym stał się tym…
kim się stałem.
Chodź, mała. Potrzebuję odrobiny twojego jadu.
Mnie też nie jest łatwo.
To łaskocze.
Jak ją rozzłościć?
Jak obrazić gwiezdnego pająka? Ezran by wiedział…
Nie patrz wokół. Wejrzyj w głąb siebie.
Teraz leć. Do gwiazd.
Znajdź gwiazdę w sobie,
głęboką prawdę tak jasną, że wypełni mrok.
Manus, pluma, volantis.
Jak wysoko muszę się wzbić?
Jak znajdę to światło?
Znaleźć głęboką prawdę.
Znaleźć jedną głęboką prawdę.
Gwiazdę w sobie.
Ale nie widzę gwiazdy.
Widzę tylko…
mrok.
Miałem laskę,
miałem zatem niemal wszystko, by przywrócić ci zdrowie.
Został tylko jeden składnik,
coś, czego było pod dostatkiem.
Łzy twojej matki.
Ale gdy do niej poszedłem,
zamarła z przerażenia.
Zobaczyła moją twarz i zadrżała.
Powiedziała:
„Stałeś się potworem”.
Próbowałem wyjaśnić, że zrobiłem tylko to, co konieczne.
Byłem u Kpp’Ara i zabrałem laskę.
Zdobyłem rzadki magiczny składnik, krew z poroża wietrznego łosia.
Potrzebowałem jeszcze jednej rzeczy.
Czegoś tak prostego i łatwego.
Jej łez.
Bała się. Pokręciła głową.
Odparła: „Nie”.
Pchnąłem ją na ścianę
i przytrzymałem za głowę, żeby się nie ruszała.
Docisnąłem fiolkę do jej policzka i patrzyłem, jak napełnia się łzami.
Gdy ją puściłem, osunęła się na podłogę, szlochając.
Wiedziałem, że ma rację.
Stałem się potworem.
Chyba coś widzę.
Jakby lśniącą gwiazdę.
Callum. Udało ci się.
Tak. Odnalazłem swoją prawdę.
Zaklęcie zadziałało.
Z chorego, rzężącego dziecka
stałeś się silnym, zdrowym chłopcem.
Ale cena była…
ogromna.
Twoja matka nas zostawiła.
Twoja siostra była załamana.
Nasza rodzina została zniszczona na zawsze.
I tak dochodzę do najstraszniejszych
czynów.
Po tym wszystkim,
po wszystkim, co uczyniłem,
winą obarczyłem ciebie, Soren.
Swoje dziecko.
A ukarałem cię życiem pełnym okrucieństwa.
Tatusiu?
Nic ci nie jest?
Pobaw się ze mną.
Odejdź, synu.
Mam ważną pracę.
Przepraszam cię.
Bardzo cię przepraszam.
Muszę ci coś wyznać, siostro.
Perła, którą przywieźli, nie kryje więzienia Upadłej Gwiazdy.
Jak to?
To atrapa. Wielki cukierek.
Oni nie wiedzą.
Czemu nie powiedziałeś prawdy?
Prawda jest wszystkim.
Ale nim ją przekażesz, pomyśl,
czy pomagasz dotrzeć do światła?
Czy zrzucasz ciężar na kogoś, kto potrzebuje siły?
Więc?
O co chodzi?
Strażnik mówi, że chcesz mi coś dać.
Nie, ja…
Nie.
Strażnik… się pomylił.
Callum?
Co jest? Powinieneś spać.
Zastanawiasz się czasem, jak inaczej potoczyłoby się twoje życie,
gdybyś zmieniła jedną rzecz?
Oczywiście.
Myślisz o czymś konkretnym?
Tak.
O tym, jak wróciłaś
po dwóch latach nieobecności.
Podkradłam się do ciebie. Przepraszam.
Gdy cię zobaczyłem,
zalało mnie tyle uczuć, byłem skołowany.
Wiem. Przepraszam.
Nie. Nie o to…
Nie przepraszaj.
Może odegramy to jeszcze raz?
Dobra.
- Chcesz, żebym… - Tak.
Wyjdź na kilka sekund. Będziemy udawać, że to dwa lata.
Potem wróć i powiedz to, co powiedziałaś, gdy cię zobaczyłem.
Pamiętasz, co to było?
Hej.
Kocham cię, Rayla.
Ja ciebie też, Callum.
Napisy: Przemysław Rak