Üzgünüm, olanları anlayamıyorum.
Hawkins'de tam olarak ne oluyor? Cinayetleri işleyen ne?
-Biz de onu saptamaya çalışıyoruz. -El şu anda nerede?
-Güvenliği için bilmeseniz daha iyi. -Delilik bu!
El'in güçlerini geri kazandıracak eğitim ne kadar sürecek?
-Haftalar, aylar sürebilir. -Aylar mı?
O sırada Ajan Harmon ve Wallace sizinle kalacak.
Biz tehlikede değiliz.
-Arkadaşlarımız Hawkins'de. -Ailem Hawkins'de.
11 hazır olana dek durumu bastıracağım.
Bu sırada kimseye bundan bahsetmemeniz hayat memat meselesi.
Hayır, mümkün değil.
-Anlaması güç tabii. -Güç değil. İmkânsız bu.
Devletimiz içindeki bazı gruplar doğrudan 11'le mücadele ediyor.
Hatta şu anda onu arıyorlar. İletişim kurma riskini göze alamayız.
Bunları öğrenirlerse 11 tehlikeye düşer.
11 tehlikeye düşerse
arkadaşlarınız da ailen de tehlikeye düşer.
Ne yani, sizin iyiler olduğunuza öylece inanacak mıyız? Her kimseniz artık.
Owens'ın arkadaşıyız.
11 bize güvendi. Şimdi sizin de güvenmenizi istiyoruz.
Bu sana.
MIKE, TEKRAR SÜPER KAHRAMAN OLMAYA GİTTİM. SELAMLAR, EL
HAWKINS LİSESİ HADİ KAPLANLAR!
Buradaydı.
Tam burada.
Sarkaçlı saat mi?
Çok gerçekçiydi.
Sonra yaklaştığımda birdenbire…
-Max, ne oldu? -Max.
…uyandım.
Sanki transa girmiş gibiydi. Eddie'nin Chrissy için dediği gibi.
Asıl kötü kısma gelmedik.
Hem Fred hem Chrissy, Bayan Kelley'ye danışıyormuş.
İkisi de baş ağrıları çekiyormuş. Ağır, bir türlü geçmeyen baş ağrıları.
Bir de kâbuslar.
Uyuyamama. Soğuk terler dökerek uyanıyorlarmış.
Bir şeyler görmeye başlamışlar.
Kötü şeyler.
Geçmişten gelen.
Bu hayaller giderek kötüleşmiş. En sonunda da…
…her şey bitmiş.
Vecna'nın laneti.
Chrissy'nin başı bir haftadır ağrıyormuş.
Fred'in altı gündür.
Benimki de beş gündür ağrıyor.
Kalan vaktimi bilmiyorum.
Sadece Fred ve Chrissy'nin
ilk hayallerinden sonra 24 saat içinde öldüğünü biliyorum.
Şimdi de o lanet saati gördüm.
Galiba yarın öleceğim.
Burada kalın.
-Benim! -Lucas?
-Benim! -Ne yapıyorsun be?
-Özür dilerim. -Şu lambayı kafana patlatacaktım!
Üzgünüm çocuklar. 13 kilometre bisiklet sürdüm.
Bir saniye toparlanayım. Sıçayım.
-Kırmızı alarm durumundayız. -Ne?
Dustin.
Jason, Patrick ve Andy'yleydim. Zıvanadan çıktılar.
Eddie'yi yakalamaya çalışıyorlar. Yerini bildiğini düşünüyorlar.
Korkunç bir tehlikedesin.
Evet, kötü olmuş ama şu an Jason'dan daha büyük sorunlarımız var.
BİR NETFLIX DİZİSİ
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM SEVGİLİ BILLY
-Canım, kapıya bakar mısın? -Meşgulüm!
-"Kapıya bak" dedim. -İnanılır gibi değil.
-Selam, Lucas evde mi? -Olumsuz.
Yerini biliyor musun?
Biz… Çıkacaktık da…
Çıkacak mıydınız? Max'in yerini dolduramamış.
Üzgünüm.
Sen Dungeons & Dragons oynayan kardeşisin, değil mi?
Ne olmuş?
-Dustin Henderson'ı tanıyor musun? -Tanımak ne, beraber kan döktük.
Seni aldatan erkek arkadaşının yanındadır.
Lucas'ı bulacak olursan
iki gündür onun kıçını kolladığımı iletirsin.
Kollamanın bir günü 10 dolar, artı günlük yüzde.
O günlük yüzde de 7,9.
Bir hafta daha böyle geçerse bana Nintendo alır, Ördek Avı'yla beraber.
-Sinclair hangi cehennemde? -Öğrenmek üzereyiz.
Kandırıldık çocuklar.
VICTOR CREEL'IN İDDİASINA GÖRE AİLESİNİ İBLİS ÖLDÜRMÜŞ
Tamam, doğruyu söyleyin.
Bunu anlıyor musunuz?
-Hayır. -Oldukça açık.
Açık, öyle mi?
Sorun ne? Şimdiye dek Vecna'nın lanetlediği herkes ölmüş.
Nancy'nin bulduğu şu Victor Creel hariç.
Bir o hayatta kalmış. Laneti yenmenin yolunu anca o bilir.
Lanetlendiğini varsayarsak. Onu da bilmiyoruz.
Vecna nasıl 1950'lerde var olur? Mantıklı değil.
Baş Aşağı Dünya'yı 11 yaratmadı, oranın geçidini açtı diye biliyoruz.
Baş Aşağı Dünya muhtemelen binlerce, milyonlarca yıldır var.
Dinozorlardan eskiyse şaşırmam.
-Dinozor mu? Ne… -Tamam.
1950'lerde geçit yoksa Vecna nasıl dışarı çıktı?
-Şimdi nasıl çıkıyor? -Niye şimdi?
Önceden niye çıkmış? 1950'lerde çıkıp bir aileyi öldürüyor.
Sonra "Tamam, yetti" deyip gidiyor, yok oluyor.
30 yıl sonra dönüp alakasız gençleri öldürüyor. İkna olmadım.
Açıkmış, hadi oradan.
Arada bir alçak gönüllü olmaktan zarar gelmez Henderson.
Kusura bakma.
Ne yazdığını bilen?
-Hiç uyudu mu? -Yani…
Sen uyur muydun?
Peki.
Bir planımız var.
Nancy'nin gazetedeki yaverleri sağ olsun, Notre Dame'da psikoloji öğrencisi olduk.
-Adım Ruth. -Benim de Rose.
Ruth mu?
NOT ORTALAMASI 3,9
-Ortalaman iyiymiş. -Teşekkürler.
Pennhurst'ü arayıp
paranoid şizofreni konusunda bir tez için Victor Creel'la görüşmek istedik.
-Reddettiler. -Ama üçte müdürle görüşebileceğiz.
Geriye onu etkilemek ve Victor'la görüşmemize ikna etmek kaldı.
Sonra Max'in lanetini bozabiliriz.
Lafı açılmışken… Victor Creel konusunda dersimize çalıştık.
-Sorularımız var. -Hem de çok.
Bizim de. Umarım Victor cevaplar.
Bir saniye.
Benimki nerede?
Sakın yine bebek bakarım sanma.
Artık bebek değiller ve Max ciddi bir tehlikede.
-Etrafında insanlar olmalı. -Ama niye hep ben?
Tanrım, Tom Cruise posterin var.
Tom Cruise posterin var.
Çok eski bir şey…
-Eşyama dokunmaz mısın? -Burada bir şey yapamam.
Belki hastane müdürü konusunda yardımım olur.
-Cazibemi konuşturabilirim. -Öyle bir cazibe lazım değil.
Hayır, yani… Dün gece biraz araştırdım.
Öğrendiğim kadarıyla Doktor Hatch, Amerikan Psikiyatri Birliği kıdemli üyesi.
Harvard'da da misafir hoca, tamam mı? Yaşamını öğrenmeye adamış.
Onu ikna edeceksek bizim de öyle olduğumuza inanmalı.
Bizim de onun gibi gerçek akademisyen olduğumuzu sanmalı.
Vay anasını, içinde minik balerin var.
Akademisyen mi? Sence akademisyen gibi bir havası mı var?
Yok.
Ama olacak.
Lütfen şaka yaptığını söyle.
Hâlâ meşgul çalıyor.
Hata mı yaptım? Dediği gibi bire bastım, numarayı girdim…
-Çocukları sonra ararsın. -Niye hâlâ meşgul, anlamıyorum.
İnsan hayatta bazı şeylere geç kalabilir Joyce.
Dişçi randevusu.
Bir bebeğin birinci yaş günü partisi. Kim takar? Salak hatırlamayacak.
Ama fidye vereceğin zaman, işte o zaman
bence kesinlikle geç kalmaman lazım!
-Affedersin, çok gerginim. -Belli.
Batıya git, ormanı geç. Gri çatılı bir kilise göreceksin.
İçeride bekle, Yuri oraya gelecek.
Haberleştiniz yani.
Evet, dün gece gitmişler. Yuri'yle yakında buluşacaklar.
Sorun çıkmazsa yarın gece eve varır, seksi hanımınla Enzo yersin.
Hanımım değil o.
Tabii, arkadaşsınız diye hayatını kurtarıyor.
Yürüyün, hadi!
Bak Amerikalı.
Bu hayal için çok umutlanma. Bu konuyu çok düşündüm.
Başarılı olma ihtimalin
50'ye 1.
Gergin bile görünmüyorsun Amerikalı, etkilendim.
Sakin bir adamsın.
-Hücre Kralı Steve McQueen gibi, değil mi? -Umarım öyle olmam.
Tabii, Hücre Kralı hücresine geri dönüyordu çünkü.
Yani bugün McQueen'den daha iyi olmalısın.
Fikrimi değiştirdim.
Bence başarı ihtimalin
100'e 1.
Kahretsin.
Yine bizim meraklı. Nereye istersin?
Yüzüme olmasın da.
-Tabii, hanımına güzel görün. -Hanımım değil o.
Yürü! Ayağa kalk! Yürü!
Sıradaki!
-Sıradaki! -Hadi yürü!
Bunca kişiden çıt çıkmaması inanılır gibi değil.
Nereye gidiyorsun?
İçecek bir şey alacağım.
-İzin var mı? Ev hapsinde nasıl oluyor? -Ev hapsinde değilsin.
Tabii.
Siz bizi korumaya geldiniz.
Bir de görünen o ki televizyon izlemeye.
SÖRFÇÜ ÇOCUK PİZZA EN GEÇ 30 DAKİKADA KAPINDA
Bu işi iyi düşünmemişler.
Bir veya birkaç ay sürerse ve millet bize ulaşamazsa kafayı yerler.
Annem çoktan panik atak geçirmiştir.
Hawkins ne olacak?
O kadın güya durumu bastıracakmış. El olmadan bastırabilecekler sanki.
-Yani… -Evet.
İstediğin kadar bak, farklı bir şey yazmayacak.
Evet. Haklısın.
Polisler gelmeden önce El'le çok fena kavga ettik.
Hiç kavga etmeyiz.
Yani ederiz de saçma, anlamsız kavgalar olur.
Ama ne bileyim, bu seferki yetişkin kavgası gibiydi.
Daha gerçekti.
Dönüşü olmayan bir kavga gibiydi.
Belki bir şeyi söylemeliydim.
Belki o şeyi söyleseydim her neredeyse yanında olmamı isterdi.
Hayır, bak Mike.
Onu tekrar göreceksin. Söylemediğin şeyi o zaman söyleyebilirsin.
-Tamam mı? -Tamam.
Ona bir şey olmayacak.
Hawkins'de değil. Asıl o konuda endişelenmeliyiz.
-Owens'a güvenmiyor musun? -Yok… Bilmiyorum.
Bize ve El'e iyi davrandı ama beni korumayı başaramadı.
Beni sizler kurtardınız. Sizler kurtardınız.
-Galiba iş yine başa düşecek. -Hep olduğu gibi, değil mi?
O yüzden burada kalamayız.
Bakın.
Owens'ın arkadaşlarının doğruyu söylediğini varsayalım.
Ordunun dikkatini çekmeden, El'i riske atmadan Hawkins'i arayamayız.
İyi, öyleyse oraya gitmeliyiz.
-Hawkins'e mi? -Nasıl?
Neden korkuyorsun, şu muhteşem ikiliden mi?
Golf izlerken içleri geçti.
Arabamız da paramız da yok Jonathan.
O zaman ucuz bir araç buluruz.
Affedersiniz efendim.
Affedersiniz.
-Ne var? -Biz acıktık.
Ben de yerim.
Sörf zamanı. Sörfçü Çocuk Pizza, ben Argyle.
Sörfçü Çocuk'ta her şey taze yapılır, konserve ananasımız hariç.
Yine de pizzanıza sulu ananaslar ekletmenizi tavsiye ederim.
Pizzaya meyve koymak iğrenç mi geliyor? Bence reddetmeden önce bir deneyin.
Alo?
-Baktığınızı biliyorum. -Efendim?
-Bir şey mi lazım? -Öyle takılıyoruz.
Gözlerinizi kafama dikmeniz beni nasıl Vecna'dan koruyacak, bilmem.
-Artık bakabilirsiniz. -Sağ ol. Pardon.
-Pardon. -Pardon.
Bu sana.
Bu da sana.
Bunları da Mike, El ve Will'e verin.
Onlara bir daha ulaşabilirseniz.
Ne yapıyorsunuz? Şimdi için değil, açmayın.
Tamam.
-Pardon da bu ne? -Bu…
Tedbir.
Sonrası için.
Durumu çözemezsek diye.
Dur bakalım. Her şeyi çözeceğiz Max.
Hayır.
Şimdi beni avutmaya, her şeyin çözüleceğini söylemeye kalkma.
Ömrüm bunu duya duya geçti ve neredeyse hiç öyle olmadı.
Hiç öyle olmadı.
Bu götün beni lanetlemesine şaşmamalı.
Tahmin etmem gerekirdi.
Bu, Hawkins'in doğusundan Pennhurst'e erişir mi?
-Tabii, evet. -Hawkins'in doğusu ne alaka?
Hayır.
Max, çok ciddiyim.
Şaka yapmıyorum. Seni hiçbir yere götürmem.
Hayatımın muhtemelen son gününü
Mike Wheeler'ın leş bodrumunda geçireceğimi sanıyorsan delirmişsin.
Beni ya gideceğim yere götür ya da bağla. Teknik olarak çocuk kaçırmış olursun.
Bir gün daha yaşarsam seni yeminle dava ederim Steve.
Kapıyı aç.
-Hayır. -İyi bir avukat tanıyorum.
Umarım süper telsizin Pennhurst'e erişiyordur Henderson.
PENNHURST AKIL HASTANESİ
Bunun içinde nefes alamıyorum ve her yerim kaşınıyor.
Amaç rahat etmek değil.
-Akademisyeniz biz. -Paskalya kahvaltısından geldik galiba.
Ayrıca şu verdiğin sütyen memelerimi çok sıkıyor.
Tamam, öyle bir şey mümkünse sadece ben konuşabilir miyim?
Bu mümkün olmayı geç, kaçınılmaz. Çünkü birazdan boğularak öleceğim.
İkinizin de not ortalaması 3,9.
Etkileyici.
Profesör Brantley bu tavsiye mektubunu gönderdi.
Larry'yi tanıyorum, hem de çok iyi.
Ne derler, bilirsiniz.
"İşi beceremeyen, öğretmenlik yapar."
Evet, aslında o yüzden geldik.
Sınıfta öğrenebileceklerimiz bir yere kadar.
Çektiğiniz zorluğu anlıyorum.
Ama Victor gibi hastaların ziyaretçi protokolü vardır.
Önce dilekçe verilir.
Sonra incelemeye alınırsınız, bu noktada kurul bir karar verir.
Hayal kırıklığına uğradınız.
Ama hastanede sizi seve seve gezdiririm.
Hatta düşük riskli hastalarla bile konuşabilirsiniz.
Bundan çok memnun oluruz.
Ama tezimizi
gelecek ay teslim edeceğiz.
Ve vaktiniz kalmadı. Bu kimin suçu?
-Kesinlikle bizim suçumuz. Çok özür… -Özür dileme Ruth, bırak ya.
Aslında aylar önce dilekçe verdik ama reddedildi.
Sonra tekrar verdik, tekrar reddedildi.
Tezimizi kurtarmak için son bir çabayla buraya geldik.
Gerçekten bu kıyafetle nefes alamıyorum.
İstersen çıkıp hava al Rose.
Çıksam iyi olacak
çünkü bunun korkunç bir hata olduğunu düşünüyorum Ruth.
Kaşıntı bastı. Memelerim acıyor. Doğrusunu söyleyeyim Anthony.
Anthony diyebilir miyim? Üstümdeki benim değil.
Bizi ciddiye al istediğim için ödünç aldım.
Çünkü bu alanda kimse kızları ciddiye almıyor.
Bu işe uygun görünmüyoruz. Ama bir hikâye anlatayım.
Yıl 1978'di, yaz kampındaydım.
Rehberimiz Drew bana ve C kulübesindekilere
Victor Creel katliamını anlattı.
Minik Petey McHew… Tanıyorsun, değil mi Ruth?
Tabii.
Evet. Minik Petey McHew oracıkta gözyaşlarına boğuldu.
Hıçkıra hıçkıra ağladı.
Diğer kampçılar haftalarca uyuyamadı, ben de öyle.
Korktuğumdan değil, şu soru aklımı meşgul ettiğinden:
"Bir insanı böyle akılalmaz saldırılarda bulunmaya ne iter?"
Öbür çocuklar astronot, basketçi, rock yıldızı olmak isterdi.
Ama ben, sen olmak istedim. Sen olmak istedim!
Şimdi bu saçma sapan kıyafeti giymek dâhil elimden gelen her şeyi deniyorsam
kusura bakma.
Bu tutkuyu başlatan adamla konuşup
hastalıklı ama itiraf edelim ki büyüleyici aklının
nasıl çalıştığını öğrenme şansını yakalamaya çalışıyorum.
Evet, resmî evrakımız yok.
Ama o ağlak Petey McHew rica etse
saniyeler içinde Victor'la görüşemeyeceğini söyleme
çünkü ikimiz de biliyoruz ki görüşebilirdi.
O yüzden… Victor'la 10 dakika.
Tek istediğim bu.
Yarım saate dönerim.
YURI BALIKÇILIK VE GEZİ TURLARI
Terslik çıkarsa haberin olsun, karatede kara kuşak oldum.
-Merhaba! -Merhaba!
Merhaba!
Merhaba…
Siz kimsiniz?
Yuri'yi arıyoruz.
Yuri'yi ne yapacaksınız?
Aslında…
Özel bir konu. Yuri burada mı?
Üzgünüm.
Nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum ama bir gün geç kaldınız.
-Ne? -Gövdedeki hasarı görüyor musunuz?
Yuri kutup ayısı izleme gezisine gitmişti.
Ayılar uçağa girip
Yuri'yi kokpitten çıkarmış ve öldürmüş.
-Olamaz. -Evet. Ayıları çok severdi.
Kalbini kırdılar.
Daha doğrusu pençeleriyle delik deşik ettiler.
Kandırdım! Fena kandırdım!
-Yuri benim, ben. -Tamamdır.
-Joycey sen olmalısın. -Sadece Joyce.
-Ya sen? -Murray.
-Murray mi? -Evet.
Yuri. Yuri, Murray.
-Uyak oluyor. -Evet, fark ettim.
Söz verdiğimiz gibi 40 bin Amerikan doları.
Sabahları para kokusuna bayılırım.
Tabii.
Saymamın kusuruna bakmazsınız.
Çok iyi, güvenilir insanlara benziyorsunuz.
Ama kardeşim de öyleydi.
Karımı çalmadan önce!
Zavallı kuşçuk, donuyorsun. Kahve alsanıza, hâlâ sıcak.
Bu biraz zaman alabilir.
Ne diye bakıyorsun? Sana söylüyorum, ne diye bakıyorsun?
Yürü ulan, piç herif!
Deli Amerikalı.
Geri çekil!
Kırıldı.
Çalışamam.
Orada dur.
Amerikalı nerede?
Arkanı kolla Amerikalı.
Nereye gittiğini sanıyorsun Amerikalı? Ayağa kalk.
Kalk!
Ellerini kaldır.
Ellerini kaldır!
Adi köpek!
Depodan geldi, depodan!
Aç!
-Kapıyı aç! -Kapıyı aç!
İttirin, çabuk!
Kaçın!
Orada!
Ormana ulaşmasın!
100'e 1.
Vay anasını.
-Çabuk ol Mayfield. -20 saniye ver.
Bunun pili var, değil mi?
Soruna cevap bile vermeyeceğim.
-Tabii ki var. -Anladım.
BABAMA
NİNEME
ANNEME
-Anne. -Selam canım.
-Arkadaşlarınla değil miydin? -Öyleydim. Öyleyim.
Niye işte değilsin?
Bay Bradley erken bıraktı, ben de biriken ev işlerini yapıyorum.
İçeriye birkaç mektup bıraktım.
Sana, nineme, Jack dayıma.
Ve babama.
Ulaşabilirsen.
Mektup mu? Anlamadım.
Ben…
Bu cinayetler falan olunca…
Saçma olduğunu biliyorum ama dedim ki
"Ya başıma bir şey gelirse?"
-Max, bebeğim, sana hiçbir şey olmayacak. -Biliyorum ama olursa…
Söylemek istediğim, söylemem gereken çok şey var ve…
Mektupları vereceğine söz ver.
-Beni korkutuyorsun. -Korkutmak istemedim.
-Bir şey mi oluyor? -Yok.
Bir şey mi var?
Yok, haklısın. Bana bir şey olmaz, saçmalıyorum işte.
Max, canım benim.
Yok bir şey.
Hiçbir şey olmayacak bebeğim.
Söz veriyorum.
Hak etmediğin bir şey olmayacak.
Anne, bıraksana.
Anne, bırak.
Maxine.
Birkaç mektup her şeyi düzeltecek mi sanıyorsun?
Her şeyi mahvettin.
Billy!
Vaktin neredeyse dolmak üzere.
Bırak!
20 saniyeden uzun sürdü.
-İyi misin? -İyiyim, gidelim.
-Bir şey mi oldu? -Gidebilir miyiz?
Burası bahçemiz. Çok güzel, değil mi?
Günde iki saat dışarı çıkma izni veriyoruz.
Kaçmazlar mı?
Kaçabilirler ama çoğunluğu kalmayı tercih ediyor.
Burayı seviyorlar.
Bu da en sevilen yerlerimizden dinleme odası.
Müziğin hasta zihinleri sakinleştirdiğini keşfettik.
Doğru şarkı, özellikle şahsen bir anlam ifade eden bir şarkı
dikkat çekici bir uyarıcı olabilir.
Ama bazıları var ki tedavileri yok.
SUÇLU KOĞUŞU İZİNSİZ GİRİLMEZ
Doktor Hatch, Victor'la yalnız konuşmamıza izin verebilir misiniz?
Yalnız mı?
Sizin gibi bir uzmanın sağlayacağı güvenlik olmadan
Victor'la konuşma zorluğuna göğüs germek istiyoruz.
Profesör Bradley'ye nispet yapacağız.
Profesör Bradley mi? Öyle birini tanımıyorum.
-Brantley. Brantley demek istedi. -Brantley demedim mi? Ne dedim ki?
Kusura bakmayın, ne şapşalım. Şu kelimeler, harfler…
Galiba gerginim. Yani heyecanlıyım.
Victor'la konuşacağımız için heyecanlıyım.
Dediği gibi tercihen yalnız olarak.
Evet. Neden olmasın?
Asi bir günüme denk geldiniz.
Zaten acil bir şeye bakmam gerekiyor, o yüzden…
Tabii.
Gözünü ayırma.
-Çok teşekkürler Doktor Hatch. -Teşekkürler.
Onu ürkütmeyin.
Ona dokunmayın.
Hiçbir şey vermeyin.
Parmaklıklardan her zaman 1,5 metre uzak durun.
Gidin.
Anlaşıldı mı?
-Evet efendim. -Evet efendim.
Victor!
Şanslı günündesin. Ziyaretçilerin var.
Hem de çok güzeller.
Yine huysuzluğu üstünde. İyi eğlenceler.
Victor.
Benim adım Nancy.
Nancy Wheeler.
Bu da…
Robin Buckley.
-Birkaç soru soracağız. -Muhabirlerle konuşmuyorum. Hatch biliyor.
Muhabir değiliz.
Buraya geldik
çünkü sana inanıyoruz.
Ve de yardımına ihtiyacımız var.
Aileni her ne öldürdüyse geri döndüğünü düşünüyoruz.
-Hemen toplandın mı? -Daha eşyamı çıkarmamıştım.
-Bu arada sağ ol. -Ne için?
Aklımı başıma topladın. Aptal aptal kendime acıyordum.
-Öyle bir şey demedim. -Demene gerek yoktu.
Ayrıca son birkaç gün…
Bir şey demene gerek yok. El'e öküz gibi davrandım, bunu hak ettim…
Hayır.
Bir şey hak etmedin.
Bak, açıkçası geçen yıl çok garip geçti.
Max, Lucas ve Dustin harika tabii ki.
Harikalar ama…
Hawkins sensiz eskisi gibi değil.
Belki de El'i çok fazla düşündüm.
Ne bileyim, belki seni kaybettiğimi hissettim.
Anlatabiliyor muyum?
Şimdi ne olacak, hiçbir fikrim yok.
Ama her ne olacaksa bence el ele vermeliyiz.
Takım olursak daha kolay olacaktır.
Arkadaş olursak.
Dost olursak.
Güzel.
-Çabuk geldi. -En geç 30 dakika.
-Peki, hazır mısınız? -Evet.
Pizza vakti. Ben bakarım.
Geliyorum, çatlama. Tanrım.
Merhaba.
-O da neydi? -Kahretsin.
Burada kalın!
Odaya girin!
-Ne oluyor? -Çekilin!
-Sıçayım! -Hemen kaçmalıyız!
-Sıçayım! -Hadi, koşun!
Çabuk!
Sıçayım!
-Beni takip edin. -Tamam.
Ne oluyor ulan?
Orada durun.
Eğilin!
Ateş ederken kaçın!
Byers, parti veriyorsun da beni çağırmıyorsun.
Hiç hoş değil.
Hiç hoş değil dostum.
-Dur! -Ne oluyor be?
-Sür! -O kan gerçek mi dostum?
-Sürsene! -Tamam ama… Adamın elinde niye silah var?
-Sür! -Tamam!
900.
40 bin.
İşte, hepsi burada.
Tamam, şimdi sıra sende.
Hopper'ı getir.
Getireceğim. Ama önce Enzo'yu arayacağım.
Arkadaşınız öldüyse hiç zahmet edip yakıt harcamayayım.
Şaka yaptım, kesin ölmemiştir.
Yine de bir sorayım.
Bu adamı sevmedim.
JIF FISTIK EZMESİ
Daha hızlı, çabuk!
-Hadi yürüyün! Çabuk olun! -Daha hızlı olun, hadi!
Antonov, biri seni arıyor.
-Biri kaçtı, farkında mısın? -Acilmiş.
Volkov, yerime geçsene.
Alo?
Enzo, ben Yuri.
Niye buradan arıyorsun, delirdin mi sen?
Biliyorum, kusura bakma. Arayıp sana haber vereyim dedim.
Planda ufak bir değişiklik oldu.
Ne? Ne oldu?
Demin sizin hapishane müdürüyle konuştum. Verimli bir görüşme oldu.
Meğer hapishane kaçkınları epey bir para ediyormuş.
Ben de dedim ki "Neden 40 bini cebe atıp biraz daha para kazanmayayım?"
Öyle anlaşmamıştık.
Ama benim için daha iyi bir anlaşma oldu, değil mi?
Hapishane kaçkınlarından daha değerlisi neymiş, biliyor musun?
Rüşvetçi gardiyanlar.
Ne yaptın sen?
En değerlisi de şuymuş:
KGB tarafından aranan Amerikalılar.
Hoşça kal Enzo.
Üzgünüm zavallı kuşçuk.
Kahven çok sert mi olmuş?
Merak etme.
Amerikalı sevgiline çok yakında kavuşacaksın.
Çok yakında.
Buradan dön.
Buradan mı?
ROANE HILL MEZARLIĞI
-Max. -Lütfen arabada bekle Lucas.
-Bekle Max. Lütfen. -Lucas…
Beni dinle, lütfen.
Evde annenle bir şey olduğunu biliyorum.
Vecna mıydı?
Dedim ya, iyiyim. Tamam mı?
Dehşet verici ölümü hızla yaklaşan biri ne kadar iyi olabilirse.
Max.
Benimle konuşabilirsin. Biliyorsun, değil mi?
-Evet, biliyorum. -O zaman niye beni uzaklaştırıyorsun?
Bak.
Mektuba ihtiyacım yok. Mektup istemiyorum.
Benimle konuş. Arkadaşlarınla konuş.
Yanındayız.
Yanındayım.
Tamam mı?
Buradayım.
Arabada dur, uzun sürmez.
Arkadaşımızın dediğine göre saldırdığında transa sokuyormuş.
Karabasan gibiymiş.
O yüzden şimdi bu kıza saldıracağını düşünüyoruz.
Bu anlattıklarımız ailenin başına gelenlere benziyor mu?
Victor.
-Zor olduğunu biliyorum. -Bir şey bildiğiniz yok!
Haklısın.
Bilmiyoruz, o yüzden buradayız.
Öğrenmek, anlamak için.
O gece nasıl kurtulduğunu öğrenmeliyiz.
Kurtulmak mı?
Buna kurtulmak mı diyorsunuz?
Kurtuldum mu?
Hayır, sizi temin ederim ki hâlâ cehennemdeyim ben.
Savaştan döneli 14 yıl kadar olmuştu.
Eşimin büyükamcasından ufak bir miras kalmıştı.
Yeni bir ev, yeni bir hayat için yeterliydi.
-Ne demiştim? -Vay canına.
İnanılmaz.
Masallardaki gibi.
Rüya gibi.
-Koşma Alice. -Kocaman!
-Çok güzel. -Evet.
-Muhteşem bir evdi. -Evet.
Alice masallardaki evler gibi göründüğünü söylemişti.
Alice.
Kızın mıydı?
Evet.
Ama Henry…
Oğlum…
Hassas bir çocuktu.
Bir terslik hissettiğini fark etmiştim.
O evde huzurumuz bir ay sürdü.
Sonra olaylar başladı.
Evimizin çevresinde
parçalanmış, işkence edilmiş hayvan ölüleri belirmeye başladı.
Tavşanlar, sincaplar, tavuklar, hatta köpekler.
Emniyet amiri bir vaşağın saldırdığını söyledi.
Ama bu vaşak falan değildi.
Bu, kötülüğün ta kendisiydi.
Ne hayvan ne insan olan bir kötülük.
Bu şey
şeytanın dölüydü.
Bir iblisti.
Ve tahmin etmediğim kadar yakındı.
Victor!
Ailem bu iblisin yarattığı tezahürler görmeye başladı.
Kâbuslar. Karabasan gibi, canlı canlı yaşadıkları kâbuslar.
Bu iblis görünen o ki bize eziyet etmekten zevk alıyordu.
Hatta zavallı, masum Alice'e de öyle.
Alice! Geçti canım, geçti. Gel bana.
Kısa süre sonra ben de tezahürler görmeye başladım.
Herhâlde bütün kötülüklerin
bir yuvası var.
Mantıklı bir açıklamasını bulamasam da
bu iblisin hep yakınlarda olduğunu hissediyordum.
Evimizin gölgelerinde bir yerde
saklandığına, yuva yaptığına emin oldum.
Kasabamızı lanetlemişti.
Yuvamızı lanetlemişti.
Bizi lanetlemişti.
Saat, hava durumu ve…
Önce Virginia'yı aldı.
Çocukları dışarı çıkarıp kurtarmaya çalıştım.
Hadi!
Creel! Burada ne oldu böyle?
Ama Fransa'ya, savaşa geri dönmüştüm.
Bir anıyı yaşıyordum.
İçeride Alman askerleri var sanmıştım.
Bombardıman emri verdim.
Ama yanılmışım.
İblis benimle alay ediyordu.
Virginia'mın canını aldığı gibi benim de canımı alacağından emindim.
Ama sonra…
…başka bir ses…
…duydum.
Başta bir melek sandım.
Peşinden gittim.
Ama kendimi çok daha korkunç bir kâbusun içinde buldum.
İblis ben yokken çocuklarımı almıştı.
Henry kısa süre sonra komaya girdi.
Bir hafta sonra da öldü.
Yanlarına gitmeye çalıştım.
Denedim.
Hatch kanamayı durdurdu.
Yanlarına gitmeme izin vermedi.
Takip ettiğin melek…
Kimdi?
Victor.
Umduğunuz gibi biri miymiş?
Profesör Brantley ile çok ilginç bir konuşma yaptım.
Ofisimde konuşsak iyi olur.
Polisi beklerken.
29 MART 1967 - 4 TEMMUZ 1985 HER ZAMAN YÜREĞİMİZDE
"Sevgili Billy, bunu duyabiliyor musun, bilmiyorum.
İki yıl önce olsa 'Saçmalık, mümkün değil' derdim.
Ama o zamanlar alternatif boyutlardan ve canavarlardan haberim yoktu.
O yüzden herhangi bir şey bildiğimi varsaymayacağım.
Sen gittin gideli çok şey oldu.
Baban…
…perişan oldu.
Annemle çok kavga ettiler.
Hem de çok kötü.
Burada sensiz yaşamaya tahammül edemedi. O yüzden gitti.
Anneme pek bir şey bırakmadı.
Annem ek işe başladı, Kerley'nin oradaki harika karavan parkına yerleştik.
Özetle…
…sen gittiğinden beri her şey…
…tam bir felaket.
En kötüsü de neden öldüğünü kimseye söyleyemiyorum.
El'in hayatını kurtardığını anlatamıyorum.
Benim hayatımı da.
O anı sürekli aklımda canlandırıyorum.
Bazen sana koşup…
…seni geri çektiğimi…
…hayal ediyorum.
Bunu yapsam şimdi hayatta olacağını hayal ediyorum.
Ve her şeyin yine…
…olması gerektiği gibi olacağını.
Arkadaş olacağımızı hayal ediyorum.
İyi arkadaş.
Gerçek bir ağabey-kardeş gibi.
Bu aptalca, biliyorum.
Benden nefret ediyordun.
Ben de senden.
Ama belki yeniden denerdik diye hayal ediyorum.
Ama olaylar öyle gelişmedi.
Ben…
Orada dikilip…
…baktım.
Bir süre mutlu olmaya çalıştım.
Normal olmaya.
Ama…
Galiba o gün benim de bir parçam öldü.
Kimseye bunu anlatmadım.
Anlatamıyorum.
Ama sana anlatmam lazımdı.
Çok geç olmadan.
Tabii duyabiliyorsan.
Umarım duyuyorsundur.
Üzgünüm.
Çok üzgünüm Billy.
Sevgilerle, boktan kardeşin,
Max."
Max.
Tamam, bu kadar yeter.
-Biraz zaman tanı. -Tanıdım, tamam mı?
Yeter, isterse avukat tutabilir.
Max. Gitme vakti, tamam mı?
Max.
Max!
Max.
Bu sözleri duymayı bekliyordum Max.
Uzun zamandır bekliyordum.
Uyan!
Max, uyan!
Max! Uyan!
-Max! -Bir sorun var.
Çocuklar!
Hadi!
Ama her şeyi itiraf etmedin, değil mi Max?
Bence aslında bir yanın içten içe o gün benim ölmemi istiyordu.
Hatta belki için rahatladı.
-Sevindin. -Öyle olmadı Billy.
O yüzden öylece durdun, değil mi Max? Olsun, artık itiraf edebilirsin.
-Artık yalan yok. Saklanmak yok. -Bu doğru değil, yemin ederim.
-Yemin ederim değil. -O yüzden vicdan azabı çekiyorsun.
-Hayır. -Arkadaşlarından saklanıyorsun.
-Dünyadan saklanıyorsun. -Hayır.
O yüzden bazen gece geç saatlerde peşimden gelmeyi diliyorsun.
Ölüp peşimden gelmeyi.
-O yüzden buradayım Max. -Hayır.
-Izdırabına tamamen son vermek için. -Hayır.
Vakit geldi Max.
Bana katılma
vaktin geldi.
Hayır.
-Oradan kaçman lazım Max, duyuyor musun? -Max! Kaçman lazım!
Nancy'yle Robin'i ara, hadi! Nancy'yle Robin'i ara, çabuk!
-Lütfen Max! -Sıçayım!
Sıçayım!
Nancy, Robin, duyuyor musunuz? Kırmızı alarm. Duyuyor musunuz?
Sıçayım. Robin!
Dinlemiyorsunuz, arkadaşımız tehlikede.
-Artık laflarınıza inanır mıyım? -Gerçekten öyle.
Acıklı hikâyenizi polise anlatırsınız.
-Yürü. -Çek elini!
Saldırı gecesi tüm cihazlar açılmış ama Victor müzikten özellikle bahsetti.
Müzik çalıyormuş.
Sonra meleği sorduğumuzda mırıldanmaya başladı.
-"Dream a Little Dream of Me." -Ella Fitzgerald.
-Bir meleğin sesi. -Evet.
Hatch dedi ki "Müzik beyinde kelimelerin ulaşamadığı yerlere ulaşır."
Belki çözüm bir bağlantı sağlamaktır.
-Gerçeklikle bir bağlantı. -Denemeye değer.
-Bence yetişemezler. -Ne?
-Arabaya koşsak. -Uyarıyorum, koordinasyonum berbattır.
Diğer bebeklerden altı ay daha geç yürümüşüm.
-Beni takip et. -Olamaz, Tanrım!
Gelin buraya!
Külkedisi, ayakkabın düştü!
Durun!
Koş!
Tanrım!
Benden saklanamazsın Maxine.
Yakalayın!
Hadi!
-Durun! -Oradalar!
-Sür! -Durun, arabadan inin!
Arabadan inin!
Vay anasını!
Gerçekten garip koşuyorsun.
Robin, neredesiniz? Tekrar ediyorum, kırmızı alarm!
Dustin, ben Robin. Dinliyoruz.
Of ulan, nihayet! Lütfen bu işi çözdüğünüzü söyleyin!
Lucas!
Dustin!
Lucas, yardım edin! Dustin!
-Kaçmalısın Max! -Çocuklar!
-Bu ne? -En sevdiği şarkı ne?
-Niye? -Robin dedi ki…
Şimdi açıklayamam, en sevdiği şarkı ne?
Burada ne arıyorsun Max?
Bana geri gel.
Hoşuna gittiler mi Max?
Onlara katılmak ister misin?
Sıçayım!
Sıçayım! Hayır!
-Hangisi Lucas? -Tamam!
-Hangisi? -En sevdiği şarkı ne?
-Hangisi? -Bu, buldum!
-Ver. -Çabuk!
-Kulaklığı tak! -Şimdi!
Max!
-Uyan! -Max!
Buradayız Max!
-Max! -Sana yardım edemezler Max.
Onlardan saklanmanın bir sebebi var.
Senin yerin burası.
Benim yanım.
Aslında burada değilsin.
Ama buradayım Max.
Buradayım.
Max!
Mektup istemiyorum.
Yanındayız. Yanındayım.
Max!
-Max! -Max!
Buradayım Max, buradayım! Geçti.
Seni kaybettik sandım.
-Buradayım. -Kahretsin.
Buradayım.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Mayadağ