Przepraszam, ale nic nie rozumiem.
Co dokładnie dzieje się w Hawkins? Co morduje ludzi?
- To próbujemy ustalić. - Gdzie teraz jest Nastka?
- Lepiej, żebyście nie wiedzieli. - To jakiś obłęd!
Jak długo potrwa to szkolenie, które ma jej przywrócić moce?
- Tygodnie, może miesiące. - Miesiące?
Agenci Harmon i Wallace się wami zajmą.
Nie jesteśmy zagrożeni.
- Nasi przyjaciele są w Hawkins. - Moja rodzina też.
Zajmę się sytuacją, aż Jedenastka będzie gotowa.
W międzyczasie to bardzo ważne, żebyście nikomu o tym nie mówili.
Nie. Nie ma mowy.
- Wiem, trudno to zrozumieć. - Nie trudno, to niemożliwe.
Niektóre frakcje w naszym rządzie są przeciwko Jedenastce
i nawet teraz jej szukają.
Nie możemy ryzykować.
Jeśli się o tym dowiedzą, narazicie Jedenastkę.
A wtedy wasi przyjaciele też będą w niebezpieczeństwie.
Tak jak wasze rodziny.
Więc co, mamy uwierzyć, że jesteście z tych dobrych?
- Kimkolwiek jesteście? - Jesteśmy przyjaciółmi Owensa.
Jedenastka nam zaufała.
Prosimy was o to samo.
To dla ciebie.
DROGI MIKE’U, POSZŁAM ZNOWU ZOSTAĆ SUPERBOHATERKĄ. NASTKA
LICEUM W HAWKINS DALEJ, TYGRYSY!
Był tutaj.
Dokładnie tutaj.
Zegar wahadłowy?
Był taki prawdziwy.
A gdy się zbliżyłam, nagle po prostu…
- Max, co jest? - Max?
…ocknęłam się.
Jakby była w jakimś transie.
Eddie mówił, że tak samo było z Chrissy.
To nie jest najgorsze.
Fred i Chrissy przyszli do pani Kelley po pomoc.
Oboje mieli mocne bóle głowy,
które nie mijały, a potem…
pojawiły się koszmary…
problemy ze snem.
Budzili się zlani potem.
I zaczęli widzieć rzeczy.
Złe rzeczy.
Z ich przeszłości.
Te wizje były coraz gorsze,
aż w końcu…
nadszedł koniec.
Klątwa Vecny.
Chrissy miała migreny od tygodnia.
Fred od sześciu dni.
Moje zaczęły się pięć dni temu.
Nie wiem, ile mi zostało.
Wiem tylko,
że Fred i Chrissy zginęli w niecałą dobę po pierwszej wizji.
A ja właśnie zobaczyłam ten zegar.
Najwyraźniej jutro zginę.
Zostańcie tu.
- To ja! - Lucas?
- To ja! - Chryste, co z tobą?!
- Przepraszam. - Mogłem cię zatłuc tą lampą!
Wybaczcie.
Pedałowałem 13 kilometrów.
Dajcie mi chwilkę. Kurde.
- Mamy czerwony alarm. - Co?
Dustin.
Byłem z Jasonem, Patrickiem i Andym. Peron im odjechał.
Chcą złapać Eddie’ego.
Myślą, że wiesz, gdzie jest.
Jesteś w niebezpieczeństwie.
Dobra, to rzeczywiście do bani,
ale mamy większe problemy od Jasona.
SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ CZWARTY DROGI BILLY
- Skarbie, otworzysz drzwi? - Zajęta jestem!
Otwórz drzwi!
Niewiarygodne.
Cześć. Jest Lucas?
Nie ma.
Wiesz, gdzie jest?
Mieliśmy razem wyjść…
Razem? Widać obniżył standardy po Max.
Przepraszam.
Ty jesteś tą siostrą, która gra w Dungeons & Dragons?
Co cię to obchodzi?
Znasz Dustina Hendersona?
Czy znam? Walczyłam u jego boku. Pewnie jest z twoim niewiernym chłopakiem.
A jeśli znajdziesz Lucasa,
powiedz mu, że od dwóch dni kryję jego tyłek.
Każdy dzień to dziesięć dolców z odsetkami.
Dzienna stopa procentowa to 7,9%.
Jeszcze tydzień, a kupi mi cholerne Nintendo
z grą Duck Hunt.
Gdzie jest Sinclair?
Zaraz się tego dowiemy.
Wyrolował nas, chłopaki.
VICTOR CREEL: DEMON ZABIŁ MOJĄ RODZINĘ
Mówcie szczerze.
Rozumiecie coś z tego?
- Nie. - To dość proste.
Proste, serio?
Czego nie rozumiesz?
Wszyscy, których przeklął Vecna, nie żyją, poza tym starym Victorem Creelem.
Tylko on ocalał. Jeśli ktoś wie, jak złamać klątwę, to on.
O ile naprawdę został przeklęty. Nie wiemy tego.
Jak Vecna mógł istnieć w latach 50.? To bezsens.
O ile wiemy, Jedenastka nie stworzyła drugiej strony.
Otworzyła przejście.
Druga strona może istnieć od tysięcy lat. Milionów.
Może być starsza od dinozaurów.
- Dinozaurów? O czym… - Dobra.
Jeśli przejścia nie było w latach 50., jak Vecna się tu dostał?
- Jak przeszedł teraz? - Czemu teraz?
A czemu wtedy? Wskoczył w lata 50., zabił jedną rodzinę
i to mu wystarczyło? A potem po prostu zniknął?
A po 30 latach wraca zabijać nastolatków? Nie kupuję tego.
Proste, akurat.
Wiesz co, Henderson, odrobina pokory by ci nie zaszkodziła.
Przepraszam.
Wiecie, co ona tam pisze?
Spała w ogóle?
A ty…
byś spał?
No dobrze.
Mamy plan.
Dzięki ludziom z gazety Nancy
jesteśmy teraz wybitnymi studentkami psychologii.
- Jestem Ruth. - A ja Rose.
Ruth?
PSYCHOLOGIA KRYMINALNA
Niezła średnia.
Dzięki.
Dzwoniłyśmy do Pennhurst i poprosiłyśmy o rozmowę z Creelem.
Do pracy o schizofrenii paranoidalnej.
- Odmówili. - Ale mamy spotkanie z dyrektorem.
Musimy go oczarować i przekonać, żeby dopuścił nas do Victora.
Może wtedy uwolnimy Max od klątwy.
À propos…
Odrobiliśmy pracę domową o Victorze Creelu…
i mamy kilka pytań.
Mnóstwo pytań.
My też. Oby Victor znał odpowiedzi.
Chwila moment.
A mój profil?
Nie mam zamiaru ich znowu niańczyć.
To nie są dzieci. A Max jest w niebezpieczeństwie.
- Ktoś musi z nią być. - Ale czemu zawsze ja?
Boże, masz plakat Toma Cruise’a!
Masz plakat Toma Cruise’a.
Jest stary. Mogłabyś…
- Niczego nie dotykaj. - Tutaj się nie przydam.
Może pomogę wam z tym dyrektorem szpitala.
Nie wiem, mógłbym użyć swojego uroku.
- Nie potrzebujemy go. - Auć.
Nie, ja tylko…
Trochę poszperałam i okazuje się, że ten dr Hatch
jest zasłużonym członkiem Towarzystwa Psychiatrycznego
i czasem wykłada na Harvardzie.
To miłośnik wiedzy i jeśli mamy go przekonać,
musi uwierzyć, że też takie jesteśmy.
Że tak jak on jesteśmy ludźmi nauki.
Jasny gwint, tu jest mała baletnica.
Ludźmi nauki? Ona ci na kogoś takiego pasuje? Jasne.
Nie, ale…
zacznie.
Błagam, powiedz, że to żart.
Linia wciąż jest zajęta.
Robię coś nie tak? Mam wybrać jedynkę, potem numer…
- Później zadzwonisz do dzieci. - Czemu wciąż jest zajęte?
Joyce, na niektóre rzeczy można się w życiu spóźnić.
Na wizytę u dentysty.
Na roczek dziecka, bo kogo to obchodzi? Mały tłumok i tak zapomni.
Ale jeśli chodzi o zapłatę okupu,
to w tym przypadku koniecznie trzeba być
na czas.
Przepraszam. Jestem spięty.
Widać.
Jedź na zachód, przez las. Zobaczysz kościół z szarym dachem.
Zaczekaj w środku. Tam przyjdzie Jurij.
Czyli się odzywał?
Tak, przylecieli wczoraj.
Wkrótce się z nim spotkają.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze, jutro będziesz w domu
i zjesz w Enzo ze swoją kobietą.
Nie jest moją kobietą.
Pewnie, że nie. Ratuje ci życie jako przyjaciółka.
Słuchaj, Amerykańcu,
nie rób sobie zbyt wielkich nadziei.
Długo o tym myślałem
i oceniam twoje szanse powodzenia
na 50 do jednego.
Nawet się nie denerwujesz, jestem pod wrażeniem.
Luzak z ciebie.
Jak Steve McQueen. Król izolatki, co?
Oby nie.
Oczywiście, że nie, bo on wrócił do tej izolatki.
Musisz być dziś lepszy od McQueena.
Zmieniłem zdanie.
Teraz oceniam twoje szanse…
na sto do jednego.
Szlag.
Znowu nasz wścibski kumpel. Gdzie walnąć?
Byle nie w twarz.
Oczywiście, musisz być ładny dla swojej kobiety.
Nie jest moją kobietą.
Rusz się! Wstawaj!
Ruszaj się!
Następny!
Niesamowite, że przy tylu ludziach wciąż jest cicho…
A ty dokąd?
Po coś do picia.
- Wolno mi? Jak działa ten areszt domowy? - Nie jesteś aresztowany.
No tak.
Przecież macie nas chronić.
I najwyraźniej gapić się w TV.
PIZZA SURFERA DOWOZIMY W NIECAŁE 30 MINUT!
Chyba tego nie przemyśleli.
Jeśli przez całe miesiące nikt nie będzie miał z nami kontaktu,
to ludzie spanikują.
Mama pewnie dostała już ataku paniki.
A co z Hawkins?
Babka chce się „zająć sytuacją”.
Jakby dało się to zrobić bez Nastki.
- No bo… - Tak.
Ile byś się nie gapił, ta kartka się nie zmieni, wiesz?
Wiem. Masz rację.
Zanim przyjechała policja, pokłóciliśmy się z Nastką.
Nigdy się nie kłócimy. Wcześniej tylko się przekomarzaliśmy.
Ale ta kłótnia była bardziej dorosła.
Wydała się prawdziwsza.
Jakby po niej nie było już odwrotu.
Może powinienem był coś powiedzieć i gdybym to zrobił,
to chciałaby, żebym z nią był, gdziekolwiek jest.
Mike, posłuchaj.
Jeszcze ją zobaczysz
i wtedy jej to powiesz, cokolwiek to miało być.
Dobrze?
Tak.
Nic jej nie będzie.
Nie ma jej w Hawkins. Tym powinniśmy się martwić.
Nie ufasz Owensowi?
Nie. Nie wiem. No bo…
Był dobry dla nas i dla Nastki, ale mnie nie ochronił.
To wy mnie uratowaliście. Wy.
Sami będziemy musieli to załatwić.
Jak zwykle, co?
Dlatego nie możemy tu zostać.
Posłuchajcie.
Załóżmy, że przyjaciele Owensa mówią prawdę.
Dzwoniąc do Hawkins, zaalarmujemy wojsko
i narazimy Nastkę.
Dobrze. Więc tam pojedziemy.
- Do Hawkins? - Jak?
Czym się martwisz? Tą parą gliniarzy?
Zasypiają, oglądając golfa.
Nie mamy samochodu ani pieniędzy.
Załatwimy sobie podwózkę.
Po taniości.
Przepraszam pana.
Przepraszam!
Co?
Jesteśmy głodni.
Też bym zjadł.
Wysoka fala! Tutaj Pizza Surfera, mówi Argyle.
Wszystkie nasze produkty są świeże, poza ananasem, który jest z puszki.
Ale i tak polecam rzucić sobie trochę ananaska na pizzę.
Że niby owoce na pizzy są ohydne?
Najpierw spróbuj, potem żałuj!
Halo?
- Wiem, że się gapicie. - Że jak?
- Potrzebujesz czegoś? - Tylko siedzimy.
Jak lampienie się w tył mojej głowy
ma mnie ochronić przed Vecną, nie wiem.
- Teraz możecie patrzeć. - Dzięki.
Przepraszam.
Dla ciebie.
I dla ciebie.
A te dajcie Mike’owi, Nastce i Willowi.
Jeśli jeszcze ich zobaczycie.
Co robicie? Nie otwierajcie ich teraz.
Dobra.
Co to jest?
To…
zabezpieczenie.
Na później.
Gdyby coś nie wyszło.
Chwila, wszystko będzie dobrze.
Nie!
Nie będziesz mnie uspokajał i mówił, że będzie dobrze.
Całe życie mi to powtarzano i to się nigdy nie sprawdzało.
Nigdy.
Nic dziwnego, że rzucił klątwę na mnie.
Mogłam to przewidzieć.
To sięgnie do Pennhurst ze wschodu miasta?
- Pewnie. - A po co mamy tam jechać?
Nie.
Max, mówię serio.
Nie żartuję. Nigdzie cię nie zawiozę.
Jeśli myślisz, że spędzę ostatni dzień mojego życia
w zatęchłej piwnicy Mike’a,
to chyba oszalałeś.
Albo mnie zawieziesz, albo mnie zwiąż.
Technicznie to będzie porwanie,
a jeśli dożyję kolejnego dnia, to przysięgam, że cię pozwę.
Otwieraj.
- Nie. - Znam dobrego prawnika.
Henderson, oby ta twoja krótkofalówka miała zasięg do Pennhurst.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY PENNHURST
Nie mogę w tym oddychać i wszystko mnie swędzi.
Nie chodzi o twoją wygodę.
- Jesteśmy badaczkami. - Prosto z wielkanocnego brunchu.
A ten stanik, który mi dałaś, szczypie mnie w cycki.
Po prostu zostaw gadanie mnie. Czy to możliwe?
Nie tylko możliwe, ale i konieczne,
bo zaraz umrę z braku tlenu.
Średnia 3,9.
U was obu.
Robi wrażenie.
A to rekomendacja od profesora Brantleya.
Znam Larry’ego. I to całkiem nieźle.
Wiecie, jak to się mówi.
„Uczą ci, którym nic nie wyszło”.
Właśnie dlatego tu jesteśmy.
Na wykładach nie da się nauczyć wszystkiego.
Dobrze was rozumiem, naprawdę.
Ale dla wizyt u takich pacjentów są procedury.
Trzeba złożyć wniosek,
przejść drobiazgową kontrolę,
po czym rada podejmie decyzję.
Widzę, że was rozczarowałem.
Ale chętnie oprowadzę was po ośrodku.
Może pomówicie z pacjentami ze skrzydła o mniejszym rygorze.
Bardzo chętnie.
Sęk w tym…
że w przyszłym miesiącu musimy oddać pracę.
Kończy wam się czas.
A czyja to wina?
Nasza, rzecz jasna.
I naprawdę przepraszam…
Nie przepraszaj, Ruth. Chrzanić to.
Złożyłyśmy wniosek już dawno temu i został odrzucony.
Z drugim wnioskiem było tak samo.
Przyjazd tutaj był naszą ostatnią deską ratunku.
I naprawdę… Nie mogę w tym oddychać.
Rose, może chcesz się przewietrzyć?
Może powinnam, bo zaczynam myśleć, że ta cała wyprawa
była wielkim błędem.
Wyskoczyła mi jakaś wysypka.
Cycki mnie bolą. Powiem prawdę, Anthony.
Mogę po imieniu? To nie są moje ciuchy.
Pożyczyłam je, bo chciałam, żebyś potraktował nas poważnie.
Bo w tej dziedzinie nikt nie traktuje nas poważnie.
Nie pasujemy im wizualnie czy coś. Opowiedzieć ci historię?
W 1978 roku byłam na obozie.
I nasz opiekun Drew opowiedział wszystkim w domku C
prawdziwą historię masakry Victora Creela.
I mały Petey McHew… Znasz Petey’ego, prawda?
Oczywiście.
Tak. Mały Petey McHew od razu zaczął płakać.
Hiperwentylował od spazmów.
Dzieciaki tygodniami nie mogły zasnąć, ja też nie.
Nie ze strachu, tylko przez dręczące mnie pytanie:
„Co skłoniłoby człowieka do popełnienia tak przeraźliwych czynów?”.
Inni chcieli być astronautami, koszykarzami, gwiazdami rocka.
Ja chciałam być tobą.
Chciałam być tobą.
Więc wybacz, ale zrobię wszystko, co w mojej mocy,
nawet włożę ten idiotyczny strój,
by pomówić z człowiekiem, który rozbudził moją pasję,
i poznać jego skrzywiony, ale przyznajmy,
absolutnie fascynujący umysł.
Może nie mamy oficjalnych dokumentów,
ale nie mów mi, że zaryczany Petey McHew
nie dostałby z miejsca audiencji u Victora, gdyby poprosił.
Oboje wiemy, że by dostał.
Więc…
Dziesięć minut z Victorem.
Tylko o to proszę.
Wracam za pół godziny.
LATAJĄCA RYBA JURIJA
Jeśli coś pójdzie nie tak, wspomnę tylko, że mam czarny pas w karate.
Halo?
Jest tu kto?
Halo!
Coście za jedni?
Szukamy Jurija.
A na co wam Jurij?
Właściwie to…
To prywatna sprawa. Jest tutaj?
Przykro mi.
Nie wiem, jak wam to powiedzieć.
Spóźniliście się.
- Co? - Widzicie te uszkodzenia?
Jurij poleciał na wycieczkę oglądać niedźwiedzie polarne.
Ale one dostały się do samolotu,
wyciągnęły go z kokpitu i zabiły.
- Nie. - Tak.
Kochał niedźwiedzie.
Złamały mu serce.
A raczej przebiły je
swoimi pazurami.
Mam was! Ale was wkręciłem.
To ja jestem Jurij.
- Ty musisz być Joycey? - Po prostu Joyce.
- A ty to? - Murray.
- Murray? - Tak.
Jurij, Murray.
- Rymujemy się. - Tak, słyszę.
Czterdzieści tysięcy dolarów, zgodnie z umową.
Uwielbiam zapach gotówki o poranku.
No tak.
Pozwolicie, że sobie przeliczę.
Wyglądacie na bardzo miłych i godnych zaufania ludzi.
Tak jak mój brat,
zanim zabrał mi żonę!
Marzniesz, kobitko.
Napijcie się kawy. Jeszcze gorąca.
To może trochę potrwać.
Co się na mnie gapisz?
Pytam o coś!
Ruszaj się, psie!
Walnięty Amerykaniec.
Cofnij się!
Wracaj!
Złamany…
Nie mogę pracować.
- Nie mogę pracować. - Stój tam.
Gdzie Amerykaniec?
Uważaj, Amerykańcu.
Co ty wyprawiasz, Amerykańcu?
Wstań.
Wstawaj!
Ręce.
Ręce!
Ty suko!
Strzały w szopie na narzędzia!
Otwierać!
Otwierać drzwi!
Pchajcie! Szybko.
Uciekać!
Tam jest!
Nie może dotrzeć do drzew!
Sto do jednego.
Sukinsyn.
- Byle szybko, Mayfield. - Dwadzieścia sekund.
To ma w środku baterie, nie?
Nawet nie odpowiem na to pytanie.
- Tak, ma baterie. - Dobra.
TATA BABCIA
MAMA
Mamo.
Cześć. Myślałam, że jesteś z kolegami.
Byłam. Jestem.
Nie jesteś w pracy?
Pan Bradley wypuścił mnie wcześniej. Nadrabiam prace domowe.
Zostawiłam w środku listy.
Dla ciebie, babci i wujka Jacka.
I taty. Jeśli go znajdziesz.
Listy? Nie rozumiem.
Chciałam…
Przez te wszystkie morderstwa…
Wiem, to głupie, ale zaczęłam sobie myśleć…
A co, jeśli coś mi się stanie?
Max, skarbie, nic ci się nie stanie.
Wiem. Ale gdyby…
Jest tyle rzeczy, które chcę powiedzieć, potrzebuję powiedzieć…
- Obiecaj, że rozdasz te listy. - Przerażasz mnie.
- Nie specjalnie. - Coś się dzieje?
- Nie. - Na pewno, kochanie?
Nie, masz rację. Na pewno nic mi nie będzie, to głupie.
Max, skarbie.
Już dobrze.
Nic ci się nie stanie, kochanie.
Słowo.
Nic, na co byś nie zasłużyła.
Mamo, puść mnie.
Mamo, puść!
Maxine.
Myślisz, że jakieś listy
wszystko naprawią?
Wszystko zepsułaś.
Billy!
Twój czas…
już prawie się skończył.
Puszczaj!
To trwało dłużej niż 20 sekund.
Wszystko w porządku?
Tak, jedźmy już.
- Coś się stało? - Możemy już jechać?
To nasze ogrody.
Piękne, nieprawdaż?
Spędzają na zewnątrz dwie godziny dziennie.
Nie mogą uciec?
Mogliby.
Ale większość chce tu być.
Podoba im się tutaj.
To jedno z popularniejszych miejsc. Sala muzyczna.
Odkryliśmy, że muzyka działa uspokajająco na uszkodzone umysły.
Odpowiednia piosenka,
zwłaszcza taka z osobistym znaczeniem,
może być istotnym bodźcem.
Ale niektórych pacjentów
nie da się wyleczyć.
ODDZIAŁ KLINICZNY WYMAGANA ZGODA NA WEJŚCIE
Doktorze Hatch, czy istnieje taka możliwość,
żebyśmy pomówiły z Victorem same?
Same?
To byłoby dla nas duże wyzwanie, gdybyśmy mogły z nim porozmawiać
bez nadzoru takiego eksperta jak pan.
To by dopiero pokazało prof. Bradleyowi.
Bradleyowi? Nie znam nikogo takiego.
Brantleyowi. Mówiła o profesorze Brantleyu.
Nie to powiedziałam? A co?
Wybacz, głuptas ze mnie. Słowa, literki.
Chyba się denerwuję. To z ekscytacji.
Tak mnie ekscytuje rozmowa z Victorem.
Najlepiej, jak wspomniała, bez nadzoru.
Dobrze.
Czemu nie?
Budzicie we mnie buntownika.
I tak muszę zająć się pilną sprawą, więc…
Pewnie.
Miej na nie oko.
- Dziękujemy. - Dziękujemy, doktorze.
Nie straszcie go.
Nie dotykajcie.
Niczego mu nie podawajcie.
Zachowajcie odległość półtora metra od krat.
Odejdźcie!
Czy to jasne?
- Tak. - Tak.
Victorze!
To twój szczęśliwy dzień!
Masz gości.
I to bardzo ładnych.
Znowu ma te swoje humory.
Miłej zabawy.
Victorze?
Mam na imię Nancy.
Nancy Wheeler.
A to jest…
Robin Buckley.
- Mamy parę pytań. - Nie gadam z reporterami.
Hatch o tym wie.
Nie jesteśmy reporterkami.
Jesteśmy tu…
bo ci wierzymy.
I ponieważ…
potrzebujemy twojej pomocy.
Cokolwiek zabiło twoją rodzinę…
to chyba wróciło.
- Już spakowany? - Nigdy się nie rozpakowałem.
- Przy okazji, dzięki. - Za co?
Przemówiłeś mi do rozumu, gdy byłem żałosnym idiotą.
Nie nazwałem cię tak.
Nie musiałeś.
Te ostatnie kilka dni…
Nie musisz nic mówić.
Byłem dupkiem dla Nastki. Zasłużyłem sobie…
Nie.
Nie zasłużyłeś na to.
Prawda jest taka, że ostatni rok…
był dziwny, wiesz?
Max, Lucas i Dustin są wspaniali.
Są świetni, tylko…
Bez ciebie Hawkins nie jest takie samo.
Czuję, że tak bardzo martwiłem się Nastką,
że cię straciłem czy coś.
Ma to sens?
Nie mam pojęcia, co teraz będzie.
Ale cokolwiek się stanie, musimy trzymać się razem.
W drużynie będzie nam łatwiej.
Jako przyjaciele.
Najlepsi.
Spoko.
- Szybko poszło. - Do 30 minut.
- Gotowi? - Tak.
Pizza przyszła. Otworzę.
Już idę, spokojnie. Jezu Chryste.
Witam.
- Co to było? - Kurde.
Zostańcie tu!
Schowajcie się!
- Co jest? - Do tyłu!
- Cholera! - Musimy iść!
- Szlag! - Biegnij!
Ruszcie się!
Kurna!
- Za mną. - Dobrze.
Cholera, co się dzieje?
Zostańcie tam.
Na ziemię!
Ja strzelam, wy wiejcie!
Byers, robisz imprezę, a mnie nie zapraszasz?
Niefajnie.
Totalnie niefajnie, gościu.
Zatrzymaj się!
- Szybko! - Co się dzieje?
- Jedź! - To prawdziwa krew?
Ruszaj!
Dobra, już, tylko…
Boże, on ma broń?
- Jedź! - Już!
Jest 40 tysięcy.
Voilà, policzone.
Teraz twoja kolej.
Leć po Hoppera.
Polecę. Ale najpierw zadzwonię do Enzo.
Jeśli wasz kolega nie żyje,
oszczędzę sobie fatygi i paliwa.
Żartuję. Na pewno żyje.
Ale lepiej sprawdzić.
Nie lubię go.
MASŁO ORZECHOWE
Antonow, telefon do ciebie.
Nie wiesz, że mieliśmy ucieczkę?
Mówi, że to pilne.
Halo?
Enzo. Mówi Jurij.
Czemu tu do mnie dzwonisz? Na łeb upadłeś?
Wiem, przepraszam. Chciałem tylko dać znać, że zaszła…
mała zmiana planów.
Jak to? Co się stało?
Dzwoniłem do twojego naczelnika.
Bardzo owocna rozmowa.
Okazuje się, że zbiegli więźniowie są warci sporo pieniędzy.
Duma sobie Jurij: „Czemu by nie zatrzymać tych 40 tysięcy i nie zarobić więcej?”.
Nie taka była umowa.
Ale dla Jurija taka będzie lepsza, nie?
Wiesz, co jest warte jeszcze więcej od zbiegłego więźnia?
Skorumpowani strażnicy.
Coś ty zrobił?
A najwięcej warci są…
Amerykańcy.
Poszukiwani przez KGB.
Żegnaj, Enzo.
Przykro mi, biedna kobitko.
Zaparzyłem za mocną kawę?
Nie przejmuj się.
Wkrótce spotkasz swojego amerykańskiego chłopaka.
Już niedługo.
Skręć tutaj.
Tutaj?
CMENTARZ ROANE HILL
- Max? - Lucas, zaczekaj w aucie.
- Zaczekaj. - Lucas, proszę.
Posłuchaj mnie.
Wiem, że coś tam zaszło z twoją mamą.
Czy to był Vecna?
Mówiłam, że czuję się dobrze.
Jasne?
Tak dobrze, jak tylko można ze świadomością nadchodzącej śmierci.
Max…
Możesz ze mną porozmawiać.
Wiesz?
Wiem.
To czemu mnie odpychasz?
Posłuchaj.
Nie potrzebuję listu.
Nie chcę listu.
Porozmawiaj ze mną.
Z przyjaciółmi.
Jesteśmy przy tobie.
Ja jestem przy tobie.
Dobrze?
Jestem przy tobie.
Wsiadaj. To nie potrwa długo.
Nasza przyjaciółka mówiła, że gdy atakuje, wpada się w trans.
Jak koszmar na jawie.
Dlatego sądzimy, że to ona będzie następna.
Czy to, co powiedziałyśmy, przypomina historię twojej rodziny?
Victorze?
- Wiem, że to trudne… - Niczego nie wiecie!
Masz rację.
Nie wiemy. Dlatego tu jesteśmy.
Żeby się czegoś dowiedzieć i zrozumieć.
Musimy wiedzieć, jak przeżyłeś tamtą noc.
Przeżyłem?
Tak to określacie?
Czy naprawdę przeżyłem?
O nie, zapewniam was.
Wciąż tkwię w piekle.
To było 14 lat po tym, jak wróciłem z wojny.
Jej stryjeczny dziadek zapisał nam małą fortunę.
Starczyło na nowy dom
i nowe życie.
- A nie mówiłem? - Rety.
Tu jest niesamowicie.
Wygląda jak w bajce.
To chyba sen.
Alice, nie biegaj.
Jest taki wielki!
Jak miło.
Tak.
- To był wspaniały dom. - Tak.
Alice mówiła, że wyglądał jak z bajki.
Alice.
Twoja córka?
Tak.
Ale Henry…
mój syn,
był wrażliwym dzieckiem.
Widziałem, że wyczuwał, że coś było nie tak.
Przez miesiąc żyliśmy w tym domu w spokoju.
I wtedy się zaczęło.
Martwe zwierzęta,
okaleczone, zadręczone,
zaczęły pojawiać się obok naszego domu.
Króliki, wiewiórki, kurczaki, a nawet psy.
Komendant policji uznał, że za atakami stoi ryś.
Ale to nie był żaden ryś.
To było zło.
Ani zwierzę, ani człowiek.
To był pomiot Szatana.
Demon.
I był bliżej, niż sądziłem.
Victorze!
Moja rodzina zaczęła mieć wizje
zesłane przez tego demona.
Koszmary.
Koszmary na jawie.
Demon zdawał się czerpać przyjemność z dręczenia nas.
Nawet biednej, niewinnej Alice.
Alice!
Już dobrze, skarbie. Chodź tutaj.
Wkrótce sam zacząłem widzieć różne rzeczy.
Wydaje mi się…
że każde zło…
musi mieć jakiś dom.
I choć nie znalazłem na to racjonalnego wyjaśnienia,
wyczuwałem tego demona.
Zawsze był blisko.
Nabrałem przekonania, że krył się,
uwił sobie gniazdo
gdzieś w cieniach naszego domu.
Rzucił klątwę na miasto.
Na nasz dom.
I na nas.
Czas, pogoda i…
Najpierw zabrał Virginię.
Próbowałem wyprowadzić dzieci, żeby je uratować.
No dalej!
Creel.
Creel, co tu się stało?
Ale nagle znalazłem się we Francji, na wojnie.
To było wspomnienie.
Myślałem, że w środku są niemieccy żołnierze.
Dałem rozkaz do ostrzału.
Pomyliłem się.
Ten demon
drwił sobie ze mnie.
Byłem pewien, że mnie zabierze,
tak samo jak zabrał moją Virginię.
Ale wtedy…
usłyszałem…
inny głos.
Z początku sądziłem, że to anioł.
Poszedłem za nią…
ale ostatecznie skończyłem
w jeszcze gorszym koszmarze.
Kiedy mnie nie było,
demon dopadł moje dzieci.
Niedługo potem Henry zapadł w śpiączkę.
Tydzień później zmarł.
Próbowałem do nich dołączyć.
Próbowałem.
Hatch zatamował krwotok.
Nie pozwolił mi do nich dołączyć.
Ten anioł, za którym poszedłeś…
kim ona była?
Victorze?
Czy spełnił wasze oczekiwania?
Właśnie odbyłem ciekawą rozmowę z profesorem Brantleyem.
Powinniśmy omówić ją w moim biurze,
czekając na policję.
29 MARCA 1967 R. 4 LIPCA 1985 R.
POZOSTANIE W NASZEJ PAMIĘCI
„Drogi Billy, nie wiem, czy to słyszysz.
Dwa lata temu powiedziałabym, że to niedorzeczne, niemożliwe.
Ale to było, zanim dowiedziałam się o innych wymiarach i potworach.
Więc nie będę już udawać, że wszystko wiem.
Tyle się wydarzyło, odkąd odszedłeś.
Twój tata…
był w rozsypce.
On i moja mama często się kłócili.
To były poważne kłótnie.
Chyba nie mógł żyć tu bez ciebie.
Więc odszedł.
Mamie nie zostawił prawie nic.
Wzięła drugi etat i przeniosłyśmy się do tych uroczych przyczep przy Kerley.
Prawdę mówiąc,
od kiedy odszedłeś,
wszystko jest…
totalną katastrofą.
A najgorsze jest to,
że muszę kłamać o twojej śmierci.
Nie mogę mówić, że ocaliłeś Nastkę.
Że ocaliłeś mnie.
Ciągle odtwarzam tę chwilę w głowie.
Czasami wyobrażam sobie,
że biegnę do ciebie
i cię odciągam.
Bo może gdybym to zrobiła,
wciąż byś tu był.
Wszystko byłoby…
Wszystko byłoby w porządku.
Wyobrażam sobie,
że zostalibyśmy przyjaciółmi.
Dobrymi przyjaciółmi.
Jak prawdziwi brat i siostra.
Wiem, że to głupie.
Ty nienawidziłeś mnie,
a ja ciebie.
Pomyślałam, że może…
moglibyśmy spróbować ponownie.
Ale tak się nie stało.
Ja tylko…
tam stałam
i patrzyłam.
Przez chwilę próbowałam być szczęśliwa.
Normalna.
Ale…
myślę, że tamtego dnia umarła też część mnie.
Nikomu o tym nie mówiłam.
Nie potrafię.
Tobie musiałam powiedzieć.
Zanim będzie za późno.
Jeśli to w ogóle słyszysz.
Mam nadzieję, że tak.
Przepraszam.
Tak strasznie przepraszam, Billy.
Z miłością, twoja durna siostra,
Max”.
Max.
Starczy tego.
- Daj jej trochę czasu. - Już dałem.
Idę po nią. Jak mnie pozwie, to trudno.
Max.
Czas się zbierać.
Max?
Max.
Max!
Max.
Czekałem, by usłyszeć te słowa.
Tak strasznie długo.
Obudź się!
Max, ocknij się!
Max! Ocknij się!
- Max! - Coś jest nie tak.
Chłopaki!
Ale to nie była cała prawda, czyż nie?
Myślę, że jakaś część ciebie,
skryta gdzieś głęboko,
chciała, żebym wtedy umarł.
Może nawet poczuła ulgę.
Ucieszyła się.
Billy, to nieprawda.
Dlatego się nie ruszyłaś, prawda?
W porządku. W końcu możesz się przyznać.
Koniec kłamstw.
- Ukrywania się. - To nieprawda, przysięgam.
- Przysięgam. - To dlatego zżera cię poczucie winy…
- Nie. - …ukrywasz się przed przyjaciółmi
- i przed światem. - Nie.
I dlatego, gdy zapada noc,
czasami pragniesz do mnie dołączyć.
Dołączyć do mnie w śmierci.
- Dlatego tu jestem. - Nie.
- By na zawsze zakończyć twoje cierpienie. - Nie.
Już czas, Max.
Czas…
byś do mnie dołączyła.
Max, zabieraj się stamtąd, słyszysz?
- Max! - Uciekaj stamtąd!
Wezwij Nancy i Robin, już!
Wezwij je! Leć!
- Błagam, Max. - Szlag!
Cholera.
Nancy, Robin? Słyszycie mnie? Czerwony alarm! Odbiór!
Szlag. Robin!
Nie słucha pan, musimy pomóc naszej przyjaciółce.
Mam uwierzyć w jakiekolwiek wasze słowo?
To prawda!
Opowiecie tę ckliwą historyjkę policji.
- Nie zatrzymuj się. - Zabierz łapy!
Victor mówił, że w domu włączyły się sprzęty,
ale dokładnie wspomniał muzykę.
Grała muzyka.
Gdy spytałyśmy go o anioła, zaczął nucić.
Powiedz „dobranoc” i mnie pocałuj
- „Dream a little dream of me”. - Ella Fitzgerald.
- Głos anioła. - Tak.
Według Hatcha muzyka dociera w mózgu tam, gdzie nie sięgają słowa.
Może to jest klucz, koło ratunkowe.
- Powrót do rzeczywistości. - Spróbujmy.
- Uciekniemy im. - Co?
Do auta.
Ostrzegam, że mam kiepską koordynację.
Zaczęłam chodzić pół roku po innych dzieciach.
- Rób to, co ja. - Nie, Boże!
- Hej! - Wracać tu!
Kopciuszku, zgubiłaś pantofelek!
Stać!
O Boże!
Nie schowasz się przede mną, Maxine.
Łap ją!
Szybko!
- Stać! - Stójcie!
- Ruszaj! - Stać! Wysiadać z auta!
Wysiadajcie!
Jasna cholera!
Ale ty dziwnie biegasz.
Robin, gdzie jesteście?
Czerwony alarm. Powtarzam, czerwony alarm!
Dustin, tu Robin, odbiór.
No kurde, w końcu!
Błagam, powiedz, że to rozgryzłyście!
Lucas!
Dustin!
Lucas, pomóżcie mi! Dustin!
Max, uciekaj stamtąd!
- Słyszysz… - Chłopaki!
- Co to? - Jaką lubi piosenkę?
- A co? - Ma posłuchać…
Nie ma czasu. Jaka jest jej ulubiona piosenka?
Co tutaj robisz, Max?
Wróć do mnie.
Podobają ci się, Max?
Chcesz do nich dołączyć?
Szlag!
Cholera!
Nie!
- Która to? - Dobra!
Lucas, która to?
Która to jej ulubiona?
- Która to? - Mam, znalazłem!
- Dawaj ją! - Szybko!
- Słuchawki! - Włączaj!
Max!
Max, ocknij się!
Max!
Max, tutaj jesteśmy!
- Max! - Nie mogą ci pomóc.
Nie bez powodu się przed nimi ukrywasz.
Twoje miejsce jest tutaj,
ze mną.
Nie jesteś prawdziwy.
Ależ jestem, Max.
Jestem.
Max!
Nie chcę listu.
Jesteśmy przy tobie. Ja jestem przy tobie.
Max!
Jestem tutaj, Max.
Już dobrze.
Myślałem, że cię straciliśmy.
- Wciąż tu jestem. - Ja pierniczę.
Wciąż tu jestem.
Napisy: Magdalena Adamus