SERIAL NETFLIX
W poprzednich odcinkach…
Zgaś ogień.
Rex Igneous, arcysmok ziemi.
Może mieć wskazówkę co do lokalizacji więzienia.
Ty zostajesz, Zymie.
Prowadzi nas do Umber Tor, domu wielkiego Rexa Igneousa.
Wejście znajduje się w Smoczej Gęstwinie,
w głębi Niezbadanego Lasu.
Jeźdźcy Smoczej Gęstwiny.
Słyną z tego, że za wszelką cenę bronią swojego terenu,
a intruzów wrzucają do Otchłani Rozpaczy.
KSIĘGA 4: ZIEMIA ROZDZIAŁ 6: SMOCZA GĘSTWINA
Posłuchaj, smoczy przyjacielu.
Smoczy kolego?
Jesteś zły, wiem.
Wstałeś lewą nogą.
A raczej pazurem.
Szponem?
Jeśli poznamy się bliżej, możemy się zaprzyjaźnić.
Sorenie?
Sorenie!
O nie.
Znowu nawaliłam.
Sorenie!
Co jest? Wszystko gra, Raylo?
Sorena nie ma.
Nie wrócił!
Pewnie pojmali go Jeźdźcy Smoczej Gęstwiny.
Co takiego? Czemu nic nie mówiłaś?
Sądziłam, że sobie poradzi.
Co robisz, Ezranie?
Chyba mamy gościa.
Zym?
Słońce górą, siostro.
Nie możesz mówić normalnie „dzień dobry”?
Sytuacja jest napięta.
Lud był sfrustrowany jeszcze przed incydentem ze świecą.
A to podziałało jak iskra na suche liście.
Suche liście szybko płoną.
Gdy zmarła Khessa, też zapaliliśmy jej świecę.
Co zrobiłabyś, gdyby ktoś ją zgasił?
Po upadku Lux Aurei płonęły setki świec.
Były jedynym światłem tej ciemnej nocy.
Tyle osób już straciliśmy.
Tak wiele sióstr i braci.
Królową.
Nasz dom.
Ci, którzy przeżyli, boją się, że stracą swoje tradycje.
Pokaż im, że rozumiesz ich ból.
Musisz wymierzyć sprawiedliwość.
„Przeszkadzam?”
Co tu robisz, Zymie?
Mama kazała ci zostać w domu.
Wymknął się.
No to wspaniale.
Co z tego, że nie wiemy, jak dostać się do Rexa Igneousa,
ani że Soren zniknął, skoro królowa i tak nas zabije.
Dobra robota!
Ma rację. Musisz wrócić do domu.
Nie chce wracać. Chce pomóc.
Zaraz, chyba może pomóc.
Możesz patrzeć jego oczami?
Jeśli mi pozwoli.
Być może rozwiąże oba problemy.
Jeśli wzbije się ponad las, znajdzie Sorena i wejście do Umber Tor.
To jak, kolego? Będziesz naszymi oczami?
„Jak to wymierzyć sprawiedliwość?”
„Lucia zgasiła tylko świecę!”
- „To ją poparzono!” - Przerwała święty rytuał.
Jak karze się za to wśród ludzi?
„Gdy ktoś zdmuchnie świeczkę, klaszcze się i podaje kawałek ciasta”.
I w tym leży problem.
Nawet dla twojej przyszłej żony to żart.
Karimie.
Jeśli odpuścisz, lud uzna, że dla ciebie to też żart.
Wiesz, co musisz zrobić.
Zwołaj sąd Sześciu Rogów.
„Sąd?”
„A jeśli uznają ją za winną?”
Czeka ją śmierć.
„Śmierć?”
„Nie możesz tego zrobić”.
Przymknij na to oko,
a lud uzna, że zapomniałaś już…
kim jesteśmy.
Zwołamy sąd.
Nie chciałem tego jeść.
Szukaj elfów krwawej ziemi, Zymie.
To chyba ich wioska.
Ale nie widzę tutaj Sorena.
Chwila, a to co?
Zbliż się trochę.
Widzę zbroję.
Czy to Soren?
Mam dziś szczęście.
Uciekaj, Zymie!
Dziki smok, koledzy.
Łapać tego malucha.
Za tobą, Zymie!
Po prawej.
Tak jest! Już niedaleko.
Leć!
Za nim! Łapać to elektryczne chucherko.
O nie!
Co się stało?
Strącili Zyma na ziemię. Musimy go znaleźć przed nimi.
„To zapewne Sześć Rogów”.
Tak, to najbardziej szanowani generałowie.
To oni zadecydują o losie waszej architektki.
Oskarża się ciebie o przerwanie świętego rytuału.
Sąd Sześciu Rogów rozważy prośby w twojej obronie
i żądania ukarania cię.
Zacznijmy osąd.
To była głupota posyłać tam Zyma.
To był twój pomysł!
Czemu nie mówiłaś, że to głupota?
Callumie! Raylo! Przestańcie!
Pamiętacie, kim jesteście?
Wielki Mag. Pierwszy pierwotny mag od wieków.
I ostatnia smocza strażniczka. Dzięki tobie Zym nadal żyje.
Poradzimy sobie.
Ogarnijcie się i uratujmy Zyma, nim go znajdą.
Słusznie.
Niech pomyślę.
Są szybsi i mają przewagę.
Musimy ich spowolnić.
Już wiem!
Stratum Caligo.
Gdzie on jest?
Nie widzę!
- Spokój. - Gdzie on jest?
- Nic nie widzę! - Ogarnąć się.
Znajdźcie smoka.
Dobrze, gotowa użyć swych księżycowych zdolności?
W pełnej gotowości.
Mam pomysł.
Palenie świecy dla zmarłego to rytuał żałobny.
Płomień prowadzi duszę przez nocny mrok śmierci
prosto w objęcia słońca o świcie.
Jeśli świeca zgaśnie, dusza jest zagubiona.
Oczywiście ci ludzie są naszymi gośćmi i nie znają naszych zwyczajów.
Ale ignorancja to nie wymówka.
Żałobnik płakał i błagał,
ale oskarżona i tak postanowiła przerwać jego rytuał.
Nie złapiesz mnie!
Pudło!
Złap mnie, wielkoludzie.
- Teraz, Ezranie! - Hej!
Co to…
Dobra robota!
Nadal dajesz radę, koleżko!
Byliście świetni!
Dobra robota.
Tak. I wzajemnie.
Świetnie.
Zymie, możesz już wyjść.
Powiedz, gdzie jesteś!
Odsuńcie się. To mój smok.
„Przyszłam wstawić się za Lucią,
ale teraz wiem, że nie mogę”.
„Nie jest bez winy”.
„Książę ma rację”.
„Mogła pomyśleć, że wywoła cierpienie”.
„Ale nie, była bezwzględna”.
„Była nieostrożna”.
„Była okrutna”.
„I tak naprawdę
ja również”.
„Proszę jedynie o odrobinę współczucia”.
„Śmierć to nie rozwiązanie”.
„Nic nie zyskujemy, jeśli nie dajemy szansy na naukę”.
Winna.
Wypuść smoka! Natychmiast!
Muszę sam schwytać smoka.
Tylko wtedy zostanę Jeźdźcem Smoczej Gęstwiny.
Ale nie jestem w stanie.
Słuszna decyzja.
I tak nie mógłbyś go zatrzymać.
To Azymondias, Smoczy Książę.
Wybacz, Wasza Wysokość. Nie wiedziałem.
Jestem N’than.
Zjedz mnie, jeśli chcesz. Zrozumiem to.
Nie zje cię. Nie musisz się kłaniać.
Niech on mi to powie.
Bez wątpienia jest winna.
Należy wymierzyć sprawiedliwość.
Jesteś architektką, prawda?
Tak, Wasza Wysokość.
Wyciągnij ręce.
Nie.
Minęły już czasy przelewu krwi w imię sprawiedliwości.
Jeśli mamy cokolwiek odbudować, musimy współpracować.
Miejmy litość.
I współczucie.
Zadośćuczynisz nam swą pracą.
Pod kierunkiem kapłanów wybudujesz kapliczkę.
Tak by świece dusz mogły płonąć, nie będąc zagrożeniem.
Oto mój wyrok.
Dziękuję.
Dziękuję, królowo.
To będzie moje najwspanialsze dzieło.
Oby tak było.
Jestem N’than. Mówią, że obcy są groźni, ale jesteście w porządku.
Co tu robicie?
Musimy porozmawiać z Rexem Igneousem.
- Szukamy wejścia do jego leża. - Wielu przypłaciło to życiem.
Szukamy też przyjaciela. Zaginął wczoraj.
- To pewnie ten gość od tykwy? - Że co?
Gość od tykwy.
Pokonał Warlona, rzucając w niego tykwą.
To na pewno Soren.
- Wiem, gdzie go zabrano. - Wspaniale.
Tam też jest wejście do leża Rexa.
Tym bardziej wspaniale.
To Otchłań Rozpaczy!
Karimie.
Wiem, że jesteś zły.
Myślisz, że odwróciłam się od tradycji ludu.
Muszę ci coś pokazać.
Uczysz się historii, prawda?
Wiesz, skąd wzięła się Wielka Słoneczna Kula?
Słońce ją podarowało. Tak głosi legenda.
To dar tysiąclecia.
Tak, to był dar.
Ale to nie wszystko.
To z tego powstała Wielka Kula.
To…
Słoneczne Ziarno?
Tak.
Rośnie każdego dnia dzięki promieniom słońca.
I tak mijają lata,
dziesięciolecia, stulecia.
Aż pewnego dnia
to ziarno stanie się tak potężne jak Wielka Kula w Lux Aurei.
Pewnego dnia? Wieki później?
Tak jest. Słońce daje światło,
ale pielęgnowanie ziarna to nasze zadanie.
Tak odbudujemy nasz dom, Karimie.
Cierpliwością.
Wiarą.
Ty i ja…
nie dożyjemy nowych czasów.
Nie.
Ale przyszłość znów będzie kolorowa.
Może nie dla nas,
ale dla naszych dzieci
oraz ich dzieci,
a potem ich dzieci.
Jeźdźcy karzą ludzi, wrzucając ich do Otchłani Rozpaczy.
Czasem robią to dla zabawy.
Soren tam utknął? Całkiem sam?
Może i utknął, ale nie sam.
Wrzucili go tam z najgroźniejszym ze smoków.
Z Bliznowcem.
- Może po prostu musiał zdjąć zbroję. - Albo Bliznowiec ją wypluł.
To moja wina.
- Zostawiłam go, a nie powinnam… - Raylo.
Przestań. Nie wiemy, co się stało.
To droga do Rexa Igneousa, tak?
Może nie mógł się wspiąć, więc poszedł dalej?
Wiesz, że jest odważny. Na pewno już szuka Rexa.
Jest odważny.
Ale i nieostrożny.
To Ścieżka Rozpaczy. Gorsza niż otchłań.
Pod kątem ilości rozpaczy.
Kto idzie tam bez przewodnika, nigdy nie wraca.
- Albo gorzej. - Już zrozumieliśmy, N’thanie!
Poprowadzę was.
Znam wiele sztuczek i sekretów. Nie zgubicie się.
Przyszliśmy tu, by znaleźć Rexa, wiec chodźmy.
Bez względu na rozpacz.
Spóźniłeś się.
Wybacz, królowa chciała mi coś pokazać.
I co zobaczyłeś?
Prawdę.
Janai kroczy ścieżką, która oznacza nasz koniec.
Jedyne wyjście to zakończyć jej rozdział.
Callumie, Ez, Raylo!
Byłem w otchłani.
Ten smok prawie mnie zjadł, ale ogarnąłem, że boi się błysku zbroi.
Zdjąłem ją i rozkułem smoka.
Teraz się kumplujemy!
Nazwałem ją Skrzeczka. Patrzcie.
Uwielbia to!
Halo? Opowiedzieć jeszcze raz?
Jest tu kto?
Claudia?
Napisy: Krzysztof Łuczak