Witaj na końcu drogi, której nie obrałeś.
W poprzednich odcinkach...
Q cofnął się w czasie i zmienił teraźniejszość.
- Kiedy to było? - Rok 2024, Los Angeles.
Jest ktoś, kto może pomóc.
Jestem Tallinn. Miło mi.
Poświęciłam całe życie, by chronić jedną osobę.
To twoja przodkini.
Agnes.
- Puść go! - Mogę wziąć jego.
Ale chcę ciebie.
- Agnes... - To nie moja krew.
Chyba zabiłam naszą drogę do domu.
Działanie wbrew Konwencji Shenzhen ma poważne konsekwencje.
Robię to dla naszych dzieci.
Musimy odebrać ci uprawnienia i finansowanie.
Smutna ironia.
Genetyk, którego córka ma nieuleczalną chorobę genetyczną?
MOGĘ POMÓC
Promienie słoneczne są niczym ogień.
Ale masz to.
Poddaj to analizie.
Jak ci się spodoba, zadzwoń.
Może wtedy pomożesz mi z tym, czego ja chcę.
Kora? Nie.
Czego potrzebujesz?
Czy nazwisko Picard coś ci mówi?
Misja jest za trzy dni. Nie wiem, czy Renée weźmie w niej udział.
„Jesteś gotowa, czy zawiedziesz, gdy będziesz potrzebna?
Chodzi o ludzkie życie”. Przeraża mnie to.
Nie ma Misji Europa, nie ma Renée, nie ma nadziei.
Wszyscy się nienawidzą.
Więc musimy sprawić, by przez kolejne 15 godzin nie zrezygnowała.
Wieczorem ma galę.
To wydarzenie o maksymalnej ochronie.
Goście mają zaproszenia z częstotliwością radiową,
która odpowiada bazie danych ich życia.
01.07.1996 – ASTRONAUTKA
Znakujemy ją.
Jurati pójdzie pierwsza, włamie się do systemu ochrony
i umieści nasze dane w bazie.
Udało się.
- Jestem w pokoju monitoringu. - OK.
Czekamy na sygnał.
Gdy zniknę, zostaniesz sama.
Potrzebujesz mnie, Agnes.
- Admirale? - Jean-Luc?
- Boże, nie. - Zostań z nami.
- Admirale, nic ci nie jest? - Jean-Luc!
- Jean-Luc? - Maman?
- Admirale? - Rios, nic mu nie jest?
Zostań z nami.
- Znajdź mnie. - Zabierzmy go do szpitala.
- Kryć się! - Co ze statkiem?
34 MINUTY WCZEŚNIEJ
Znowu to zrobiłeś.
Co?
Nazwałeś mnie Laris.
Myślałem, że jesteś jej przodkinią,
ale jest Romulaninką, więc to niemożliwe.
Twój głos brzmi inaczej, gdy wymawiasz jej imię.
Kim ona jest?
Nikim ważnym.
Dzięki.
Teraz wiem, kiedy kłamiesz.
Rios, zajmijmy pozycje.
Gdy Jurati skopiuje nasze dane na bransoletki,
przejdziemy przez ochronę.
System rozpoznawania twarzy nie będzie problemem.
Jurati, status?
- Agnes! - Jurati?
- Agnes! Jako jedność... Razem mogłybyśmy... - Jurati?
POTWIERDZONY GOŚĆ
- Jestem gotowa. - Dobrze. Czekamy na ciebie.
Celowo dałaś się schwytać.
Sprytnie.
Tęsknię za Locutusem.
Jestem pewna, że on za tobą nie.
Picard do Jurati. Zaraz nasza kolej.
Musisz się spieszyć.
Jasne. Daj mi 60 sekund.
Ma klucz w kieszeni.
Wiem.
Powinnaś poczekać, aż stanie bliżej ciebie.
ODRZUCONO
Nie wygląda pan na 60-letniego kardiochirurga.
To jakiś błąd.
Sprawdźcie jeszcze raz.
Pomogłabym, gdybyś przekazała mi kontrolę.
Jurati, nie mamy czasu.
Dobrze. Poddaję się! Pomóż mi.
Pociągnij.
Wgrywam wasze dane.
ZAAKCEPTOWANO
Wszystko się zgadza.
Miłego wieczoru.
Dziękuję.
Lepiej późno niż wcale. Wiedziałem, że podołasz.
Nie ma za co.
Jeśli się nie zamkniesz, to cię zniszczę.
Słucham?
Wybacz, to nie do ciebie.
Chodźmy. Zaraz się obudzą. Nie będą tego pamiętać,
a ja bym chciała spędzić miło mój... nasz wieczór.
NA PODSTAWIE „STAR TREK: NASTĘPNE POKOLENIE”
- Umrze. - Zróbmy coś.
- Tracimy go! - Zostań z nami.
Szybko, zrób coś!
- Co z nim? - Szybko, zrób coś! Tracimy go!
Nie...
Nie!
26 MINUT WCZEŚNIEJ
Picard!
Chodź tu.
To rozkaz.
Miło mi.
Póki co jest dobrze.
Ale ty znasz ją najlepiej.
Wygląda dobrze, ale nauczyła się udawać.
Zdradza ją tik nerwowy. Bawi się płatkiem ucha.
Prawda?
Chronię ją z daleka od 24 lat.
Chyba straciłam umiejętność obcowania z ludźmi.
Nigdy z nią nie rozmawiałaś?
To nie tylko zasada, ale kodeks, którym się kierujemy.
Brak kontaktu.
Jestem duchem.
To najlepszy sposób.
A kto chroni ciebie?
Dziesięć godzin do kwarantanny.
Do tego czasu musimy ją mieć na oku.
Kim dzisiaj jesteśmy? Podoba mi się to.
Nie ma „nas”.
Odpowiedni zaimek, jeśli dzielisz ciało
z nową koleżanką.
Nie dzielimy ciała. Jesteś gościem.
Póki nie wymyślę, co z tobą zrobić.
Nie mogłaś pozwolić mi umrzeć.
Nie ciebie chciałam ocalić.
Dzielimy włos na czworo.
Fajnie było okłamywać twoich przyjaciół.
Zwłaszcza tego, z którym sypiałaś.
Nie było fajnie.
Mówię o okłamywaniu, a nie sypianiu. Brzydzę się, że ich okłamałam.
Nie miałam wyjścia.
Policjant przeżył,
a ja nie pozbawiłam nas powrotu.
To najlepsze rozwiązanie.
Wmawiaj to sobie.
Zamkniesz się?
Dość gadania. Zabawmy się.
Nie. Nie ma czasu na zabawy.
Mam misję do wykonania.
Hormony stresu nam nie służą.
Jestem za szotem z adrenaliny popitym norepinefryną,
ale przekroczyłyśmy optymalny poziom kortyzolu.
Ale jak chcesz.
Ty tu rządzisz.
Co podać?
- Wodę sodową. - Robi się.
Hej, Raff.
Brak zagrożeń.
Renée ma ręce pełne roboty.
Nigdzie nie widać Q.
Uwaga.
O rany.
Jest prawdziwe.
- Musisz. - Nie, dzięki.
Widziałaś kiedyś zapałki?
W takich opakowaniach?
Kim jesteś? Promieniejesz.
Chyba jesteś... szczęśliwy.
Staram się korzystać z chwili.
Znam cię, więc mnie to niepokoi.
Ziemia w XXI wieku jest inna, niż przypuszczałem.
Przepełniona bodźcami.
Klaksony aut, krzyki, brud.
Wszędzie gra muzyka.
Pyszne jedzenie.
- Cygara. - To coś więcej.
Od kiedy byłeś w areszcie z panią doktor,
ciągle się głupkowato uśmiechasz.
Wiesz, że stworzyła klinikę od zera?
Społeczność nie miała kliniki, dopóki ona się nie pojawiła.
Ratuje życia.
Rios, nawet o tym nie myśl.
- Próbuję. - Próbuj bardziej.
Bo gdy spotykasz kogoś z innego stulecia,
związek opiera się na kłamstwie.
Ktoś się dobrze bawi.
Implanty Borg wiążą się z dużym obciążeniem.
Miło ją widzieć wolną od tego ciężaru.
Czy zazwyczaj tyle pije?
Cóż, jutro idzie na kwarantannę.
Może to ostatni zryw wolności.
Znowu bawi się uchem.
To zazwyczaj oznacza pogorszenie nastroju.
Mam program przechwytujący.
Sprawdzę, do kogo pisze.
Często sprawdza swoje urządzenie mobilne.
Wszyscy tak robimy.
Kach!
Pisze do terapeuty, Q, czy jak mu tam.
„Nie dam rady.
Nie jestem gotowa na misję.
Po imprezie powiem Musie, że rezygnuję”.
Q zachęca ją do rezygnacji.
- Który to Musa? - Dowódca misji.
Jej szef.
Porozmawiam z Renée.
Obowiązuje nas kodeks.
Dzięki niemu Renée była bezpieczna.
- Rozumiem... - A jeśli Q ma rację?
Jeśli nie jest gotowa?
Może ty nie jesteś gotowa.
To jej przeznaczenie.
Wykonałaś dobrą robotę.
Daj jej odejść.
W porządku.
Jeśli pozbędziemy się dowódcy, jej szanse na misję wzrosną.
Potrzebujemy doktor Jurati. Dogada się z nim.
Picard do Jurati.
Czujesz się lepiej? Potrzebowałyśmy przerwy.
Chcę, byś poużywała życia.
- Tylko tyle mogę. - Tak to działa.
Połowa moja, połowa twoja, nie? Poproszę szampana.
Oczywiście.
Wzbudzamy zainteresowanie.
To przez sukienkę.
To przez nasz duet.
Pokazujesz swój potencjał.
Czy twój komunikator nie działa? Picard dzwonił.
Przepraszam, musiałyśmy...
Musiałam go przypadkiem wyłączyć.
W porządku?
Chcesz usiąść? Przytrzymam cię.
Wiem. Właśnie to w tobie ceniłam.
Agnes, wiele przeszłaś.
Kilka godzin temu odebrałaś komuś życie.
Marszczysz brwi w ten uroczy sposób,
gdy się o mnie martwisz.
Chcę wiedzieć, co się z tobą dzieje.
- Czemu? - Bo...
Zależy mi na tobie. Wiesz to.
Nie pozwól, by strach tobą rządził.
Pomogę ci.
Ale jesteś silna.
Nie to miałem na myśli...
Nie. Przepraszam. Chyba... nie jestem dziś sobą.
Nie. To...
Silniki sterujące offline. Przygotuj się na zderzenie!
Zawór odcinający nie działa.
Zderzenie za trzy...
dwa... jeden.
Dobra.
W porządku.
- Gdzie ona idzie? - Nie wiem.
Nie możemy czekać na Jurati.
Teraz albo nigdy.
Jak chcesz ją przekonać?
Nie jestem pewien.
Picard.
Adam Soong.
Mamy wspólnego przyjaciela.
Pana Q.
Nie jest przyjacielem.
To samo mówił o tobie.
Posłuchaj. Nie mam z nim nic wspólnego.
Nie chcę być częścią... waszej gierki.
Więc bądź tak miły i odejdź.
Nie pozwolę Renée na ukończenie misji.
Zostaw ją w spokoju.
Ty też.
Nie mam wyjścia.
Nie wiesz, z kim zadzierasz.
Ani ty.
Doktorze Soong.
Dziękuję za hojną darowiznę na Misję Europa. Jestem w szoku.
Witamy w zarządzie.
Co możemy dla pana zrobić? Może pana oprowadzę?
Jest coś, co może pani zrobić.
Ten mężczyzna jest niebezpieczny.
- Jean-Luc, nie poddawaj się. - Nie zostawiaj nas.
- Tracimy go. - Odsunąć się!
Jean-Luc, spójrz w górę.
14 MINUT WCZEŚNIEJ
Chyba mam kłopoty.
Zgubiłem Renée. Czy ktoś ją widzi?
Ja.
Wychodzi.
Nie możesz mną sterować.
Chcę, żebyś zrozumiała, że zyskujesz, gdy tracisz kontrolę.
Tallinn, przydałaby mi się pomoc.
Admirale, nie wiem, ile Renée tu zostanie.
Przez nas misja wisi na włosku.
- Musimy stąd iść. - Nie bądź niemądra.
Jean-Luc, pilnują wyjść.
Tallinn, jesteśmy otoczeni.
Chcesz pomóc? To pomóżmy.
Twoi ludzie potrzebują odwrócenia uwagi.
EUROPA
Włączam impuls nanoelektroniczny.
Światła wyłączone.
Do roboty.
Nic nie widzę.
Szybko. To nasza szansa.
Biegniemy z cieniami nocy
Weź mnie za rękę, nic ci nie będzie
Oddaj mi swoje sny
Kiedyś się spełnią
Otacza cię zimny świat
Gdy zachowujesz go tylko dla siebie
Nie możesz skryć w środku
Bólu, który czułaś do tej pory
Zapłać okup za moje serce, Ale nie oglądaj się za siebie
Bo nie mamy nikogo innego
Biegniemy z cieniami nocy
Weź mnie za rękę, nic ci nie będzie
Oddaj mi swoje sny
Kiedyś
Spełnią się
Udało się.
Jestem z ciebie dumna.
Dzięki za napływ endorfin.
Te paskudne hormony stresu tylko mi przeszkadzały.
- Co się dzieje? - Taki miałam plan od początku.
W końcu. Niezbędne endorfiny.
Chyba przejmę na chwilę stery.
Nie. Poczekaj... Ja tu rządzę.
Już nie.
Wydajesz się zdenerwowana.
Przepraszam.
Nie chcę być niegrzeczna, ale chcę być sama.
Z doświadczenia wiem, że w rozpaczy
rozmowa na inny temat przynosi ukojenie.
Jakieś propozycje?
Spójrz w górę.
Opowiesz mi o tym statku?
Wahadłowiec OV-165.
Mówię na niego „stożek”, bo ma niesamowite silniki powietrznostożkowe,
które zużywają mniej paliwa.
Nie chcę być niegrzeczna,
ale wydaje się pan dość stary jak na ochroniarza.
Prawda.
Ale... jestem mądrzejszy od reszty.
Pewnie myślisz, że byle kto może zostać astronautą.
Czasem najjaśniejsze gwiazdy czują strach i melancholię
w sposób niezrozumiały dla innych.
Brzmisz, jakbyś mnie znał.
Jesteś Renée Picard, astronautką Misji Europa.
Musisz być zdolna do niesamowitych rzeczy, skoro zaszłaś tak daleko.
Przypominasz mi moją matkę.
Też kochała gwiazdy.
Jej również było...
ciężko.
Strach bywa przyjacielem, który mówi, że może nie jest się gotowym.
Nie.
Strach to strach.
Nie mówi zagadkami.
Strach oznacza, że jesteś mądra.
Rozumiesz, jakie są zagrożenia.
A czego ty się boisz?
Nie wiem, od czego zacząć.
I nauczyłeś się z tym żyć?
Nawet w najciemniejszych chwilach można dostrzec światło.
Czasem jest tylko mignięciem.
Zaufaj temu światłu.
Odnajdź drogę powrotną z ciemności za wszelką cenę.
Twoja matka miała...
szczęście, że byłeś jej synem.
Jean-Luc...
Znajdź mnie.
Maman!
Cóż.
Prawie zapomniałem.
Wysłano mnie po ciebie.
Doktor Jemison chce wznieść toast.
Wszyscy astronauci są proszeni na scenę.
Dołączysz do nich?
Tak.
Chcę, żebyś usunął pewną przeszkodę.
Renée Picard.
Najszybciej dojdziemy, idąc dookoła.
Dalej musisz iść sama.
Dziękuję za podbudowującą rozmowę.
Nie chciałbyś załapać się z nami na lot?
Mógłbyś siedzieć z nami w kokpicie i nas uspokajać.
To bardzo kuszące.
Ale może innym razem.
Mam wrażenie, że cię znam.
Widziałeś to?
Został potrącony.
Admirale.
O Boże.
O nie.
- Czuję puls. - Potrzebuje szpitala.
- Będą chcieli dane. - A statek?
Biołóżko to nie lekarz.
Wiem, kto nam pomoże.
Admirale, proszę się trzymać.
Czy na coś choruje?
Miał kilka transplantów.
Kilka?
- Ile? - Wszystkie.
Ma arytmię.
- Ma nierówny rytm serca. - Co to oznacza?
Ma poważne problemy kardiologiczne.
Odsunąć się!
Nic mu nie jest?
Wrócił normalny rytm zatokowy.
- Ciśnienie krwi wraca do normy. - Dobra.
- Teresa... - Wyjdźcie!
Co ci się stało?
Nic mi nie jest.
Całe życie...
Całe życie byłem wynalazcą.
Maszyny, leki.
Wiedziałem, że mogę naginać zasady, podejmować ryzyko.
Prowadziłeś auto? Mam do kogoś zadzwonić?
Oddałem ci całe serce.
Wmówiłem sobie, że tobie się uda.
Że przeżyjesz.
A teraz, po wszystkim, co zrobiłem...
Gdy zdałem sobie sprawę, do czego jestem zdolny...
Poniosłem porażkę.
Stracę cię...
dzieło mojego życia.
Przerażasz mnie.
Przepraszam. Nie udało mi się jej powstrzymać.
Przez przypadek powstrzymałem jego, ale nie ją.
Tato, to ja. Czemu tak mówisz?
Czemu? Powód jest istotny.
Powód jest istotny,
a moim powodem jesteś ty.
Chciałem ocalić ciebie. Dzieło mojego życia.
Tato.
Bądź ze mną szczery.
Więc... Jurati potrafi śpiewać.
- Odzywała się? - Nie.
Odnieśliśmy sukces. Renée jest na kwarantannie.
Jest stabilny, ale nieprzytomny.
Wrócę za godzinę.
Drugi raz w tym tygodniu
syn będzie się głowił, gdzie jestem.
Kiedy się obudzi?
Nie mam pojęcia.
Jest stabilny. Nie wiem, czemu się nie budzi.
- To za mało. - Robi, co może.
- Poradzę sobie. - Dobra.
Możemy do niego wejść?
- Pewnie. - Dziękuję.
- To wariactwo. - Nie.
Super przyjść po nalocie do kliniki w środku nocy
i operować twojego szefa.
Przyszłaś.
Nigdy nie widziałam, żeby defibrylator zrobił coś takiego.
Może twój syn przy nim majstrował i go zepsuł.
Brawo. Dorosły facet oskarża niewinne dziecko.
Kim jesteś?
Wiem, jak to wygląda. Chyba.
Ale zaufaj mi, jesteśmy tymi dobrymi.
Tacy nigdy tego nie mówią.
SZUKAJ
BRAK UPRAWNIEŃ ZA NARUSZENIE ZASAD ETYKI
KONWENCJI SHENZHEN
ZHAŃBIONY NAUKOWIEC
ZA EUGENIKĘ
EKSPERYMENTY GENETYCZNE
„SZALONY NAUKOWIEC”
Chyba jest dobrze.
Jesteśmy gotowi.
- Cześć, dziewczynko. - Cześć.
Gdzie mieszkasz?
- Czemu tego nie pamiętam? - W jaskini.
W jaskini? Nie...
Zanim dam ci kawałek tortu,
zamknij oczy i pomyśl życzenie.
Czemu nigdy go nie widziałam?
Ani pozostałych zdjęć?
Jedenasty lipca. Dziś był dobry dzień.
Oznaki życia się polepszają.
Szacuję, że żywotność Persefony wynosi 97%.
Piątek, 12 sierpnia.
Persefona zmarła w wyniku komplikacji. Miała miesiąc.
Kim jest Persefona, do cholery?
Dwudziesty trzeci stycznia. Despina, trzy lata.
Niewydolność wątroby Persefasy spowodowała obrzęk mózgu...
Artemida ma wstrząs septyczny.
Prozerpina doznała komplikacji...
Talia doznała wielu...
Kolejna strata.
Kardiomiopatia przerostowa...
Dzisiaj był ciężki dzień.
Frustracja wzięła górę.
Wiem, że ta będzie ostatnia.
Towarzyszy mi...
Poczucie wyzwolenia.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby przeżyła.
Kora.
Czym jestem?
Tato, co ty zrobiłeś?
Ciało migdałowate reaguje, jakby był zagrożony.
Wszystkie synapsy są na pełnych obrotach.
Coś tu nie pasuje.
W śpiączce aktywność mózgu jest minimalna.
Właśnie.
Pani doktor nie wie, czemu się nie budzi.
A może to kwestia psychiki?
Objawy życiowe są w normie.
Brak obrzęku mózgu i wylewu krwi do mózgu.
Jean-Luc, spójrz w górę na gwiazdy.
Musisz mnie wydostać. Proszę, Jean-Luc.
Co się dzieje?
Utknął.
Im dłużej to potrwa, tym trudniej będzie go wyciągnąć.
Mogę tam wejść.
Słucham? Wejść w niego?
Może uda mi się go wyciągnąć.
Przechwycę go neuro-optycznie.
Mogę użyć tych samych synaptycznych połączeń
i znaleźć się w jego podświadomości.
Prowizoryczne połączenie jaźni.
Jak znajdę się w jego umyśle,
przejmę kontrolę nad myślą lub wspomnieniem, w którym utknął.
W teorii mogę się z nim porozumieć.
Pokaże mi,
- jak mu pomóc. - Nie.
Nie.
Nie bez powodu jego mózg jest w śpiączce.
- To system obronny. - Wiele robimy, by się bronić.
Ale nie zawsze słusznie czynimy.
Też się nie zgadzacie?
Tak długo, jak Renée jest celem boga albo Q, kimkolwiek on jest,
nic jej nie ochroni.
Jedyna osoba, która wie cokolwiek na jego temat
leży nieprzytomna na stole.
Zaproponujcie lepszy plan.
Jeśli go nie macie, nie będę bezczynnie czekać, aż sam sobie poradzi.
Będziemy z Teresą go obserwować.
Tallinn pomoże od środka.
Raff, jeśli nie ochronimy Renée, nie odzyskamy przyszłości.
Potrzebujemy przytomnego Picarda.
Musimy spróbować.
Dobrze. Czemu nie?
Wejdź w jego psychikę.
Co może się nie udać?
Wszystko, oczywiście.
Statystycznie rzecz biorąc,
biorąc pod uwagę, co przeszliśmy,
od chwili rozbicia się w tej gównianej osi czasu...
co gorszego może nas spotkać?
ORYGINALNY MOTYW PRZEWODNI
Napisy: Małgorzata Banaszak