W poprzednich odcinkach...
Co to jest, do diabła?
Nieznany podmiot chce dołączyć do Federacji
i rozmawiać tylko z tobą.
Picard.
Poziom energii wzrasta. Coś przechodzi.
Tak, admirale. To statek Borg.
To coś nowego.
Asymiluje statek.
Nie tylko. Asymiluje flotę.
Aktywuj sekwencję samozniszczenia. Picardzero-zero-zero, zniszcz, zero.
Mon capitaine.
Jesteś nieco starszy, niż myślałem. Dostosuję się.
Q.
Gdzie załoga Stargazera?
Zainterweniowałem.
Cofnął się w czasie i zmienił teraźniejszość.
Miłego Dnia Eksterminacji, skarbie.
Jestem prezydent ksenofobicznego, autorytarnego reżimu.
I masz męża.
- Co Q zrobił w przeszłości? - Jedną zmianę.
Co zrobił? I kiedy?
W 2024 roku w Los Angeles. Jest ktoś, kto może pomóc.
Obserwator.
Jeśli chcemy ocalić przyszłość, musimy naprawić przeszłość.
- Co teraz? - Asysta grawitacyjna,
warp, aby wygenerować wyrwę czasową.
Enterprise Kirka robił to wielokrotnie.
- Oni mieli Spocka. - A my mamy ją.
- Co ty wyrabiasz? - Borg musi się cofnąć w czasie.
To mnie nie pociesza.
Znaleźli nas.
- Nadlatujące statki. - Rios!
- Nie! - Elnor!
Rzućcie fazery.
Natychmiast!
Bezpieczna galaktyka, to ta zamieszkiwana przez ludzi.
Dlaczego się martwisz?
Szkoda, że nie widziałaś, jak załatwił ochronę.
Jak śmiesz.
Przeszkadzasz w tajnej operacji.
Rozkazuję wam opuścić broń.
Albo co, skarbie?
Miałem wątpliwości.
Wraz z upływem dnia moja Annika zniknęła.
Masz jej twarz, ale jesteś obca.
Generał też nie jest sobą.
Popełniasz ogromny błąd.
Czyżby?
Jakie jest moje pełne imię i nazwisko?
- Zostaw ją! - Cofnij się!
Kim jesteś?
Elnor!
Wszystko będzie dobrze.
- Wybacz, że nie mogłem ci pomóc. - Nie.
Musimy uciekać. Raffi, zabierz go do ambulatorium.
Rios, zabierz nas stąd!
Brak medycznego trikordera.
Cholera. Nie ma nawet apteczki ratowniczej!
Opatrunki z dermaliną zatamują krwawienie, póki skóra się nie zregeneruje.
Potrzebuję pomocy.
Idź.
Poradzę sobie. Nic ci nie będzie.
Mamy towarzystwo.
Co z nim?
Tylko takie życie rozumiesz.
Sprawdzimy, co innego straciłeś przez strach?
Q...
Pani doktor, ile jeszcze?
Asysta grawitacyjna przez rozbłysk bez zapłonu to koszmar.
- Więc nie mów... - Szybciej!
Właśnie tego.
Celuj w najbliższy statek, w gondolę po prawej.
Cel namierzony.
Trzymaj.
Ognia!
Dobry strzał.
Dranie. Nie ustępują!
Chybili.
Moc tarczy– 41%.
Trzymajcie się.
Mogę?
Obliczam tymczasową trajektorię.
Włączam promieniowanie rozszczepiające tachiony.
Neutralizuję zagrożenia.
Co do...
Admirale?
Straciłem kontrolę nad statkiem.
Trzeba się cofnąć, by iść naprzód.
Zniszczyć, by naprawić.
Przeszłość jest teraz.
Trzymajcie się, osiągnęliśmy warp.
Warp sześć. Siedem.
Warp osiem!
Dziewięć!
Jestem przy tobie.
- Wytrzymaj. Będzie dobrze. - Warp 9,2.
Warp 9,9.
NA PODSTAWIE „STAR TREK: NASTĘPNE POKOLENIE”
Udało nam się?
Chronometr nie działa. Szukajmy wskazówek.
- Księżyc bez kolonii. - Zanieczyszczenie paliwem kopalnym,
wczesna deterioracja warstwy ozonowej, brak opadu radioaktywnego.
Chyba jesteśmy niedaleko celu.
Witamy na Ziemi z XXI wieku.
- Nawigacja offline. - Tarcze nie działają.
Przyciąga nas grawitacja Ziemi. Nic nie poradzę.
Tracę moc.
Przekieruj sterowanie tarcz.
Przednie tarcze nie reagują.
Nie mogę sterować własnym statkiem!
Przekierowuję zasilanie awaryjne. Włączę protokoły odzyskiwania.
Może odzyskamy ręczne sterowanie.
Odzyskałem 37% kontroli nad nawigacją.
Wystarczy, by wylądować?
Raczej... wybrać miejsce rozbicia się.
W Los Angeles? Nie możemy rozbić statku
w tak bardzo zaludnionym mieście.
- Masz lepszy pomysł? - Tak. Przekaż mi kontrolę nad nawigacją.
WSPÓŁRZĘDNE
Gdzie nas zabierasz?
Do domu.
Status?
Wszyscy cali?
Chyba tak.
Dziwne. Spada poziom rezerw głównego i awaryjnego zasilania.
Sprawdzam!
Potrzebujemy zasilania w ambulatorium!
Tylko biołóżko trzyma go przy życiu, do cholery!
- Jestem silniejszy, niż myślisz. - Tak?
- Udowodnij. - Nie moge.
Jestem zajęty... narządami...
Czy to... twój pierwszy żart?
Potrzebujemy zasilania!
Trzymaj się, Raffi! Pracujemy nad tym.
- Królowa przekierowuje zasilanie. - Zakrzywienie czasu wyczerpało zasoby.
Pobiera moc, by ocalić samą siebie.
Nic mi nie zostawiła!
Odłączcie ją.
- Agnes, odłącz ją! - Musimy spróbować.
Ani drgnie.
Nie ma na to czasu.
Nie, Rios! Potrzebujemy jej żywej.
Mój medalion.
Dostałem go od sióstr.
Przynieść mi go. Jest w mojej kieszeni.
Dobrze.
Nawet tutaj przynosi mi ulgę, bo wiem, że na niego zasłużyłem.
Jest... piękny.
„Istnieje tylko teraz”.
Jeśli nam się nie uda...
zawiedziemy Elnora...
i wszystkich w naszym świecie.
Dlatego,
mimo że to wbrew wszystkim instynktom, które czujemy,
musimy podążać dalej.
Musimy naprawić oś czasu
- i... - Trzeba było pozwolić Riosowi ją zabić.
Królowa to nasz jedyne połączenie z wyrwą czasową.
Dopóki się nie zregeneruje, nic nie zdziałamy.
Chyba żartujesz.
Masz zamiar czekać i pomóc jej odzyskać siły?
Raffi, wiem, co czujesz...
Zapewniam cię, że nie wiesz.
Ponieważ czuję
ogromne, przenikliwe...
rozczarowanie twoim dowództwem.
Chociaż na chwilę odłóżmy na bok fakt, że przedłożyliśmy królową Borg
nad Elnora.
Dlaczego cała historia uległa zmianie?
Przez Q.
Od dziesięcioleci z nim pogrywasz.
Nie?
Właśnie to robicie, prawda?
Rywalizujecie ze sobą i stawiacie ludzkie życie na szali dla sportu.
Nie, Raffi. To jego domena.
Według królowej w tym czasie w Los Angeles jest ktoś,
kto może nam pomóc.
Nazwała go Obserwatorem.
Odnajdziemy go i ten koszmar się skończy?
Konfederacja przestanie istnieć?
Elnor będzie żył?
Nie możemy stwierdzić,
czy te zmiany wpłyną również na nas.
Jurati...
Czy jak naprawimy czas, Elnor będzie żył?
Nie wiem.
Jeśli tak, to chcę działać.
Nie będę czekać na to coś.
Jeśli Obserwator jest naszym jedynym tropem,
to zapewne istota pozaziemska, która tu nie pasuje.
Może korzysta z technologii, pozostawia sygnał podprzestrzenny...
- Możemy ją namierzyć. - Może się ukrywać.
Nie obchodzi mnie to.
Odnajdę ją.
Targają nią emocje. Zbyt wiele jest na szali.
Pójdę z nią.
Ja też.
Nie możesz tego zabrać.
- Tego? - Tak.
- Czemu? - Cofnęliśmy się o 400 lat.
Efekt motyla. Jeśli zgubisz broń,
zaburzymy oś czasu.
- Będę ostrożny. - Nie...
Jesteś jak dziecko, które potrzebuje rękawiczek na sznurku. Proszę...
- Żadnych fazerów. - Nie tylko.
Nie przykuwaj uwagi.
Omijaj szpitale, służby i punkty kontrolne.
Skanery mogą wykryć implant z danymi i czip ze szczepionką
z przyszłości, która jeszcze nie istnieje.
Rozumiem.
Admirale.
Podczas waszych poszukiwań ja i dr Jurati spróbujemy wybudzić królową.
Jesteś pewien, że tego chcesz?
Tylko ona wie, dlaczego potrzebujemy Obserwatora,
a może zna jego położenie.
Budzimy królową, która może nas zabić,
teleportujemy się ze statku bez zasilania
i szukamy Obserwatora, który równie dobrze może nie istnieć.
Właśnie tak, Rios.
Do roboty.
Tak jest.
Nadal gdzieś tam jest.
Brak aktywności w sieci aktywacji,
ale to jest jej centrum komunikacji.
Próbuje mówić, ale nie może się obudzić.
Gdy byłem Locutusem,
członkiem Borg,
rzadko wyrażali się na głos.
Ale wszyscy błyskawicznie dzielili się myślami.
- Może... - Mówi.
Ale jej nie słyszymy, bo nie jest podłączona.
Może uda mi się pobrać moc z systemu podtrzymywania życia, by użyć statku
jako środka komunikacji.
Naprawię ją, by wyrwać ją ze stanu regeneracji.
Powinnam mieć dostęp jej ośrodkowego układu.
Do jej jaźni. Ale nie mogę się dostać.
Miałeś dostęp, gdy byłeś częścią Kolektywu?
Tak.
Czułem... potężną euforię,
ale nie czułem, że istnieję.
- Była tylko ona. - Więc teoretycznie
Locutus mógłby ją naprawić od środka.
Nie. Zna mój umysł.
Asymilacja nowej osoby zajęłaby wiele godzin.
Ale mnie zasymilowałaby w mgnieniu oka.
Ale nie mnie.
- Wykluczone. - Nie zna mnie,
i działa na poziomie 8%.
Czy to dużo euforii?
Naprawię ją od środka.
Wyciągniesz mnie przed asymilacją.
Będę mogła przywrócić zasilanie statku i wybudzić królową.
Sam to powiedziałeś.
Potrzebujemy jej, by wiedzieć, co dalej.
Bez niej się nie uda.
Nie.
Przekierowałam zasilanie do transporterów,
ale moc jest poniżej obliczeniowej.
Mówiąc oficjalnie: „Gówno nam to daje”.
Powinno starczyć energii na podróż w jedną stronę.
Mogliśmy jej wcześniej użyć.
Nie uda nam się teleportować razem.
- Chyba wylądujemy blisko siebie. - Zaraz ruszamy.
Zwolnij. Nawet nie wiemy, gdzie iść.
Markridge Industrial Tower.
Poszperałam.
Najwyższy budynek w Los Angeles w 2024 r.
Możemy z niego szukać sygnałów obcych.
Poszukaj czegoś odpowiedniego dla tych czasów.
Nadal wyglądam jak faszysta i drań?
Faszysta? Nie. Drań...
Przyganiał kocioł...
Sprawdzę transporter.
To od Jurati. Dzięki nim teleportuje nas z powrotem.
- Raff... - My będziemy w kontakcie,
ale nie ze statkiem, bo nie mamy przekaźników podprzestrzeni.
- Straciłaś kogoś... - Skalibrowałam
- trikorder, by lokalizował anomalie. - Jak chcesz...
Chcę znaleźć sposób, jak naprawić oś czasu.
Nie chcę mówić o jego śmierci.
To tylko częściowa asymilacja.
Będziesz jedną nogą w piekle. Nadal mnie to nie przekonuje.
Będziesz przy mnie. Moja świadomość będzie ją naprawiać.
A moja podświadomość, strach, emocje i to, czego Borg nie chce,
zostanie z tobą.
Więc... z góry przepraszam.
Ryzyko jest zbyt duże...
Póki ta część będzie oddzielona, nadal będę sobą.
Możesz monitorować moje postępy na tamtym ekranie,
a gdy osiągnę 100%, wyciągniesz mnie.
Im dłużej w niej będziesz, tym silniejsza się stanie.
W razie czego wyciągniesz rurkę
i przerwiesz procedurę.
Jak dasz znać, że mnie potrzebujesz?
Będziesz rozmawiał z moją podświadomością.
W razie czego dowiesz się o tym pierwszy.
I o tym, jak bardzo tęsknię za moim kotem z podstawówki.
Powodzenia.
Macie odnaleźć Obserwatora, ale bądźcie ostrożni.
Nic nie zmieniajcie.
Wszystko, co tu robimy... niesie za sobą konsekwencje.
Teleportuję was jak najbliżej Markridge Tower.
Pa, pa.
Moja kolej.
Tak.
- Agnes, ja... - Będzie dobrze.
Wiem, że się zajmiesz...
FUNKCJONALNOŚĆ SIECI NEURONOWEJ
Jesteś superbohaterką?
To tajemnica, dobrze?
- Co z nim? - Nie wiem.
Był na chodniku. Nie ma dowodu, nie pozwolił mi wezwać policji
ani zabrać go do szpitala.
Zajmujecie się takimi przypadkami?
Nie chcę szpitala. Proszę.
NOWI ODKRYWCY MIĘDZYPLANETARNI
MISJA EUROPA ...ŚMIAŁO PODĄŻAĆ
Siedem?
Rios, słyszysz mnie?
Portfel. Natychmiast.
Pieniądze. No tak.
Ta... Nie.
Niesamowite.
Pożałujesz, paniusiu.
Serio? Ledwo wylądowaliśmy, a ty już masz kumpli.
Nie widzę, żebyś wspierała fundusz apokalipsy.
Poza tym, to on zaczął.
Wspaniały ambasador na tle nadziei...
i beznadziei.
Rok 2024 jest w dechę.
Nigdy nie mogłam zrozumieć,
jak społeczeństwo z tyloma sprzecznościami mogło istnieć
i dlaczego nie upadło wcześniej.
Co? Czemu wyglądasz na wyluzowaną?
- Jak nie ty. - Poszukajmy Riosa.
Ciebie namierzyłam, ale jego nie.
Pewnie jest w drodze. Chodźmy.
Nie liczę na to, że Picard obudzi królową.
Agnes...
słyszysz mnie?
Picard.
Tyle ciepłych uczuć.
Podziw, szacunek.
Czasem chcę ci się postawić ze złośliwości,
bo chciałabym takiego ojca.
Od razu przechodzimy do konkretów.
Widzę ją.
Patrzy na mnie.
Znalazła salę z żartami.
Puk, puk. Daruj sobie.
Lustra służą defleksji.
Królowa przechadza się po twoim umyśle.
Możesz ją odepchnąć.
Czuję, jak zagląda przed drzwi. Słyszę stukot.
Najpierw jest obserwatorką.
Ale gdy próbujesz znaleźć jej centrum sterowania,
będzie szukała sposobu, by dojść do...
Moich emocji.
Znalazła złość.
Nieważne jakich emocji dotyka. To zupełnie...
Normalne? Co to znaczy twoim zdaniem, pretensjonalny draniu?
Kiedy po raz ostatni cokolwiek czułeś?
Unikasz uczuć, udając, że je masz.
To co czujesz, musi być okropne...
Kolejny pokój.
Puka do drzwi smutku.
Nienawidzę go.
Jest ciemny.
Co, jeśli...
- A jeśli nigdy stąd nie wyjdę? - Wyjdziesz.
Jestem zupełnie sama.
Czasem to po prostu...
za dużo.
Jest mi zbyt ciężko, by iść przed siebie.
Nagle nachodzi mnie myśl.
Mogłabym przestać próbować.
Mogłabym się położyć.
Przestać walczyć. Dać się pochłonąć.
- Zasnąć na śmierć. - Zostań ze mną.
Nie mogę.
Nie widzę drogi powrotu.
Robi się silniejsza. Przestała tylko obserwować.
Słuchaj mojego głosu. Trzymaj się siebie, Agnes.
Jestem Agnes. Jestem...
Awaria podprogramu. Wykryto obecność intruza.
- Usunąć. Zasymilować. - Agnes.
Pamiętaj, że masz cel.
Masz obudzić królową.
Nie zatrać się, bo zostaniesz zasymilowana.
Agnes.
- Zostań ze mną. - Wraz z naprawą staje się silniejsza...
Stajemy się.
Locutus, od dawna nie czułam nic tak intensywnego
jak jej pragnienie.
Picard, prawie to mam.
- Wyciągam cię. - Nie. Tyle widzę.
Obserwator. Piętnaście.
- Tak... - Nie!
Czyja to ręka?
Moja.
Moja!
Im wyżej wejdziemy, tym silniejszy będzie sygnał.
Nie możecie tu być.
To zamknięty lokal.
Przepraszam. Szukałyśmy z dziewczyną miejsca, by pochwycić obraz.
Zrobić zdjęcie.
Twój kolega z pracy, wysoki, pulchny...
- Kevin? - Tak, Kevin!
Wpuścił nas na górę na naszej pierwszej randce.
Zaręczyłyśmy się i chcemy odtworzyć komórkowy portret.
Po prostu zdjęcie.
Wyglądasz na kogoś, kto ma dość władzy, by móc złamać regułę.
Kevin chyba nie jest zabawniejszy od ciebie?
No pewnie, że nie.
- Byle szybko. - Dziękujemy.
Obcy zazwyczaj mnie nie lubią.
Może prześpij się z 2024 rokiem.
Pozory mylą.
Dam sobie radę sam.
Poproszę leki na wynos...
- i sobie pójdę. - Serio?
Myślisz, że stąd wyjdziesz?
Pokaż mi.
Dobrze.
Proszę bardzo.
Wychodzę.
Idę?
Jeśli pokój wiruje, a ty stoisz w miejscu to znak,
że masz wstrząśnienie mózgu.
Ale nie jestem lekarzem.
Co?
Żartuję. Jestem.
To słaby żart.
- Naprawdę muszę iść. - Spokojnie. Nie chcę zapłaty.
Nie zgłoszę cię. Ale jeśli chcesz kiedyś zagrać na gitarze,
to muszę nastawić twój palec. Jest wybity.
Nie wspominałem nic o gitarze.
Ale powinieneś zacząć grać.
Mam przeczucie, a zawsze mam nosa do ludzi.
Co to za miejsce?
Moja klinika.
Próbujemy pomagać i nie ograbiać pacjentów.
Czasem pomagamy osobom, które nie chcą iść do szpitala ani na policję.
Jak masz na imię? Jestem Teresa.
Chris. Cristóbal.
Cristóbal.
Jakie masz najlepsze wspomnienie z dzieciństwa?
Sprawdzasz wstrząśnienie mózgu. Nic mi nie jest.
Zrób to dla mnie.
Może...
Moja matka pracowała w akademii...
gdzie szkolą pilotów.
Mieli tam niesamowity symulator,
więc się do niego zakradłem. Miałem osiem lat.
Byłem w siódmym niebie i nagle rozległ się alarm.
Myślałem, że go zepsułem.
A zdobyłem najwyższych wynik wśród kadetów.
Wokół zgromadzili się admirałowie i kapitanowie. Zbierali szczęki z podłogi,
gdy zobaczyli ośmiolatka.
A moja mama...
patrzyła na mnie i udawała złość,
ale wiedziałem, że była dumna. Powiedziała...
Fajna historyjka.
Założę opatrunek
i odpoczniesz, póki pokój nie przestanie wirować.
Swoją drogą, pierzemy twoje dziwne ciuchy,
więc nie zakrwaw mi stroju operacyjnego.
Dzięki za delikatność.
Cholera.
- Zaczyna się. - Jeszcze nie.
Trikorder dostraja się do niewidocznej częstotliwości.
Chodzi mi o przyszłość. Patrz.
Pożary trują niebo,
drzewa giną, zbiorniki wysychają.
Zabraknie jedzenia i powietrza.
Może to początek tamtej przyszłości.
Nie, jeśli zareagujemy. Kimkolwiek jest Obserwator,
używa technologii z przyszłości, więc powinno się...
Poczekaj. Mamy sygnał.
Znikł. Mignął mi
niedaleko parku McArthura.
- Zniknął. - Zakłócenia?
Nie wiem. Może.
Wrócił?
Nie, to sygnał Riosa. Jest niedaleko.
Nie działa poprawnie. Spójrz.
Co to? Alfabet Morse'a?
SKANOWANIE SYGNAŁÓW W PODPRZESTRZENI
Hej, mały.
To nie zabawka. Należy do mnie, oddaj.
Znalezione nie kradzione.
Rodzice nie nauczyli cię, że kradzież jest zła?
Nie żyją.
Przykro mi.
Dałeś się nabrać! Mieszkam z mamą.
- Tata ma drugą żonę. - Kiepski żart.
Możesz mi coś dać.
- Co? - Za odznakę.
Musisz mi coś dać. Inaczej to kradzież.
Sam mówiłeś, że kradzież jest zła. To logiczne.
Logiczne. Czego chcesz?
Ty mały Wolkaninie. Wiesz, kim są Wolkanie?
Są tacy jak ty. Potrafią wkurzyć.
Co to?
Prawdziwe masło orzechowe.
Jakie dobre.
Naprawdę dobre. Rany.
Przepraszam. Chcesz trochę?
Możemy się wymienić.
Moja odznaka za...
cały talerz?
Umowa.
I tak by ci ją oddał. Dałeś się okantować.
Czy ty...
Ricardo! Oddaj to.
Weź kurtkę. Ciocia jest z tyłu.
Twój syn?
Gitarzysta? Raczej geniusz.
Najpierw praca domowa. Potem bajki.
Chciałem jedno ciastko.
W czym problem?
On...
To wojownik.
Nie wiem, po kim to ma.
Próbuję to rozgryźć.
Jestem geniuszem.
Mogę?
Najpierw załóż koszulę.
Wezmę to na recepcję, żebyś nic nie ukradł.
To chyba sprawiedliwe.
Locutus.
Miałam dziwny sen.
Byłaś w nim, towarzyszko.
Wydajesz się bardziej świadoma.
Tak. Przybyliśmy przed zaburzeniem osi czasu.
To pomaga mi zachować jasność umysłu.
Mówiłaś, że jest tu ktoś,
kto pomoże nam zrozumieć zmianę czasu.
Obserwator?
Jeśli chcesz wejrzeć w moje myśli,
musisz dać mi coś w zamian.
Coś, co ciężko ci będzie oddać.
Przez ciebie straciliśmy bliskiego przyjaciela.
To mają być negocjacje?
- Czego chcesz? - Pomyślmy.
Na początek, nóg.
Chóru myśli, by zagłuszyć tę dręczącą ciszę.
Ale od ciebie? Teraz?
Wystarczy mi statek.
Lepiej ci?
Trochę.
- Zostało niewiele. - Jasne.
Jak się przebierze,
powinien spadać.
Już się przebrał.
Dzięki za pranie.
Potrzebuję odznaki i mogę...
Co takiego?
- Cholera. Gabi, drzwi. - Cholera.
- Co się dzieje? - Nalot na imigrantów. Chodźmy.
Pacjenci tylnym wyjściem.
- Służby federalne! Otwierać! - Wezmę go.
- Nic ci nie będzie? - Tak, trochę ich spowolnię.
- Idź! - Vamos!
Otwierać!
To prosta wymiana, Locutus.
Oddaj statek, a ja zdradzę położenie Obserwatora,
który jako jedyny pomoże wam znaleźć zmianę w czasie.
Nie będę z tobą negocjował.
Poświęcisz przyszłość i niezliczone istnienia?
Picard?
Jak się czujesz?
Twój plan zadziałał.
Zasilanie zostało przywrócone. Królowa jest przytomna.
Jednak...
zła nie wyplenisz.
Więc ją odłączmy.
Zgoda.
Puste, ludzkie groźby.
Nie zrobicie tego, bo w obliczu przegranej
błędnie nie tracicie nadziei.
Mam cenne informacje.
Wbrew wszystkiemu macie nadzieję, że ustąpię, dlatego tego nie zrobicie.
Z każdą sekundą wzrasta prawdopodobieństwo, że oddacie mi statek.
W końcu dokonacie poświęcenia, by ocalić przyszłość innych,
więc nie marnujmy czasu i przejdźmy do tego, co nieuniknione.
Jakie informacje posiadasz?
Wiem, gdzie jest Obserwator
i kiedy dojdzie do rozbieżności.
Jesteś tego pewna?
Co zrobiłaś?
Gdzie ta informacja?
- Ty... - Ukradłam ją.
Komputer, przedyktuj treść wpisu „Info Zwędzone Królowej”.
34.0488 na północ...
Nikt mi nic nie zabiera, moja droga.
- ...2518 na wschód... - Współrzędne.
By znaleźć Obserwatora.
Dobra robota!
Nawet zaawansowane, cybernetyczne formy życia bywają nieuważne
i nie chowają sekretów.
Ale to nie wszystko, nie?
Czas zdarzenia. Mogę...
Prawie to czuję.
Przypomnę sobie.
To, czego dokonałaś, jest trudniejsze
i znacznie bardziej niebezpieczne, niż sądzisz.
Czego dokonałam?
Zaimponowałaś mi.
Chodź.
Sądzę, że musimy cię od niej odsunąć najdalej, jak to możliwe.
- Wie więcej. - Wszystko w swoim czasie.
Federalni! Otwierać!
Otwierać! Nie będę się powtarzał!
Dlaczego wyłamujecie moje drzwi?
Młody człowieku, idziesz?
Jestem lekarką. W czym mogę pomóc?
Cholerne motyle.
Idź. Najszybciej, jak potrafisz. Pomogę ich zatrzymać.
Nie mogę jej tu zostawić.
Czy to już was nie obchodzi?
Pani jest właścicielką?
Tak. Jestem również Amerykanką i znam swoje prawa.
Doktorku, pacjenci zostali wypisani,
ale jeden krwawi i potrzebuje pani pomocy.
- Co ty tu robisz? - Pomagam.
Chcecie zniszczyć klinikę, droga wolna,
ale 13-latek ma złamanie otwarte.
Ratuję jego nogę. Chodźmy.
Chwileczkę.
Ten opatrunek wygląda na nowy, jakbyś był pacjentem.
Pokaż dokumenty.
Jesteś moim szefem? Chyba coś mi umknęło.
Jesteście aresztowani!
ODDZIAŁ DS. IMIGRACJI
Utrudnianie działań policji. Oboje.
To odwaga czy głupota?
Niech zgadnę. Brak ubezpieczenia i dowodu.
A więc głupota.
Bierzemy ich.
Rios, zgłoś się. Jesteś tam?
Rios, słyszysz mnie?
Rios!
ORYGINALNA ŚCIEŻKA ALEXANDER COURAGE
Napisy: Małgorzata Banaszak