Sam?
Nie było śladów napastnika.
Żadnych siniaków.
Ofiara się nie broniła.
Jakby zaatakował ją duch.
Widział pan coś takiego?
Nie, nigdy.
Jest pan pewien?
Po co pan tu przyleciał?
Tak naprawdę.
Po pańską opinię.
Przecież mnie zwolniono.
Obcy rząd zaatakował nasz kraj na pańskiej warcie.
Musieliśmy wyciągnąć konsekwencje, rozumie pan.
Rozumiem, że w tym miasteczku dzieje się coś,
czego nikt nie jest w stanie pojąć.
Rozumiem też, że siła militarna nie rozwiąże problemu.
A co rozwiąże, doktorze?
Więcej naukowców?
Bo to ludzie nauki,
tacy jak pan, stworzyli ten problem.
Wszystkie wydarzenia w Hawkins zaczęły się od pupilki Brennera.
Zgodzi się pan?
Dr Brenner właśnie do tego ją szkolił.
Do zabijania na odległość.
To, co pan sugeruje, jest niemożliwe.
- Czyżby? - Jedenastka nie żyje.
- Nie wierzę. - To gdzie była przez cały czas?
Plotki mówią, że żyje
i że pomaga jej ktoś z wewnątrz.
Sugeruje pan, że to ja jej pomagam? Dobrze słyszę?
Gdybym chciał pogawędzić, wystarczyłby telefon.
Albo ułatwi nam pan sprawę i powie, gdzie ona jest, albo…
załatwimy to inaczej.
Ruszać się!
Na co wam to pudło?
To stare projekty Petera do szkoły.
Nie przydadzą się wam.
Mówię do ciebie!
Sam, zrób coś.
Chcę wiedzieć, co robił i z kim rozmawiał przez ostatni rok.
Jeśli dopisze nam szczęście,
zaprowadzi nas do dziewczyny.
SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ TRZECI POTWÓR I SUPERBOHATERKA
ROLKI
Jak masz na imię?
- Angela. - Angela.
Wiesz, gdzie jesteś?
- W Szalonych Kółkach? - Tak, bardzo dobrze.
- Co cię boli, skarbie? - Głowa.
Boli cię głowa?
I mój nos.
Nie mogę oddychać.
Oddychaj głęboko.
Powoli, dobrze?
Właśnie tak.
Mocno krwawisz, ale nic ci nie będzie.
- Chyba nie. - Obiecuję.
Musisz mi tylko odpowiedzieć na kilka pytań.
Nie.
Nie wiem.
Wiem, że to wyglądało strasznie i w ogóle,
ale tej przyszłej królowej balu nic nie będzie.
Przecież te kółka są z gumy.
Z plastiku.
Ale nie jakiegoś twardego…
- Tylko miękkiego. - Totalnie.
Zastanawiałeś się kiedyś, czemu nie są drewniane?
Albo metalowe?
Żeby nie zrobić komuś krzywdy, jak się go trzepnie w łeb!
To się zdarza częściej, niż myślisz, stary.
Atak z wrotką w ręku.
Rety. Przynajmniej to nie była łyżwa.
Ale by jej wtedy ucięło ten nochal.
- Mogło być o wiele gorzej. - O wiele gorzej.
Z perspektywy wszechświata to tylko tyci wyskok.
Fajne słówko.
Tyci.
- Tyci. - Tyci.
Mamo?
Proszę, proszę. Jakże miło was widzieć!
- Cześć, Murray. - Lubicie risotto?
Tak.
Więc jadę sobie trasą I-5 do klienta w Venturze,
rozglądam się za motelem na noc
i nagle spływa na mnie olśnienie!
„Byersowie się tu przeprowadzili!”
Świat jest mały, prawda?
Więc pomyślałem: „A może bym tak
wpadł się przywitać do starych przyjaciół?”.
Miło z twojej strony.
- Miło, że pozwoliłaś mi zostać. - I jeszcze gotuje.
I sprząta. Rasowa gospodyni domowa.
Zostań z nami.
Nie kuś, Joyce, wiem, że masz ten…
No tak, wyjazd służbowy.
Jaki wyjazd służbowy?
O rety, prawie zapomniałam wam powiedzieć.
- Coś mi wyskoczyło w pracy. - Podaj oliwę.
To jest wino.
Okazuje się, że jutro muszę być na konferencji. Na Alasce.
- Gdzie? - Jutro?
Obłęd, co?
Britannica ma tam swoją siedzibę.
Joan i Brian Britannica.
Czy Eskimosi nadal mieszkają w igloo,
czy tak się już zaadaptowali, że żyją na przedmieściach?
Kto to jest?
Jonathanie,
to znaczy, że przejmiesz dowodzenie, kiedy mnie nie będzie.
Dobra.
Co?
Co się dzieje?
Twoja mama leci na Alaskę.
Lecisz na Alaskę?
- Co jest na Alasce? - Britannicowie.
Britannicowie?
Jonathan, co z tobą?
- Chyba wiem co. - Mieliśmy bardzo stresujący dzień.
To ze stresu?
Na wrotkarni ktoś przydzwonił lasce w głowę.
- Przydzwonił? - Brutalny atak z wrotką w ręku.
- Z wrotką w ręku? - Ale to nie była łyżwa.
- Tylko plastikowa rolka. - Gumowa raczej.
Gumowa.
Sam nie wiem.
W każdym razie nic jej nie będzie.
- Była cała i zdrowa. - Nie powiedziałbym.
Nastka. Nie dokończysz… Co?
Co się dzieje?
Wyczuwam napięcie.
Risotto wam nie smakuje?
Skąd, jest niesamowite.
To risotto jest przydzwoniste, stary.
Wciąż nie mam pojęcia, kto to.
Co ty zrobiłaś?
Co zrobiłaś?
Angela!
Coś ty zrobiła?
OGRANICZENIE PRĘDKOŚCI DO 69
Jak nas z tym zobaczy, zesra się i zacznie wołać mamusię.
- Żaden z niego kozak. - Oby zaczął fikać. Chcę mieć pretekst.
O tak.
Patrzcie, kto zdecydował się dołączyć.
Co robicie?
- Zbieramy sprzęt. - Na polowanie.
Stary, wyluzuj.
Nie jesteśmy zabójcami jak Eddie. Tylko z nim pogadamy.
Niech się przyzna.
Taka miła sąsiedzka pogawędka.
Słuchaj.
Nie znałeś Chris.
Jeśli nie chcesz, idź do domu. Zrozumiemy.
Wciąż będziesz jednym z nas.
Nie.
W porządku.
Chcę pomóc.
Świetnie.
Zapolujmy na świra.
Cholera.
Jezu!
Dostawa.
Mamy dobre i złe wieści.
- Od których zacząć? - Zawsze od złych.
Lecimy od złych.
Podpięliśmy się pod dyspozytornię policji.
Na pewno cię szukają.
I są przekonani, że zabiłeś Chrissy.
Tak w stu procentach przekonani.
- A dobre wieści? - Nie ujawnili twojego nazwiska.
Ale to tylko kwestia czasu, zanim to wyjdzie.
A wtedy wszyscy tępi narwańcy rzucą się ciebie szukać.
Polowanie na świra, co?
- Właśnie. - W mordę.
Nim do tego dojdzie, trzeba zabić Vecnę i udowodnić twoją niewinność.
To wszystko, Dustin?
W sumie to tak.
Posłuchaj, Eddie,
wiem, że Dustin brzmi, jakby się totalnie odkleił,
ale my już coś takiego przeżyliśmy.
Oni nawet kilka razy,
a ja raz.
Ze mną chodziło o coś cielesnego, oni walczyli z dymem.
Rzecz w tym, że razem powinniśmy dać radę.
Zwykle polegamy na koleżance z supermocami.
Ale wyjechała, więc…
Jesteśmy tak jakby…
W fazie burzy mózgów.
Burza mózgów.
Nie masz się czym martwić.
Pod plandekę.
Co się stało po rozmowie z Wayne’em?
Usłyszałam szczekanie psa, a potem…
po prostu zniknął.
Czy ktoś szwendał się po okolicy? Wyglądał podejrzanie?
Nie, nikogo tam nie było.
- „Nikogo”… - Już mówiłam funkcjonariuszowi.
Sprawdził pan Victora Creela?
- Co takiego? - Victor Creel.
Wayne wmówił jej, że to jego sprawka.
Victor jest zamknięty. Nie musisz się nim martwić.
Mówiłaś, że po raz ostatni widziałaś Freda
przy stołach piknikowych.
Zgadza się?
Panno Wheeler.
Był przy stołach, zgadza się?
Panno Wheeler?
Te stoły coś ci mówią?
O czwartej jest pokaz Akademii policyjnej 3.
Może być fajnie.
Zostańmy dziś w domu.
O co chodzi?
Całe ferie będziecie się snuć?
Nie snujemy się, tylko podobno ten film jest do bani.
Nastka.
Zrobiłem ci gofry, ale stygną.
Fajne. To chatka Hopa, tak?
Nigdy o tym nie porozmawiamy?
O czym?
Nie wiem, może o wczoraj…
O wszystkim.
Nie ma o czym mówić.
Chyba…
Po prostu…
Po prostu nie rozumiem.
Czemu nie mówiłaś, co się tu dzieje?
Wiesz, że w domu też nie jestem królem popularności.
Sama widziałaś, całe życie mi dokuczano.
Wiem, jak to jest.
Nie.
Nie wiesz.
No dobrze.
To czego nie rozumiem?
Jestem inna.
Nie pasuję.
W sensie w Lenorze?
Nigdzie.
Chyba w to nie wierzysz.
Wszyscy patrzą na mnie…
jak na potwora.
Bo cię nie znają.
Ty też masz mnie za potwora.
Co?
Wczoraj.
Tak na mnie spojrzałeś.
Bałeś się mnie.
Nie, to nieprawda.
Byłem zaskoczony.
Może w tamtej chwili byłem zdenerwowany, no bo…
Przepraszam, nie wiedziałem, co robić.
Wszystko działo się tak szybko.
Ale to niczego nie zmienia. To nieistotne.
Zależy mi na tobie.
Bardzo.
Zależy ci.
Ale już mnie nie kochasz?
Co? Kto tak powiedział?
Nigdy tego nie mówisz.
Mówię.
Nie umiesz tego nawet napisać.
„Od Mike’a”, „Od Mike’a”…
Jedenastko, to niedorzeczne.
Co to ma być?
Wiesz, co do ciebie czuję.
Jesteś najwspanialszą osobą na świecie.
Nie pozwól tym psycholom się niszczyć. Nas zniszczyć.
Są totalnym zerem.
Zerem.
A ty jesteś superbohaterką.
Już nie.
EWOKI
- Stawiam dychę, że czegoś zapomniała. - No tak.
Nie będę się zakładał.
Mieszka tu Jane Hopper?
Tak. O co chodzi?
Są tu jej rodzice?
Jej mama wyjechała z miasta.
Jestem jej bratem, przyrodnim.
Przepraszam, o co chodzi?
Wczoraj Jane brała udział w incydencie w Szalonych Kółkach.
To był wypadek.
- Nasz nakaz mówi co innego. - Nakaz?
To jakiś obłęd, czy to nie przesada?
Dzień dobry.
Jane Hopper?
Masz prawo zachować milczenie.
Wszystko, co powiesz, może zostać użyte przeciwko tobie.
Masz prawo do adwokata.
Jeżeli cię na niego nie stać, dostaniesz adwokata z urzędu.
Powiedzcie, dokąd ją zabieracie.
Czy te kajdanki są konieczne?
Zadałem pytanie.
Jedenastko, posłuchaj mnie.
Proszę, spójrz na mnie. Wszystko będzie dobrze.
Naprawię to, jasne?
Zachowaj spokój i wszystko będzie dobrze.
Po prostu mi zaufaj.
Wyciągnę cię, obiecuję!
- Samolot mamy już odleciał? - Szlag.
Może trzeba było im powiedzieć?
Co? Komu?
Dzieciom.
O Hopperze.
Źle się czuję, że je okłamałam.
Jasne.
Cóż…
nie znam się na wychowywaniu dzieci.
Ale jeśli to cię pocieszy, myślę, że postąpiłaś słusznie.
Odpowiedzialnie.
Twoje dzieci, niech psotnikom Bóg błogosławi,
lubią się angażować.
A tak po prostu pograją na Nintendo,
najedzą się syfu, wypalą gandzię,
nażłopią piwska, poeksperymentują seksualnie.
Co złego może się stać?
Proszę pani.
Muszę poprosić, żeby zapięła pani pasy.
Oczywiście.
Zapnij pasy.
Jeśli się rozbijemy, to mnie nie uratuje.
Co jest, Amerykańcu?
Co się tak ociągasz? Namęczyłeś się dzisiaj?
Świnia.
Co powiedziałeś?
Dupek!
Twój rosyjski się poprawił. Tak jak twoje aktorstwo.
Dobra, o co chodzi?
Mam wieści z Ameryki.
Odezwali się twoi przyjaciele. Przywiozą twoją forsę na Alaskę.
- Kiedy? - Oby dzisiaj.
Jeśli mój pilot dostanie pieniądze, przyleci z nimi jutro.
Potem możesz wrócić z nim do kraju.
Ja będę bogaty,
a ty wolny.
- Brzmi nierealnie, co? - To prawda.
Temu pilotowi można ufać?
To Jurij Ismajłow, jest przemytnikiem.
Przywozi amerykańskie towary strażnikom.
W tym niekiedy mnie.
Papierosy, masło orzechowe, Playboye.
Najlepsze, co oferuje Ameryka.
- Więc to przestępca. - Pewnie.
Kto inny miałby to zrobić? Gandhi?
Martwisz się o swoją kobietę?
Rozumiem, czemu ją tak lubisz.
Gdy z nią rozmawiałem,
po głosie poznałem, że jest bardzo ładna.
I zadziorna. Lubię takie.
Chciałbym ją poznać.
Obiecałeś, że będzie bezpieczna.
I będzie.
Ja się zajmę Jurijem.
Ty masz poważniejsze problemy.
Pamiętaj, jeśli jutro przegapisz samolot,
ja wciąż będę bogaty,
a ty wciąż będziesz na Kamczatce.
Więc cokolwiek planujesz, Amerykańcu,
lepiej się za to zabieraj.
Antonow!
Kończ z tą swoją zabawką. Jest potrzebny.
Już, towarzyszu. Pokazuję mu, gdzie jego miejsce.
No to już.
Wścibski drań.
Gdzie byś chciał?
Czyli to, co zabiło Freda i Chrissy, przyszło z drugiej strony?
To pasuje.
Według naszej teorii rzucił na nich zaklęcie
albo klątwę.
Nie wiemy, czy pracuje dla łupieżcy umysłów,
czy po prostu lubi zabijać nastolatków.
Wiemy tylko, że to coś innego.
- Coś nowego. - To bez sensu.
To tylko teoria.
Nie, to bez sensu, że to Fred i Chrissy.
Dlaczego oni?
Może byli w złym miejscu.
- Byli na meczu. - I przy przyczepach.
My przy nich jesteśmy.
Może lepiej stąd pójdziemy?
Dziwnie się tu czuję.
Fred zaczął się tu dziwnie zachowywać.
W jakim sensie?
Był przestraszony,
podminowany,
w stresie.
- Chrissy też była zdenerwowana. - Ale nie tutaj.
Płakała w szkolnej toalecie.
Seryjni mordercy prześladują swoje ofiary, zanim zaatakują.
Może Fred i Chrissy widzieli tego Vecmana…
- Vecnę. - Nie wiem jak wy,
ale gdybym ja zobaczył jakieś magiczne monstrum,
powiedziałbym komuś o tym.
Może mówili.
Chrissy była w biurze pani Kelley.
Gdybyś zobaczył potwora, nie poszedłbyś na policję. Nie uwierzyliby.
- Ale poszedłbyś do… - Psychiatry.
Ej, Nance.
Dokąd idziesz?
Chcę coś najpierw sprawdzić.
Nie powiesz nam?
Szkoda waszego czasu, to błądzenie po omacku.
Jasne. Czyś ty oszalała? Gonisz sama, gdy grasuje Vecna?
To niebezpieczne. Ktoś powinien…
Łap. Zostanę z Nance, dobra?
Jedźcie do psychiatry.
- Nie powinnam prowadzić. - Czemu?
- Nie mam prawka. - Czemu?
Jestem biedna.
- Ja pojadę. - Nie ty, błagam.
Każdy, tylko nie ty.
- Bez szans. - No weź!
- Nie. - Matko, co za idiotyzm.
Dziewczyny trzymają się razem.
Chyba że twoim zdaniem musisz nas obronić.
Uważajcie!
- Będziesz się tak gapił? - Cicho!
- Jedźmy już, co? - Zamknij się i wsiadaj.
Wytrzyj buty.
Na zewnątrz, nie w środku!
Zawsze kończę jako niańka.
Cholerna niańka!
- Cześć, spaślaku. - Zostawcie mnie!
Nie mogę mu odmówić, zostawi mnie.
To tylko kaszel, lekarze się mylą.
Nie może mnie oddać do przytułku. Nie zrobiłaby tego.
Powiem, że znowu się przewróciłam. To był wypadek.
Znowu pijesz?
Spójrz na siebie. Jesteś zakałą rodziny!
Do jasnej cholery…
Patrick, twój nos.
Krew ci leci, stary.
Boże, ohyda.
Proszę, co my tu mamy?
Przyszliście za wcześnie.
Koncert dopiero za tydzień.
- To była muzyka? - Szukamy Eddie’ego Munsona.
Gra w tej waszej, pożal się Boże, kapeli.
Po co wam on?
To nasza sprawa.
Lucas?
Co robisz z tymi dupkami?
Znasz tych świrów?
Znają moją siostrę.
Chcieli mnie zwerbować do tego…
klubu, sekty.
Lucas, no co ty?
My tylko szukamy Eddie’ego.
Masz oczy, prawda? Nie ma go tu.
Ej, gościu!
- Gdzie jest? - Nie wiem!
Puszczaj go!
Nie pograsz na perkusji ze złamaną ręką!
Dustin!
- Co? - Dustin Henderson.
Wydzwaniał i szukał Eddie’ego.
Może go znalazł!
To nie było takie trudne, co? A teraz…
Gdzie znajdziemy tego Dustina?
Wtedy ją uderzyłaś?
Musisz mi to powiedzieć.
Tak.
Wtedy ją uderzyłam.
Dlaczego ją uderzyłaś?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Dziewczyna, którą uderzyłaś, ma wstrząs mózgu drugiego stopnia.
Wiedziałaś o tym?
Nie.
Nie wygląda, jakby jej było przykro.
Ani trochę.
Chciałaś ją zabić?
Nie wiem.
Nie wiedziałaś, czy chciałaś ją zabić?
Nie.
Nie chciałaś czy nie wiedziałaś, czy chcesz?
Nie wiem.
Obróć się w prawo.
Jane Hopper.
Już mam. Jeszcze z nią nie skończyli.
No dobrze. Co to dokładnie oznacza?
Wprowadzają ją do systemu. Pojedzie do zakładu poprawczego.
- Co? - Wsadzicie ją do więzienia?
Do zakładu poprawczego dla nieletnich.
To więzienie.
Moglibyśmy się z nią zobaczyć?
- Jesteś jej opiekunem? - Nie, ale…
Jesteśmy jej braćmi. Rodziną.
To za mało. Musicie być rodzicem albo opiekunem.
To niedorzeczne.
Takie jest prawo. I ja go dla was nie zmienię.
Chcecie zobaczyć Jane?
Znajdźcie matkę.
Dziękuję.
Co za kretynizm. Nawet nie próbowała pomóc.
- To co robimy? - Nie wiem.
Musimy poczekać, aż mama wyląduje na Alasce.
A ona ma siedzieć w więzieniu?
Nie wiem.
Mike!
- Zatrzymać auto! - Co ty robisz?
O nie.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Kiedy lądujemy?
Za kilka godzin, już prawie jesteśmy.
Dobrze.
Ma pani z mężem jakieś ciekawe plany?
Spotkamy się z przyjacielem.
Brzmi świetnie.
Ruszać się!
Dla każdego po jednej kromce! Zrozumiano?
Powiedziałem, że dla każdego po jednej.
Nie jestem pederastą.
Nie.
Ty…
uderzyć.
Ty…
uderzyć.
Ja dać chleb.
Połamię ci nogi.
Ty…
uderzyć.
Ja dać chleb.
I zupę.
Szalony Amerykaniec.
Teraz.
Jeszcze raz.
Powiedz, czy dobrze rozumiem.
Wujek Eddie’ego, Wayne,
sądzi, że Victor Creel uciekł z psychiatryka Pennhurst
i biega po Hawkins, mordując ludzi?
Mniej więcej.
Ale Victor wyłupiał ludziom oczy w latach 50.
W 1959.
Czyli do tych morderstw doszło jeszcze przed Jedenastką i drugą stroną.
- Ze 30 lat wcześniej? - Tak.
Czyli upiorny Victor Creel ma teraz jakieś 70 lat.
Tak.
Więc to morderczy dziadziuś,
który robi się niewidzialny i lewituje ludzi.
Wiem, że to nie ma sensu.
Mówiłam, to błądzenie po omacku.
Wiem, tylko sądziłam, że mówiąc tak,
próbujesz być skromna albo chowasz w rękawie coś,
czym nas zaskoczysz.
Ale ty naprawdę błądzisz po omacku.
I to z przepaską na oczach, po tym, jak ktoś tobą zakręcił 50 razy.
Już idę!
Przepraszamy, spieszy się nam.
Da nam pani klucze do archiwum w piwnicy?
Oczywiście. Chwileczkę.
Zabrzmiałam wrednie i protekcjonalnie?
- Nie. - Jasne.
Wybacz, po prostu wyglądasz na poirytowaną.
Nie znasz mnie.
Mam zero filtra i nie ogarniam tego, co wypada.
Dobra.
Jeśli cię wkurzę, wiem, że to moja wada.
Matka codziennie mi o tym przypomina.
- Kumam. - Proszę bardzo.
Oto klucze. Bawcie się dobrze.
Spróbujemy.
- Max, cześć. - Dzień dobry.
Przepraszam, że przeszkadzam w ferie, ale możemy porozmawiać?
Oczywiście.
Dobra, weszła.
Nie mam obojczyków, a nie oczu.
No to…
pogadamy o tym?
Przepraszam, o czym?
O twoim napadzie szaleństwa wcześniej,
kiedy niemal rzuciłeś się na Nance?
- Nie tak było. - Ależ dokładnie tak było.
Wszyscy widzieli, miałeś dużo świadków.
- Sugerujesz, że wciąż coś do niej czuję? - Nie sugeruję.
Stwierdzam fakt.
A skoro nieugięcie odmawiasz umówienia się z Robin,
to jedyne logiczne wytłumaczenie.
Nie jedyne.
A co do Nance,
to chciałem chronić przyjaciółkę.
- Przyjaciółkę, jasne? - Dobra.
Nie chcę jej znaleźć z oczami wyssanymi przez tego całego Vecnę.
Ale spaliłeś buraka.
Nie chcę o tym mówić.
Tak cię walnę, że ci zęby wyjdą.
Oj, przeginka.
- To było niefajne, sorki. - Wybaczam.
Wszystko, co się dzieje,
te wszystkie morderstwa…
tylko pogarszają sytuację.
Przeżyłaś traumę, Max,
a kiedy człowiek dusi w sobie uczucia i ból tak jak ty,
niewiele trzeba, by je na nowo wyzwolić.
Więc każdy problem będziesz przeżywać mocniej.
Wiem.
Jesteś gotowa, by porozmawiać o tamtej nocy?
Billy!
Mieszkam tuż obok tego miejsca.
Słucham?
Miejsca, w którym zabito Chrissy.
Policja zadawała mi różne pytania.
Rozmawiali z panią?
Wiem, że Chrissy do pani przychodziła.
Nie mogę rozmawiać o Chrissy ani o innych uczniach.
A jeśli w mojej okolicy grasuje seryjny morderca?
Czy Chrissy coś mówiła?
O tym, kto mógł to zrobić?
Przykro mi, naprawdę nie mogę o tym mówić.
Też nie chciałabyś, żebym rozmawiała o tobie z innymi.
Gdybym nie żyła i miałoby to pomóc schwytać mordercę,
to na pewno bym chciała.
Może zostawmy to policji.
Ma pani rację.
Policja ma to pod kontrolą.
- Mogę skorzystać z łazienki? - Proszę. Na piętrze po lewej.
Dziękuję.
BIURO
Już idzie.
- Co powiedziała? - Nic, jedź.
- Nic? Dobra. - Ruszaj!
Nikogo nie ma.
- Co teraz? - Szukamy dalej.
To nieduże miasteczko.
Te świry nie mają aż tak wielu kryjówek.
Gdzie polazł Sinclair?
Dustin.
Słyszysz mnie? Dustin.
Lucas? Gdzieś ty się podziewał?
Posłuchaj mnie.
Szukacie Eddie’ego?
Znaleźliśmy go, nie pomogłeś.
- Macie go? - Jest w hangarze przy Coal Mill Road.
Jest bezpieczny.
Wiecie, że zabił Chrissy?
Gówno prawda.
Próbował ją uratować.
To czemu gliny mówią, że to on?
Lucas, jesteś żałośnie do tyłu.
Przyjdź do szkoły, wszystko ci powiemy.
Nie mogę. Obawiam się, że dojdzie do ostrej jatki.
O czym ty mówisz? Jakiej jatki?
Sinclair!
Lucas?
Co ty wyprawiasz?
- Szukałem wskazówek. - Wskazówek?
Pierwszak ma się za jakiegoś Sherlocka Holmesa.
Chodźmy.
Znalazłem coś.
Co?
Wskazówkę.
Wiem, gdzie jest Eddie.
- Co zrobiłaś? - Coś ty zrobiła?
- Wieziesz Jane Hopper? - O co chodzi?
Przejmuję ją.
Nie!
Cześć, dzieciaku.
Wstawaj. Wylądowaliśmy.
Chodź.
Cholera.
Witamy na Alasce!
O Boże, to ma być wiosna?
Witamy na Alasce.
Witamy na Alasce!
Ruszać się!
Na lewo.
Następny!
Następny więzień!
CREEL UZNANY ZA WINNEGO
POLICJA ZNAJDUJE TRZY OFIARY
Masz jakieś soczyste kąski?
Nic nowego.
U mnie to samo.
Victor był normalnym gościem.
Martwa rodzina bez oczu.
Poszedł na ugodę, trafił do Pennhurst. Bla, bla.
Czego właściwie szukamy?
Nance?
Wzmianek o mrocznych czarnoksiężnikach i innych wymiarach?
Coś w ten deseń?
Nie wiem, dobra?
Wygląda na to, że to była tylko wielka strata czasu.
A ty się nudzisz. Zadzwoń po Steve’a.
Na pewno cię odbierze.
Nic mi tu nie grozi, więc…
Wiesz, że Steve i ja nie jesteśmy razem?
Co?
Zakładam, że układa ci się z Jonathanem,
bo idziecie razem na studia.
Jesteście typową niepowstrzymaną superparą, tylko…
Muszę się upewnić, że wiesz, że Steve i ja tylko się przyjaźnimy.
Platonicznie przez duże P.
Nie chciałabym, żeby to powodowało jakieś napięcia.
Nie będzie.
O kurczę.
The Weekly Watcher. Że też to mają.
To oni piszą o Wielkiej Stopie i UFO?
Po pierwsze: UFO istnieje. Z Wielką Stopą się waham.
Przypominam, że szukamy informacji o czarnoksiężnikach.
Jeśli ktoś miałby o tym pisać, to te cudaki.
„Kosmici sklonowali Elvisa”.
Nigdy nie wiadomo.
„Victor Creel twierdzi, że mściwy demon zabił jego rodzinę.
Morderstwo wstrząsnęło małym miasteczkiem”.
To nie jest zabawne.
Nie żartuję.
Podejdź tutaj.
„Według osób związanych ze sprawą
Victor twierdził, że w jego domu straszył demon.
Miał wynająć księdza do odprawienia egzorcyzmu”.
Dość nowatorsko, nie grali wtedy Egzorcysty.
Przewijaj.
Według Victora egzorcyzm się nie udał,
ale rozsierdził demona, który zabił jego rodzinę i wyssał im oczy.
Victor wierzył, że oszczędzono go w ramach kary.
Wygodna wymówka.
Albo bardzo niewygodna.
Sąd uznał Victora za niepoczytalnego. Może to był powód.
To brzmi szalenie i pewnie nie wypłynęło przez…
Ugodę. Akta utajniono.
A jeśli demon naprawdę zaatakował jego dom?
Tylko to nie był pierwszy lepszy demon.
Tylko Vecna.
- Dustin, słyszysz mnie? - Słyszę.
Nancy jest geniuszką. Vecna pierwszy raz zaatakował w 1959 roku.
To strzał w dziesiątkę.
Niezły odjazd, ale nie mogę teraz rozmawiać.
Co robicie?
Włamaliśmy się do szkoły, żeby wykraść poufną dokumentację.
Możesz powtórzyć?
Ruszcie tu tyłki, byle szybko!
Wszystko wyjaśnimy.
- Mieli pomówić z panią Kelley. - Nie było nas dwie godziny.
Jakbym był w Watergate.
AKTA UCZNIÓW
- Hawkinsgate. - Przecież tamtych złapali.
O cholera.
Znalazłaś?
Tak, nie tylko teczkę Chrissy.
Fred też odwiedzał panią Kelley.
Jeśli Sinclair ma rację, ten świr ukrywa się tutaj.
Przejdziemy przez las razem,
potem Patrick i Andy się odłączą.
Pójdziecie naokoło.
Ja i Sinclair pójdziemy dalej
i zajdziemy go z obu stron.
Nawet nie zdąży mrugnąć.
Wybacz ten teatrzyk.
Nie chciałem cię straszyć.
Ale wpakowałaś się w niezłe tarapaty, co?
Przeniosłem was do Lenory, bo myślałem,
że to bezpieczne, małe i nudne miasteczko z dala od Hawkins.
Że nic się tam nie wydarzy.
A tu jakaś akcja z wrotką?
Chcecie coś zamówić?
Chyba tak.
Poproszę więcej kawy i…
kanapkę szefa.
Bierz, co chcesz. Ja stawiam.
Poproszę gofry.
Nigdy nie jest za późno na śniadanie.
Mam kłopoty?
Przez tę wrotkę? Skąd.
Załatwimy to. Nawet się nie…
Nie przejmuj się tym.
Nie dlatego pan tu jest?
Szczerze mówiąc, mała… chciałbym, żeby to był powód.
Wczoraj coś zobaczyłem.
Coś, czego od dawna się obawiałem.
Nie pozostaje mi nic innego, tylko to powiedzieć.
Hawkins jest w niebezpieczeństwie.
Walczyłaś z tym złem już wcześniej i wygrałaś.
Ale to zło jest jak wirus.
Za każdym razem powraca silniejsze,
sprytniejsze i bardziej zabójcze.
Do Hawkins zbliża się wojna.
Gdzie jesteś, świrze?
To na pewno tutaj?
Tak. Jestem pewien.
Sprawdźmy od tyłu.
Od tyłu!
W przeszłości w walce pomogli ci
dobrzy ludzie i odważni przyjaciele.
Ale sami nie wygrają tej wojny.
Nie bez ciebie.
Wiem, że nie powinienem cię o to prosić,
ale nie byłoby mnie tu, gdybym miał inne wyjście.
Gdybym nie uważał, że tylko ty masz szansę
uderzyć w to coś tak mocno, że już więcej nie wróci.
Straciłam moje moce.
A gdybym ci powiedział, że istnieje sposób…
by je odzyskać?
Bałem się, że ta chwila nadejdzie, więc się przygotowałem.
Pracowałem nad sposobem przywrócenia twoich zdolności.
Ten program nie tylko je przywróci,
ale będą też potężniejsze niż wcześniej.
Ale są inni, którzy w ciebie nie wierzą.
Myślą, że jesteś tego przyczyną.
Uważam, że się mylą.
Uważam, że jesteś rozwiązaniem.
Jeśli naprawdę mamy to zrobić,
musisz natychmiast ze mną pójść.
Rezerwacja na nazwisko „Byers”.
Istnieje jednak bardzo duże prawdopodobieństwo,
że program zawiedzie.
A wtedy nigdy więcej nie zobaczysz swoich przyjaciół.
Moi przyjaciele w Hawkins są w niebezpieczeństwie?
BÓLE GŁOWY
Niestety twoi przyjaciele w Hawkins…
- Pokaż teczkę Freda. - Już.
…są w samym oku cyklonu.
Możesz myśleć, że musisz do nich jechać,
ale jeśli to zrobisz, narazisz wszystko
i wszystkich.
OSTRE BÓLE GŁOWY
Max, wiem, że coś jest nie tak.
KRWAWIENIE Z NOSA
CIĄGŁE KOSZMARY
To, przez co przeszłaś…
TRAUMA
Billy!
…byłoby trudne dla każdego. Masz prawo czuć się gorzej.
Max? Co się dzieje?
Max!
Max.
Nie tylko oni są w niebezpieczeństwie.
Ale również wszystko, co znamy.
Dlatego tu jestem.
Wierzę, że jesteś naszą nadzieją.
Jedyną nadzieją.
A jeśli nie jestem dobra?
Jeśli to ja jestem potworem?
Nie znam cię aż tak dobrze,
ale postawiłbym los planety na to, że jesteś jedną z tych dobrych.
Ale wiem też, że zbyt często
ludzie tacy jak ja mówili ci, co masz robić.
Wiem o tym.
Powiedz słowo, a zabiorę cię do domu.
Albo…
chodź ze mną.
Sama się przekonaj.
Max.
Napisy: Magdalena Adamus