Sıçayım!
-Tanrım. -Bastırmaya devam edin.
-Kanama yavaşlamıyor. -Bastırın!
-Daha çok bastırın. Peçete verin. -Hadi.
-Peçete lazım. -Sıçayım.
-Argyle, bizi St. Mary's'e götürmelisin! -Adamın duayla düzeleceğini sanmıyorum.
-St. Mary's Hastanesi'ni diyorum salak! -Hayır.
-Ne? -Hastane olmaz.
-Hastaneye gideceğiz. -Uyarmanız lazım…
Owens'ı.
-Owens, tamam. -Kız. Kız tehlikede.
-Tamam, Owens'ı nasıl bulacağız? -Nina.
-Nina mı? Nina kim? -Peki.
-Tamam, işte. -Sıçayım.
-Numara bu. -Numara.
-Yazacak. -Nina'yı arayabilir miyiz?
Dergi gibi bir şey bulun. Bir şey bul Will.
-Çok kan kaybediyor. -İşte.
-Hadi. -İşte, numarayı yaz!
-Bana bak! Hadi! -Dayan!
Sıçayım.
Durun bir saniye. Niye birden sessizleştiniz?
Öldü mü? Olamaz ya. Öldü mü?
Bir şey deyin be! Sıçayım!
Yoldan çıkmalıyız.
Argyle, hemen yoldan çık!
Sıçayım. Öldü, değil mi? Mahvolduk.
-Ne yapıyorsun? -Yoldan çık!
Dinleyin. Kız buradaydı, biliyorum.
Yaşamak istiyorsanız…
…yerini söyleyeceksiniz.
Bozuk yol için kusura bakma evlat.
Yol yaptırırdım ama o zaman çok gizli yerimizin gizliliği kalmazdı.
Dinlenebildin mi?
-Biraz. -Güzel.
Dinlenmeye ihtiyacın olacak.
12 SAAT ÖNCE
Tamam, hadi bakalım.
Kulübede çalıştığımızı sanmadın, değil mi?
-Burayı siz mi yaptınız? -Daha çok elden geçirdik sayılır.
KABF ne, biliyor musun?
Kıtalar arası balistik füze demek. Yani bunlar gelişmiş bombalar.
Bu silolarda depolanıyorlardı ama burası yıllardır kullanılmadı.
Hatta burada bomba yok. Sadece kocaman, bomboş bir alan.
Biz de bunu yeniden düzenledik ki füzeden de güçlü bir şeyi barındırsın.
Seni.
-Anne, Tracy. Günaydın. -Günaydın doktor.
Günaydın.
-Bakmalarını hoş gör. Burada çok ünlüsün. -Öyle mi?
Tabii ki, ne sandın? Onlar için Madonna'dan daha ünlüsün.
Bu programda çalışmak için hayatlarını, işlerini, ailelerini geride bıraktılar
çünkü bu davaya inanıyorlar.
Sana inanıyorlar.
Buyur, evet.
Bunun adı Nina.
Ne bu?
Söylersek sürprizi kaçar.
Merhaba 11.
Biliyorum. Benden korkuyorsun.
Belki ayrı geçirdiğimiz sürede benden nefret ettin.
Ama yapmak istediğim tek şey sana yardım etmek.
Bence şu anda yardımıma çok ihtiyacın var.
Becerilerin elinden alındı.
Galiba nedenini biliyorum.
Nasıl geri kazanacağını da.
Tekrar birlikte çalışalım.
Sen ve ben.
Baba-kız.
Baba!
Hadi içeri dön de doktorla güzel güzel çalışın.
Hayır!
-Çırpınırsan canın daha çok yanar. -Hayır!
Bırakın.
Hayır.
Üzgünüm 11, böyle başlamamızı istememiştim.
Ama her şey yoluna girecek.
Artık evindesin.
Evindesin.
BİR NETFLIX DİZİSİ
BEŞİNCİ BÖLÜM NİNA PROJESİ
Yeter!
Onu öldürmek size kalmadı.
Aptallar.
Sana ne dedim Amerikalı?
Kaçma.
Dinlemiyorsun.
Şimdi çok acı olacak.
Çok!
Daha kötü olabilirdi Amerikalı. En azından arkadaşın var.
Gözlerin seni yanıltmıyor. Artık ben de senin gibi mahkûmum.
Kaçakçı Yuri bana ihanet etti. Bize ihanet etti.
Domuzun başı dertte.
Ona güvenebileceğimizi söyledin! Bana yemin ettin!
Güvenebiliriz sanıyordum. Planım bu muydu sanıyorsun?
Her şeyimi kaybettim, her şeyimi! İkimiz de riskleri biliyorduk.
Bize bir iyilik yap, işini bitir!
Bugün bir kumar oynadık ve kaybettik.
Kaybettik.
Durmasana, bitir işini!
Joyce… Joyce ne oldu?
YURI BALIKÇILIK VE GEZİ TURLARI
Aferin kızıma!
Bu suratlar ne?
Demir Perde'yi aşacağınız için heyecanlı değil misiniz?
Benim ailem var Yuri, üç çocuğum beni bekliyor.
Biliyor musunuz? Fıstık ezmesi ana vatanda yasak.
Buradan 1,30 dolara alıp orada 20 dolara satıyorum.
-Annen çok gurur duyuyordur. -Annem öldü.
Garibanlıktan öldü öldü dirildi!
Anladınız mı? Yuri'nin de ailesi var.
Sizi satarak kazandığım parayla anneme yeni bir ev alacağım.
Kızıma da midilli alacağım.
Artık istedikleri her şeye sahip olacaklar.
Evet, bu yüzden de annem çok ama çok gurur duyacak.
Sıkı tutunun.
Burası American Airlines değil. Birazcık sarsılacağız.
Rick ne zaman hapisten çıktı?
Adalet sistemimiz rezalet.
Hayır.
Evet. İş görürsün.
Dustin, ben Sürgündeki Eddie. Orada mısın?
Dustin, duyuyor musun?
Dustin!
-Dünya'dan Dustin'e! -Selam, ben Nancy.
Wheeler, selam.
Bana bir an önce yemek getirmeniz lazım yoksa dış dünyaya çıkacağım.
Hayır, sakın. Orada bekle, hemen gelmeye çalışacağız.
Evet, baksana. Bana altılı bira alır mısınız?
Şimdi içki içmenin mallık olduğunu biliyorum
ama soğuk bir bira bozulan sinirlerime iyi gelir.
-Seni sonra ararım. -Hayır, sakın kapatmaya… Wheeler!
-Dustin, uyan! -Ne var?
-Max nöbetinde değil miydin? -Evet.
-Nerede peki? -Burada. Bir saniye önce buradaydı.
Yemin ederim, birazcık dalmışım.
Bir saat kadar.
Günaydın çocuklar.
-Her şey yolunda mı? -Evet. Evet, her şey yolunda.
Birbirinizi böyle desteklemeniz ne kadar tatlı.
Keşke bir kere de başka evde birbirinizi destekleseniz.
-Hep kapımız açık, biliyorsun. -Kesinlikle, aile gibiyiz.
-Alabilir miyim? -Tabii.
Tabii al, iliğimizi kurut.
Peki.
-Selam. -Selam.
-İyi misin? -Uyuyamadım.
Nedense bana son ses müzik dinletip durdular.
Ama Holly pastel boyalarını ödünç verdi. Sabahımız eğlenceli gidiyor, değil mi?
-Dün gece bunları mı gördün? -Gördüklerimi resmetmeye çalıştım.
Resmini yapmak anlatmaktan daha kolay olur diye düşündüm
ama pek olmadı.
Yoksa bu…
Âdeta sergileniyor gibiydiler. Ayrıca her yerde kırmızı bir sis vardı.
Rüya gibiydi. Kâbus gibiydi.
-Vecna seni korkutmaya mı çalışıyor? -Billy üstünden mi? Evet.
Ama buraya gittiğimde…
Bilmiyorum, bir farklılık vardı. Neredeyse şaşırmış gibiydi.
Orada bulunmamı istemiyordu.
Belki onun zihnindeydin. O senin zihnini işgal etmişti.
Bir şekilde senin de onunkine girmen çok mu saçma?
-Freddy Krueger'ın kazan dairesi gibi. -Freddy Krueger mı?
Çok kötü yanmış, parmaklarının üstünde bıçak olan bir adam.
-Rüyanda öldürüyor. -Ne yapıyorsun?
Pardon, öyle bir film var da. Gerçek değil.
Ama bir düşünün.
Ya bir şekilde Vecna'nın dünyasına girmeyi başardıysan?
Belki aradığımız cevap bu inanılmaz muğlak resimde bir yerdedir.
-Bize Will lazım. -Hadi ya!
Bu sabah yine aradım, hâlâ meşgul çalıyordu.
-Pencere mi bu? -Evet.
-Gül desenli bir vitray. -Evet. Bak, o kadar da beceriksiz değilim.
Önceden görmemin de faydası oldu.
Bir evin parçaları.
Bir ev değil.
Victor Creel'ın evi.
-Nereye gidiyorsun? -Milleti kaldıracağım.
Yolluk olsun. Sağ olun Bay Wheeler.
Hayır.
11 - BABA
Hayır.
Bak sen. Kimler sonunda aramıza teşrif etmiş.
Bu sabah uykuluyuz galiba.
-Neredeyim? -Hâlâ uyanamadın demek.
Hawkins'de miyim?
Bak sen. Kimler sonunda aramıza teşrif etmiş.
Bu sabah uykuluyuz galiba.
Uzaklaşma uykucu.
Dersler tam 10'da başlıyor.
Bak sen. Kimler sonunda aramıza teşrif etmiş.
Bu sabah uykuluyuz galiba.
Kalp atışı dakikada 120.
-Reddediyor. -Zaman tanıyalım.
Yok. Onu böyle birden sokmamalıydık.
-İçeride boğulacak. -Hayır. Hayır, yüzecek.
Olamaz.
Tamam. Böyle olmaması lazım, tamam mı?
Olamaz, bu olanlar çok yanlış!
Adamın muhtemelen ailesi, çocukları, bok püsürü vardır.
Polise anlatmamız lazım.
Süper güçleri olan sevgilini. Kötü görevlileri.
-Baş Aşağı boyut gezegenini. -Olmaz!
Ama… Dinleyin!
Kötü devlet görevlileri süper sevgilinin peşinde, değil mi? Tamam.
Belki polisler onu bulmamıza yardım eder.
Çünkü onu öldürecekler. O zaman bizi de öldürürler.
-Hatta belki ondan önce bizi öldürürler. -Argyle!
-Sıralama nasıl olur, bilmiyorum. -Dinle!
-O piti piti… -Argyle, bir dinle!
-Ne var? -Bu işi halledebiliriz, tamam mı?
-Açık fikirli olmamız lazım. -Açık fikirli mi? Önümde açık mezar var!
-Ne açık fikirlisi ya? -Beni dinle. Dostum!
-Sakin ol, tamam mı? -Tamam.
İstersen minibüse git de biraz takıl. Ne dersin?
-Mor Palmiye Keyfi. -Evet.
Evet.
-Etkisi geçti. -Sadece etkisi geçti.
-Duygularıma kapıldım. -Duygularına kapıldın.
Tamam.
-Üzgünüm. -Önemli değil.
-Jonathan. -Efendim?
-Daha çok ot içmesi iyi bir fikir mi? -Başka nasıl sakinleştirelim?
Şu işi bitirelim artık.
Seni üzmesine izin verme.
-Kafası güzel, ne dediğini bilmiyor. -Yine de haksız değil.
Adam bir saniye daha yaşasaydı El'in yerini öğrenecektik.
Numarayı niye söylemedi ki?
Açık konuşmalıydım.
11 belki beni yanında götürürdü, her şey farklı olurdu ama…
-Evet. -Ne diyeyim, bilemedim.
Bazen o şekilde içini dökmek korkutucu oluyor.
Neler hissettiğini söylemek.
Özellikle en çok değer verdiğin kişilere.
Çünkü ya gerçek hoşlarına gitmezse?
-Ölen adamın adını bilen var mı? -Ne?
Ölen adamı diyorum. Mezar taşı yapıyorum da.
Farkındaysan sabah beri cesedi saklamaya çalışıyoruz.
"İsimsiz Kahraman Ajan Adam Burada Yatıyor" yazarım.
Evet. "Argyle, Jonathan, Will ve Mike'ı Ölümden Kurtardı."
-Pizza kutusuna adlarımızı mı yazacaksın? -Çok yaygın adlar zaten.
İyi, ne yaparsan yap. Hayret bir şey.
Hadi be.
-Şu onun kalemi. -Ne?
İsimsiz Kahraman Ajan Adam ölmeden önce o kalemi bana verdi.
Boktan şey.
Niye yazmayan kalem versin?
Hadi.
Onu kullanıyordum ama. Ne yapıyorsun?
-Kalemden bir şey düştü. -Neymiş?
Numara.
Zaten elimizdeymiş.
Numarayı bulduk mu?
Sana mola verebileceğin söylendi mi? Şurada bir el duruyor, el!
Hayvanlar!
Ivan!
Bana seslenme. Başımı belaya mı sokacaksın?
Sana ne dediler, bilmiyorum ama hepsi yalan.
-Buraya kapatılmam hata. -Sana yardım edemem.
Seni zengin ederim.
Şu Amerikalı var ya?
Çok zengin.
Milyoner.
Amerikalı, onu nasıl zengin edeceğini anlatsana.
Çok yardımcı oluyorsun Amerikalı.
Çok.
-Burada ölmek mi istiyorsun? Öyle mi? -Buraya ölmeye getirildik.
Bu kadar mı, pes mi ediyorsun?
Hanımın ne olacak?
Yakalandı, evet ama hâlâ hayatta. Onu hâlâ kurtarabiliriz.
Kurtarabilirmişiz.
-Komik mi geldi? -Anlamıyorsun, değil mi? Anlamıyorsun.
Joyce'a ne kadar yaklaşsam o kadar tehlikeye düşüyor.
-Doğru düzgün düşünemiyorsun Amerikalı. -Düşünüyorum bence.
Hayatımda ilk kez doğru düzgün düşünüyorum.
Lanetlendiğimi düşünüyordum.
18 yaşından beri.
Askere çağrılmıştım. Sam Amca cangıllarda savaşmamı istiyordu.
Viet Cong veba gibi güneye ilerliyordu, senin gibi komünist piçler yüzünden.
Askere seve seve gittim.
Babama boktan biri olmadığımı kanıtlayacaktım.
Oraya gittiğimde testten geçtim, kimya teşkilatına soktular.
Daha gencecik bir çocuktum, 18 yaşındaydım.
Evden 13 bin kilometre uzakta
200 litrelik varillerde portakal gazı karıştırıyordum.
Elimde bulaşık eldiveniyle.
Sprey makinelerini kullanımdan sonra temizlerken
kimyasalı soluyorduk, maskemiz falan yoktu.
"Kimyasal savaş yapmıyoruz, bitkileri öldürmek için ilaç sıkıyoruz.
Zararı yok." Bize öyle dendi.
Sonra gerçek hayata döndüm.
Sağ kalıp da dönebilen askerler normal hayata dönüp aile kurmaya çalıştı.
Ve işler ters gitmeye başladı.
Çocuklar ölü doğuyordu. Ana karnında ölüyordu.
Omurgaları yamuktu, gözleri pörtlekti.
O dehşet…
…peşimizdeydi, yakamıza yapışmıştı.
Eşim Diane çocuk yapalım istiyordu. Ben de öyle.
Çocuğumuz oldu. Kızımız…
Sağlıklı doğdu. Mükemmeldi. Adını Sara koyduk.
Sonra öldü.
Tansiyonu düşüyor.
Kolayca da ölmedi.
Acı çekti.
Riskleri biliyordum ama…
Söylemedim.
Diane beni terk etti. Hiç beni sözlü olarak suçlamadı.
Ondan sonra…
Sonra kendimi ilaç ve alkole verdim.
Ardından hayatıma bazı insanlar girdi.
El diye bir kızla Joyce birden çıkıp geldi ve bana ihtiyaçları olduğunu düşündüm.
Ama aslında öyle değildi.
Hayır, bana ihtiyaçları yoktu.
Benim onlara ihtiyacım vardı.
Dün gece dediğin şey doğruydu.
Buradan kaçmanın risklerini biliyordum ama yine de denedim.
Joyce'a mesaj gönderdiğim anda
onu ölüme mahkûm ettim.
Sara'yı ettiğim gibi.
Sevdiğim herkese zarar veriyorum.
Baştan beri yanılmışım.
Lanetli falan değilim.
Ben lanetin ta kendisiyim.
Amerika'dan gelen bir canavarla ilgili söylentiler duydum.
Dediğin gibi lanetli bir adam mısın, bilmiyorum Amerikalı.
Ama bir konuda haklısın.
Burada öleceğiz.
-Yardımcı olabilir miyim? -Etrafa bir bakmamız lazım.
Evet.
Galiba bir sızıntı var.
Olan bitenin arasında tamir edemedim.
Toplanın, sizi buradan götürüyoruz.
Şeytan burada.
Varlığını hissedebiliyorum.
Her gün giderek güçleniyor.
Ama biliyorum ki Chrissy cennette.
Bize bakıp gülümsüyor.
Işığıyla aydınlattığı hayatları mutlulukla izliyor.
Ama öfkeli olduğunu da biliyorum.
Kızgın.
Çünkü ona bunu yapan canavar hâlâ serbest.
Hâlâ.
Başkalarını incitiyor.
Nasıl benim meleğim ölür de o yaşar?
Tanrı'nın bir planı var…
Tanrım, dualar ediyorum.
Ama bunu anlayamıyorum.
Anlam veremiyorum.
Cappelletti'ye sonunda ulaştım.
-1986 yıllığının fotoğrafları. -Vay canına.
Sinclair?
-Hain pislik. -O yüzden bizi çıkmaza sokmuş.
-Hellfire Kulübü. Eddie'yi saklıyorlar. -Bunu polise anlatmalıyız.
Chrissy uyuşturucu satmış sanıyor, bu manyağın cinayetlerine izin veriyorlar.
Ya yaşadığımız boklukların sebebi bu tarikatsa?
-Nasıl? -Peşlerinde olduğumuzu biliyorlar.
-Ya bizi lanetledilerse? -Patrick lanetlendiğini düşünüyor.
Komik bir şey yok.
Doğaüstü olaylara inanmam, tamam mı?
Ama bu tarikat tehlikeli. Akıllı davranmalıyız.
Bu ucubelerin görüldüğü her yerin listesini çıkardım.
Bölüp fethedeceğiz. Teker teker icaplarına bakacağız.
-Cigaracı Rick'in evini de ekleyelim. -Ne?
Cigaracı Rick. Eddie'nin tedarikçisi.
Güya hapisteydi ama birisi onu evinde görmüş.
Annemler de deliye döndü. Muhtemelen bir şey çıkmaz. Bilmiyorum.
Yok, güzel.
Didik didik arayacağız.
CİGARACI RICK'İN EVİ
Hiç ürkütücü değilmiş.
Bu boktan yerde tam olarak ne arıyoruz ki?
Bilemiyoruz. Tek bildiğimiz, bu ev Vecna için önemli.
Max onun kırmızı çorba gibi zihninde gördü diye mi?
-Öyle denebilir. -Süper.
Vecna nerede, niye döndü, Creel ailesini niye öldürdü,
Max için dönmeden nasıl durdurulur, öğrenebiliriz.
İçeride değildir.
-Değil mi? -Şimdi göreceğiz.
Hazır mıyız?
Max.
Burada ne arıyorsun Max?
Kilitli. Evde kimse var mı diye kapıyı çalayım mı?
Gerek yok.
Anahtar buldum.
Elektrik faturasını ödememişler.
Onları nereden buldunuz?
Her şeyi söylememiz mi lazım?
-Çocuk değilsin. -Teşekkürler.
Arka cepte.
Her şeyi öylece bırakmışlar.
Üç kişi öldürülünce evin değeri düşmüş galiba.
Çocuklar.
Görüyorsunuz, değil mi?
-Evet. -Evet.
Hayallerinde bunu mu görmüştün?
Altı üstü bir saat. Değil mi?
Sıradan bir saat.
Bu büyücünün saat takıntısı neden?
Belki saatçi falandır.
Bence olayı çözdün Steve.
Tek bildiğim, cevapların burada olduğu.
Burada bir yerde.
İkili gruplar hâlinde kalıyoruz. Robin, yukarı.
Hadi, gidelim.
-İç mi geçirdin? -Hayır, geçirmedim.
-Neden iç geçirdin? -Geçirmedim. Hadi yürü.
-Seni duydum. -Sürekli ikimiz eşleşiyoruz.
-Sorun mu teşkil ediyor? -Arada değişiklik olsa iyi olurdu.
-Ben sıkıcıyım yani, öyle mi? -Tam tersisin.
Yuri!
Yuri, çişim geldi.
Boş ver, seni duymuyor.
Gerçekten çişim geldi Joyce. Kaçış taktiği falan değil.
-Duymuyor. -Ne?
JIF FISTIK EZMESİ
Ne yapıyorsun Joyce?
Joyce!
-Joyce! -Bacağım yetişmiyor. Camı ayağınla alsana.
Belki bunu önce bir konuşmalıyız.
Neyi konuşacağız? İpleri kesip kurtulacağız işte.
-E, sonra? -Onun icabına bakacaksın.
-Ya? -Karate biliyorsun, kara kuşaktın.
10 bin fitteyiz Joyce. İcabına baksam uçağı kim uçuracak?
Tamam, o zaman bayıltma. Silahını al ve bizi geri götürsün.
Hemencecik alayım, öyle mi?
-Kara kuşak en yüksek seviye değil mi? -Öyle ama…
Ama ne?
Hiç gerçek bir dövüşe girmedim, tamam mı? Sadece diğer öğrencilerle dövüştüm.
-Yaşları kaç? -En küçüğü 13 yaşında.
13 mü?
Ama Jeremiah, 16 yaşında. Gelecek ay basacak yani.
Acımasız bir dövüşçü. Şimşek gibi, çok yetenekli.
Ve onu bir keresinde yendim.
Yuri kesinlikle Jeremiah gibi eğitimli ve yetenekli değildir.
Yani evet. Evet, haklısın.
Yuri'yi kesinlikle alt edebilirim.
Konuştuğumuz için sağ ol, içim rahatladı. Evet.
Hayır.
Bak sen. Kimler sonunda aramıza teşrif etmiş.
Bu sabah uykuluyuz galiba.
Durun artık!
Çıkarın beni!
1786'da Nicolas Dalayrac Nina diye bir opera yazmış.
Baba.
Sevdiğini düelloda kaybeden genç bir kadının hikâyesiymiş bu.
Nina travma geçirdiği için bu anıyı zihninin derinlerine gömmüş.
Hiç yaşanmamış gibi.
Her gün tren istasyonuna gidip sevdiğinin dönmesini beklemiş.
Asla dönmeyecek olsa da.
Nina keşke gerçeği bilseydi.
-Bu gerçek değil. -Hayır ama bir zamanlar gerçekti.
-Bu bir anı. -Çok iyi.
-Ama nasıl? -Nasılını boş ver.
Çıkarın beni. Çıkmak istiyorum!
Üzgünüm 11. Çıkış yolunu kendin bulacaksın.
Tren istasyonundan ayrıl. Beklemeyi bırak. Odaklan.
Dinle. Hatırla.
Anlamıyorum.
Anlamıyorum!
Bak sen. Kimler sonunda aramıza teşrif etmiş.
Bu sabah uykuluyuz galiba.
Odaklan. Dinle. Hatırla.
Bak sen. Kimler sonunda aramıza teşrif etmiş.
Bu sabah uykuluyuz galiba.
Üzgünüm. Başım dertte mi?
Dert mi?
Hayır. Başın niye dertte olsun? Eğlenceyi kaçırıyorsun sadece.
-Eğitim birazdan başlayacak. -Tamam.
Endişelenmene gerek yok. Bugün çok başarılı olacaksın.
Eminim.
-Günaydın çocuklar. -Günaydın baba.
-Bugün nasılız? -İyiyiz baba.
Güzel. 12 numara, rica etsem kapıyı açar mısın?
Tamam baba.
Lütfen benimle gelin.
-Nasıl gidiyor? -Çok iyi. Artık yüzüyor.
İyi çünkü az önce Stinson'la konuştum.
-Pek vaktimiz yok. -O zaman daha hızlı yüzmesi gerekecek.
-Şurada bir tane var. Yavaşla. -Bir tane ne var?
-Yavaşla Argyle. -Bana emir verme.
Argyle! Yavaşla!
Tanrım!
202-968-6161.
-Çalıyor mu? -Hayır, garip sesler geliyor.
Meşgul mü?
Dinlesene.
-Tanıdık geliyor mu? -Savaş Oyunları.
Ne?
Tanrım, aradığımız şey telefon değil.
Bilgisayar.
Nina belki Joshua gibi bilgisayar veya Owens'ın laboratuvarı.
İsimsiz Kahraman Ajan Adam buna erişelim istedi.
Bilgisayarı bulup Owens'a ulaşmalı ve onu uyarmalıyız.
Böylece 11'i uyarırız. Hacker bulmalıyız. Tanıdığım tek hacker da…
…Utah'ta.
-Utah mı? -Salt Lake City.
Tanrım.
-Tanrım. -Ne? Niye "Tanrım" dedin?
Olamaz.
Hiç Bitmeyen Öykü. Ödüm bokuma karışmıştı.
Hiçlik konsepti tam bir varoluşsal kriz yaşatıyor dostum.
-Ciddi olamazsın. -I-15 üstünden gidip sabaha varırız.
Ciddisin.
Saçma geliyor ama geçen yıl Suzie dünyayı kurtardı.
Belki yine kurtarır.
Sıçayım.
Rick'e misafir gelmiş.
Bu o.
Dustin, orada mısın? Ben Eddie, hatırlıyor musun?
Beni duyan varsa şu an başım biraz belada, tamam mı?
Wheeler!
Kimse yok mu?
Henderson.
Efendim?
Burada nasıl ipuçları aradığımız konusunda beni aydınlatır mısın?
"Dünya tesadüfen kimsenin dikkat etmediği bariz şeylerle dolu."
Sherlock Holmes.
Ne güzel.
Sağ ol. Ne güzel. Çok yardımcı oldun.
Sherlock…
-Ne? Ne oldu? -Örümcek vardı.
-Ne? -Karadul.
-Tamam. -Oraya girme.
-Dur. -Bir şey mi var?
-Dur, kıpırdama. -Tamam.
-Dur. Aldım. -Sağ ol.
Örümcek varsa anca bıraktığı yumurtalardan yavrular çıkınca öğrenirsin.
Nasıl bir insansın ya?
Cidden Robin.
-Sorunları var. -Hem de nasıl.
Artık arkadaş olmanız güzel.
Vecna'yı bulup öldürdükten ve dünyayı kurtardıktan sonra
belki dışarı çıkarız.
Ben, sen, Robin, geri geldiğinde Jonathan.
Ama Robin'le ben çıkmıyoruz, o anlamda değil.
-Çıkmadığımızı söyledi mi? -Üstüne basa basa.
-Kesinlikle hoşlanma yok. -Evet, teşekkürler.
Yani…
Onunla çıkardım ama o… Biz… Boş ver, sadece arkadaşız işte.
-Arkadaşız. -Evet.
Tamam, oldu.
Tamam, sağ ol. Şey…
Harika.
İncelemeye geri dönmeliyiz.
"Bariz şeyler insanların dikkat ettiği şeyler değildir."
Veya dikkat etmediği. Veya…
Sherlock Holmes.
Ne?
-Keşke tekrar çalma daha uzun olsa. -46 dakika fena değil.
Daha büyük dertlerimiz var.
Mesela ya bunu tekrar tekrar dinleyip de sonunda bıkarsam?
Ya en sevdiğim şarkı olmaktan çıkarsa?
Şarkı yine işe yarar mı yoksa Kate Bush sihirli gücünü yitirir mi?
Kate Bush mu? Asla.
-Kate Bush hayranı mısın? -Evet, artık öyleyim.
-Gerçekten mi? -Hastasıyım. Hayatını kurtardı.
O ucubenin de ensesindeyiz.
Sana bir daha bulaşamadan Vecna'yı bulup öldüreceğiz, tamam mı?
Hatta şu tuşlara doğru sırada basarsak gizli yuvasına giden bir kapı açabiliriz.
İşte.
Çok şapşalsın.
-Havalı çocuklara katıldın sanıyordum. -Havalı değil miyim?
-Bunu çok özledim. -Neyi?
Gülüşünü.
Tamamdır.
Sihrini konuştur Kate.
Artık sormayacağıma söz veriyorum ama…
Görüyorsun, değil mi?
Evet.
Bak.
Dur.
Çok güzel 2. Çok güzel.
Şimdi hangi mangal yürekli ondan sonra gelmek ister?
-Ben. -Ben.
-11. -Ben.
Odaklanmayı unutma.
Enerjiyi bul.
Hisset.
Neden ona bu kadar vakit harcıyor?
Sessiz ol.
Gülüyorlar.
Sana gülüyorlar.
Zayıf olduğunu düşünüyorlar.
Göster onlara 11.
Göster onlara.
Güzel. Şimdi hareket ettir.
Vakit kaybı.
-Ne oluyor? -Kalbi duruyor.
Yeter artık, dışarı çıkar.
Çıkar!
Seni yaramaz kuşçuk seni.
Yuvandan mı düştün bakayım? Nereye gidiyorsun öyle?
Hadi, uslu uslu yerine dön bakalım.
Yoksa ne yaparsın, vurur musun? KGB'nin hoşuna gitmez bence.
Doğru, seni öldüremem.
Ama KGB seni ne hâlde teslim etmem gerektiğini söylemedi.
Kırılabilecek bir yüksün. Hasar görebilirsin.
Önce ben sana hasar vermezsem.
Parmaklarım ok gibi. Kollarım demir gibi.
Ayaklarım mızrak gibi.
Direnirsen sonunu getiririm.
Ama uçağı geri döndürürsen canını bağışlarım!
Bırak onu!
"Bırak onu" dedim!
Parmaklarım ok gibi.
Kollarım demir gibi!
Ayaklarım mızrak gibi!
Ne yaptın?
-Ne? -Bayıltmamanı söylemiştim.
-Pilot değilsin sanıyordum! -Değilim!
Yukarı kaldır!
Yukarı kaldırıyorum!
-Noel ışıkları gibi. -Noel ışıkları mı?
Evet. Will, Baş Aşağı Dünya'dayken ışıklar canlanmıştı.
Vecna burada.
Bu evde.
Sadece öteki tarafta.
Galiba odadan çıktı.
-Bizi duydu mu? -Bizi görebiliyor mu?
Kulaklık.
Durun. Fenerlerimizi kapatıp dağılalım.
Fenerlerimizi kapatırsak etrafı göremeyiz.
Tanrım.
Buldum!
Bulmuştum.
Galiba hareket ediyor.
-Kahretsin, kaybettim. -Kaybetmedin.
Tabii ki tavan arasına çıkıyoruz.
Bekleyin çocuklar.
Ya bizi bir tuzağa çekiyorsa? Çocuklar! Sıçayım.
-Gerçekten burada değil. -Sus da aramaya devam et!
Dustin. Lütfen, orada mısın?
Boş ver.
Benimle gel.
-Vay anasını. -Ucube!
-Nereye böyle? -Sıçayım.
Hadi.
-Çalışsana seni boktan şey! -Sudan mı korkuyorsun? Hadi!
Hadi, bana yardım et dostum.
Hadi çalış. Çalışsana boktan şey!
Hadi! Kahretsin ulan!
Hayır mı? Tamam, peki.
Sıçayım!
Fenerler.
Pekâlâ, ne oluyor?
Uzak durun dostum! Uzak durun!
Hadi, yetişmek üzereyiz.
Patrick.
Patrick!
Patrick.
Patrick!
Oksijen. Oksijen versene yahu.
Tamam, alışman zaman alacak. Ama şimdi güvendesin.
Bizi koşturuyorsun. Aynı şeyi mi yapacağız?
Hayır!
Olağanüstü.
Uzak dur.
"Uzak dur" dedim!
Böyle kolay olacağını sanmadın, değil mi?
Anlamıyorum.
Ben anlıyorum.
Baba.
Kızım.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Mayadağ