ความเดิมตอนที่แล้วใน เจ้าชายมังกร
อยู่นั่นไง หอคอยระดาว
เวลาเดียวที่เราถอดผ้าปิดตาได้ คือตอนคืนที่ไร้แสงจันทร์
เพื่อให้แสงดาวเป็นแสงเดียวที่ส่องตาได้
แต่ไม่มีค่ำคืนไร้แสงจันทร์หลายศตวรรษละ
ทุกค่ำคืนไร้แสงจันทร์
พายุหิมะจะโหมกระหน่ำและปกคลุมสวรรค์
พายุเกิดจากเบเฮมอทน้ำแข็งที่โกรธเกรี้ยว
อย่างที่ผู้ไร้กาลได้ทำนายไว้
"นักรบและผู้วิเศษจะแทงหัวใจของอสุรกาย
และสลายภัยคุกคามชั่วนิรันดร์"
ข้าต้องเผชิญความจริงของข้า
ในคาทอลิส
เขากลับมาแล้ว ซอเร็น
พ่อเจ้าอยู่ที่นี่
ในคุกใต้ดิน
(เจ้าชายมังกร)
(ปริศนาแห่งอาราวอส)
(เล่มที่ 6 ดวงดาว บทที่ 5 ค่ำคืนไร้แสงจันทร์)
พักให้เต็มที่ สองผู้ถูกเลือก เจ้าต้องใช้พลังเพื่อให้คำทำนายเป็นจริง
การตามรอยเบเฮมอทไปในพายุน้ำแข็งที่อันตราย
และสู้กับมันโดยไม่โดนบี้ตายหรือโดนเขมือบ
มีอะไรให้เราช่วยอีกมั้ย สองผู้ถูกเลือก
หรือสัตว์เลี้ยงผู้ถูกเลือก
ไม่ เราสองผู้ถูกเลือกไม่ต้องการอะไรแล้วคืนนี้
- แน่ใจนะ - ขอบใจพวกเจ้ามาก
เอาล่ะ เราจะแอบหนีตอนนี้หรือตอนเช้าดี
จำที่ท่านผู้เฒ่าพูดได้มั้ย
ว่า "สองผู้ถูกเลือกจะเอาสวรรค์คืนมา และสวรรค์ก็จะ
ประดับประดาพวกเขาเพื่อตอบแทน"
คิดว่ามันแปลว่าอะไร
เดี๋ยวนะ ยังคิดเรื่อง คำทำนายไร้สาระนั่นอยู่อีกเหรอ
เราไม่ใช่สองผู้ถูกเลือก แคลลัม เราแต่งเรื่องนั้นขึ้นมา
เราอาจไม่ใช่สองผู้ถูกเลือก
แต่ถ้าเราเป็นสองคนที่สำคัญล่ะ
สองคนที่มีประโยชน์ สองคนที่อย่างน้อยก็ดีกว่าคนทั่วไป
นี่จะพิจารณาทำมันจริงเหรอ
ลองคิดดูสิ
"นักรบและผู้วิเศษจะแทงหัวใจของอสุรกาย
และสลายภัยคุกคามชั่วนิรันดร์"
มันอาจเป็นเรื่องจริงก็ได้ เราอาจทำสำเร็จก็ได้นะ
ก๊อกๆ ราชองครักษ์มาดูความเรียบร้อย
ฝ่าบาทต้องการอะไรก่อนเข้านอนมั้ยพ่ะย่ะค่ะ
พรุ่งนี้พระองค์ต้องเดินทางไกล
ข้าไม่ต้องการอะไร ซอเร็น แค่คิดอะไรอยู่
ข้าตื่นเต้นเรื่องงานแต่งงานของน้าอมายา
แต่ก็รู้สึกว่าเป็นเวลาที่ไม่เหมาะ ที่จะไปจากคาทอลิส
มีอะไรเกิดขึ้นเต็มไปหมด
แคลลัมกับเรย์ล่ายังไม่กลับมา ข้ายังเป็นห่วงซูเบอา
และยังมี… เรื่องนั้นด้วย
นักโทษ
ไม่ต้องห่วงเรื่อง… วีเร็น
ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี
ขอให้สนุกกับงานแต่งและฝากนี่ให้นางที
โทษที เอาอะไรให้นางนะ
ก็นี่ไง…
ฝากต่อยแขนสักหมัดให้กระหม่อมหน่อย
กระหม่อมไม่ได้ต่อยพระองค์นะ เพราะพระองค์เป็นพระราชา
โอเค ข้าจะฝากต่อยแขนนางให้
แล้วก็กอดด้วย
- ราตรีสวัสดิ์ ราชาเอซแร็น - ราตรีสวัสดิ์
ซอเร็นเหรอ
ซอเร็น ลูกพ่อ
ใช่เจ้ารึเปล่า
ท่านอยากได้อะไรอีกมั้ย
ซอเร็น มีอะไรเกิดขึ้นเยอะเลย
ข้ามี…
มีอะไรตั้งมากมายที่อยากพูดกับเจ้า
- ข้าไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหน… - ไม่ต้องการสินะ
ซอเร็น เดี๋ยวก่อน
ซอเร็น!
ลองนึกดูสิ
เราสามารถโค่นสัตว์ประหลาดที่คุกคาม เอลฟ์พวกนี้มาหลายชั่วอายุคน
เราคืนแสงดาวให้พวกเขาได้
เจ้าเอาแต่เรียกมันว่าสัตว์ประหลาด
ที่จริงแล้ว เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเบเฮมอทนี่เลย
อีกอย่าง ข้าไม่เคยนึกเลยว่า
เจ้าจะเชื่อคำทำนายไร้สาระนั่น แคลลัม
เกิดอะไรขึ้นกับ "เราเป็นผู้กำหนดชะตาของเรา"
ฟังนะ มีเหตุผลที่ข้าคิดว่าเราทำได้
จำอักษรรูนที่ข้าใช้ทำลาย คาถาเส้นเลือดน้ำแข็งของฟินเนกรินได้มั้ย
ถ้ามันละลายน้ำแข็งในเลือดได้
มันก็น่าจะละลายน้ำแข็งภายนอกเลือดได้ด้วย
อะไรกัน ข้าเขียนอักษรรูนผิดเหรอ
ขีดเส้นทแยง เส้นทแยง เส้นยึกยือ
ข้าไม่เข้าใจ ทำไมถึงไม่ได้ผล
ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไร หนูน้อย
เป็นความคิดที่ดี แต่มันไม่ได้ผล
ฉันไปนอนละ เราจะกลับบ้านตอนเช้า
แม้คืนนี้ฟ้าจะมืดมิด
ข้ายังคงเปล่งประกายเพื่อเจ้า ที่รักของข้า
ดวงจันทร์เป็นมากกว่าแสงสว่างของนาง
ข้าอยู่ใกล้ๆ ความรักของข้าอยู่นี่
ขอบใจ
เจ้ามาที่นี่ทำไม ซอเร็น
เจ้าเป็นราชองครักษ์
เจ้าขอให้ใครนำอาหารมาให้นักโทษก็ได้
เจ้าไม่ลงมาที่นี่หรอก ถ้าไม่อยากได้อะไรอย่างอื่น
ถ้าไม่ได้อยากจะคุยกับพ่อ
บางทีข้าแค่อยากเห็นท่านทรมาน
ข้าเย็นชากับเจ้า ตอนที่เราเจอกันครั้งสุดท้ายที่เดรกวูด
ไม่มีพ่อคนไหนควรปฏิบัติกับลูกตัวเองแบบนั้น
แต่ข้าก็ได้ทำหลายอย่าง ที่คนเป็นพ่อไม่ควรทำ จริงมั้ย
ฉันโหดร้ายกับเจ้า
และกับน้องสาวเจ้า
ข้ามองคลอเดีย
เดินบนเส้นทางอันแสนมืดมิด ซอเร็น
และข้าเป็นคนส่งนางไปเอง ข้าผิดเอง
ในที่สุดข้าก็รู้ตัว
แต่พอข้าลืมตา ข้าก็เห็น
เจ้า
ฉันเห็นเจ้า ซอเร็น
เจ้าโตขึ้นเยอะเลย เจ้าแข็งแกร่งมาก ซื่อสัตย์กับใจตัวเอง
จิตใจที่ดีของเจ้า
ด้วยวิธีใดก็ตาม เจ้าเจอทางเดินที่ถูกต้อง
ทั้งที่โดนทุกอย่างที่ข้าทำกับเจ้า
ข้าภูมิใจในตัวเจ้ามาก
- ท่านพยายามจะทำอะไร - ซอเร็น
- ข้าแค่… - ไม่
หยุด หยุดซะทีเถอะ
ข้ารู้ว่าท่านเป็นยังไง
ท่านมันอันตราย
ทุกอย่างที่บอกข้าเป็นคำโกหกอะไรสักอย่าง
และข้าก็จะไม่ยอมให้ท่านปั่นหัวข้าอีก
มันไม่ใช่คำโกหกนะลูก ได้โปรด
เอ่อ อรุณสวัสดิ์
ไปเอาน้ำแข็งก้อนใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มนั่นมาจากไหน
หา ไม่ต้องสนเรื่องนั้น ฟังนะ คาถานั่นควรจะได้ผล
มันทำให้ข้าแทบบ้าตายตลอดทั้งคืน แต่ในที่สุดข้าก็คิดออกละ
คำตอบอยู่ในคำทำนาย
"สองผู้ถูกเลือกจะแทงหัวใจของอสุรกาย"
- แล้วไง - ขอยืมดาบเจ้าสักเล่ม
ไม่ต้องห่วง ข้ารู้วิธีจับ…
น่าทึ่งมาก นิ้วทั้งสิบยังอยู่ครบ
เอาล่ะ ดูให้ดีนะ
ขีดเส้นทแยง เส้นทแยง เส้นยึกยือ
ชอบตอนมันแข็งมากกว่า
เห็นมั้ย
"สองผู้ถูกเลือกจะแทงหัวใจของอสุรกาย และสลายภัยคุกคามชั่วนิรันดร์"
เบเฮมอทมีหัวใจน้ำแข็ง
เราต้องสลักอักษรรูนลงบนหัวใจของมัน แล้วข้าจะร่ายคาถาให้มันละลาย
เพราะแบบนี้ไงถึงต้องเป็นเรา
นักรบและผู้วิเศษ
เราจะทำให้คำทำนายเป็นจริง
ทันทีที่ข้าหาถุงเท้าแห้งเจอ
อักษรรูนคือขีดเส้นทแยง เส้นทแยง เส้นยึกยือ
- ขีดเส้นทแยง เส้นทแยง… - เส้นยึกยือ เข้าใจแล้ว
โอ้โฮ
ดูสิ นั่นคงเป็นหัวใจของมัน
เจ้าแค่ต้องปีนขึ้นไปบนนั้นและสลักอักษรรูน
แค่นั้นเองเหรอ
แค่ปีนขึ้นไปแล้วขีดเส้นทแยง เส้นทแยง เส้นยึกยือน่ะเหรอ
ใช่ แบบนั้นแหละ
เรย์ล่า ไปเลย
ไม่นะ นี่มัน…
เจ้ารออะไรอยู่ สลักอักษรรูนเร็ว เรย์ล่า
เกิดอะไรขึ้น เจ้าเกือบทำได้แล้ว
เราควรจะแทงหัวใจของอสุรกาย และสลายภัยคุกคาม
เจ้าไม่เข้าใจ แคลลัม
มันไม่ใช่ภัยคุกคาม มันเป็นสัตว์เลี้ยง
ซอเร็น ข้าขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้ ข้า…
ข้ามีเรื่องจะบอกมากมาย แต่พูดออกมาเร็วเกินไป
ข้าเลยเกรงว่า…
ฟังข้านะ แคลลัม
เบเฮมอทนั่นไม่ใช่ สัตว์ประหลาดที่กำลังอาละวาดและโกรธแค้น
มันเป็นสัตว์เลี้ยงที่เศร้า เดียวดาย ที่คิดถึงเจ้าของของมัน
บ้าไปแล้ว ดูมันสิ เรย์ล่า
มันจะฆ่าเราถ้าเราไม่ทำให้สำเร็จตามคำทำนาย
มันฟังดูบ้า แต่ข้ารู้ว่ามันจริง
ข้ามั่นใจ เจ้าต้องเชื่อใจข้า
ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้า
ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บปวด
แม้คืนนี้ฟ้าจะมืดมิด
ข้ายังคงเปล่งประกายเพื่อเจ้า ที่รักของข้า
ดวงจันทร์เป็นมากกว่าแสงสว่างของนาง
ข้าอยู่ใกล้ๆ ความรักของข้าอยู่นี่
แม้เจ้าจะรู้สึกแสนโดดเดี่ยว
ที่รักของข้า ไม่ต้องกลัว
จงเชื่อมั่นในสิ่งที่เจ้ารู้มาตลอด
ข้าอยู่ใกล้ๆ ความรักของข้าอยู่นี่
แม้จะมองไม่เห็นหน้าข้า
คำตอบในใจเจ้าชัดเจน
ข้าคือดวงจันทร์ ราชินีสีเงิน
ข้าอยู่ใกล้ๆ ความรักของข้าอยู่นี่
ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นใคร
เอสเมอรี
ข้าจำเรื่องราวได้
พญามังกร ลูน่า เทเนบริส มีสหายที่ภักดี
นั่นก็คือเจ้าใช่มั้ย เอสเมอรี
และเมื่อนางหายตัวไป นางก็ทิ้งเจ้าไว้ตามลำพัง
อยู่กับความเจ็บปวด
ในค่ำคืนไร้แสงจันทร์ เจ้าจะคิดถึงนางมากที่สุด
พายุไม่ใช่ความโกรธของเจ้า แต่เป็นความเศร้า
ความอ้างว้างของเจ้า
โอปอลดวงจันทร์เหรอ เจ้าแอบใส่มันเข้าไปในนั้นตอนไหน
ข้าเข้าใจว่าเจ้ารู้สึกยังไง
ข้าเข้าใจเพราะข้าก็เสียคนไปเหมือนกัน
คนที่ข้าคิดถึงใจจะขาด
แต่ข้าก็รู้ว่า ต่อให้คนที่เรารักจากไป
พวกเขาไม่มีวันจากเราไปจริงๆ
ความรักของลูน่ายังอยู่กับเจ้า แม้ดวงจันทร์จะไม่อยู่ก็ตาม
เจ้าทำสำเร็จแล้ว เรย์ล่า ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว
ความเมตตาของเจ้าแทงหัวใจของอสุรกาย และสลายภัยคุกคาม
ได้ยินเสียงนั่นมั้ย
ได้ยินอะไร
ความเงียบ
พายุสิ้นสุดแล้ว ท้องฟ้าปลอดโปร่ง
เจ้าได้คืนดวงดาวให้กับเรา
คราวนี้ตามสัญญา เราจะประดับประดาเจ้าด้วยสวรรค์
นี่คืออะไร
มันคือมงกุฎแห่งสรวงสวรรค์
- แปลว่านั่นคือ… - เพชรแสงดาว
สิ่งเดียวที่สามารถนำครอบครัวเจ้ากลับมาได้
เจ้ารู้อยู่แล้ว
เจ้ารู้ว่านี่คือรางวัล
ทำไมถึงไม่บอกข้า
เพราะข้ารู้จักเจ้าดี เรย์ล่า
ถ้าข้าบอกเจ้า เจ้าคงไม่ยอมไป
เพราะเจ้าไม่เคยทำอะไรเพื่อตัวเองเลย
ข้าเลยอยากทำอะไรเพื่อตัวเอง… ให้เจ้าบ้าง
หรืออะไรประมาณนั้น
ข้าน่าจะบอกเจ้าแต่อย่าโกรธเลยนะ
ขึ้นไปสู่ยอดสูงสุด และชมค่ำคืนไร้แสงจันทร์กันเถอะ
เรามองไม่เห็นดวงดาวมานานมาก
ข้าได้เห็นแสงแห่งสวรรค์ที่แท้จริง ครั้งสุดท้ายตอนเป็นเด็ก
ตอนนี้ เราจะได้ลืมตาสักที
อยู่นี่เอง แฝดของข้า
แอสทริด เจ้าสวยจัง
อย่าทำหน้าตกใจขนาดนั้นสิ
เปล่า ข้าหมายถึง ข้ามองเห็นเจ้า
ข้าเห็นเจ้าจริงๆ ข้า…
ข้าเห็นทุกอย่าง
ข้าเห็นดวงดาวนับพัน ดวงตานับพันดวง
เกิดอะไรขึ้น
ดวงดาวได้เชื่อมต่อกับเขา
เขากำลังกลายเป็นผู้ไร้กาล
มีโลกหนึ่งใบและมากมายมหาศาล เราทุกคนคือความว่างเปล่าและความไม่มีที่สิ้นสุด
แอสทริด
ดาวของเจ้าถูกซ่อนไว้นานมาก
ตอนนี้มันสว่างไสวที่สุดบนท้องฟ้า
เจ้ากลายเป็นคนที่ควรจะเป็น
ดาวของข้าไม่เคยถูกซ่อน คนอื่นแค่มองไม่เห็นมัน
ข้ารู้เสมอว่าข้าเป็นใคร
ธิดาแห่งดวงจันทร์ เจ้ามีหัวใจที่งดงาม
ในช่วงเวลาแห่งความเมตตา
ความเอาใจใส่ของเจ้าทำให้เกิดแรงกระเพื่อม ในมหาสมุทรแห่งกาลเวลา
แรงกระเพื่อมที่ยังไม่หยุดนิ่ง
เอ่อ ขอบใจนะ
แต่เจ้า ดาวของเจ้ามัน…
อะไร
เจ้าต้องบอกข้า เจ้าเห็นอะไร
ความมืดมิด
อะไรกัน
ซอเร็น
โธ่ ลูก เป็นเจ้านี่เอง
ข้าไม่คาดหวังให้เจ้ายกโทษให้ข้า
ข้าไม่ได้มาที่นี่
เพื่อไถ่บาปหรือขอความเมตตา
ข้ารู้ว่าไม่สมควรได้รับมัน
แต่ซอเร็น
ข้าอยากให้เจ้ารู้สิ่งที่ข้ารู้สึกผิด
ข้าอยากให้เจ้ารู้ว่า ความเจ็บปวดที่เจ้ารู้สึก
ความเจ็บปวดที่ข้าได้ก่อ
ไม่ใช่ความผิดเจ้า
มันไม่เคยเป็นความผิดของเจ้าเลย
และถ้าเจ้าไม่ยอมรับคำพูดของข้าตอนนี้ ซอเร็น…
ข้าอยากให้เจ้ารับมันไว้
ในอนาคต
สำหรับเวลาที่เจ้าอาจต้องการมัน
ท่านแม่ ท่านพ่อ
รูนาน ข้ารักพวกท่านและไม่เคยลืมพวกท่านเลย
ข้าช่วยพวกท่านได้แล้ว ในที่สุดก็รักษาคำมั่นสัญญาไว้ได้
รออีกหน่อยนะ
ผู้วิเศษชาวมนุษย์
แปดเปื้อนด้วยความมืดซะแล้ว
และถูกลิขิตให้ตกอยู่ในเงื้อมมือของข้า
ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก
เจ้าใช้ข้าไม่ได้อีกแล้ว
ฉันเป็นอิสระจากเจ้าแล้ว
เจ้าใช้ข้าไม่ได้
เจ้าใช้ข้าไม่ได้อีกต่อไป
คำบรรยายโดย เมธ์ ดุรงคเวโรจน์