W poprzednich odcinkach...
Tunele. Mówiłeś, żeby tam nie iść.
- Maman! - Jest tysiąc sposobów, by tu umrzeć.
Szukałem cię kilka godzin.
Twoja mama cierpiała.
Nie chciała pomocy.
Wypuść mnie. Proszę, Jean-Luc.
Q to wszystko zaplanował? Żebyś tego doświadczył?
Wiesz, że to nie cała historia?
To bez znaczenia, biorąc pod uwagę, co trzeba naprawić.
- Naprawimy czas i Elnor będzie żył? - Nie wiem.
- Jak chcesz... - Chcę
znaleźć sposób, jak naprawić oś czasu.
Nie chcę mówić o jego śmierci.
Pokażę wam coś.
Witajcie na La Sirenie.
Chciałabym pamiętać coś więcej,
niż ratowanie ciebie,
zanim wylecisz.
Co się dzieje?
Błąd. Transporter offline.
Rios do Raffi. Mamy duży problem.
Nie!
Jesteś na rozdrożu...
dwóch przyszłości.
Jedna droga prowadzi do ocalenia ludzkości przed zagładą.
Albo umrzesz samotnie.
Jeśli Renée Picard wejdzie na statek,
twoja praca zostanie uznana za przestarzałą.
Na twojej drodze stanie mężczyzna, który teraz stoi na mojej.
Picard?
Mogę cię zaraz do niego zaprowadzić.
Mogę ci dać narzędzie, by się go pozbyć.
Wiemy, gdzie zmierza.
Jurati przechwyciła transporter z jednego powodu.
Królowa chce przejąć La Sirenę.
Chce zasymilować galaktykę 400 lat wcześniej.
Gdy zdobędę statek, będziesz miał swoją schedę.
Musimy chronić statek, jeśli chcemy wrócić do domu.
Jeśli chce zdobyć statek, to nie w pojedynkę.
Nie przejmuj się. Szczypie tylko chwilę.
Aktywują transport zdalnie. Nie mogę tego zatrzymać.
Są tutaj.
- Kto? - Musimy uciekać ze statku.
Szybko!
Wybacz, że was w to wplątałem. Zabiorę was w bezpieczne miejsce.
Bronie.
Ruchy!
Cóż... wyglądaliśmy lepiej.
Zaczynam się czuć sobą.
Jeśli chce przejąć statek, musimy go obronić za wszelką cenę.
Niby jak?
- Macie tylko to? - To i tak dobrze.
Zróbmy rozeznanie. Umocnimy pozycję, przygotujemy pułapki.
Ile mamy czasu?
Nie mamy.
- Chowajcie się. - Chodź.
- Nadchodzi? - Już jest na statku.
Ale nie jest sama.
NA PODSTAWIE „STAR TREK: NASTĘPNE POKOLENIE”
- Kryć się! - Szybko!
Chce nas przyszpilić i przejąć statek.
Nie pozwolę ci go przejąć.
Tu jesteś.
Czułam twoją obecność. Nadal cię słyszę.
Wiesz, jakie to uczucie, gdy dusisz przyjaciółkę
i nie możesz zareagować?
Podobne do wiszenia bez kończyn. Braku kontroli.
Wędrowałam sobie po twoim zaśmieconym umyśle...
Swoją drogą, nieźle.
Chciałam wiedzieć, czemu.
Miliony gatunków, planet,
a nadal chciałaś więcej.
Ideał nie powstaje od razu.
Gówno prawda. Nigdy nie chodziło ci o perfekcję ani ewolucję.
Nie miałaś dość, bo jesteś jak ja.
Samotna.
Cytując ciebie: „Gówno prawda”.
Więc czemu mnie nie zabiłaś?
Przestań.
Gdy go przejmiesz, Soong wygra,
a za 400 lat Konfederacja zniszczy twój Kolektyw.
Krótkowzroczne i liniowe myślenie.
Widzisz gałąź, lecz nie drzewo.
Wiemy, jakim zagrożeniem jest Konfederacja i będziemy gotowi.
Czas jest... po naszej stronie.
Błąd. Wymagany klucz dostępu.
Kojarzysz ten sygnał, którego używasz do kontroli Borg?
Użyłam go, by zainstalować zamek fraktalny do systemu.
Największy przycisk do papieru na świecie.
Wyciągnę go z twojego umysłu.
Tylko, że nie jestem głupa i go nie zapamiętałam.
Nie powstrzymałam cię, ale spowolniłam.
Statek potrafi stworzyć hologram każdego, kto na nim był.
W tym awaryjny hologram bitewny.
PROGRAM UKOŃCZONY
W czym mogę pomóc?
Zakodowałam klucz cyfrowy w najbezpieczniejszym miejscu. W nim.
Hej, Elnor. Zagrajmy w głupiego Jasia.
Chętnie.
- Przyprowadziła armię. - Stworzyła ją.
To nie ludzie, tylko Borg.
Zasłońcie oczy!
- Matko? - Tak?
Pobawimy się?
W co?
Tylko nic nie zepsujcie.
Musisz być takim zrzędą?
Jest piękny dzień.
Wojny również toczyły się w takie dni.
Podobno przemysł i odkrycia nie ustają z powodu deszczu.
Tak powiadają.
Zrzęda.
To przez ciebie, nie? Tego go uczysz?
- Śmiać się z ojca? - To nie tajemnica.
Ach tak?
Jest znudzonym na śmierć, bystrym chłopcem. Ma zbyt wiele wolnego.
A ty jak się czujesz, skarbie?
Ostatnio zauważyłem, że jesteś bardziej obecna.
Maurice.
Od pewnego czasu nie miałaś ataku.
To dobrze. Bardzo dobrze.
Może nadchodzą lepsze czasy.
Maman? W co się bawimy?
Może w chowanego?
Stań tutaj.
Zasłoń oczy i licz do pięciu. A potem mnie szukaj.
Raz... dwa...
Chodź!
Widzę dziewięciu.
Teraz ośmiu, ale to nie koniec.
Na trzy wchodzimy do środka.
Raz, dwa, trzy.
Teraz!
Przenieś Riosa, Teresę i chłopca w bezpieczne miejsce.
- A co z nami? - Musimy ratować statek.
Borg z zaawansowaną technologią w tym wieku?
Wyobrażasz sobie skalę zniszczeń?
Zabiorę ich w bezpieczne miejsce, ale wrócę.
Tallinn, proszę, teraz.
Wyłącz to.
Wchodźcie.
Połóż go i przykryj kocem. Jest w szoku. Wrócę.
- Nie możesz wrócić. - Muszę.
Chodź.
Nie. Cholera, Picard.
BRAK DOSTĘPU
Zabrali mi dostęp.
Nie mogę im pomóc.
Jest ranny.
Zginąłby, gdyby próbował nam pomóc.
Nie możemy iść naprzód.
Idźmy dookoła.
Tallinn, osłaniaj nas. Pójdziemy do château i się rozdzielimy.
Rozdzielimy się?
Mamy dwa razy większe szanse, jeśli się rozdzielimy.
Otoczymy ich w terenie i przejmiemy statek.
Zrób to.
Picard!
Czekaj.
Jak będziecie strzelać, odwdzięczymy się z nawiązką.
Chyba że mnie wysłuchacie.
Nie jestem...
Nie byłem skory do przemocy. To dla mnie nowe doświadczenie.
Albo obietnica schedy ujawniła przykrą prawdę.
Znam przyszłość, o którą warto walczyć.
Ja też.
Mamy przewagę liczebną. Sam zobacz.
Słyszałem, że wiesz co nieco o moich nowych przyjaciołach.
Pomagasz jej przejąć statek,
w zamian ona jutro zestrzeli Misję Europa z orbity,
a ty dostaniesz swoją przyszłość.
Więc po co są te pertraktacje?
Wrogiem każdego eksperymentu jest niekontrolowana zmienna. To, co nieznane.
A tym dla mnie jesteś.
Więc zrób przysługę nam obojgu.
Poddaj się.
Nie opierajcie się przyszłości,
a nie będziecie jej pozbawieni.
A jeśli odmówię?
Wtedy będzie znacznie mniej przyjemnie,
a wy zginiecie podczas ucieczki.
Maman, gdzie jesteś?
To tylko zabawa w chowanego. Znajdź mnie.
Maman!
Zabawa w chowanego. Zaiste.
Będziesz musiał nas znaleźć.
Niech tak będzie.
Ognia!
Musimy się dostać na statek.
- Musimy stąd uciec. - Dobra.
Soong na pewno nas otoczył.
Co proponujesz?
Nie wejdziemy, nie uciekniemy,
ale możemy zejść pod ziemię.
Pod domem są tunele.
Ale gdzie było wejście?
Myśl szybciej, inaczej wspomnienie ucieknie ci przez dziurę w głowie.
Maman, gdzie jesteś?
Matko?
Wiem, że to ty. Wiem...
Mój synek!
Maman?
Tak.
Wiem.
Może pobawmy się gdzieś, gdzie jest ciemniej?
Gdzieś, gdzie spryt jest pozbawiony tylu zmysłów.
Musimy iść.
Pobawimy się w chowanego w tunelach.
Ale tata mi zabronił tam schodzić.
Jak pójdziemy, wszystko będzie lepiej.
Nie będę smutna.
Chcesz ze mną być?
Więc chodźmy. Szybko.
To niebezpieczne.
Jesteś moim światłem, Jean-Luc.
Światłem, które wydobywa mnie z mroku.
Znajdź swoją drogę. Znajdź mnie.
Picard!
Szybko, tutaj!
Picard!
Matko?
Gdzie jesteś?
To już nie jest zabawa.
Maman?
Widziałam to miejsce w twoim umyśle.
Do czego tu doszło?
Podczas II wojny światowej
francuski ruch oporu zmienił to miejsce w arsenał
i korzystał z niego do komunikacji z frontem.
Gdy naziści wkroczyli, tunele zostały zamknięte.
Nie to miałam na myśli.
W twoich myślach to miejsce było zaskakująco mroczne.
Co się stało?
Przybiegłem tu za matką,
bo bawiliśmy się w chowanego...
Straciłem ją.
A raczej to ona się zatraciła.
To bardzo niebezpieczny plac zabaw.
Mój ojciec mawiał, że można tu zginąć na tysiąc sposobów.
...na tysiąc sposobów.
Yvette? Jean-Luc?
Jean-Luc!
Tunele prowadzą do klapy po drugiej stronie winnicy.
Stamtąd możemy odzyskać statek. Chodźmy.
Czas się uzbroić. Mamy zadanie do wykonania.
Brzmisz jak kapitan.
Powinnaś była wstąpić do Gwiezdnej Floty.
Próbowałam. Po Voyagerze.
Gwiezdna Flota mi odmówiła...
Bo byłaś Borg?
Janeway mnie wsparła, groziła odejściem.
Odpuściłam i zostałam Strażniczką.
Są w środku.
Między nami a statkiem jest 12 Borg.
Odległość to 50 metrów.
Mamy tylko nóż i korkociąg.
I szpikulec do lodu.
Byłabyś świetnym kapitanem.
- Kiedy z tego wyjdziemy... - Nie mamy szans.
Nie. Pewnie nie.
Nie możesz się wiecznie ukrywać.
I to rozumiem.
Co z nim?
Szybko zasnął.
Jest przerażony,
ale uważa, że to było czadowe.
Przypomina mi mnie.
Boże broń. Co robisz?
Jak przeprogramuję podprogramy, może odzyskam dostęp.
- Przeprogramujmy twój mózg. - Muszę wracać.
Jesteś poważnie ranny. Zginą przez ciebie.
Znieczuliłam ranę, ale to nie znaczy, że z ramieniem jest dobrze.
Usiądź.
Które z tych cosiów pomoże mi wyjąć kulę?
Trikorder.
Serio? Masz w kieszeni cały ostry dyżur.
Fajne, nie?
Nie masz pojęcia, co to dla mnie znaczy.
Cudowny lek otoczonymi cudami.
Niezależnie od wygranej, nie mogę ich zatrzymać.
Pokaż ramię.
Więc gdzie jesteś, Picard?
Poszukajcie innych wejść.
Jean-Luc?
Maman?
Jesteś tu?
Wygrałeś...
Jestem zagubiona.
Wracajmy na górę, dobrze?
Wypijemy herbatę, zjemy kolację.
A wieczorem opowiesz mi o konstelacjach.
Gwiazdy...
Tak.
Wiesz, że kosmos jest nieskończony?
Światło gwiazdy potrzebuje miliardów lat,
byś mógł je dostrzec.
Blask, który widzisz na niebie, Jean-Luc, to wspaniałe światło
jest jedynie echem gwiazdy, która dawno przestała istnieć.
Tak jak ja.
Gdy będziesz mnie wspominał, obiecaj...
że zignorujesz chłód umierającej gwiazdy...
a zamiast niego zapamiętasz jej światło
i nieskończoną miłość do ciebie.
Yvette?
Jean-Luc! Gdzie jesteś?
Niesamowite. Widziałem to miejsce tylko raz i to oczami dziecka.
Tak je pamiętasz?
Musimy iść. Jesteśmy sami!
Maman!
Powiedzmy.
Jean-Luc! Dzięki Bogu. Znalazłem cię.
Co się stało z twoją matką?
Znalazłem ją, ale ojciec ją zabrał i zamknął w tamtym pokoju.
Proszę.
Wypuść mnie, Jean- Luc. Proszę.
Tylko ty możesz mnie ocalić.
Wypuść mnie.
Otworzyłem drzwi.
- Co to było? - Znaleźli nas.
Przez tamte drzwi!
Są zamknięte!
Tak!
Odsuń się!
Mówiłam, że cię znajdę.
Nie ukrywałem się.
Raffi?
Elnor?
Nie jestem Elnorem.
Nie do końca.
Wystarczająco, by powiedzieć, że dobrze cię widzieć.
Tęskniłem, Raffi.
Nie mamy wiele czasu.
Jeśli dostanę się do systemu...
Siedem, systemy są zablokowane. Jestem kluczem.
Jurati ukryła szyfrujący engram, by go ochronić.
Nadal walczy z królową.
- Elnor, dasz mi dostęp? - Chwilę.
Jeśli odblokujemy główne systemy, ona się do nich dostanie.
Damy królowej to, czego chce.
Inaczej nie mamy jak się bronić.
Zaufaj mi. Mam pomysł.
- Odblokowałem. - Dobra.
Otworzymy właz i zrobimy przejście do transporterów. Uwaga.
Elnor, poczekaj. Posłuchaj.
Wiem, że nie jesteś nim.
Nie byłeś przy mnie,
bo bałam się, że będziesz sam...
Byłeś przy mnie, bo bałam się, że to ja będę sama.
Raffi.
Pamiętam ostatnie tchnienie Elnora
i wiem, że w chwili śmierci nie myślał o winie,
a o miłości.
Droga wolna. Chodźmy.
Którędy?
Droga w lewo prowadzi w głąb château, a w prawo na pola.
Chodźmy.
- Nie. Tędy! - Co?
Dobra.
Włączam transportery.
Cokolwiek robisz, przyspiesz.
Zatrzymam ich tak długo, jak się da.
Siedem...
Chyba odzyskujemy przewagę.
Wyjście jest blisko?
W solarium jest wyjście. Chodźmy!
Twój plan zadziałał. Na pokładzie pozostał jeden Borg.
- Siedem. - Widzę ją.
Teleportuję ją do aresztu.
Blokuje teleportację.
Trzy na jedną. To nie fair.
Jurati, nie każ nam tego robić.
Wiem, że tam jesteś. Dasz radę, walcz!
Nie masz jak uciec.
Czyżby?
Siedem! Nie!
Komputer, przekaż mi podstawową kontrolę.
Komputer, kurs na Kwadrant Delta.
Mamy dodatkowe 400 lat, by rozbudować Kolektyw.
Umrze, jeśli nie zatamuję krwawienia.
Nie rób tego.
Przyswoiłam miliony języków,
które mają kilka wspólnych słów.
Oczywiście „miłość”.
„Nadzieja” i „strach”.
I jeszcze...
„daremność”.
Gatunki prosperują bez miłości.
Królestwa podbijają inne bez strachu.
Lecz niedoskonała natura istot żyjących karze im walczyć
w obliczu pewnej przegranej przeciwko niepokonanemu wrogowi...
śmierci.
Teraz dostaniemy się na statek.
Miałem do czynienia z zagubionymi szczurami.
By je złapać, nie gonisz ich po labiryncie.
Zmuszasz, by z niego wyszły.
Czemu płaczę?
To nie twoje łzy.
Tylko moje.
Te same związki chemiczne, których użyłaś, by przejąć kontrolę...
dopamina i adrenalina...
nie są wydzielane tylko przez drinki i smętne kawałki.
Smutek, strata, rozpacz.
Związki chemiczne uwolnione przez to,
że krzywdzisz moich przyjaciół,
pozwoliły mi przejąć częściową kontrolę.
Niemożliwe.
Udałoby ci się, gdybyś okazała odrobinę łaski.
Soong, nie wiesz, o jaką przyszłość walczysz.
O prosperującą i kwitnącą.
Podobno cała galaktyka nas uwielbia.
Boi się nas.
Co to?
Historia Borg.
Jedyna historia, która ma znaczenie. Koniec.
Zawsze kończy się tak samo.
dla samotnego Borga. Zjednoczona Federacja cię dopadnie.
Przez twoją arogancję, godną Ikarusa.
Jeśli masz zamiar zgładzić mnie paplaniem, poczekam.
- Smutek kiedyś minie. - Przemyśl to.
Zawsze przegrywasz, niezależnie od miejsca.
Dlatego tak zaciekle walczysz.
We wszystkich osiach czasu rozbrzmiewa upadek twojego gatunku.
Boisz się straty tak jak my.
Pragniesz tego samego.
Połączenia.
Długowieczności. Odkrycia.
Ale nie dajesz nikomu wyboru.
A jeśli prosilibyśmy o to?
Ty i ja?
W końcu myślimy podobnie.
Galaktyka jest pełna istnień, które trzeba ocalić.
Jedno z nich leży u twoich stóp.
Sami tworzymy nasze przeznaczenie.
Kapitanowie statków i przemysłów...
Dla nas miłość i strach
stanowi to samo.
Cenę, jaką musimy ponieść.
Zwolennicy skazani na śmierć?
Rekrutowani z porzuconych statków w kosmosie?
Mamy zbierać resztki?
I oferować drugą szansę.
Może weźmy statek i stwórzmy lepszy Borg?
Prawdziwy Kolektyw, oparty nie na asymilacji, ale ocaleniu.
Pomyśl o tym.
Kolektyw Borg, który akceptuje wyjątkowość swoich członków.
Mamy akceptować słabość.
To co uważasz za słabość, jest siłą.
Współpraca.
Ta propozycja jest śmieszna.
Ale nawet intrygująca.
Wyobraź sobie członków, którzy bardziej walczą o to, co wybrali.
Nie przegrają bitew, bo nie mają wrogów.
Nie będą odrzuceni ani wymienieni.
A połączenie się umocni i pogłębi.
Jak Siedem.
Nie kochałaś jej?
Nie była...
najlepszym, czym możemy być?
Używała umiejętności Borg, by stać się lepszym człowiekiem.
Zbudujmy uniwersum Siedem.
Zacznijmy od tej.
Co za strata.
W innej przyszłości mogliśmy zostać przyjaciółmi.
Żegnaj, Picard.
Restart systemu.
Chyba się udało.
- 10%. - A jeśli nie chcę, by się udało?
- I nie chcę, byś odszedł? - 20%.
A jeśli zechcę znów cię zobaczyć albo coś w tym guście?
- Teresa, to nie mój świat. - Czemu?
Przyszłość ma dość bohaterów.
- Nie? - 40%.
Wierz mi, myślałem o tym. Naprawdę.
To nie jest mój czas.
- Przyszłość należy do was. - 60%.
Ja tylko próbuję ją ocalić.
A jeśli twoja przyszłość jest tu i było ci to pisane?
80%.
95%.
Teresa, ja...
Proszę, nie. Nie rób tego.
Proszę, nie.
Zabijasz ją!
Pewnie nie muszę być z przyszłości, by tego użyć.
Nie.
Ale potrzebujesz właściwego DNA, by go odblokować.
Jeśli będziesz trzymał go za długo...
eksploduje.
Żyje.
Ale wszystko ma swoją cenę.
Jurati?
Czy to ty?
Tak.
Nie.
Chyba stajemy się czymś nowym.
Czymś lepszym.
Siedem.
Muszę iść na statek.
Swoją drogą, nie ma za co.
Wypuść mnie, Jean-Luc.
Proszę.
Otworzyłem drzwi.
Mam dziwne wspomnienia.
Podążaj za nimi.
Sprawdź, dokąd prowadzą.
Są takie chwile, do których chcielibyśmy wrócić.
Wspomnienia, urywki z życia, które lepiej przeżywać na odwrót.
W takich chwilach, tragiczne zakończenia zmieniają się w radosne początki.
Stratę przekuwamy w zysk.
Teraz pamiętam.
W przypływie ogromnej melancholii
moja matka powiesiła się w tym miejscu.
Przez całe życie
usilnie próbowałem nie pamiętać tej chwili.
Nie umiem jej odwrócić.
Mówiono mi, że była chora.
Ale dla mnie była natchniona.
Tamtej nocy mój ojciec zamknął ją w pokoju dla jej bezpieczeństwa.
I chyba dla mojego.
Ale błagała, bym jej pomógł.
Mówiła, że mnie potrzebuje.
Że potrzebuje mojej pomocy.
Całe życie próbowałem o tym nie pamiętać.
Myślałem, że ją ratuję.
Więc gdy ojciec zasnął...
wypuściłem ją.
Gdybym nie otworzył drzwi, może dożyłaby starości.
Wyobrażałem ją sobie w sędziwym wieku...
podającą mi filiżankę herbaty.
Proszącą o rozmowę.
Uniwersalny klucz wędrował po całym domu.
Żałuję, że tego dnia trafił w moje ręce.
Kochałem ją.
Rozpaczliwie.
Miłość może być źródłem wielkiego żalu...
i ogromnego bólu.
Bezkresnej winy.
Powodem, by uciekać przed samym sobą albo przed innymi.
Miłość może być przekleństwem.
Ale zawsze i w pełni...
jest darem.
Byłam tym. Byłam...
Dłużej byłam Siedem niż Aniką.
Miło było być...
normalną.
To niemożliwe.
Bo niezależnie od tego, czy jesteś Borg, czy człowiekiem...
nie znam nikogo bardziej wyjątkowego.
Całe życie przed tym uciekasz.
Zastanawiam się, do czego byłabyś zdolna,
ile mogłabyś osiągnąć...
gdybyś przestała.
Czas na nas.
Nie możemy jej na to pozwolić. Cokolwiek obiecała...
Kimkolwiek jesteś... połowa ciebie to nasza przyjaciółka.
Może z czasem cała się nią staniesz.
Może.
Ale teraz wypełnij obietnicę.
Statek za życie to bardzo dobra wymiana.
Powiedz admirałowi, że w przyszłości
pogromca Borg nie będzie potrzebny.
Przynajmniej nie przez nas.
Powiedz mu,
że misja nie może być przełożona w czasie.
By odnieść sukces, potrzebne są dwie Renée.
Jedna, która żyje i druga, która umiera.
- Zabrała mój statek. - Mój statek.
Jurati oddała go królowej... w zamian za życie Siedem.
Siedem... nic ci nie jest?
Jestem sobą.
Straciliśmy przyjaciółkę,
ale odzyskaliśmy siebie.
Potrzebujemy siebie, jeśli ma nam się udać.
Po Soongu nadal ani śladu.
Na pewno nie odpuści.
Twój statek mógł mu się wymknąć,
ale znajdzie inny sposób, by powstrzymać Misję Europa.
I Renée.
Albo gorzej.
Agnes zostawiła dla ciebie wiadomość.
„Żeby nam się udało, muszą być dwie Renée.
Jedna, która żyje i jedna, która umiera”.
Nie przyjmuję do wiadomości wydarzeń, które jeszcze nie miały miejsca.
Chodźcie! Musimy działać.
ORYGINALNY MOTYW PRZEWODNI
Napisy: Małgorzata Banaszak