W poprzednich odcinkach...
Potrzebujesz mnie, Agnes.
Jak przetrwasz beze mnie?
Przejmę na chwilę stery.
Poczekaj... Ja tu rządzę.
Już nie.
Od kiedy byłeś w areszcie z panią doktor,
ciągle się głupkowato uśmiechasz.
Daj znać, jak będziesz w potrzebie.
Wiesz, że stworzyła klinikę od zera?
Rios, nawet o tym nie myśl.
Przypominasz mi moją matkę.
Też kochała gwiazdy.
Jej również było ciężko.
Mam wrażenie, że cię znam.
O Boże.
- Czuję puls. - Potrzebuje szpitala.
Wiem, kto nam pomoże.
Odsunąć się!
Jest stabilny, ale nieprzytomny.
Nie wiem, czemu się nie budzi.
Synapsy są na pełnych obrotach.
W śpiączce aktywność mózgu jest minimalna.
Utknął.
Mogę tam wejść.. Przechwycę go neuro-optycznie.
Jak znajdę się w jego umyśle,
przejmę kontrolę nad myślą lub wspomnieniem, w którym utknął.
Jeśli nie ochronimy Renée, nie odzyskamy przyszłości.
Potrzebujemy przytomnego Picarda.
Prawdziwy władca natury.
Dający życie.
Pozwalający na życie.
Jednak wiemy, że pewnego dnia nas pochłonie.
Kontynuujemy?
Tak, kontynuujmy.
Wybacz, rzadko jestem w przestworzach.
Na czym skończyliśmy?
Wydaje mi się, że odpowiadałeś na moje pytania.
Mówiłeś, że boisz się zamkniętych przestrzeni.
Nie będę wykonywał twojej pracy za ciebie.
Nazywanie twojego strachu nie jest moim zadaniem.
Analiza to co innego. Zaczynamy?
Oczywiście. Kontynuuj.
Mężczyzna, który nienawidzi zamkniętych przestrzeni,
poświęca życie bezmiarowi wszechświata.
To aż zbyt oczywiste.
Czyż nie?
Jednak wybiera życie na statku,
z którego kontakt ze światem zewnętrznym odbywa się za pomocą hologramów.
Teraz staje się bardziej interesujący.
To ci przeszkadza?
Że nie jesteś interesujący.
To nie mój obowiązek.
Czy ograniczamy się tylko do naszych obowiązków?
Może nie. Nie w twoim przypadku.
Nawet twoi przyjaciele zwracają się do ciebie per kapitanie.
- Kim jest Jean- - Luc?
Te pytania są absurdalne.
Odpowiadam na nie od 40 minut.
To tylko rutynowe badanie psychologiczne.
Nie ma powodu do nerwów.
Wyglądasz nieswojo.
Przez ciebie tak się czuję.
Prawdę mówiąc to dość nietypowe.
Tak jakbyś czegoś szukał...
Analizował mnie.
Jesteś tu od 20 minut.
A nie od 40.
Żeby to miało sens, musisz coś z siebie dać.
Ale jak nie chcesz gadać, to nic.
Muszę zdać raport, że rozmawiałem z tobą przez godzinę.
Więc w międzyczasie jesteśmy na siebie skazani.
Znasz jakieś dobre kawały?
Opowiedz mi historyjkę.
- Słucham? - Historyjkę.
Bajkę dla dzieci.
Jakąkolwiek.
To proste ćwiczenie, by otworzyć twój umysł.
Nie wiem, od czego zacząć.
Nie.
Może zacznij od tego.
Zrób coś...
Dawno, dawno temu...
żyła sobie królowa...
o ognistych, rudych włosach.
Jak słońce. Bardzo dobrze.
Kontynuuj.
I...
była kobietą.
Nie umiesz snuć opowieści, nie?
Nie.
Ale ona umiała.
Kto?
Królowa...
o rudych włosach.
„Chyba wygrałeś” powiedział książę do złego czarnoksiężnika.
„Ale pozostaje jedna rzecz”.
Czarnoksiężnik, gotowy, by zmieść ich z powierzchni Ziemi, zatrzymał się.
Jego magia zniknęła.
Skradziono mu ją w ten sam sposób, w jaki ją uzyskał.
Pokonany własną bronią, zniknął.
I było jak dawniej.
Z czasem zapomniano, że istniał.
Ale ludzie na zawsze zapamiętali,
że nie ma lepszego nauczyciela niż twój wróg.
Była nietypową królową
z racji na to, jak spędzała czas i jakie snuła opowieści.
Może było tak dlatego, bo wiedziała, że pozostało im niewiele czasu.
Jesteś jak ojciec.
Emocje wyrażał dłońmi, a nie słowami.
Nie chcę być jak on.
Nie jest taki zły, skarbie.
Chcę być jak ty.
Ale jesteś księciem.
Musisz nauczyć się zagrzewać ludzi do walki w czasie zagrożenia.
Natchnąć ich swoją przemową.
Nigdy się tego nie nauczę.
Nauczysz. Wiem to.
Wiem, co niesie przyszłość.
W pewien sposób wiedziała.
Niczym zwierzę, jako pierwsza
czuła niebezpieczeństwo.
Może miała magiczną moc, albo było to spowodowane tym,
że żyła w świecie pełnym potworów.
Chcę byś zrozumiał, jak bardzo cię kocham.
Niezależnie od tego, co cię czeka.
Niezależnie, czy będę cię znała wieczność, czy ułamek sekundy.
Jestem dumna z tego, kim jesteś i kim się staniesz.
Szybciej.
Pospiesz się.
Idź.
Wstań.
- Nie! - Maman!
NA PODSTAWIE „STAR TREK: NASTĘPNE POKOLENIE”
Co tam się dzieje, JL?
- Gotowa? - Tak.
Ani śladu po Jurati.
Użyjemy czujników La Sireny, by ją namierzyć,
z racji na jej dziwne zachowanie.
- Śpiewanie. - Całowanie.
- Co? - Sama ją zapytaj.
Bądź ostrożny, dobrze?
- Jesteś pewna, że to zadziała? - Ani trochę.
Oszalała?
Pocałowała Riosa?
Jeśli oni znowu zaczną... odejdę.
Serio, nie wiem, czy to zniosę.
Co? Masz na myśli nas?
To coś zupełnie innego.
Nasz ból jest piękny i tragiczny. Ludzie lubią o nim słuchać.
Oczywiście.
Poza tym jesteśmy głównym wątkiem.
A Jurati i Rios to poboczny epizod.
No i wiadomo, jak kończy się główny wątek.
Masz na myśli, gdy to wszystko się skończy?
Mam przeczucie, że kiedy dożyjemy starości,
będziemy przesiadywać w parku
i podkładać laski latającym nastolatkom.
- Będę w tym lepsza. - Jasne.
Skan komunikatora Jurati.
- Co zrobiłaś? - Nic.
Wyrzuciło mnie z sieci danych optycznych.
BRAK DOSTĘPU ZASZYFROWANE DANE
Straciłam dostęp.
Kto to zrobił?
Nie kto, a co.
To nie jest ludzki szyfr. To robota Borg.
Królowej?
- Co ona zrobiła? - Nie wiem.
Jeśli nie mamy dostępu, a Jurati coś się stało,
nigdy jej nie odnajdziemy.
Potrzebujemy statku, by wrócić do domu.
Kontrola rodzicielska wyłączona.
Dzięki temu dostanę się do jego umysłu.
Mówiłaś, że... on cię poprowadzi.
Że pokaże ci, jak mu pomóc.
Jak?
Mam taką nadzieję.
Na tym się opieram.
Oby to zadziałało, jak tam będę.
Co to za miejsce?
Potrzebujesz przerwy?
Nic mi nie jest.
Nie wiedziałem, że Gwiezdna Flota jeszcze zatrudnia takich psychologów.
Gwiezdna Flota jest sędzią i ławą przysięgłych wszystkiego, co chwalebne.
Masz żal?
Taka jest prawda. Ludzka wersja jest oczywiście zwykłym śmiertelnikiem.
Ale niektórzy wybudowali takie mury wokół swoich ran,
że nawet Betazoid ich nie widzi.
Masz na myśli mnie.
Nie dokończyłeś opowieści.
Czasem opowieść ma swój koniec, gdy chłopiec jest zagubiony w lochach.
No tak.
Co zapisujesz?
Jesteś beznadziejnie ponury.
Zarekomenduję, żeby w trybie natychmiastowym
usunąć cię ze stanowiska.
Inaczej zabierzesz załogę na misję samobójczą,
by cokolwiek poczuć.
Są tysiące sposobów, by tam zginąć.
Co masz na myśli?
- No dalej, Jean- - Luc.
Sięgnij głębiej.
Dobrze. Chłopiec był sam w...
Nie, czekaj.
Nie był.
Jestem Locutus z Borg.
Jesteś niebezpieczna. Oni są ofiarami.
Ty ich takimi stworzyłaś. Wolę umrzeć jako ja.
Wykorzystujesz ich, by przetrwać, a potem się ich pozbywasz.
Picard?
Więc to twój umysł na trzeźwo.
Pewnie po pięciu głębszych jesteś rozrywkowy.
Dzień dobry.
Próbuję komuś pomóc.
Chyba o tobie myśli.
Czemu jesteś tutaj sam?
Nie mogę stąd wyjść.
Mówiła, że jeśli się rozdzielimy, mam zostać w miejscu.
Dobrze.
Spokojnie.
Kto tak powiedział?
Matka.
Muszę tu zostać, bo inaczej mnie nie znajdzie.
Jesteś tu sam. Wyglądasz, jakbyś tu utknął.
Może powinnam ci pomóc się stąd wydostać.
Jak mam to zrobić?
Nie odejdę bez matki.
Odnalezienie jej nic nie da.
Musisz ją ocalić.
W porządku.
Spróbujmy.
Potwór ją zabrał.
Wszystko tutaj jest po jego stronie.
Chodź, tędy!
Godzinne badanie dobiegło końca.
Możesz zakończyć sesję.
No już.
Wracaj do życia, w którym coś przed sobą skrywasz.
Ostrzegano mnie.
Jesteś uparty.
Powiedziano mi o tym.
Ktoś ci o mnie opowiedział?
Pytałeś o mnie?
Mam dość.
Co to ma być?
Coś innego!
Zdefiniuj „coś innego”.
Coś...
innego.
Dzieje się tu coś innego i nieprawdziwego.
Albo prawdziwego, ale...
Może.
Ale masz nad tym pełną kontrolę.
Ironia losu, nie?
Wszyscy jesteśmy tu dla ciebie, Picard.
Tylko ty możesz to skończyć.
Powiedz coś prawdziwego.
Jedną prawdziwą rzecz.
Dlaczego tu jesteśmy?
Bo...
Utknąłem.
My utknęliśmy.
Co to oznacza?
I kim jesteś?
Badam stan ludzkiego umysłu, a ty jesteś kapitanem.
Etycznym. Dyplomatycznym. Wykształconym.
Z upodobaniem do sztuki i myśli intelektualnej.
Jednak nadal daleki od uczuć.
Daleki?
Jakie to ma znaczenie?
Czemu tak trudno jest ci się otworzyć?
Dopuścić do siebie ludzi?
Nikomu nie pozwalasz się zbliżyć.
Dlaczego?
Może ukrywasz swoje oblicze.
Obawiasz się, że inni je dostrzegą.
Może mroczniejszą wersję siebie.
Wstydzisz się czegoś?
Czujesz się winny? Czego?
Co cię definiuje?
Co to?
Co to za odgłosy?
Chyba obaj wiemy, skąd dochodzą.
- Na wskroś prawy Jean- - Luc.
Podoba ci się to określenie.
Gdy inni tak o tobie mówią,
możesz zapomnieć o prawdzie.
Masz obsesję na punkcie cnoty.
Nawet w twojej opowieści dobro musi zwyciężyć...
Dość!
Nie powiedziałem tego!
Nie wiesz...
jak ona się zakończy.
Musimy znaleźć białe drzwi.
Ruszają się.
Nie zostają w jednym miejscu. Ona jest za nimi.
Zawsze tam jest.
Odbiór, start, zegar rozpoczął odliczanie.
Fajny kostium EVA.
Mam nadzieję, że miałeś trening w stanie nieważkości.
Ma dziewięć lat.
- Astronauta! - Lepiej.
Jego opiekunka dała ciała.
Pożyczyliśmy ubrania z rzeczy znalezionych.
Co z pacjentem?
Z Picardem? Dobrze.
Możemy pogadać?
Skarbie, mama będzie przeklinać.
O nic nie pytałam...
ale to moja klinika,
więc otwieraj drzwi, do cholery.
Klucze.
To niby przekleństwo?
Po prostu miej otwarty umysł.
Co tu się dzieje, do cholery?
To zabieg.
Czemu zachowujesz się jak seryjny zabójca?
Muszę ci coś wyjaśnić, nie zaburzając osi czasu.
To nie twoja podróż.
Nie powinnaś tu być.
Nikt nie będzie za tobą tęsknił.
Puśćcie go.
Nie reaguje na lorazepam. Musimy jechać do szpitala.
- Nie możemy. - To kwestia życia i śmierci.
Nie mam odpowiedniego sprzętu. Może umrzeć.
Sprzętu? Jasne.
Raffi, pilnie potrzebuję stabilizatora.
Dla Picarda.
- Z kim rozmawiasz? - To dla jego mózgu.
Nie wiem, co się dzieje.
- Oscylator neuronowy. - O Boże.
Teresa, skup się.
Dobra. Wpływa na fale mózgowe.
Amplituda, częstotliwość, faza.
Fale gamma? Serio?
To naprawdę działa?
- Kim jesteś? - Skup się. Musisz...
Nie mów, że mam ci zaufać.
Zabiję go?
Nie jestem lekarzem, ale ci ufam.
Robisz to celowo?
Nie chcesz się stąd wyrwać.
A jak tym razem nie będzie inaczej?
Jeśli będzie tak samo?
Nie dowiesz się, jeśli tam nie pójdziesz.
Jak nie spróbujesz, zostaniesz tu na zawsze.
Tym razem nie jesteś sam.
Udało ci się. Ustabilizował się.
Jesteś z kosmosu?
Nie.
Jestem z Chile. Po prostu... pracuję w kosmosie.
Przynamniej replikatory działają.
Uzyskałaś dostęp?
Kluczem był algorytm kryptograficzny.
Pamiętam go z Kolektywu.
To dobrze?
Myślałam, że Agnes pozbyła się programów Borg
- po rozbiciu. - Lądowaniu.
Chciałam zrozumieć, jak się włamała.
Znalazłam datę ostatniego wprowadzenia
kodu Borg do systemu.
Nie napiłaś się kawy.
- To niepokojące. - Znalazłam to.
NAGRANIE Z MONITORINGU
KAMERA 22
KAMERA 16
Wprowadza kod Borg.
Musimy ją natychmiast znaleźć.
Nie ma lepszego nauczyciela niż twój wróg.
Opowiedz mi his...
Ty?
Picard.
Byłem...
w gabinecie kapitańskim.
Co to za odgłosy?
On jest potworem!
Ona tam jest!
- Tam! - Hej.
Ty...
Hej.
Cały czas ich strzegłeś.
Jej.
Żyłeś dłużej niż ja.
Ale ja nie wyłysiałem.
To niezbyt sprawiedliwe, nie, synu?
Byłeś nieustępliwy, ojcze.
Twoje okrucieństwo...
Zniszczyłeś ją. Złamałeś.
Jesteś potworem.
Czyżby?
Może.
Ale nie takim, jak sądzisz.
Myślałeś, że nie uchronisz jej przed potworem...
Spójrz ponownie.
Tunele.
Mówiłeś, żebym nie szedł.
Tysiące sposobów...
Są tysiące sposobów, by tam zginąć.
Weź, co kochasz. Pospiesz się.
Chodź. Musimy uciekać.
Pobawimy się w chowanego w piwnicy.
Ale boję się ciemności.
A ja się tu duszę.
Pójdziemy we dwoje.
Nie będę smutna. Będzie lepiej.
Chcesz ze mną być?
Maman! Utknąłem!
Maman!
Szukałem cię kilka godzin.
Gdybyś nie upuścił notesu, nie domyśliłbym się.
Jej głębokie stany depresyjne przemieniały się...
- Proszę, tato! - ...w niepohamowaną euforię.
Potrzebowała pomocy, ale jej nie chciała.
Przestań!
- Proszę, Jean- - Luc.
Przepraszam.
Musisz mnie wydostać.
Kocham cię. Proszę.
Ciemność.
Labirynt.
Nadchodzący deszcz.
Nie podołałbyś.
Ale ona...
Nie odpuściłaby.
Nie gonił jej potwór.
Nie, był potwór.
Zawsze był.
Ale nie mogłem jej ocalić.
Nie przed nią samą.
Chyba nigdy nie znałem prawdziwego ciebie.
Tak wiele zrobisz, niosąc ten ból.
Ocalisz światy.
- Wypuść mnie, Jean- - Luc. Proszę.
Tylko ty możesz mnie ocalić.
Poczekaj.
To nie wszystko, prawda?
Nieźle.
Dzięki.
Mówiłam do mojego syna.
Jest astronautą-kosmitą i sprawia, że rzeczy pojawiają się na jego zawołanie.
Obiecałeś. Nieładnie.
Po pierwsze... Jestem człowiekiem.
O rany.
Jeśli ktoś musi przekonywać cię, że jest człowiekiem,
powinnaś chronić przed nim syna.
Masz co do mnie dobre przeczucia.
Wiem o tym.
Wiesz, ile razy się myliłam?
Nie tym razem.
Jesteś mu oddany.
Szanujesz go.
Nigdy nie znałem swojego ojca. Nie było go...
Mam tendencję do szukania wzorców.
- Jak to? - Picard.
Jest dla mnie jak ojciec.
Mimo, że nie traktuje mnie jak syna.
Jego strata.
Kimkolwiek jesteś.
A kim chcesz, żebym był?
Dobrym facetem.
Jestem.
A gdybym nim nie był...
teraz bym się nim stał.
Jeśli kłamiesz, a przebywasz w towarzystwie mojego syna...
nie znajdą twoich zwłok.
Oye, Ricardo.
Chcesz zobaczyć coś fajnego?
Pokażę wam coś.
Witajcie na La Sirenie.
To mój statek.
Mój... statek kosmiczny.
Idę podotykać wszystkiego!
Wiesz, co to może oznaczać?
Borg na wolności w LA.
Nie jest królową Borg. Nie mów tak.
To Jurati. Albo...
Jurati z dodatkiem królowej Borg czy odwrotnie?
Tam była wczoraj wieczorem.
- Może nadal tam jest. - Nie wiem.
Sądzę, że od tego, co z tym zrobimy, zależą losy wielu ludzi.
Halo, proszę pani!
To wszystko wydarzyło się dzisiaj.
Jurati?
Nienajlepsze informacje na pobudkę, ale działamy.
Bądźcie ostrożne.
I informujcie mnie.
Sam mam coś do załatwienia.
Renée?
Nic jej nie jest.
Wszystko w porządku.
Nie ma śladu po Q ani tym nowym.
Póki co. Soong.
Picard.
Uratowałeś ją.
Chyba przeskoczyliśmy kilka etapów znajomości.
Na pewno po mojej stronie.
Cóż...
Też ci coś zdradzę.
Romulaninka.
Wiedziałem!
Możesz być jej przodkinią.
Zazwyczaj rekrutują nas do obserwacji Romulan.
Ale czasem pokrewnych gatunków.
Ta technologia może się przydać.
Ma swoje ograniczenia.
Muszę odczekać osiem godzin do jej ponownego włączenia.
Teraz muszę cały dzień ukrywać, kim jestem.
Nic ci nie jest?
Tak. Tracimy czas.
Wyrządzamy szkody.
- Misja, Renée... - Nie mówię o misji.
Q to wszystko zaplanował?
Żebyś tego doświadczył?
Żebyś doświadczył tych wspomnień?
Muszę to zabrać na pokład.
Wiesz, że to nie była cała historia?
To nie ma znaczenia, biorąc pod uwagę, co musimy tu naprawić.
Nie, jeśli chce, żebyś o tym wiedział.
„Nie ma lepszego nauczyciela niż twój wróg”.
Ale pozwalam mu mieć kontrolę nad tą lekcją.
„Poznaj siebie”. Tego chciał.
Mam poznać siebie.
A co, jeśli to lekcja, bym...
poznał jego.
Chyba nie rozumiem.
Zawsze sądziłem, że nie da się poznać Q.
Ale on nadal, mimo upływu lat, nadal ma obsesję na moim punkcie.
Ta próba jest dla niego ważna.
Mówi, że to dotyczy mnie, ale to dla niego bardzo osobiste
i ważne.
Jeśli dowiemy się dlaczego, możemy być na lepszej pozycji do ataku.
Brzmisz, jakbyś chciał go przywołać.
Schlebiasz mi, ale nie mam takich zdolności.
Ty nie masz.
Ale znam kogoś, kto ma.
Chwileczkę. Żadnego: „Siema, moja nowa, stara przyjaciółko.
Dzięki, że zostałaś kilka dni dłużej?”
Nie prosiłbym o to, gdybym nie musiał.
Prosił? Czy to była prośba?
Prośby zazwyczaj są w formie pytania.
Intonacja jest inna.
Ale potrzebujemy odpowiedzi teraz.
Nie chcesz, żebym przywołała Q.
Dawno temu, po długiej, zimnej wojnie,
moi ludzie i mieszkańcy Kontinuum Q zawiesiliśmy broń.
Mieszkańcy?
Nie mam zamiaru nazywać ich bogami.
Przepraszam. Kontynuuj.
- El- - Aurianie wierzą, że jedzenie i trunki nas jednoczą.
Rozejm zawarto, wychylając butelkę.
Tę.
Każde działanie powoduje wibracje.
Każde słowo rozbrzmiewa.
Metal i płyn mogą pochwycić półistnienie chwili.
Mówiąc, że zawarto rozejm, wychylając butelkę...
Ta chwila jest nadal w tej butelce?
- El- - Aurianie słyszą świat, jakby był muzyką.
Koncentrują się na odpowiednich nutach, wspomnieniach,
odnajdują odpowiednie akordy i na nich grają.
Możesz przykuć uwagę gracza.
W tym przypadku, naszego przyjacielskiego sąsiada, Q.
Gdzie on jest?
Co się stało?
Nie...
zadziałało.
Nie rozumiem.
Jak odnaleźć coś, czego nie rozumiemy?
Co?
Co robisz?
Próbuję zrozumieć.
Dobra.
Pokaż jeszcze raz, jak rozbija szybę.
Adrenalina.
Endorfiny.
Próbuje przyspieszyć proces.
Nanity się namnażają, królowa rośnie w siłę.
Jurati znika.
Kiedy będzie mogła zasymilować wszystkich?
Nie wiem.
To narodziny nowej królowej.
Ale wtedy efekt motyla nie ma znaczenia.
Będzie tworzyć imperium.
Może zasymilować całą planetę.
Sprowadziliśmy ją, zanim ludzie mogą się obronić.
Mamy ocalić przyszłość, ale mogliśmy ją zaprzepaścić.
Potrzebujemy Picarda.
Co się stało?
- Gdy El- - Aurianka wzywa Q, Q się zjawia.
Czy to on?
- Dzień dobry? - Zamknięte.
Tabliczka mówi, że otwarte.
Właściciel pomylił tabliczki. Dobranoc.
Zawsze działało.
Świętuję.
Jeden drink i spadam. Proszę.
Dobrze. Co podać?
Niech pomyślę.
Niech... pomyślę.
Pomogę.
Wyglądasz na kogoś, kto zamawia burbon,
ale marzy o białym winie
i nudnej książce obyczajowej.
Niezła jesteś.
Trochę w tym siedzę.
Prawda jest taka, że nie było powodu,
w całej historii czasu, żeby to nie zadziałało.
Chyba, że jest bardzo źle.
Naprawdę mnie przejrzałaś.
Prócz książki obyczajowej.
Wolę sci-fi.
Ty?
Nie lubicie kosmosu?
Z całą pewnością nie.
Dajcie spokój.
Każdemu przyda się coś poza tym, co zwyczajne.
Myślicie, że jesteśmy sami w kosmosie?
Myślę, że tu jesteśmy sami.
Nauka jest aspiracyjna.
Fakty, fikcja. Kocham je.
Szczególnie dziwne rzeczy.
Których nie da się wyjaśnić.
Nie mówię o UFO porywającym bydło,
ani zostawianiu kręgów w zbożu.
Mówię o...
Cóż... o tym. Tutaj.
Chwileczkę.
Zaraz, zaraz.
To zabawne.
Kiedyś miałam tu monitoring.
Ale kamery się zacinały. Można by pomyśleć, że to bar dla duchów.
Tak. To pewnie to.
Na jedno wychodzi.
Agenci federalni. Stać.
Teren na zewnętrz.
Nie ruszać się.
Ręce na widoku.
- Co to? - Organy ścigania.
Musicie pójść ze mną.
ORYGINALNY MOTYW PRZEWODNI STAR TREK
Napisy: Małgorzata Banaszak