Cholera!
- Boże. - Naciskaj ranę.
- Wciąż krwawi. - Musisz naciskać!
Mocniej.
- Szybko. - Serwetki.
- Daj więcej. - Cholera.
- Wciąż leci. - Wieź nas do Świętej Marii!
Modlitwa mu raczej nie pomoże, stary.
- Idioto, mówię o szpitalu! - Nie.
- Co? - Żadnego szpitala.
- Zabierzemy cię do szpitala. - Trzeba ostrzec…
Owensa.
- Dobrze. - Dziewczyna.
Jest w niebezpieczeństwie.
Jak znajdziemy Owensa?
Nina.
Co za Nina?
- Wyciąga długopis. - Szlag.
- Tu jest numer. - Numer.
- Chce coś zapisać. - Możemy do niej zadzwonić?
Dajcie mu jakąś gazetę. Will, daj mu coś.
- Bardzo mocno krwawi. - Mam.
- Nie odpływaj. - Zapisz numer!
Spójrz na mnie!
- Trzymaj się! - Spójrz!
O cholera.
Chwila.
Coście tak ucichli?
Czy on nie żyje? Jezu.
Mówcie coś!
Szlag!
Lepiej zjedźmy z drogi.
Argyle, zjedź z drogi, już!
Kurna, nie żyje, prawda?
- Co za koszmar. - Co ty wyprawiasz?
Zjeżdżaj z drogi!
Posłuchaj.
Wiem, że tu była.
Jeśli chcesz żyć…
powiesz mi, gdzie jest.
Przepraszam za te wyboje, mała.
Wybetonowałbym drogę,
ale to by zepsuło ten cały efekt „supertajnego miejsca”.
Wyspałaś się?
Troszkę.
To dobrze.
Musisz być wypoczęta.
12 GODZIN WCZEŚNIEJ
Okej. Śmiało.
Chyba nie sądziłaś, że pracujemy w jakiejś szopie?
Ty to zbudowałeś?
Raczej odświeżyłem.
Wiesz, czym jest ICBM?
To międzykontynentalny pocisk balistyczny.
Taka wymyślna bomba.
Trzyma się je w podziemnych wyrzutniach, ale tej nie używano od lat.
Tutaj nie ma żadnej bomby, tylko mnóstwo pustej przestrzeni.
Przerobiliśmy ją, żeby trzymać tu coś potężniejszego od pocisku.
Ciebie.
- Anne, Tracy. Dzień dobry. - Doktorze.
Dzień dobry.
Wybacz, że tak się gapią. Jesteś dla nich gwiazdą.
- Serio? - O tak. No co ty.
Dla nich przebijasz nawet Madonnę.
Wszyscy poświęcili swoje życie, pracę i rodziny,
by pracować przy tym programie, bo wierzą w tę sprawę.
Wierzą w ciebie.
Nie bój się.
Nazywamy to Nina.
Co to jest?
Gdybyśmy ci powiedzieli, nie byłoby niespodzianki.
Witaj, Jedenastko.
Wiem.
Boisz się mnie.
Odkąd się widzieliśmy, pewnie mnie znienawidziłaś.
Ale ja od zawsze chciałem ci tylko…
pomóc.
A wydaje mi się, że teraz bardzo potrzebujesz mojej pomocy.
Straciłaś swoje moce.
Chyba wiem dlaczego.
Wiem, jak pomóc ci je odzyskać.
Pracujmy znowu razem.
Ty i ja.
Córka
i tata.
Tato!
Nie!
Może wrócisz do środka i posłuchasz doktorka?
Nie!
Nie kręć się tak,
bo będzie bardziej bolało.
Nie!
Zostawcie ją.
- Nie. - Przepraszam, Jedenastko.
Nie chciałem od tego zaczynać.
Ale wszystko będzie dobrze.
Jesteś w domu.
SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ PIĄTY PROJEKT NINA
Dosyć!
To nie wy go macie zabić.
Idioci.
Co ci mówiłem, Amerykańcu?
Żadnych ucieczek.
Nie posłuchałeś.
A teraz będzie dużo bólu.
Dużo.
Mogło być gorzej, Amerykańcu.
Przynajmniej masz towarzystwo.
Wzrok cię nie zwodzi.
Teraz jestem więźniem.
Jak ty.
Jurij, ten przemytnik, oszukał mnie.
Nas obu.
Pies ma kłopoty.
Mówiłeś, że można mu ufać!
Przysięgałeś!
Bo wierzyłem, że można.
Przecież tego nie planowałem.
Wszystko straciłem!
Obaj znaliśmy ryzyko.
Zrób coś dla nas i wykończ go!
Obstawiliśmy zakład
i przegraliśmy.
Przegraliśmy.
Wykończ go!
Joyce.
A co z Joyce?
LATAJĄCA RYBA JURIJA
Dajesz, maleńka!
Skąd te smutne miny?
Nie cieszycie się na podróż za żelazną kurtynę?
Juriju, ja mam rodzinę. Czeka na mnie trójka dzieci.
Wiedzieliście, że u nas zakazali masła orzechowego?
Tutaj kupuję je za 1,30 dolara,
a tam sprzedaję za 20.
Matka musi być z ciebie dumna.
Moja matka umiera.
Umiera…
ze złości na swoje wszawe życie.
Widzicie?
Jurij też ma rodzinę.
A za pieniądze, które za was dostanę, kupię jej nowy dom.
Kupię mojej córce
kucyka.
Od teraz dostaną to, czego tylko zapragną.
I właśnie z tego powodu
moja matka będzie bardzo dumna.
Trzymajcie się.
To nie American Airlines.
Będzie trochę trzęsło.
Kiedy Rick wyszedł z paki?
Wymiar sprawiedliwości to jakiś żart.
Nie.
Dobra. Nadasz się.
Cześć, Dustin, tu Eddie Wygnaniec. Jesteś tam?
Dustin, słyszysz mnie?
Dustin?
Ziemia do Dustina.
Cześć, tu Nancy.
Wheeler! Siema.
Przyda mi się jakaś dostawa żarcia,
i to szybko, chyba że mam się pokazać ludziom.
Nie rób tego.
Zostań tam, gdzie jesteś. Niedługo będziemy.
Jasne.
Słuchaj, podrzucicie mi sześciopak?
Wiem, że głupio tak teraz chlać,
ale zimny browiec pomógłby na moje skołatane nerwy.
Oddzwonię później.
Nawet się nie wa… Wheeler?
Dustin!
- Wstawaj. - Co?
- Nie powinieneś pilnować Max? - Tak.
- Sorki. - Gdzie jest?
Tam. Sekundę temu tam była.
Zdrzemnąłem się tylko na…
godzinkę.
Dzień dobry.
Wszystko dobrze?
Tak.
Tak, wszystko gra.
To urocze, że tak się razem trzymacie.
Może czasem potrzymacie się razem u kogoś innego?
- Zawsze jesteś tu mile widziany. - Wiem. Jesteście jak rodzina.
- Mogę? - Oczywiście.
Czemu nie? Bierz, ile chcesz.
W porząsiu.
Cześć.
Jak się czujesz?
Nie mogłam spać.
Ktoś mi ciągle puszczał muzykę.
Ale Holly pożyczyła mi swoje kredki.
Cały ranek tak siedziałyśmy.
To widziałaś wczoraj?
Próbowałam to narysować.
Myślałam, że tak będzie prościej, niż o tym opowiadać…
ale myliłam się.
Czy to…
Jakby ich wywiesił na wystawie.
Wszędzie była czerwona mgła.
To było jak sen.
Koszmar.
Może Vecna chciał cię wystraszyć?
Billym? Tak.
Ale kiedy trafiłam tam…
coś było inaczej.
Wydawał się zaskoczony.
Nie chciał, żebym tam była.
Może przeniknęłaś do jego umysłu. Twój zaatakował, nie?
To byłoby takie dziwne, gdybyś zrobiła mu to samo?
- Jak kotłownia Freddie’ego Kruegera. - Kogo?
To taki spalony gość z brzytwami zamiast palców.
- Zabija ludzi w snach. - Serio?
Przepraszam. To tylko film.
Nie jest prawdziwy.
Pomyślcie o tym.
A jeśli jakoś odblokowałaś ukryte wejście do świata Vecny?
Może odpowiedź, której szukamy,
jest gdzieś na tym niesamowicie enigmatycznym rysunku.
- Przydałby się Will. - Nie mów.
Rano próbowałam do nich zadzwonić, ale ciągle jest zajęte.
Czy to okno?
Tak.
Witraż z różami.
Tak. Nie jestem aż tak beznadziejna.
Poznałam je, bo już je widziałam.
To fragmenty domu.
Nie byle jakiego.
To dom Victora Creela.
Dokąd idziesz?
Obudzić resztę.
Szama na drogę. Dzięki, panie Wheeler!
Nie.
JEDENASTKA, TATA
Nie.
Proszę, proszę.
Któż to się w końcu pojawił?
Komuś się dzisiaj zaspało.
Gdzie ja jestem?
Jeszcze się do końca nie obudziłaś?
Jestem w Hawkins?
Proszę, proszę.
Któż to się w końcu pojawił?
Komuś się dzisiaj zaspało.
Nie odchodź za daleko, śpioszku.
Lekcje zaczynają się o 10.00.
Proszę, proszę.
Któż to się w końcu pojawił?
Komuś się dzisiaj zaspało.
Tętno doszło do 120.
Odrzuca to.
Daj jej czas.
Nie. Nie trzeba było jej wrzucać od razu.
- Utonie tam. - Nie.
Nie, ona popłynie.
O rany.
Nie tak to powinno wyglądać, wiecie?
Boże, to totalnie pochrzanione.
Co za masakra!
Gość pewnie miał rodzinę, dzieci.
I tak dalej. Musimy to zgłosić na policję.
Wyjaśnimy im to. Waszą kumpelę z mocami, złoli z rządu,
- tę całą drugą stronę… - Nie!
Ale słuchajcie!
Złole z rządu szukają waszej kumpeli, tak? Tak? Dobra.
Wiec może gliny pomogą nam ją odnaleźć.
Bo tamci ją zabiją. A potem zabiją też nas.
W sumie to nas mogą zabić przed nią.
- Nie wiem. - Argyle!
- Nie wiem, jaką wolą kolejność. - Słuchaj!
- Ene, due, rabe… - Argyle!
- Słuchaj! - Co?
Coś wymyślimy, jasne?
Zachowajmy otwarte umysły.
Otwarte umysły? Patrzę na otwarty grób!
- Otworzyć umysł? O czym ty mówisz? - Posłuchaj. Stary!
Wyluzuj, dobra?
Idź do furgonetki i zrób swoje.
- Przysmak z Purpurowej Palemki. - Tak.
- Właśnie. - Już ze mnie zeszła.
Zeszła.
Rozemocjonowałem się.
Właśnie.
W porządku.
- Przepraszam. - Nic ci nie będzie.
- Jonathan. - Tak?
Więcej trawki? To dobry pomysł?
A coś innego go uspokoi?
Dokończmy to.
Nie słuchaj go.
Zjarał sobie mózg na skwarkę. Nie wie, co mówi.
Ale może mieć rację.
Gdyby ten facet pożył jeszcze sekundę,
wiedzielibyśmy, gdzie ona jest.
Nie mógł nam podać numeru?
Trzeba było mówić wprost.
Może wtedy Jedenastka wzięłaby mnie ze sobą i byłoby inaczej…
ale nie wiedziałem, co powiedzieć.
Czasem myślę, że takie otwieranie się jest po prostu przerażające.
Kiedy mówisz, co naprawdę czujesz.
Zwłaszcza ludziom, którzy są ci najbliżsi.
Bo co, jeśli…
prawda im się nie spodoba?
Jak się nazywał nieboszczyk?
- Co? - Nieboszczyk.
Robię mu nagrobek.
Wiesz, że cały ranek ukrywaliśmy ciało?
Napiszę: „Tu leży nieznany bohaterski agent.
Ocalił przed śmiercią Argyle’a, Jonathana, Willa i Mike’a”.
Wypiszesz nasze imiona na pudełku po pizzy?
To popularne imiona.
Jak chcesz, rób swoje.
Jezu Chryste.
No pisz.
To jego długopis.
Co?
Nieznanego bohaterskiego agenta.
Dał mi go, zanim umarł.
Co za badziew.
Po co dałby mi zepsuty długopis?
No pisz!
Gościu, używam tego.
Co robisz?
Coś z niego wypadło.
Co to?
To numer.
Cały czas go mieliśmy.
Mieliśmy ten numer?
Pozwoliłem ci na przerwę?
Tam leży ręka.
Ręka!
Jesteśmy zwierzętami?
Hej, Ivan!
Przestań mnie wołać.
Chcesz mnie wpakować w kłopoty?
Nie wiem, co ci nagadali, ale to wszystko kłamstwa.
Jestem tu przez pomyłkę.
Nie mogę ci pomóc.
Zrobię z ciebie bogacza.
Widzisz tego Amerykańca?
Jest całkiem dziany.
Rodzinna fortunka.
Powiedz mu, Amerykańcu, że zrobisz z niego bogacza.
Doceniam twoją pomoc, Amerykańcu.
Jesteś bardzo pomocny.
Chcesz tu umrzeć? O to ci chodzi?
Po to mnie tu zamknięto.
Więc to koniec? Poddajesz się?
A co z twoją kobietą?
Została schwytana, ale wciąż żyje. Możemy ją uratować.
„Uratować”.
To cię bawi?
W ogóle tego nie rozumiesz, co?
Wpędzam ją tylko w coraz gorsze niebezpieczeństwo.
Nie myślisz jasno, Amerykańcu.
Mylisz się.
Po raz pierwszy w życiu myślę jasno.
Myślałem, że jestem przeklęty.
Odkąd skończyłem 18 lat.
Dostałem powołanie do wojska.
Wujek Sam rzucił mnie na jakąś wojnę w dżungli.
Wietnamcy parli na południe jak zaraza przez takich komuchów jak ty…
Chciałem jechać.
Pokazałbym staruszkowi, że wcale nie jestem takim gnojkiem.
Na miejscu się sprawdziłem, bo trafiłem do korpusu chemicznego.
I oto jestem.
Osiemnastoletni dzieciak 13 000 kilometrów od domu i przelewam…
dwustulitrowe beczki z Agent Orange.
W samych rękawicach kuchennych.
Po opryskach czyściliśmy dysze rozpylające i wdychaliśmy ten syf.
Bez masek, niczego.
„To nie broń chemiczna, tylko środek roślinobójczy”.
Mówili, że jest bezpieczny.
A kiedy wróciłem, kumple z wojska, ci, którzy przeżyli,
próbowali wrócić do normalności i zakładać rodziny.
Wtedy wszystko zaczynało się psuć.
Dzieci rodziły się martwe. Umierały w łonie matki.
Rozszczepione kręgosłupy, wyłupiaste oczy.
Ten koszmar…
przylazł za nami i nie chciał puścić.
Moja żona, Diane, pragnęła dziecka.
Ja też.
Mieliśmy córkę, urodziła się…
Urodziła się zdrowa. Była idealna. Sara.
A potem umarła.
Ciśnienie spada.
To nie była lekka śmierć.
Cierpiała.
Znałem ryzyko, ale…
zataiłem je.
Diane mnie zostawiła. Nie obwiniała mnie. Nie na głos.
Po tym wszystkim…
uciekłem w narkotyki i alkohol.
A potem w moim życiu zjawiły się one.
Trafiłem na Nastkę i Joyce. Uwierzyłem, że mnie potrzebują.
To nie była prawda.
To kłamstwo. Wcale mnie nie potrzebowały.
To ja potrzebowałem ich.
Potrzebowałem ich.
Wczoraj miałeś rację. Znałem ryzyko ucieczki.
Ale i tak to zrobiłem.
W chwili gdy posłałem po Joyce…
skazałem ją na śmierć.
Tak jak zrobiłem z Sarą.
Krzywdzę wszystkich, których kocham.
Cały czas się myliłem.
Nie byłem przeklęty.
To ja jestem przekleństwem.
Słyszałem plotki o potworze.
Z Ameryki.
Nie wiem, czy mówisz prawdę,
czy naprawdę jesteś przeklęty, ale w jednym przyznam ci rację.
Obaj tu zginiemy.
Pomóc w czymś?
Chcemy się rozejrzeć.
A, tak.
Zrobił mi się jakiś przeciek.
Przez to wszystko nie miałem czasu tego naprawić.
Proszę się pakować. Przenosimy pana.
Jest tutaj diabeł.
Czuję jego obecność.
Jak rośnie.
Z każdym dniem jest silniejszy.
Ale Chrissy jest teraz w niebie.
Patrzy na nas z uśmiechem.
Cieszy się na myśl, że rozpromieniła nasze życia.
Ale wiem też, że jest sfrustrowana.
Wściekła.
Że potwór, który jej to zrobił, nadal jest na wolności.
Nadal.
Krzywdzi innych.
Jak on może żyć, podczas gdy mój aniołek odszedł?
Wiem, że Bóg ma plan…
Panie, modliłam się.
I nie jestem w stanie tego pojąć.
Nie widzę sensu.
Dorwałem Cappellettiego.
Mam zdjęcia z kroniki.
Nieźle.
Sinclair?
Cholerny zdrajca.
To dlatego wyprowadził nas w pole.
Klub Ognia Piekielnego.
- Ukrywają Eddie’ego. - Oddajmy to policji.
Która zrobiła z Chrissy ćpunkę? I pozwala temu psycholowi mordować ludzi?
A jeśli ta sekta nam coś zrobi?
- Niby co? - Wiedzą, że ich szukamy.
- A jeśli rzucili na nas klątwę? - Sądzi, że jest przeklęty.
To nie jest śmieszne.
Nie wierzę w żadne magiczne bzdury.
Ale ta sekta jest niebezpieczna.
Podejdźmy do tego mądrze.
Zrobiłem listę miejsc, gdzie widziano tych świrów.
Podzielimy się. Sprawdzimy je po kolei. Wykurzymy ich.
Dopisz tu dom Ricka Ćmika.
Co?
Rick Ćmik.
To diler Eddie’ego.
Miał być w więzieniu, ale ktoś widział, że wrócił do domu.
Już nawet moim rodzicom odwala.
To pewnie nieważne.
Nie wiem.
Nie, to dobry pomysł.
Trzeba wszędzie sprawdzić.
DOM RICKA ĆMIKA
Ta, totalnie tu milusio.
Czego my właściwie szukamy w tej dziurze?
Nie wiemy.
Wiemy, że ten dom jest ważny dla Vecny.
Bo Max widziała go w tej swojej czerwonej wizji?
- W sumie tak. - Super.
Możemy odkryć, gdzie jest Vecna. Po co wrócił, czemu zabił Creelów
i jak go powstrzymać, zanim wróci po Max.
Chyba nie sądzicie, że jest w środku,
prawda?
Zaraz się dowiemy.
Gotowa?
Max.
Co tutaj robisz?
Max.
Zamknięte.
Zapukać? Może ktoś otworzy.
Nie trzeba.
Znalazłam klucz.
Chyba ktoś zapomniał zapłacić za prąd.
Skąd to masz?
Zawsze trzeba myśleć za ciebie?
Nie jesteś dzieckiem.
Dziękuję.
Tylna kieszeń.
Wszystko zostawili.
Potrójne zabójstwo nie zachęca do kupna nieruchomości.
Słuchajcie.
Też to widzicie, prawda?
- Tak. - Tak.
To ten zegar widziałaś?
W swoich wizjach?
Przecież to zwykły zegar.
Co nie?
Wygląda normalnie.
Czemu czarnoksiężnik ma obsesję na punkcie zegarów?
Jest zegarmistrzem czy coś?
Chyba rozgryzłeś sprawę, Steve.
Wiem tylko, że znajdziemy tu odpowiedzi.
Gdzieś muszą być.
Podzielcie się w pary. Robin, my na górę.
Chodźmy.
- Czy ty westchnąłeś? - Nie.
- Czemu westchnąłeś? - Nie westchnąłem, chodź.
- Słyszałem. - Bo zawsze kończymy razem.
Masz z tym problem?
Czasem przydałaby się odmiana.
- Bo jestem nudny? - Wręcz przeciwnie.
Hej, Jurij.
Jurij, muszę się odlać.
Odpuść, nie słyszy cię.
Tylko ja naprawdę muszę, Joyce. To nie podstęp, żeby uciec.
- Nie słyszy nas. - Co?
MASŁO ORZECHOWE
Joyce, co robisz?
Joyce!
- Joyce! - Nie sięgnę nogą.
Zgarniesz ten odłamek stopą?
Może powinniśmy to najpierw omówić.
A co tu omawiać?
Przecinamy więzy, uwalniamy się.
Dobrze. A co potem?
- Załatwiasz go. - Załatwiam?
Masz czarny pas w karate.
Lecimy na wysokości 3000 metrów.
Kto będzie pilotował, jak go załatwię?
No to go nie ogłuszaj.
Zabierz mu broń i każ zawrócić.
Zabrać broń? Tak po prostu?
- Czarny pas nie jest najlepszy? - Jest.
- Po prostu… - Po prostu co?
Nigdy nie walczyłem z nikim na serio, jasne?
Ćwiczyłem tylko z innymi uczniami.
Ile mieli lat?
Nie mniej niż 13.
Trzynaście?
Ale Jeremiah ma 16 lat.
Prawie. Za miesiąc ma urodziny. A to zaciekły zawodnik.
Szybki jak błyskawica. Bardzo zdolny.
Pokonałem go.
Ten jeden raz.
A Jurij nie jest tak wyszkolony ani zdolny jak Jeremiah.
Więc tak.
Masz rację.
Mogę pokonać Jurija.
Oczywiście.
Dzięki, że to omówiliśmy, już mi lepiej.
Tak.
Nie.
Proszę, proszę.
Któż to się w końcu pojawił?
Komuś się dzisiaj zaspało.
Przestańcie!
Wypuśćcie mnie!
W 1786 roku
Nicolas Dalayrac napisał operę Nina.
Tata.
To historia młodej kobiety, której kochanek zginął w pojedynku.
Nina była tak zrozpaczona, że wyparła to wspomnienie.
Jakby nigdy się nie wydarzyło.
Każdego dnia wracała na dworzec
i czekała na powrót ukochanego.
Powrót, który nigdy nie nastąpił.
Gdyby tylko Nina znała prawdę.
To nie jest prawdziwe.
Nie.
Ale kiedyś było.
To wspomnienie.
Bardzo dobrze.
Jak?
To nieważne.
Wypuść mnie.
Chcę wyjść!
Przykro mi, Jedenastko.
Sama musisz się wydostać.
Opuść swój dworzec.
Porzuć czekanie.
Skup się.
Słuchaj.
Przypomnij sobie.
Nie rozumiem.
Nie rozumiem!
Proszę, proszę.
Któż to się w końcu pojawił?
Komuś się dzisiaj zaspało.
Skup się.
Słuchaj.
Przypomnij sobie.
Proszę, proszę.
Któż to się w końcu pojawił?
Komuś się dzisiaj zaspało.
Przepraszam.
Będę miała kłopoty?
Kłopoty?
Nie.
Dlaczego tak sądzisz?
Po prostu omija cię cała zabawa.
- Zaraz zacznie się trening. - To dobrze.
Nie musisz się martwić.
Świetnie sobie poradzisz.
Jestem pewien.
- Dzień dobry, dzieci. - Dzień dobry, tato.
Jak się dzisiaj czujecie?
Dobrze, tato.
Świetnie.
Dwunastko. Bądź tak dobry i otwórz drzwi.
Tak, tato.
Chodźcie za mną.
- Jak sobie radzi? - Bardzo dobrze.
Teraz pływa.
Dobrze, bo właśnie rozmawiałem ze Stinson.
Mamy mało czasu.
Zatem będzie musiała pływać szybciej.
Tu jest jedna. Jedź.
- Zwolnij. - Tu jest co?
- Zwolnij! - Nie rozkazuj mi.
Argyle, zwolnij!
Jezu!
202-968-6161.
Jest sygnał?
Nie, tylko jakieś dziwne dźwięki.
Zajęte?
Posłuchaj.
Coś ci to przypomina?
Gry wojenne.
Co?
O Boże, nie łączy nas z telefonem.
Tylko z komputerem.
Może Nina to komputer jak Joshua lub laboratorium Owensa,
ale agent nie bez powodu dał nam do niego dostęp.
Znajdźmy ten komputer.
Tak ostrzeżemy Owensa i Jedenastkę.
Potrzebuję hakera. A znam tylko jednego.
W Utah.
- Utah? - Konkretnie w Salt Lake City.
O Boże.
Co? Czemu „O Boże”?
Obróć się
- Na co patrzysz znów? - O nie.
Niekończąca się opowieść. Ale się na tym dygałem.
Nicość? To dopiero ostry egzystencjonalny trip, stary.
Nie mówisz serio.
Trasą I-15 dojedziemy tam rano.
Ty mówisz serio!
Wiem, jak to brzmi, ale rok temu Suzie ocaliła świat.
Może zrobi to znowu.
Cholera.
Widać Rick miał towarzystwo.
To on.
Dustin.
Jesteś tam? Tu Eddie. Pamiętasz mnie?
Jest tam kto? Chyba będę miał kłopoty.
Jasne? Wheeler?
Ktokolwiek?
Ej, Henderson.
Tak?
Mógłbyś może…
wyjaśnić mi, jakich wskazówek szukamy?
„Świat jest pełen rzeczy oczywistych,
których ludzie w ogóle nie dostrzegają”.
Sherlock Holmes.
Wspaniale.
Dzięki, super.
Aleś mi pomógł.
Sherlock…
- Co się stało? - Tam był pająk.
- Co? - Czarna wdowa.
- Już dobrze. - Nie wchodź tam.
- Czekaj… - Co?
- Mam coś… - Przestań się ruszać.
- Muszę… Mam. - Dzięki.
Jeśli ma tu gniazdo, znajdziemy je, gdy wyklują się małe pajączki.
Co z tobą nie tak?
Poważnie pytam.
Nienormalna jest.
- Nie mów. - Fajnie, że się zakumplowałyście.
Może jak znajdziemy Vecnę, zabijemy go i ocalimy świat,
wyjdziemy gdzieś razem.
Ja, ty, Robin i Jonathan, jak już wróci.
Nie żebyśmy ze sobą chodzili, ja i Robin, bo nie chodzimy.
- Mówiła ci? - Tak, wszystko wyjaśniła.
Platonicznie przez duże P.
Właśnie. Dziękuję.
Chodzi o to, że moglibyśmy być razem, ale…
Ona… Nieważne. Tylko się przyjaźnimy.
- To kumpela. - Jasne.
No dobrze, skończyłam.
Dzięki.
No to…
Świetnie.
Powinniśmy wracać do naszych poszukiwań.
„Oczywiste rzeczy nie są tym, co ludzie dostrzegają”.
Albo… „Nie dostrzegają”.
Albo…
Sherlock Holmes.
Co?
Przydałaby się dłuższa taśma.
Czterdzieści sześć minut starcza.
Martwi mnie co innego.
A co, jeśli od słuchania jej w kółko piosenka mi zbrzydnie?
I przestanie być moją ulubioną?
Wciąż będzie działać? Czy może Kate Bush straci swoją magię?
Kate Bush? Nigdy.
Jesteś fanem Kate Bush?
Tak. Teraz tak.
- Serio? - Tak, superfanem.
Uratowała ci życie.
Poza tym jesteśmy na dobrym tropie.
Znajdziemy Vecnę
i zabijemy go, nim choćby pomyśli, żeby znowu cię skrzywdzić.
Może jak uderzymy we właściwe klawisze,
otworzymy drzwi do jego tajnej kryjówki.
Voilà.
Ale z ciebie głupek.
Miałeś być jednym z cool dzieciaków.
A nie jestem cool?
Brakowało mi tego.
Czego?
Twojego śmiechu.
Gotowe.
Czaruj dalej, Kate.
Obiecuję, że więcej nie zapytam…
ale ty też to widzisz?
Tak.
Patrz.
Przestań.
Bardzo dobrze, Dwójko.
Bardzo dobrze.
A więc która odważna dusza
chce być następna?
Ja.
Jedenastko?
Ja.
Pamiętaj, skup się.
Znajdź energię.
Poczuj ją.
Czemu marnuje na nią tyle czasu?
Cicho.
Śmieją się.
Z ciebie.
Mają cię za słabą.
Pokaż im, Jedenastko.
Pokaż im.
Dobrze.
A teraz nim porusz.
Strata czasu.
- Co się dzieje? - Jej serce nie wytrzyma.
Wystarczy. Wyciągnij ją.
Wyciągnij ją!
Niegrzeczna z ciebie kobitka.
Spadłaś z siedzenia?
Niby dokąd się wybierasz?
No już.
Bądź grzeczna i wracaj na miejsce.
Albo co? Zastrzelisz mnie?
KGB nie byłoby zadowolone.
Racja, nie mogę cię zabić,
ale KGB nie określiło, w jakim stanie mam cię dostarczyć.
Jesteś delikatnym ładunkiem.
Wciąż możesz się połamać.
Chyba że ja połamię cię pierwszy.
Moje palce są jak strzały.
Moje ręce to żelazo.
Moje stopy to włócznie.
Jeśli stawisz opór, wykończę cię.
Ale jeśli zawrócisz samolot, daruję ci życie.
Puszczaj go!
Kazałam ci go puścić!
Moje palce są jak strzały.
Moje ręce to żelazo!
Moje stopy to włócznie!
Coś ty zrobił?
Co?
Mówiłam, że masz go nie ogłuszać!
- Myślałam, że nie umiesz latać! - Bo nie umiem!
Do góry!
Ciągnę do góry!
Jak lampki choinkowe.
Jakie lampki?
Gdy Will był po drugiej stronie,
lampki ożyły.
Vecna tu jest.
W tym domu.
Tylko po drugiej stronie.
Chyba właśnie wyszedł z pokoju.
Słyszał nas?
Czy on nas widzi?
Słuchawki.
Chwileczkę.
Wyłączcie latarki i rozproszcie się.
Ale nic nie będziemy widzieć, jeśli je wyłączymy.
Jezu Chryste.
Mam go!
Jest tutaj.
Był tu.
Chyba się przemieszcza.
Cholera.
Zgubiłem go.
Wcale nie.
Idziemy na strych. Oczywiście.
Czekajcie.
A jeśli prowadzi nas w pułapkę? Czekajcie!
Szlag.
Naprawdę go tu nie ma.
Zamknij się i szukaj dalej.
Dustin?
Błagam. Jesteś tam?
Nieważne.
Chodź ze mną.
O kurna.
Ej, świrze!
- Dokąd się wybierasz? - Kurde.
- Działaj, ty… - Wody się boisz? Idziemy!
…kupo złomu!
No dalej, współpracuj ze mną.
Działaj, do cholery!
No już!
Szlag by to!
Nie? No to nie, dobra.
Szlag.
Latarki.
No dobra, co się dzieje?
Nie zbliżaj się! Zostań tam!
Nie zbliżaj się!
No chodź, prawie go mamy!
Patrick.
Patrick!
Patrick.
Patrick!
Patrick.
Patrick!
Powietrza.
Zróbcie miejsce, na Boga.
Chwilę będziesz się przystosowywać.
Ale jesteś bezpieczna.
Napocimy się przy tobie. Chcesz to powtórzyć?
Nie!
Niezwykłe.
Nie zbliżaj się.
Nie zbliżaj się, mówię!
Chyba nie sądziłaś, że to będzie takie proste?
Nie rozumiem.
Ale ja tak.
Tato?
Córko.
Napisy: Magdalena Adamus