Hejka.
- Robin, zatrzymaj go! - Mam go!
- Walnij to! - Zabij!
W mordę!
O tak! Wynocha!
Walnij to!
- Proszę! - Nancy, za tobą! Uważaj!
- Boże, Nancy! - Zdejmij to, Robin!
Zdejmij to!
Już prawie go…
Do jasnej cholery!
Puszczaj!
Chodź tutaj!
- Nie! - Bierz go!
- Nancy! - Zdychaj!
No chodź, sukinsynu!
Co się boisz? Chodź tu!
- Steve! - Jezu Chryste.
- Boże! - Jezu Chryste!
Jesteś cały?
Wyżarły mi z pół kilo mięcha.
Ale poza tym…
jestem zdrów jak ryba.
Czy te gacki mogą mieć wściekliznę?
- Co? - Przeraźliwie boję się wścieklizny.
Powinien cię zbadać lekarz.
Gdy pojawią się objawy, już będzie po tobie.
Dobra. Nie jest ich aż tak dużo.
Załatwimy je, prawda?
Coś mówiłeś?
Las. Biegiem.
Świetnie. Więcej biegania.
SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ SIÓDMY MASAKRA W LABORATORIUM
Jak się spało, panie Wallace?
Może zmienił pan zdanie?
Gdzie dziewczyna?
Może potrzebuje pan więcej czasu.
Idziemy.
Nie, czekaj, proszę. Czekaj!
Proszę.
Nie zabijaj jej.
Obiecaj, że jej nie zabijesz.
Kończy nam się czas, Martin. Hawkins kończy się czas.
Wiem, jak wysoka jest stawka.
Czasem mam co do tego wątpliwości.
A może zrobiłeś to wszystko,
bo brakowało ci czasu z córeczką.
Dałem ci wszystko, o co prosiłeś.
Złamałem swoje zasady. Naraziłem swoje życie i moją rodzinę.
Ponieważ zapewniałeś mnie, że to zadziała,
że to jedyny sposób.
Ale ja tu nie widzę żadnych postępów, Martin.
Wiesz, co widzę?
Przerażoną, straumatyzowaną dziewczynkę.
Brawo my!
Prawda jest taka, że się cofasz, Jedenastko.
Nie robisz postępów.
Spójrz na mnie.
Wiem, że się boisz.
Przeraża cię to, co zobaczyłaś.
Ale to ten strach cię powstrzymuje.
Jeśli chcesz, by projekt Nina się powiódł,
nie możesz ukrywać się przed prawdą, nawet najstraszniejszą.
Widziałam, co zrobiłam.
Jestem potworem.
Mówisz o potworach,
superbohaterach.
To postacie z mitów i bajek.
Rzeczywistość nie jest taka prosta.
Ludzi nie da się tak łatwo zdefiniować.
Jedynie mierząc się ze wszystkim, co w nas dobre i złe,
możemy stać się całością.
A jeśli nie chcę stać się całością?
To kwestia wyboru.
Ty decydujesz.
Drzwi zawsze są otwarte.
To miejsce nie jest więzieniem.
Ale to tak.
Kiedyś postanowiłaś mi zaufać.
Proszę, żebyś zrobiła to znowu.
Cofnij się ze mną w przeszłość po raz ostatni.
Przestań się ukrywać, Jedenastko.
Coś ty zrobiła?
Ile czasu przeskoczyłeś?
Chciałeś postępów.
To ci je daję.
Więc co dokładnie robiliście nad jeziorem?
- To skomplik… - Po prostu spacerowaliśmy.
Czyżby?
O dziewiątej wieczorem?
Nad jezioro.
Chcieliśmy…
trochę popływać.
W świetle księżyca.
Dusty.
Kogoś tam zamordowano.
Nie wiedzieliśmy o tym, dopóki tam nie poszliśmy.
Dlatego nie pływaliśmy.
Nancy też miała z wami popływać?
- Nie. - Tak.
Nie wiemy.
Była tam.
A potem sobie poszła.
- To zagmatwane. - I nagle zjawiliście się wy.
A to, co mówiłam, to był taki zakład.
Właśnie.
- O tym zabójcy. - Ktoś was mógł zastrzelić.
Mieliście kontakt z Eddie’em?
Tym popapranym mordercą?
Boże, nie.
- Absolutnie nie. - Nie rozmawialiśmy z nim.
- Ledwo go znamy. - Kto?
Ale wszyscy pitolicie.
- Erica! - Przecież widać, że kłamią.
Aż im nosy urosły.
- Erica! - Taka prawda.
Okłamujesz panów policjantów, Dusty?
- Nie! - Okłamywanie policji to przestępstwo.
- Nie kłamię! - Zadźgacie nas tymi nosami.
Zagroźcie im odsiadką, to zaczną śpiewać.
Wyślesz dzieci do więzienia?
- Potraktujmy to poważnie. - Nie to powiedział.
- To chyba niepotrzebne. - Zgadzam się.
- Zamknąć się! - O Boże.
Zamknąć się!
Jezu.
Proponuję bardziej cywilizowane podejście.
Pomówię z nimi po kolei.
Ty pierwsza.
- Co? Czemu ja? - Za mną.
Nie jestem w tym ich klubie.
Mam cię skuć?
Wstawaj.
Ruchy.
Idziemy.
No dobra.
- Mało brakowało. - O tak.
Naprawdę mało.
Cholera.
Steve?
- Jezu. - Nic mi nie jest.
Wcale nie, nadal krwawisz.
Usiądź, dobrze?
Dobra.
No dobrze.
Dobre wieści są takie, że zamroczenie to nie objaw wścieklizny.
Jeśli zaczną się halucynacje albo kurcze mięśni,
albo poczujesz agresję, jakbyś chciał mnie walnąć, to mów.
- Robin. - Tak?
Chciałbym cię walnąć.
Poczucie humoru bez zmian, to dobrze.
Tak.
No dobrze.
- Gotów? - Tak.
Zrób to.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Za ciasno?
- Jest dobrze. - W porządku.
Dobra.
Dzięki.
Spoko.
Więc…
tu ma być jak w Hawkins, tylko z potworami i całym tym syfem?
Mniej więcej.
Uważaj na pnącza. To jeden organizm.
Że niby co?
Wszystkie te straszne stwory.
Dzielą jeden umysł czy coś.
Nadepniesz pnącze czy gacka, to jakbyś deptał Vecnę.
Kurna.
Ale wszystko z naszego świata wciąż tu jest? Poza ludźmi.
Zakładam, że tak.
Teoretycznie możemy pójść na posterunek
i nabrać broni, granatów, czegokolwiek, żeby wysadzić gacki broniące przejścia.
Wątpię, żeby nasza policja miała granaty.
Ale broń pewnie mają.
Nie musimy iść tak daleko po broń.
Mam parę sztuk w sypialni.
Ty,
Nancy Wheeler,
masz kilka sztuk broni
w swojej sypialni?
Jest pełna niespodzianek.
Rosyjskiego makarowa i rewolwer.
Prawie mnie z niego postrzeliłaś.
Prawie sobie zasłużyłeś.
Zakryłbyś się, stary.
O Boże!
Jak dla mnie broń to superpomysł.
Dla mnie też.
Więc na co czekamy?
Wiesz,
to, co chcemy zrobić, jest dość szalone.
Nawet jak na twoje standardy.
Tak?
Oszacowałeś nasze szanse?
Stawiam na…
tysiąc do jednego?
Nawet jeśli zabijemy tego potwora, musimy jakoś uciec.
Jeśli nam się nie uda,
raczej nie będą tak mili, żeby zawrócić nas do celi.
Od razu nas zastrzelą.
Zginiemy jako pogromcy potworów.
Będziesz legendą.
Ale nadal zdrajcą. Zapominasz o tym.
Pogromca potworów przebija zdrajcę.
Przynajmniej Michaił będzie dumny z taty.
Michaił?
Nie.
Wygląda na to, że niczym go już nie zadowolę.
Powie: „Tato,
pewnie łysy Amerykaniec zabił większość z nich”.
To ten wiek, co?
Tak, ten wiek.
U ciebie jest tak samo?
Z twoją nową córką?
Kiedy widzieliśmy się ostatnio, nie chciała mieć ze mną nic wspólnego.
Tylko jej przeszkadzałem.
Pamiętam, że w jej wieku traktowałem ojca identycznie.
Powtórka z rozrywki.
Jesteśmy zaprojektowani, żeby odtrącać naszych ojców.
Żeby dorosnąć i żyć samodzielnie.
Stać się niezależną osobą.
Mam nadzieję, że właśnie to robi.
Staje się niezależna.
Mimo to…
Martwisz się.
Martwienie się o synów i córki
jest naturalnie, czyż nie?
Tak.
Ale dotąd żadne problemy Nastki nie były naturalne.
Ta bestia.
Ten potwór jest częścią czegoś, co chce ją skrzywdzić.
Zabić ją.
Nie rozumiem.
Szczerze mówiąc, ja też nie.
Wiem tylko, że to coś…
Nie powinno go tu być. Nie powinno żyć.
Bo jeśli żyje, to znaczy, że to jeszcze nie koniec.
Myślałem, że trafiłem tutaj,
żeby zapłacić za to, co zrobiłem.
Ale może jest inny powód.
Może…
wciąż mogę pomóc Nastce.
Nawet jeśli miałbym zginąć.
Brzmisz, jakbyś był religijny.
Religijny? Nic mi o tym nie wiadomo.
Ale może nie zaszkodzi się pomodlić.
Bo jeśli obaj chcemy stąd wyjść i wrócić do Nastki i Michaiła…
przyda nam się cud.
W czym wam pomóc, towarzyszu?
Nazywam się Jurij Ismajłow.
A witam.
Naczelnik na mnie czeka.
Mam dla niego specjalną dostawę.
Rzadki towar z Ameryki.
Spokojnie.
Postaraj się nie mrugać.
Bolała cię głowa?
Miałaś rano mdłości?
A co z twoją pamięcią?
Przypomniałaś sobie, co się stało?
Może ktoś inny pomógłby wypełnić luki.
Tak?
Dzień dobry, dzieci.
Dzień dobry, tato.
Na dzisiejszej lekcji pomówimy o zasadach.
Niektórym z was
może się to wydawać zbędne.
Ale niektórym przyda się powtórka.
Jedenastko, podejdź.
Wasza siostra Jedenastka doznała wczoraj wstrząsu mózgu,
kiedy była sama w tęczowym pokoju.
Twierdzi, że nie pamięta, co się stało.
Ale tego typu urazy nie zdarzają się ot tak.
Ktoś jej to zrobił.
Ten ktoś jest w tej sali.
A zatem…
kto mi powie, co się stało?
Pewnie się przewróciła.
Przewróciła?
Sam widziałeś, tato.
Jest niezdarna.
Głupia.
Możesz wrócić do szeregu.
Dwójko, wystąp.
Nałóż mu obrożę.
Dziękuję.
Wydaje ci się, że twoja odrobina talentu
zwalnia cię z przestrzegania zasad, tak?
Nie, tato.
Że zasady nie dotyczą cię w tym samym stopniu
co twoich braci i sióstr?
Nie, tato.
To dlaczego zaatakowałeś Jedenastkę?
- Tak powiedziała? - Kto zadaje pytania, ja czy ty?
Zaatakowałeś Jedenastkę?
Jeśli tak powiedziała, to kłamie.
Tato, proszę, musisz mi uwierzyć.
Tato, proszę.
Ona kłamie!
Spróbujemy jeszcze raz?
Co się stało?
To był wypadek.
Nie mogliśmy iść drogą? Albo czymkolwiek mniej strasznym?
Już jesteśmy blisko. Zaraz wyjdziemy z lasu.
Spokojnie.
Eddie.
Eddie, stary.
Posłuchaj…
Chciałem ci podziękować.
Uratowałeś mi tyłek.
Gościu, sam go sobie uratowałeś.
Odwaliłeś tam niezłego Ozzy’ego.
- Ozzy’ego? - Kiedy wgryzłeś się w tego nietoperza.
Ozzy Osbourne?
Black Sabbath?
Odgryzł łeb nietoperzowi na koncercie, wiesz?
- Nie. - Nieważne.
Zachowałeś się jak rasowy metalowiec, tyle.
Dzięki.
Henderson mówił, że jesteś kozak. Ba, upierał się przy tym.
- Henderson tak mówił? - No żeby. On cię ubóstwia.
Nawet nie masz pojęcia. Szczerze mówiąc, to irytujące.
Nie wiem, czemu mnie obchodzi, co ten gówniak myśli,
ale aż się zrobiłem zazdrosny.
Chyba nie mogłem pogodzić się z tym, że Steve Harrington
jest tak naprawdę
spoko gościem.
Starzy z kasą, lasek na pęczki. I nie jest dupkiem?
Nie ma mowy. Niemożliwe.
To wbrew wszelkim prawom kosmosu
i mojej własnej doktrynie Munsona.
Ale wciąż zazdroszczę jak diabli.
W życiu nie wskoczyłbym do jeziora, żeby cię ratować.
Na pewno nie w…
normalnych okolicznościach.
O nie.
Poza D&D żaden ze mnie bohater.
Widzę zagrożenie, biorę dupsko w troki i wieję.
A przynajmniej tyle się o sobie ostatnio dowiedziałem.
- Nie bądź taki surowy. - Wiesz co?
Jestem tu tylko dlatego,
że te panny od razu za tobą skoczyły.
A mnie było zbyt wstyd, żeby tam zostać.
Ta cała Wheeler
nie wahała się ani sekundy.
Ani jednej.
Od razu skoczyła.
Nie wiem, co między wami zaszło,
ale na twoim miejscu
odzyskałbym ją.
Bo to była tak jednoznaczna oznaka prawdziwej miłości,
jakiej moje cyniczne oczy w życiu nie widziały.
Boże!
Znowu się zaczyna.
Trzęsienia ziemi są moją drugą znienawidzoną rzeczą.
Jestem już dość roztrzęsiona.
Nancy!
Dokąd idziesz?
Nancy!
Chodźcie.
Steve, słyszycie mnie?
Nancy? Robin?
Tu Dustin. Gdzie jesteście?
Dorwały nas władze. Powtarzam, dorwały nas władze.
Słyszycie?
Cholera!
- Szukać prawników? - Nie, jeszcze za wcześnie.
- O ile wiemy, nie zrobili nic złego. - A jeśli zrobili?
- I jak? - Nic.
- Myślisz, że przeszli? - Przez Watergate?
Bez nas? Bez planu? Bez broni?
- Nie byliby tacy głupi. - No tak.
Ukryli się, bo dopadły nas władze.
„Władze”?
Z westernu się urwaliście? Jesteście Zły i Brzydki?
Mam ruszać w pogoń?
- Siodłać konie? - Erica!
Proszę, idź sobie.
Sprawa wygląda tak.
Albo powiesz mi, co się dzieje,
albo powiem Dustinowi, co chowasz pod łóżkiem.
- Proszę, nie. - Zacznij śpiewać, kowboju.
- Co chowasz pod łóżkiem? - Nic.
Coś ohydnego?
- Na ile punktów? - Sto.
Sto?
Morderca to czarownik z drugiej strony.
Szukaliśmy go, ale nie możemy się do niego dostać.
Tak przynajmniej myśleliśmy, aż znaleźliśmy przejście w jeziorze.
To dlatego tam byliśmy, ale zgarnęli nas durni gliniarze.
A jeśli komukolwiek o tym powiesz,
w tym mamie,
tacie albo Tinie…
Zwłaszcza Tinie.
To…
uduszę cię…
we śnie.
Czy to jasne?
Erica?
Czy to jasne?
Duszenie we śnie tak, ale reszta nie bardzo.
Po co im przejście w jeziorze?
- Co? - Komuchom.
- To nie oni. - Więc kto?
- Nikt. - Samo się tak otworzyło?
Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
Nie ma, ale to istotna kwestia.
Jak przejście się otworzyło?
Wcześniej jedno przejście otworzyła Nastka, drugie – komuniści.
Ale tym razem to żadne z nich, więc…
Jasny gwint.
Chwila.
Co chwila?
Jednej rzeczy nigdy nie rozumieliśmy.
Po co Vecna zabija ludzi?
Jaki ma motyw?
Zabijanie dzieciaków? To zbyt przypadkowe.
Zbyt prozaiczne.
I jaką rolę odgrywa w tym łupieżca umysłów?
Może właśnie o to chodzi.
To nasza odpowiedź.
Co jest odpowiedzią?
Na pewno tylko woda?
- Mamy colę, sprite’a, dr. peppera. - Proszę colę.
Wysłuchajcie mnie.
Jak Nastka otworzyła przejście matkę?
Skontaktowała się z Demogorgonem.
Telepatycznie. Tak samo jak…
- Vecna, gdy rzuca zaklęcia. - Właśnie.
A co, jeśli przy każdym zabójstwie
nie tylko zabija ofiarę,
ale nawiązuje z nią też połączenie telepatyczne,
które jest na tyle silne,
że tworzy szczelinę w tkance czasoprzestrzeni.
- Otwiera kolejne przejścia. - Bingo!
Przyjąłem. Jesteśmy u Wheelerów.
- Po co mu więcej przejść? - By zdobyć świat.
- A kto chce zdobyć świat? - Łupieżca umysłów.
Jeśli Demogorgon był jego piechotą,
to Vecna jest jego generałem armii.
Generałem armii, który ma moc otwierania przejść.
- Cholera jasna. - Cholera jasna.
Cholera jasna, nic nie zrozumiałam.
Zgubiłeś mnie przy „przejściu matce”. Proszę od początku.
- Pamiętasz przejście w laboratorium? - Nie, wyparłam to.
- Wcale nie otworzyli go komuniści. - To po co im ten wielki laser?
Zatrudnijcie gosposię, Wheeler.
Chodźcie, nie chcę tu zostać zbyt długo.
Stworzyła szczelinę w tkance czasoprzestrzeni
dość silną, by…
To nie jest broń.
Obcasy mają ostre końce, ale liczyłam na jakieś śmiercionośne kule.
- Nie rozumiem. - Może są gdzieś indziej.
Mieszkam z sześciolatką, wiem, gdzie mam broń.
A te buty wyrzuciłam lata temu.
CHEMIA CO DEFINIUJE WŁASNOŚCI PIERWIASTKA?
Jezu, ile ty tego zrobiłaś?
Chciałeś mi pomóc.
Rozumiem, że oceny są ważne,
ale to nie czas na wkuwanie.
To chemia z drugiej klasy.
A to jest stara tapeta.
A to lustro już dawno sprzedaliśmy.
A ciebie…
nie powinno tu być.
Dwa lata temu oddałam cię kuzynce Joannie.
6 LISTOPADA 1983 POGODZIŁAM SIĘ ZE STEVE’EM
Co jest?
Nancy? Przerażasz mnie.
Wydaje mi się, że nie ma tu mojej broni…
bo jeszcze nie istnieje.
Jeszcze nie…
istnieje?
Pamiętnik powinien być zapełniony, a nie jest.
Ostatni wpis jest z 6 listopada 1983 roku.
Z dnia zaginięcia Willa.
Z dnia otwarcia przejścia.
Jesteśmy w przeszłości.
Dustin!
Słyszysz mnie? Dustin!
Halo?
- Może złapał tę wściekliznę. - Halo!
Co ty robisz?
Halo!
Jest tutaj. Henderson. Ten gówniarz tu jest.
Jakby siedział w ścianach. Słuchajcie.
Dustin.
Dustin!
Dustin! Słyszysz mnie?
I to prowadzi nas do naszego pierwszego pytania.
Jak i po co pojawiło się przejście w Jeziorze Kochanków?
Przeanalizujmy to. Co łączy Jedenastkę i Vecnę?
Dustin!
- Dustin? - Dustin!
Albo nas nie słyszy, albo jest totalnym dupkiem.
- Will znalazł sposób. - Co?
Will!
Wymyślił, jak rozmawiać z Joyce poprzez lampki.
- Lampki? - Tak.
- Tam masz pstryczek. - Dobra.
Nie działa!
Patrzcie.
Widzicie to?
…zrobiła szczelinę w czasoprzestrzeni jak przejście matka.
Raju.
Ale to wciąż przejście.
To…
łaskocze.
Nawet fajne uczucie.
Zna ktoś alfabet Morse’a?
Nie.
SOS się liczy?
Czy to…
się nada?
Według naszej teorii Vecna nawiązuje kontakt ze strychu.
Nie wiemy czemu. Zakładamy, że może to robić, skąd chce.
- Słuchasz mnie w ogóle? - Słucham.
Tylko…
mówiłeś, że wiedzieliście, gdzie jest, dzięki światłu?
Tak, a co?
Bo myślę, że on tu jest.
To działa.
„S”.
„O”.
„S”.
Ej…
Pamiętacie, jak mówiłem, że nie są tak głupi,
żeby przejść przez Watergate?
Tak?
Przeceniłem ich.
Naczelniku, jakie tu macie piękne więzienie!
No kto by pomyślał.
Co powiesz na to?
Tak właśnie myślałem.
Naczelniku.
Bardzo mi miło.
Jestem Jurij, ale pozwól, że zapoznam cię z moim…
W mordę.
Przepraszam.
Co?
Możesz przestać się z tym wydurniać?
Ja się nie wydurniam, tylko ćwiczę.
A ty możesz przestać do mnie mówić? Nie wychodź z roli!
Masz być przerażona i skołowana.
- Jestem przerażona i skoł… - Dobra, świetnie.
Jurij Ismajłow.
Wreszcie się spotykamy.
Towarzyszu majorze.
To ten cały szpieg Bauman?
Wygląda inaczej.
Wiem, na żywo jest brzydszy.
Zgolił brodę, żeby wyglądać inaczej.
Drań skubany.
Morda, amerykańska szumowino! Dość już tego skomlenia.
A ta tutaj…
Ją poznam nawet na innym kontynencie.
W mundurze była ładniejsza,
ale i tak się wyróżnia.
O tak, całkiem przyjemna dla oka, towarzyszu.
Ale dla uszu już niekoniecznie.
Gdzie on jest?
Co zrobiłeś z Hopperem, ty podła, komunistyczna świnio?
Jak mówiłem,
aż uszy więdną.
Ale muszę przyznać,
że sam też jestem ciekaw.
Ten Amerykaniec.
Co z nim zrobiliście?
Aż sobie go wyobrażam na łożu tortur,
na mrozie, rozciągniętego na śmierć,
z ptakami wydziobującymi mu oczy.
Trafiłem?
Słyszałem historie o Juriju Ismajłowie,
przemytniku masła orzechowego.
Ale wy…
nie jesteście Jurijem, o którym słyszałem.
Nie…
Nie jesteśmy?
Nie.
Temu Jurijowi, o którym słyszałem, brakowało piątej klepki.
Ale wy…
nie macie żadnych klepek!
Mam nadzieję, że nic nas nie ominęło.
Przyszedł pan w samą porę.
Ten klucz da wam dostęp do szafki z bronią.
Przebierajcie w niej do woli.
Pracujcie razem albo osobno.
Co się dzieje?
Wyjaśnia im zasady.
Zasady czego?
Mógłbym wam powiedzieć…
ale to by zepsuło zabawę, nieprawdaż?
Czekajcie na sygnał.
Macie czekać.
Jeśli ruszycie się przed sygnałem,
zastrzelimy was.
Czy to jasne?
Pytam, czy to jasne.
Tak.
Życzyłbym wam powodzenia,
ale to wam nic nie da.
Oby twoje modlitwy zostały wysłuchane, Amerykańcu.
Chciałabyś spróbować czegoś trudniejszego?
Postaraj się nie okazywać emocji, gdy będę mówił.
Graj dalej, jeśli rozumiesz.
Dwójka wciąż jest w ambulatorium.
Teraz jest pod obserwacją, ale kiedy wyjdzie,
razem z innymi spróbuje cię zabić.
Właśnie tutaj, w tej sali.
A tata im na to pozwoli.
On chce, żeby do tego doszło.
Planował to od dłuższego czasu.
Zachowaj spokój.
Skup się na grze.
Nie bez powodu Dwójce i innym udało się wczoraj uciec z pokoju,
kamery były wyłączone,
a tata ukarał Dwójkę.
Nie widzą tego,
że tata rozstawia ich jak figury na tej planszy.
Popycha ich, żeby robili dokładnie to, czego chce.
A mianowicie…
Dlaczego?
Przerażasz go.
Wie, że jesteś potężniejsza od innych.
I że nie może cię kontrolować.
A tylko tego chce.
Kontroli.
Wiedziałem o tym,
więc próbowałem pomóc, ale tylko pogorszyłem sprawę.
Za pomaganie mi…
tata zrobił ci krzywdę.
Dlatego musisz uciekać.
Dzisiaj.
Ale oni nas obserwują.
Uważnie.
Jeśli chcesz wyjść stąd żywa, musisz zrobić to, co ci powiem.
Rozumiesz?
Dlaczego wciąż mi pomagasz?
Bo w ciebie wierzę.
Czas, żebyś uwolniła się z tego piekła.
- Przepraszamy. - Sorki.
Za wyrozumiałość.
Szybciej.
- Gotowe. Podłączaj. - Dobra.
Widzicie to?
Jasny gwint!
Nie przenosimy go, tylko odłączymy. Czekajcie.
Odłączaj.
Spróbujcie teraz.
No dobra.
„H”.
- „Hej”! - Hej!
To działa!
Tak!
Hej!
No dobrze.
„U… T…”?
„K…”
- „Utk…”. - Utkać?
„…nąć”.
Utknęli.
- Tak. - Właśnie.
- Utknęli po drugiej stronie. - Dobra.
Nie możecie wrócić przez Watergate?
- O czym on mówi? - Chodzi mu o przejście pod wodą.
Urocze.
- Jasne. - Nie. Tam są…
To cyfra?
- „S”? - Nie, „S”.
- Tak. - „S… T… R…”
„Stra”?
Stra…
- „Straże”. - Jest strzeżone.
- Strzeżone? - Dobra. Watergate jest strzeżone.
Idealnie. Tak.
Mamy pewną teorię, która może z tym pomóc.
- Tak. - Mały geniusz.
To nie jest jedyne przejście.
Inne są na miejscach zbrodni.
Ktoś rozumie, o czym on mówi?
- Nie. - Ani trochę.
Bez jaj. Serio?
Ile razy mam mieć rację, żebyście mi zaufali?
Chryste, ale ten dzieciak ma wielkie ego.
I ten jego ton.
- Właśnie. - Dobrze.
- Daleko jest do twojej przyczepy? - Jakieś 11 kilometrów.
Nancy?
Wiem, że twój dom został tak dziwnie zamrożony w czasie,
ale nie mieliście czasem rowerów?
Powiedziała coś?
Nie. Trzyma się swojej wersji.
Poszli popływać w jeziorze.
Potem pojawiła się Nancy…
Chodź tu!
Tak jak mówiła wcześniej na kanapie.
Nie powiedziała nic nowego.
Nie zmieniła śpiewki.
Nie trzeba było od niej zaczynać.
Bo jest taka…
wredna.
Znajdziemy pani córkę, pani Wheeler.
Spokojnie.
Jeden z tych gówniarzy pęknie, jestem pewien.
Gdzie oni są?
Na górze.
Mażą się.
Małe świnki.
Małe świnki!
Wpuśćcie posterunkowego Callahana.
- Jazda! - Chwila!
- Przepraszam bardzo! Wracać tu! - Szybko!
- Nie żartuję! - Zrób to!
To tylko drobne wykroczenie.
Nie!
- Lucas! - Dusty!
Dusty!
Lucas, Erica! Wracajcie tu!
Dusty!
To twoja ulubiona, prawda?
Jak się dziś czujesz?
Dobrze.
Masz ochotę na więcej lekcji?
Dobrze.
- Kręci mi się w głowie. - Naprawdę?
Tak.
I to światło.
Od światła boli mnie głowa.
Przepraszam.
- Wszystko dobrze? - Nie wiem.
Mówi, że kręci jej się w głowie przez światło.
Kto tak mówi?
Cicho.
Chodź za mną.
No dobrze.
Może tam być trochę strasznie,
ale tędy ominiesz ogrodzenie i wyjdziesz do lasu.
Przecież ty się nie zmieścisz.
Nie pójdę z tobą, Jedenastko.
Kiedy mówiłem, że to więzienie, mówiłem poważnie.
Wszyscy tutaj są więźniami, nie tylko ty.
Nie tylko twoi bracia i siostry, ale też ochrona i pielęgniarki.
Ja.
Zobacz.
Czujesz to?
Twój tata mówi na to Soteria.
To mnie osłabia i śledzi. Gdybym uciekł i tak by mnie znalazł.
A wraz ze mną ciebie.
A jeśli się tego pozbędę?
Ty pomogłeś mnie,
ja pomogę tobie.
Zachowajcie spokój.
Nie rozbiegajcie się!
Trzymajcie się planu.
Amerykańcu!
Lubię tę część.
Gdy jeszcze wierzą, że jest jakaś nadzieja.
Cokolwiek stamtąd wyjdzie,
trzymajcie pozycje.
Trzymajcie pozycje!
Co ten Amerykaniec robi?
Nie wiem.
To się dowiedz!
Jeśli się ruszysz, zabiję cię.
Co?
No dalej!
To jakiś żart?
Żaden żart. Jak mówiłem…
Amerykanie są bardzo podstępni.
No już!
Nie mów, że zabrakło benzyny!
No pal się!
Jeśli chcesz żyć,
przerwiesz tę chorą zabawę i uwolnisz naszego przyjaciela.
Zatem obawiam się, że musicie mnie zabić.
Bo wasz przyjaciel już jest martwy.
Pal się!
Dawaj!
Co wy robicie?
Trzymajcie się razem, kretyni!
Każ swoim ludziom to zastrzelić!
Wtedy jutro rozstrzelają mnie za zdradę.
Chcesz mnie zabić? To zabij!
Dalej!
Do tyłu!
Wynocha stąd!
Do tyłu!
Zabiję go!
Rzuć broń. Pchnij ją do mnie!
Ty, otwórz wszystkie drzwi.
Rozumiesz?
Otwieraj drzwi!
Jeśli je otworzysz,
wpuścisz bestię na teren więzienia
i wszyscy zginiemy.
Bo strzelę!
Otwieraj te drzwi!
Musieliby mieć taran, żeby otworzyć te drzwi.
Daj się bestii najeść.
Myślisz, że blefuję?
Że tego nie zrobię?
Otwieraj drzwi!
Jeśli to zrobię,
skażę na śmierć nie tylko siebie,
ale i wszystkich moich towarzyszy.
Sumienie mi na to nie pozwala.
Odmawiam.
Muszę wam to przyznać. Komuchy są oddane sprawie.
Wracaj tam!
Cofnij się! Wracaj!
Do tyłu!
No dobra.
- Co ty robisz? - Nie wiem! Tyle tu przycisków!
Nie widzę bez okularów. Daj mi chwilę.
Chodź no tu.
Dawaj, to moje!
Kończy nam się czas!
Staram się!
Nie! Joyce, nie wiemy, co one robią!
Nie możesz ich wszystkich wciskać!
Do tyłu!
Poszło!
Joyce, uspokój się.
Przestań!
Amerykańcu!
Udało się!
Zamknij je, Joyce.
Zamykaj!
Przez chwilę myślałem, że to ten twój cud.
Ale tylko trafiliśmy do innego więzienia.
PARK PRZYCZEP FOREST HILLS
To tutaj.
Pobiliśmy rekord. „Największy dystans pokonany między wymiarami”.
Nawdychałem się tego syfu.
Obkleiło mi gardło.
O w mordę.
To tu zginęła Chrissy.
Dokładnie w tym miejscu.
Tam chyba coś jest.
Co to niby jest?
Niemożliwe.
Hejka.
Cześć.
Jasny gwint, ale odlot.
Bingo bango bongo!
Pamiętaj, że nie zrobisz mi większej krzywdy niż oni.
Kto by pomyślał, że takie maleństwo sprawi tyle kłopotów.
Dziękuję.
Tutaj są!
- Stać! - Biegiem!
Nie ruszać się!
Stójcie!
Zamknijcie drzwi!
A wy dokąd?
Pod ścianę.
Oboje. Już.
Nie.
Nie musisz się ich bać.
Już nie.
Brać ich.
Chodź.
Czekaj tu. Nigdzie nie odchodź.
- Znajdę wyjście. - Zaczekaj.
Jak ty…
Jak mówiłem,
jesteśmy podobni.
Ty i ja.
Te plamy to…
Nie wiem, skąd się wzięły.
Nie wiem, jaka fizyka tu obowiązuje.
Ale…
raz kozie śmierć.
No i proszę.
A jeśli moja teoria się sprawdzi…
- Abrakadabra. - O kurde.
Szarpnijcie. Sprawdźcie, czy się trzyma.
W życiu nie widziałam czegoś tak odpałowego.
A widziałam już różne odpały.
Będę królikiem doświadczalnym.
Opuścić lądowisko.
O Boże!
Dzięki Bogu.
Fajnie było.
Spoko, no to ja pójdę.
No dobra.
Ostrożnie.
To było w dechę.
Kurde.
Widzimy się po drugiej stronie.
Do zobaczenia.
Nieźle.
Nancy.
Zostań ze mną. Nancy!
Nancy, obudź się.
- Zbudź się! Nancy! - Vecna.
Pamiętasz, co zrobiłaś, Nancy?
A może już zapomniałaś?
Kiedy ja kogoś zabijam…
nigdy nie zapominam.
Nancy!
Kazałem ci zaczekać.
Czemu ich opłakujesz, Jedenastko?
Po tym wszystkim, co ci zrobili?
Tylko ci się wydaje, że ich potrzebujesz.
Nie są ci potrzebni.
Po prostu się boisz.
Ja też się kiedyś bałem.
Wiem, jak to jest.
Być innym.
Być sam na całym świecie.
Wiem, że mnie szukaliście, Nancy.
Byliście tak blisko.
Tak blisko prawdy.
Jak było u starego, ślepego, głupiego Victora?
Stęsknił się za mną?
Chciałem go jeszcze odwiedzić,
ale byłem zajęty.
Bardzo zajęty.
- A nie mówiłem? - Rety.
Tu jest niesamowicie.
Wygląda jak w bajce.
To chyba sen.
Alice, nie biegaj.
Jest taki wielki!
Jak miło.
Tak.
Tak jak ty
nie pasowałem do reszty dzieci.
Coś było ze mną nie tak.
Nauczyciele i lekarze mówili, że jestem…
„popsuty”.
Tak mówili.
Rodzice uznali,
że zmiana otoczenia, nowe życie w Hawkins
mnie wyleczą.
Co za absurd.
Tak jakby świat był tutaj inny.
Ale wtedy…
ku mojemu zaskoczeniu, w nowym domu coś odkryłem.
To mi dało poczucie celu.
Znalazłem gniazdo czarnych wdów w wentylacji.
Większość ludzi boi się pająków.
Nienawidzi ich.
Za to dla mnie
były niezmiernie fascynujące.
I nie tylko.
Znalazłem w nich ukojenie
oraz więź.
Podobnie jak ja
żyją w odosobnieniu
i nikt ich nie rozumie.
To one
są bogami naszego świata.
Najważniejszymi drapieżnikami.
Paraliżują słabszych i żywią się nimi,
przywracając równowagę i porządek w niestabilnym ekosystemie.
Świat ludzi zakłócał tę harmonię.
Widzisz,
ludzie
są wyjątkowymi szkodnikami.
Mnożą się
i zatruwają nasz świat,
narzucając własne struktury,
które są do głębi nienaturalne.
To, co inni nazywali porządkiem, dla mnie było kagańcem.
Okrutnym, opresyjnym światem
rządzonym przez wymyślone zasady.
Sekundy, minuty,
godziny, dni, tygodnie, miesiące,
lata, dekady.
Każde życie jest spłowiałą, gorszą kopią poprzedniego.
Wstajesz, jesz, pracujesz, śpisz,
rozmnażasz się i umierasz.
Wszyscy
tylko czekają.
Czekają,
aż to wszystko się zakończy.
A jednocześnie grają w głupim, żenującym przedstawieniu.
Dzień po dniu.
Ja tak nie mogłem.
Nie mogłem odciąć swojego umysłu
i dołączyć do tego obłędu.
Nie mogłem udawać.
I zrozumiałem,
że nie muszę.
Sam mogłem ustalać zasady.
Mogłem przywrócić równowagę w zepsutym świecie.
Drapieżnik…
ale w słusznym celu.
Ćwicząc, zdałem sobie sprawę,
że mogę zrobić więcej, niż sądziłem.
Mogłem sięgnąć
do umysłów innych,
do ich wspomnień.
Stałem się odkrywcą.
Widziałem prawdziwe oblicze moich rodziców.
Przed światem
pozowali na dobrych, normalnych ludzi.
Ale tak jak wszystko na tym świecie, to było kłamstwo.
Paskudne kłamstwo.
Rzeczy, których się dopuścili, Jedenastko,
były okropne.
Pokazałem im, jacy są naprawdę.
Podałem im lustro.
Mój naiwny ojciec wierzył,
że to demon przeklął ich za popełnione grzechy,
ale matka w jakiś sposób wiedziała.
Wiedziała, że to ja trzymam to lustro,
i nienawidziła mnie za to.
Zadzwoniła do lekarza. Eksperta.
Chciała, żeby zamknął mnie w ośrodku i naprawił.
Chociaż to nie ja byłem zepsuty, tylko oni.
Nie zostawiła mi wyboru.
Musiałem działać
i się uwolnić.
Z każdym odebranym życiem stawałem się silniejszy.
Potężniejszy.
Stawali się częścią mnie.
Ale byłem jeszcze dzieckiem.
I nie znałem granic mojej mocy.
To mnie prawie zabiło.
Ojca aresztowano za zabicie mojej siostry i matki,
tak jak zaplanowałem.
Ale nie byłem wolny.
Gdy wybudziłem się ze śpiączki, trafiłem pod opiekę lekarza,
przed którym próbowałem uciec.
Był to doktor Martin Brenner.
Tata.
Prawda jest taka…
że nie chciał mnie wyłącznie badać.
Pragnął więcej.
Pragnął kontroli.
Kiedy tata w końcu zrozumiał, że nie może mnie kontrolować,
postanowił mnie skopiować.
Zainicjował program.
I wkrótce…
urodzili się inni.
Urodziłaś się ty.
I bardzo mnie to cieszy, Jedenastko.
Bardzo.
Oni nie odeszli.
Wciąż są ze mną.
Tutaj.
Oszukałeś mnie.
Oszukałem?
Nie, ja cię ocaliłem.
Jesteś tutaj więźniem,
tak samo jak ja.
Dla swojego taty jesteś zwykłym zwierzęciem, potworem,
którego trzeba ujarzmić.
Ale tak naprawdę
jest dokładnie na odwrót.
Jesteś lepsza od nich.
Ponadprzeciętna.
Dlatego go przerażasz.
Jeśli pójdziesz ze mną,
po raz pierwszy w życiu będziesz wolna.
Pomyśl, co możemy razem osiągnąć.
Możemy przekształcić świat,
jak nam się tylko podoba.
Dołącz do mnie.
Nie.
Odnalazł siłę we wspomnieniu z przeszłości.
Czuł przez nie smutek,
ale również wściekłość.
Masz może takie wspomnienie?
Nie! Jane!
Nie!
To się nie miało tak skończyć.
Jane.
Kocham cię.
Jane.
Udało się.
Napisy: Magdalena Adamus