Gdzie on jest?
Gdzie był Eddie, gdy doszło do ataku?
Co?
Eddie.
Gdzie był, gdy to zobaczyłeś?
Był…
w łódce, jak mówiłem.
Jasne.
Tylko…
kto wyciągnął Patricka z wody?
Nie słuchacie mnie.
- Czemu mnie nie słuchacie? - Słuchamy.
Wcale nie.
Eddie jest…
ucieleśnieniem.
Tylko ucieleśnieniem.
Ucieleśnieniem?
Szatana.
Zawarł pakt z diabłem. Teraz ma jego moce.
Nie wierzycie mi.
My tylko…
staramy się to wszystko przetworzyć.
Tak.
Jak chcecie powstrzymać diabła, jeśli w niego nie wierzycie?
SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ SZÓSTY W GŁĄB
Mogę to przerwać.
Sprawię, że przestanie boleć.
Gdzie dziewczyna?
Już mówiłem.
Nie wiem.
Istnieją dwa potencjalne wyjaśnienia.
Wyjaśnienie pierwsze.
Niewidzialne straszydło z innego wymiaru zabija te dzieciaki.
Wyjaśnienie drugie.
Pupilka Brennera znowu zerwała się z łańcucha,
a on i jego pachołki
próbują to zatuszować.
Być może chcą sprzedać swoje zwierzątko Sowietom.
Powiedz…
co brzmi dla ciebie bardziej wiarygodnie?
Nie wiem.
Może się pan zrehabilitować, panie Wallace.
Gdzie ona jest?
Nie!
Wiesz, co się dzieje podczas udaru?
Dopływ krwi do mózgu zostaje odcięty.
Zakłóca sygnały w mózgu do tego stopnia,
że umysł zapomina podstawowe czynności.
Jedzenie. Mówienie.
Chodzenie.
Podczas zeszłorocznego ataku
według mnie twoje sygnały zostały zakłócone w podobny sposób.
I tak jak ofiara udaru może nauczyć się znowu chodzić,
wierzę, że i ty możesz odzyskać pełnię mocy.
Twoje zdolności wciąż tu są.
Wystarczy, że je sobie przypomnisz.
Wszystkie wydarzenia w laboratorium
zostały nagrane na taśmę.
Każdy sukces i każda porażka.
To ważne, żebyś nie tylko zobaczyła swoją przeszłość,
ale też przeżyła ją na nowo.
W ten sposób powinno nam się udać
naprawić twoje uszkodzone sygnały.
Jak widzieliśmy, ten proces już się rozpoczął.
Skoro to już się wydarzyło,
czemu nic nie pamiętam?
Bo nie chcesz.
Nasze mózgi posiadają mechanizm obronny,
który chroni je przed złymi wspomnieniami.
Przed traumą.
Dawno temu wyparłaś te wspomnienia.
Tato.
Gdy tam byłam,
coś zobaczyłam.
Widziałam krew.
Tak dużo krwi.
To było inne wspomnienie, silniejsze od reszty.
Wybijało się z twojej podświadomości.
Dręczą cię demony, Jedenastko.
Z twojej przeszłości.
Dlatego musimy działać ostrożnie.
Krok po kroku,
wspomnienie po wspomnieniu.
Jeśli się zbytnio pospieszymy,
możesz się pogubić w mroku.
A jeśli cię stracimy…
my też będziemy straceni.
Eric, idę na przerwę.
Już jedną miałeś.
No to powiedz Milo, żeby nie dodawał tyle cebuli.
Czy tym razem mogę zostać w aucie?
Bo to będzie jakaś kosmiczna porażka.
Będzie dobrze.
Nie mogę znowu patrzeć w te załamane oczy Eddie’ego.
Nie mogę.
Chociaż poprawi sobie humor browcem.
Moja mama tak robi.
Przećwiczmy to.
„Cześć, Eddie. Zaczniemy od dobrych wieści.
Mamy ulubione syfiaste żarcie Dustina i twój sześciopak.
A, tak. Znaleźliśmy Vecnę.
Złe wieści są takie, że siedzi w tym drugim, gorszym wymiarze
i nie mamy jak się do niego dostać.
Przejście jest zamknięte, więc masz przerąbane.
Wiem, że już miałeś przerąbane,
ale teraz masz przerąbane do potęgi”.
Może ujmiemy to inaczej.
„Jesteśmy o krok od znalezienia Vecny”.
Tak powiemy. To najważniejsze.
Widzisz, Robin? Wystarczy pozytywne podejście.
Jasna cholera.
Nic tu nie ma.
Proszę się odsunąć.
Jasne?
Chodźcie, tędy.
Służby hrabstwa dostały wezwanie
tuż po północy.
Zgłoszono morderstwo nad jeziorem.
Posterunkowy Callahan i ja
przyjechaliśmy na miejsce pierwsi.
Udaliśmy się na brzeg jeziora Kochanków,
dziewięć metrów od domu, który widać za mną.
Tam znaleźliśmy ofiarę,
osiemnastoletniego maturzystę z liceum w Hawkins,
Patricka McKinneya.
Jego kończyny…
- Mój Boże. - …były powykręcane…
Co oni wyprawiają? Gdzie jest FBI?
- Mamy jednego świadka. - To bym chciał wiedzieć.
Mamy tu seryjnego mordercę.
Zidentyfikowaliśmy również osobę powiązaną ze sprawą.
To Eddie Munson.
Jeśli cokolwiek wiecie, prosimy, zgłoście się.
O rany.
Niedobrze. Jest naprawdę niedobrze.
Postaram się odpowiedzieć na jak najwięcej pytań
w ratuszu o 14.00.
Zapraszam wszystkich mieszkańców Hawkins,
ale teraz mam pracę i proszę o wyrozumiałość.
Eddie nadal jest w Hawkins?
Dustin, słyszysz mnie? Wheeler?
Ja pierniczę!
Wszystko gra?
Nie, absolutnie nic, kurna, nie gra.
- Gdzie jest? - Gdzie jesteś?
- Znasz Skałę Czaszki? - Tak.
- To niedaleko Cornwallis i… - Garrett. Wiem, gdzie to jest.
Trzymaj się. Jedziemy.
SALT LAKE CITY 32 KILOMETRY
PIZZA SURFERA
Tyłka nie czuję.
Wy swoje czujecie?
Ja tam czuję.
Macie się zachowywać wzorowo, jasne?
Czemu spojrzałeś na mnie?
- Nie spojrzałem. - Są bardzo religijni.
A ja jestem megauduchowiony.
Oni też są uduchowieni. Tylko w inny sposób.
Cześć.
Suzie jest w domu?
Precz mi stąd, ty wychudku!
Ty chochlicza skóro, ty wędzony ozorze!
Impreza idealna dla mnie.
Zostałam ugryziona!
Pomocy!
- Piękny występ. - Przepraszam.
Szukamy Suzie.
Nie widzicie,
że my tu kręcimy?
Zlitujcie się.
Nie wychodź z roli, Tabitha. Graj.
Cześć, szukamy Suzie.
Co mnie to obchodzi.
Za dużo soli, Peter. Pamiętaj o nerkach ojca!
Korneliuszu!
Ile razy mam ci powtarzać? To nie zabawka.
Chodź.
Jak znowu uciekniesz,
to pójdę po ojca.
Kim wy jesteście?
Argyle.
A ty?
Eden.
- Jak ogród. - O rety.
- Szukamy Suzie. - Wiesz, gdzie jest?
Drugie piętro, drugie drzwi po lewej.
Możecie zepchnąć ode mnie tę małą, samolubną okularnicę.
Absolutnie.
Eden, ja…
Zepchnę ją dla ciebie. Zrobię…
Zrobię dla ciebie wszystko.
Świetnie. Nie ma jej tu.
Mamy ją zepchnąć.
- Suzie! - Tak?
Kim wy, kurczę, jesteście? I co robicie w moim pokoju?
- Sorki, słuszna uwaga. - Ale słuchaj.
Przyjaźnimy się z Dustinem.
Musisz nam pomóc.
To miała być godzina.
Niedoszacowałem.
Myślałam, że nie żyjesz.
Żadna różnica.
Gdyby piekło zamarzło, właśnie tak by wyglądało.
Na południu nic nie ma, ale 3 km na północ widziałem dym.
Może to miasto albo dom.
Może tam ktoś wie, gdzie znajdziemy to więzienie.
Ściśle tajne więzienie, serio?
No tak.
Nasz kumpel coś powiedział?
A jak myślisz?
Gnojku!
Zmywamy się. Ostatnia szansa.
Gdzie więzienie?
Już mówiłem.
Jurij pomoże za odpowiednią cenę.
Mówiłam, to strata czasu.
- Połowa. - Co?
- Słyszałeś mnie, uparty draniu.
Połowa nagrody.
Dwadzieścia tysięcy.
- Trzydzieści. - Dwadzieścia dwa.
Dwadzieścia pięć.
Świetnie.
Wygląda na to, że dobiliśmy…
kretyna!
Myślałeś, że ja tak serio?
Myślał, że to na serio.
Ale cię zrobiłem!
Na tym układzie ugrasz tylko jedno.
Przeżyjesz.
Nie jesteś zabójcą.
Masz rację. Nie jest zabójcą.
Nie.
Ale nie musimy cię zabijać.
Po prostu cię tu zostawimy.
Bo jesteśmy w środku niczego
i nikt cię nie znajdzie.
Na pewno nie człowiek.
- Widziałem ślady. - Ślady.
W lesie, Juriju.
- Niedźwiedzie. - Niedźwiedzie.
Chyba przewidziałeś własną przyszłość.
Zmywamy się stąd, kobitko?
Papatki, Juriju.
Czekajcie.
Idźcie na wschód, nie na północ.
Tam jest mój magazyn. Mam zapasy, broń i ciężarówkę.
Musimy dotrzeć na miejsce przed zmrokiem,
jeśli chcecie ocalić przyjaciela.
O ile już nie jest martwy.
Wychodzić.
Wszyscy.
No już, ruszać się!
To koniec, Amerykańcu.
Obyś był gotowy.
A wy na co czekacie?
Ruszać się.
Idziemy!
Czy ja śnię, Amerykańcu?
Czy może to prawdziwe?
Co jest z twoim amerykańskim przyjacielem?
Stracił wolę życia.
I nie jest moim przyjacielem.
Prawda, przeklęty?
Straciłeś wolę życia.
Tak, coś w tym rodzaju.
Nie.
W końcu to Amerykaniec.
Gadać to potrafi, ale w środku to słabiak.
Powiedz mu, żeby coś zjadł.
Albo narazi nas wszystkich.
Czeka nas wielka walka.
Jaka walka?
Siedzę tutaj od tygodnia.
W pierwszą noc widziałem, jak przyprowadzili tu sześciu chłopa.
Sześciu.
Tak jak teraz.
Wyszli szczęśliwi i najedzeni, z gębami wysmarowanymi tłuszczem.
Ale gdy zapadła noc, rzucono ich na dziedziniec.
Ale nie samych.
Słyszeliście te ryki, co nie?
To potwór.
Z innego świata.
Wystarczyło mu 30 sekund. Trzydzieści!
I wszystkich sześciu chłopa…
Gadasz od rzeczy.
Jeśli chcą nas zabić, to czemu nas karmią?
Żebyśmy mieli siły.
Będziemy z nim walczyć.
Mamy go przetestować.
Tak przygotowują go do wojny.
Ale w zeszłym tygodniu mężczyźni zdobyli broń,
a potem rozproszyli się jak idioci.
Musimy się trzymać razem.
Może nam się udać.
Może dożyjemy jutra.
Do jutra!
Niech zgadnę.
Ten potwór…
ma jakieś trzy metry?
Cienką, białą skórę?
Bez pyska?
Bez oczu?
No dalej, tłumacz!
A ty skąd o tym wiesz?
Już takiego widziałem.
Walczyłem z nim.
I te wszystkie wasze teorie
są błędne.
Wiecie, dlaczego drapieżnikom podsuwa się żywe ofiary?
Bo inaczej drapieżnik się nudzi i przestaje jeść.
Musi zaspokoić instynkt łowcy.
Nie jesteśmy tu, żeby szkolić potwora mieczami i toporami.
Mamy być dla niego rozrywką.
A to jedzenie…
nie ma dodać nam sił.
Tylko…
ma nas wypełnić.
Żebyśmy zawierali składniki odżywcze potrzebne rosnącemu potworowi.
Wsuwajcie, chłopcy.
Smacznego.
To wasz ostatni posiłek.
W jaki numer celujesz?
W trójkę.
Wiesz…
czasami
warto się na chwilę zatrzymać.
Oczyścić umysł.
Jesteś zdeterminowana.
Wiesz,
przypominasz mi kogoś, kogo bardzo dobrze znałem.
Zgadniesz, o kogo chodzi?
Jedynka?
- Tata mówił, że on nie… - Istnieje? Wiem.
Zdradzić ci sekret?
Czasami
tata nie mówi prawdy.
Spędziłem całe lata z Jedynką.
Właśnie tutaj.
W tej samej sali.
Gdzie on jest?
Zostawmy tę historię na kiedy indziej.
Nie kończy się szczęśliwie.
Ale był podobny do ciebie.
Wszystko było dla niego trudne.
A pewnego dnia wszedł tutaj i widać było,
że coś się zmieniło.
Kiedy go o to zapytałem, powiedział…
że znalazł rozwiązanie.
Odnalazł siłę we wspomnieniu z przeszłości.
Czuł przez nie smutek,
ale również wściekłość.
Masz może takie wspomnienie?
Pamiętasz, jak odwiedziła cię ta dziwna kobieta?
Kiedy Ósemka jeszcze tu była?
Ta kobieta
wołała cię po imieniu.
Jane! Nie!
Nie! Jane!
Ta kobieta
była twoją matką.
Mama nie żyje.
Umarła, tworząc mnie.
Kto tak powiedział?
Tata!
A on czasem nie mówi prawdy.
To miejsce…
i ci ludzie…
nie są tacy, jak myślisz.
- Dzień dobry, dzieci. - Dzień dobry, tato.
Zaplanowałem dziś dla was coś wyjątkowego.
Gotowi?
Tak, tato.
Dobrze. Siedemnastko, otwórz drzwi.
- Tak, tato. - Chodźcie.
Ty przodem.
Trzeba było powiedzieć prawdę.
I wszystko zaryzykować?
Nie.
Wkrótce sama się dowie.
Stary, mówię ci, idziesz w złą stronę.
Idziemy na północ, sprawdziłem mapę.
Wiesz, że wszyscy tam chodzą się obściskiwać?
Tak. No i co?
To ja wypromowałem ten zwyczaj.
Wiesz? Stworzyłem to miejsce.
- Źle idziemy. - Steve?
- Dokąd idziesz? Steve! - Nie jojcz, tylko chodź. Zaufaj mi.
Więc nagle mamy iść w tę stronę?
Jeśli się przez nich zgubimy, to…
Wszystko gra?
Tak.
Nic mi nie jest, tylko…
myślę o Patricku, wiesz?
Tak.
Zastanawiałem się…
dlaczego on?
A potem przypomniałem sobie,
jak przyszedł na trening z podbitym okiem.
Mówił, że upadł, ale najwyraźniej kłamał.
Ci, których Vecna obiera za cel…
coś się w ich życiu dzieje.
- Coś, co… - Ich krzywdzi.
Prześladuje.
No tak.
Tak naprawdę nie znałem Patricka,
więc łatwo było mi
po prostu odwrócić wzrok.
Ale ciebie znałem.
I przepraszam, że mnie przy tobie nie było.
Nie twoja wina.
- Nie. - Zniknęłam.
Nieprawda.
To ja cię za słabo szukałem.
Wiesz?
Ale teraz cię widzę.
Widzę cię.
Boże, ale z nich słodziaki. Mogłabym ich wyściskać.
Jeśli widzę jakieś pozytywy w naszej żałośnie beznadziejnej sytuacji,
to są to rozpalone na nowo dawne uczucia, które nie powinny były wygasnąć.
Ja tu nic nie sugeruję.
Jasne.
Ale gdybym jednak sugerowała, czy to byłoby takie złe?
Życzyć przyjaciołom szczęścia?
Sądzisz, że jestem nieszczęśliwa?
Skądże znowu.
Tylko jak wspomniałam o Jonathanie, to się wzdrygnęłaś, skrzywiłaś…
Nic takiego nie zrobiłam.
- Okej. - Między nami jest dobrze.
- Łapię. - Świetnie.
Pewnie.
Tylko że…
Miał tu przyjechać na ferie,
a potem w ostatniej chwili to odwołał z jakiegoś typowo niejasnego powodu.
Właściwie to nie jestem zaskoczona,
bo czułam, że się ode mnie oddala.
I nie wiem, czy to przez ten dystans,
czy może jest ktoś inny, czy coś.
I nie dowiem się, o co chodzi, bo chyba wysadził ich telefon.
Więc jeśli na dźwięk jego imienia drgnął mi któryś mięsień twarzy,
to pewnie dlatego.
To całkiem dobry powód, żeby się wzdrygnąć, skrzywić albo coś.
Powiedziałaś: „życzyć przyjaciołom szczęścia”.
Czy to znaczy, że jesteśmy przyjaciółkami?
Tak oficjalnie?
Tak. Bo jesteśmy?
No tak.
Bingo!
Strzał w dziesiątkę. Oto ona, Henderson.
Skała Czaszki.
Ale ci pokazałem, ty mały, durny ważniaku.
To bez sensu.
Stoisz przed nią i wciąż tego nie przyznasz.
Nie przyznasz się do błędu, głąbie.
Zgadzam się.
Dustinie Hendersonie, jesteś…
totalnym głąbem.
Jezu, myśleliśmy, że już po tobie.
Ja też, stary.
Ja też.
Od kiedy wiecie, że Munson zabijał te dzieci?
To w jego przyczepie zabito Chrissy i dopiero dzisiaj stał się podejrzanym?
Prawda jest taka, że badaliśmy kilka tropów
i owszem, Eddie Munson był jednym z nich.
Robimy wszystko, co w naszej mocy, by go znaleźć.
Na razie, dla waszego bezpieczeństwa,
wprowadzimy godzinę policyjną.
- Co? - To wasze rozwiązanie?
- Ukryć się przed nim? - Już to robimy!
Minęło już wiele dni!
Dlaczego jeszcze nie trafił za kratki?
Rozumiem, że jesteście zdenerwowani,
ale obiecuję, że go znajdziemy.
Nie!
Nie znajdziecie.
Jason?
Może porozmawiamy na osobności?
Po co? Żeby mnie uciszyć?
Żeby prawda nie wyszła na jaw?
Nie wiem jak wy,
ale ja mam dosyć słuchania wymówek i kłamstw.
- Dość! - Zgadzam się, mam dość!
Chyba wszyscy mamy dość.
Wczoraj w nocy…
widziałem coś, czego nie potrafię wyjaśnić.
Coś, w co policja nie chce uwierzyć.
W co ja sam nie chcę uwierzyć.
Ale wiem, co widziałem. Wiem.
Pogodziłem się z okropną prawdą.
Te morderstwa to rytualne ofiary.
Wiemy, że satanistyczne sekty panoszą się po całym kraju
jak jakaś zaraza.
A Eddie Munson
jest przywódcą takiej sekty.
Ta sekta działa tutaj, w Hawkins.
Pożar centrum handlowego.
Tajemnicze zgony z ostatnich lat.
Miasto jest niby przeklęte, tylko nie wiadomo dlaczego.
Teraz już wiemy. W końcu to wiemy.
Nazywają siebie Ogniem Piekielnym.
Ale chrzanisz!
To nie sekta, tylko klub dla nerdów.
- Erica! - Taka prawda.
Klub.
Niegroźny klub. Chcą, żebyście tak myśleli.
POSZUKIWANI
Ale to kłamstwo!
Kłamstwo, które ma ukryć prawdę.
A teraz ta sekta chroni swojego przywódcę, Eddie’ego.
Ukrywają go.
Pozwalają mu na kolejne masakry.
Zeszłej nocy ogarnęło mnie poczucie beznadziei.
Ale przypomniałem sobie fragment Listu do Rzymian.
„Nie daj się zwyciężyć złu,
ale zło dobrem zwyciężaj”.
Bóg wie, że w tym mieście jest dobro. Tyle dobra.
Choćby w tej sali!
W tej sali, właśnie teraz.
Przyszedłem tu dzisiaj, aby pokornie prosić was o pomoc.
Dołączcie do mnie.
Wypędźmy to zło i ocalmy razem Hawkins.
No co tak siedzicie?
Słyszeliście młodego.
Chcę, żeby to było jasne.
Każdy, kto będzie przeszkadzał w śledztwie,
zostanie aresztowany.
I tak wprowadzimy godzinę policyjną.
Jeśli po zachodzie słońca nie będzie was w domu,
zostaniecie spisani.
To zostanie w waszej kartotece.
Muszę to wszystko przetrawić.
To chyba najbardziej porąbana rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałam.
Trudno w to uwierzyć.
Ale to wszystko prawda.
Mam się połączyć z tym komputerem i znaleźć miejsce,
w którym znajduje się projekt Nina?
Właśnie.
A projekt Nina to kryptonim gry wideo?
Nie samej gry wideo, tylko konsoli do gier.
To amerykańska odpowiedź na Nintendo.
Amerykantendo.
Ale głupia nazwa.
Racja, jest głupia, ale, Suzie, ona jest szesnastobitowa.
Szesnastobitowa?
- I ja o niej nie słyszałam? - To supertajne.
- Dlatego to robimy. - Właśnie. Dla promocji.
Ci, którzy odkryją tajne miejsce, dostaną…
- Amerykantendo? - Amerykantendo.
Przejechaliście 5000 km w czasie ferii,
żebym pomogła wam zdobyć jakąś nieznaną konsolę?
Tak.
- To nie dla nas, tylko dla Dustina. - Właśnie.
Dokładnie, to dla Dustina. Na jego urodziny, które są…
Za dwa miesiące, trzy dni i pięć godzin.
Nie wiem, co robisz,
ale nie będę niańką cały dzień.
- Rusz dupę! - Bez przekleństw!
O nie, będę się smażyć w piekle?
Powiedz jej, Eden.
- Wynocha! - Nie dotykaj mnie!
To pomożesz nam?
Dla Dustinka zrobiłabym wszystko,
ale obawiam się, że pojawiła się niefortunna przeszkoda.
Kiedy zmieniłam mu ocenę, ogarnęło mnie koszmarne poczucie winy.
Jestem bardzo rozczarowany.
Ojciec zobaczył, co się dzieje, i wyciągnął ze mnie prawdę.
Chciałam pomóc.
Nie tylko złamałam prawo, ale miałam chłopaka agnostyka.
Agnostyka!
- Ojciec nigdy nie był tak zły. - …od dziś.
Potrzebował mnie.
- Oczywiście… - Tato, nie!
…poznawszy straszną prawdę,
skonfiskował mi komputer.
A ojciec nie zmienia łatwo zdania.
Mogę go już nigdy nie zobaczyć, tak jak Dustinka.
- Gdzie go trzyma? - W gabinecie.
Używa go do pracy.
Ojciec bez przerwy pracuje i zawsze zamyka drzwi na klucz.
Bardzo mi przykro.
Naprawdę.
Chyba przyjechaliście tutaj po nic.
Korneliuszu!
Chyba że…
Chyba że?
Jest jeden sposób.
Ale przyda nam się pomoc.
Dużo pomocy.
W porząsiu.
Dzieciaki?
Jesteście tu?
Dzieciaki?
Powinni już dawno wrócić.
- O której był seans? - Cztery godziny temu.
Przykro mi to mówić, ale panią okłamali.
- Kłamstwo nie popłaca - Holly.
Chyba nie sądzimy, że naprawdę są w to zamieszani?
W tej chwili wszystko jest możliwe.
Nasze dzieci to nie mordercy!
Tego nie powiedziałem.
Zawsze to robi, wszystko przekręca.
Dzwoni pani do kina?
Na policję.
Gdy dotarłem na brzeg, próbowałem was wywołać…
ale zalało mi krótkofalówkę.
Padła.
Więc zrobiłem to, co ostatnio robię najczęściej.
Zwiałem.
Pamiętasz, o której doszło do ataku?
Znam nawet dokładną godzinę.
Zalało mi nie tylko krótkofalówkę.
- 21.27. - To wtedy wybuchły latarki.
Więc co to znaczy?
Że tą falą energii był Vecna atakujący Patricka.
Jesteśmy o krok bliżej. Wiemy, jak Vecna atakuje.
I skąd atakuje.
Wystarczy się zakraść do jego kryjówki po drugiej stronie
i wbić mu kołek w serce.
O ile ma serce.
Kołek? Czy to wampir?
- To była metafora. - Kula się nada?
Trzeba mu odrąbać łeb.
Wszystko mi się podoba, ale najpierw musimy się do niego dostać.
Nastka musi odzyskać moce.
Kiedyś było łatwiej. Była taka dziewczynka z supermocami.
Supermoce. Wiem, wspominałeś.
Nie rzucił klątwy na Hendersona, co nie?
Co? Nie, nic mu nie jest.
Czy jest walnięty?
Zdecydowanie.
Bingo!
Bingo bango bongo!
Miałem rację.
Skała Czaszki była na północy.
Ty tak serio?
To Skała Czaszki. Jasne?
Totalnie, całkowicie, niezaprzeczalnie się mylisz. Teraz.
Tak.
I nie.
O mój Boże.
Kompas działał, gdy wychodziliśmy od Wheelerów
i gdy wsiedliśmy do auta.
Ale im dalej na wschód, tym bardziej się mylił.
Teraz jest totalnie rozregulowany.
Gdy nas tu prowadziłem, to nie ja się pomyliłem.
- Tylko kompas. - Popsuł ci się sprzęt. I tak się myliłeś.
Tylko że on się nie popsuł.
Lucas, co wpływa na działanie kompasu?
Pole elektromagnetyczne.
- Tak. - Chyba przegapiłam tę lekcję.
Przy mocniejszym polu elektromagnetycznym
igła skieruje się w jego stronę.
Więc albo mamy tu jakiś gigantyczny magnes, albo…
Przejście.
Jesteśmy daleko od laboratorium.
A jeśli jakimś cudem jest jeszcze jedno przejście?
O którym nie wiedzieliśmy.
Pewnie mniejsze i nie tak potężne.
- Miniprzejście. - Ale jak?
Nie mam pojęcia.
Wiem tylko, że coś powoduje te zakłócenia,
a ostatnim razem było to przejście.
Obym miał rację, bo tak dostaniemy się do Vecny.
I może uda się zdjąć klątwę z Max.
Dokąd to?
Eddie jest poszukiwany. Nie możemy tak łazić po lesie.
To małe, stalowe pudełko może być kluczem do uratowania i Max, i Eddie’ego.
Co powiesz, Eddie Wygnańcze?
Powiem, że prosisz, żebym ruszył z tobą do Mordoru,
co, jeśli mam być totalnie szczery,
jest według mnie złym pomysłem.
Ale Shire…
Shire płonie.
Zatem do Mordoru.
Czym niby jest Mordor?
Zbieraj rzeczy, stary, idziemy.
Dzisiaj zagramy sobie w grę.
Jej zasady są całkiem proste.
Macie zostać w okręgu.
Kto opuści swój okrąg,
przegrywa.
Ostatnia osoba, która zostanie w swoim okręgu,
będzie mogła spędzić dodatkową godzinę
w tęczowym pokoju.
Chociaż będziecie ze sobą rywalizować…
Dwójko.
Szóstko.
…chcę, żebyście podeszli do tego jak do każdego naszego badania.
Dobrze?
To bardzo ważne.
Jeśli pozwolicie, by złość albo emocje
zakłóciły wasze myśli,
przegracie.
Obiecuję.
Rozumiecie?
Tak, tato.
Dobrze.
Zaczynajcie.
Bardzo dobrze, Dwójko.
Szóstko.
Proszę, usiądź przy drzwiach.
Piątka.
Jedenastka.
Powodzenia.
Zaczynajcie.
Odnalazł siłę we wspomnieniu z przeszłości.
Czuł przez nie smutek,
ale również wściekłość.
Masz może takie wspomnienie?
Jane! Nie!
Nie! Jane!
No proszę.
Chyba mamy nowego zwycięzcę.
Przedstawiam wam…
Kyrzran.
Widzicie tamtą szarą wieżę?
To magazyn Jurija.
Wygląda jak kościół.
Sprawdźmy, jakie cuda skrywa.
Ktoś grzebał w moim maśle orzechowym.
Jak mówiłem, bardzo je tu lubią.
Broń.
Gdzie masz broń?
- O Jezu. - Ej, w kościele jesteś.
Podoba ci się? Poczekaj, aż zobaczysz mój miotacz ognia.
Nie mamy czasu na oglądanie, musimy ruszać.
Ona zawsze tak się rządzi?
Słyszałeś ją.
Klucze, mapa.
Idziemy.
A więc więzienie jest tutaj.
Pomiędzy tymi dwiema górami.
- To jakieś dwie godziny jazdy. - Nic tu nie widzę.
Bo na mapie go nie widać, ale tam jest.
Skąd mamy wiedzieć, że to nie pułapka?
Bo nic mi to nie da.
Chcecie się włamać do najgorszego więzienia w mateczce Rosji.
To samobójstwo.
A kto tu mówi o włamaniu?
Po prostu zapukacie?
„Cześć, wpuśćcie mnie. Jestem miłym Amerykaninem z brodą”.
Tak, coś w tym stylu.
Chciałeś nas przekazać naczelnikowi.
Dzisiaj, o ile dobrze pamiętam.
Teraz rozumiem.
Wprowadzę was jako więźniów,
a za murami uwolnię.
To ryzykowne, szalone,
i tak pewnie zginiecie,
ale podoba mi się.
Ale nie mogę być do tego związany.
Ciężko przekazywać więźniów,
kiedy sam jestem więźniem.
Naczelnik może uznać to za podejrzane.
Dlatego od teraz
będziesz Murrayem.
A ja będę Jurijem.
Nie nadążam.
Nie martw się.
To rola niema.
Chcesz robić z siebie kretyna, śmiało.
Ale załamałeś tych ludzi, odebrałeś im nadzieję.
Po co?
Bo to prawda. Karmisz ich złudzeniami.
Nie, nadzieją!
Wierzę, że możemy walczyć. Możemy wygrać!
Mam syna. Michaiła.
Nie pozwolę, żeby miał mnie za zdrajcę.
Muszę do niego wrócić i to zrobię.
- Jest tępy? - Co?
Michaił, twój syn, jest tępy? Głupi jest?
Przestańcie gadać.
Jest bystry. Najlepszy w klasie.
Milczeć!
Nie może być twój.
Ruszać, mówię!
Spiłeś się, Amerykańcu.
Zamilcz, bo zginiesz już teraz.
To bez znaczenia. I tak dzisiaj zginę.
Przynajmniej wiem, kim jestem i co zrobiłem, nie to co ty.
Nie umiesz pogodzić się z prawdą.
To przez ciebie tu jesteśmy i umrzemy.
Ruszać się!
Twój syn nie jest twoim synem…
Macie być cicho!
A twoja żona…
Dajesz!
Zrób tak jeszcze raz,
a od razu cię zastrzelimy.
Idioci.
Zadowolony, Amerykańcu?
Warto było?
Warto?
To Demogorgon.
Nie wiem, skąd go tu wzięli i co z nim robią,
ale wszystko, co mówiłem, to prawda.
Ma tylko jedną słabość.
Ogień.
Nienawidzi ognia.
Pomyślałem, że jeśli chcemy go zabić,
przyda się rozpałka
i coś, żeby ją podpalić.
Pytałeś, czy było warto.
Odpowiadając na twoje pytanie…
Tak, myślę, że było warto.
Ty sukinsynu.
Nie rozśmieszaj mnie, mam połamane żebra.
Korneliuszu?
Korneliuszu!
- Gdzie Argyle? - Kurczę, nie wiem.
I trzy, dwa…
O mój Boże.
Brawo, Korneliuszu.
Precz mi stąd, spleśniały łotrze, precz mi!
I weszliśmy.
Jasna cho… inka.
Choinka, udało ci się.
Wstrzymaj się, nie mam jeszcze adresu.
„Biuro”. Spróbuj „biuro”.
Co to ma być?
Tanner, Tatum, z drogi!
Korneliuszu!
Może ukryto go w kodzie?
- Gadasz bez sensu. - Czekajcie, namierzę IP.
- Co namierzysz? - Adres protokołu internetowego.
To unikalna etykieta nadawana sprzętom podłączonym do Internetu.
- Co to Internet? - Nie myśl o tym.
Takie coś, co odmieni świat.
Co się dzieje?
Sprawdzam IP w programie geolokalizacyjnym.
To takie drążenie danych.
Tabitha!
Tabitha?
O nie.
I cięcie!
Niesamowite. Po prostu niesamowite.
Tato, twoje przerażenie!
Takie autentyczne!
Bingo!
Nevada?
Wydrukujesz to?
Nie, znam się tylko na geolokalizacji IP.
- To był sarkazm. - Tak.
Odwiozą mnie do wariatkowa.
Cześć, tato. Przydałaby ci się drzemka.
Wolniej!
Dustin ma rację.
Jesteś regularną geniuszką.
Chyba wystraszyliśmy skunksa.
Joł.
Moje ziomy.
Udało się?
Widzisz, szefie? Kpią sobie z nas.
Zachowaj spokój.
Banda wściekłych, uzbrojonych mścicieli poluje na dzieciaki
i kpią sobie z naszych zakazów, a ja mam być spokojny?
Dokładnie tak.
Komendancie, jesteś tam?
Jestem.
Znaleźliśmy ich auto pod Skałą Czaszki.
Ale ich nie ma.
- Skała Czaszki? - Tak.
- To nie miejsce schadzek? - Rzut beretem od jeziora.
Po co mieliby tam wracać?
Zaraz się dowiemy. Czekaj tam, jedziemy.
Coś się dzieje.
Czekaj, możesz zwolnić? Dustin?
Chyba się zbliżamy.
Uważaj, wielkoludzie.
O rany.
- No bez jaj. - Tak.
- Wiedziałem, że skądś znam ten las. - Jezioro Kochanków.
To jakieś dziwne.
Przejście jest w jeziorze?
Kiedy Demogorgon atakował,
zostawiał za sobą szczelinę.
Może Vecna też.
Przekonamy się w jeden sposób.
- Powoli, stary. - Przepraszam.
- I wsiadamy. - Poradzę sobie.
- Dziękuję. - Można i tak.
Pomóż jej.
- Wheeler. - Dzięki.
Chcesz nas zatopić? Tu się zmieszczą najwyżej trzy osoby.
Tak będzie lepiej. Zostańcie tu z Max.
- Patrzcie, czy ktoś nie idzie. - Sama patrz!
- To moja teoria! - Słyszałeś Nance.
- Kto jej dał dowodzić? - Ja.
Kompas.
Łap.
Mówiłeś o trzech osobach!
Sorki.
O dziewiątej w łóżkach!
Już tęsknimy!
Błagam!
Proszę…
Nie wolno się włóczyć po korytarzach.
To wbrew zasadom.
I niebezpieczne.
Upokorzyłaś mnie dzisiaj.
- Przepraszam. - Nie chciałem cię skrzywdzić.
Jesteś słaba
i żałosna.
Specjalnie się powstrzymywałem.
A ty odwaliłaś coś takiego przed wszystkimi?
Przed tatą?
Nie.
Jakie to uczucie?
Podoba ci się?
Widzisz światełko?
Bo ja nie.
Coś musiało odciąć zasilanie.
Przestańcie! Nie!
Nie!
Jeśli powiesz o tym tacie,
zabijemy cię.
Kręci ci się w główce?
Biedactwo.
Coś ty zrobiła?
Spokojnie. Oddychaj głęboko.
Oddychaj.
Dobrze się spisałaś.
Świetnie ci poszło.
Już wiem, co się stało.
Zabiłam ich, prawda, tato?
Wszystkich zabiłam.
- Spokojnie. - Wszystkich zabiłam.
Zwolnijcie.
- Rety. - Chwila.
Zatrzymują się. Po co?
Ludzie, co się dzieje?
Odezwijcie się.
Co jest grane?
Twój kompas z małego bzika przeszedł do bzika przez wielkie „A!”.
Steve, co robisz?
Ktoś musi tam zejść.
Jak nikt nie przebije bycia kapitanem drużyny pływackiej
i ratownikiem z trzyletnim doświadczeniem…
to muszę być ja. Tylko bez sprzeciwów.
Ja tam się nie sprzeciwiam.
Nie mam zamiaru tam schodzić.
- Od kiedy Steve jest taki kudłaty? - Prawda?
Mówiłem, żeby wykarczował tę dżunglę, ale laski niby na to lecą.
Pokaż.
Co?
Powodzenia.
Dzięki.
Fuj.
Steve?
Bądź ostrożny.
Kumacie, że jeśli przejście jest pod wodą,
to będzie „wodne przejście”?
Czyli Watergate!
Ile minęło, Wheeler?
- Prawie minuta. - Dobra.
No dalej, Steve.
- Tam, nad wodą! - Kurde, padnij!
Cholera.
To będzie ten brzeg.
Jezu Chryste!
Znalazłem.
- Znalazłeś? - Tak, znalazłem.
- Boże. - Dustin, ty Einsteinie.
Steve znalazł przejście…
- Gliny. - Kurde.
Nie mogą znaleźć Eddie’ego.
Róbcie to, co ja.
Panie władzo!
- Max! - Tutaj! Znalazłam morderców, tędy!
- Cholera. - Szybko!
Jest niesamowite.
W porównaniu z poprzednim to miniprzejście,
ale i tak jest spore.
- Steve! - Steve!
- Nie!
- Co to, do diabła, było? - Nancy, co się stało?
Jezu!
Stać!
Wracać tu, szczury!
Czekaj.
- Chyba tam nie wskoczysz? - Zaczekajcie tu.
Nie, Nancy!
Jasna cholera!
Dustin! Kurde.
No cześć.
O nie.
Co robisz? Kazała nam czekać.
Tak, słyszałam.
Ona tu rządzi.
Jaja sobie robisz?
Zmyśliłam to.
Tylko nie…
W mordę!
Kurna mać!
To takie głupie.
Szlag by to. Cholera!
Napisy: Magdalena Adamus