Mój mąż i brat mieli wypadek.
Chwila.
Proszę zrozumieć. Sytuacja jest poważna.
Nie rozmawiałam z nimi. Nawet nie wiem, czy nic im nie jest.
Proszę wyjrzeć za okno. Nie tylko pani szuka bliskich.
Musi pani poczekać.
Każą mi czekać.
Nie chcę cię denerwować, ale muszę wiedzieć, co im się stało.
Nie martw się tym.
Wszystko będzie dobrze.
Na pewno wrócą tu w jednym kawałku.
Proszę pani?
Tak, jestem.
Proszę podać nazwiska pacjentów.
Dobrze. Sean Turner i Julian Pearce.
- Mogę panią z nimi połączyć. - Tak, proszę. Dziękuję bardzo.
Chwila.
Halo?
Sean.
Dzięki Bogu. Nic ci nie jest?
Nic mi nie jest. Słuchaj, Dorothy, muszę się z tobą zobaczyć.
Musimy o czymś porozmawiać.
Ktoś nas słyszy?
Jestem z Leanne.
Kochanie, co my zrobimy?
Nie mogę wyjść z domu.
Kochanie,
raczej mnie szybko nie wypiszą.
Szpital jest pełny.
Ile to może potrwać?
Nie wiem. Kilka dni. Może tydzień.
Sean, raczej tyle nie wytrzymam.
Słuchaj, pozwól, że ci coś wyślę.
Tobe przyniesie kosz z jedzeniem, więc się nie martw.
Nie potrzebuję jedzenia, tylko ciebie.
- Teraz nie dam rady. - Nie.
Coś dla ciebie zrobię.
Prosciutto, czarne trufle. Twoje ulubione.
Nie, Sean.
Wiem, skarbie.
Posłuchaj, o ósmej rano Tobe przyniesie jedzenie.
Nie zapomnij. Zaufaj mi. Wszystko będzie dobrze.
Kocham cię.
Damy radę, dopóki będziemy blisko siebie.
Nie możemy okazać jej strachu.
Możemy udawać, dobrze?
Halo?
Dobry wieczór. Tu Dorothy Turner. Dzwoniłam wcześniej.
Cześć, Dorothy. Chwila.
Dorothy?
Jak się czujesz?
Leanne?
Doktor ci powiedział, jak blisko tętnicy był nóż?
To cud, że wciąż żyjesz.
Dorothy jest silniejsza niż my dwoje razem wzięci.
Będzie walczyć.
Odpoczywaj, Sean.
Po rehabilitacji musisz zbudować sobie nowe życie.
To będzie spory wysiłek.
Dorothy?
Zostanę dziś tutaj.
Burza może przestraszyć Jericho. Wiem, że bez Seana się boisz.
Spokojnie.
Wszystko w porządku.
Uznałam, że sofa naprzeciw telewizora ma więcej sensu.
Kiedy to zrobiłaś?
Nie mogłam spać. Za dużo emocji.
Pomyślałam, że możemy w trójkę obejrzeć film.
Tylko jeśli chcesz.
Chcę.
Świetnie.
To pewnie Tobe.
Możesz otworzyć?
Lepiej ty otwórz.
Tobe i ja...
I tak muszę iść do łazienki.
Idę.
ZA ROZKOPEM. UDAWAJ, ŻE JEST TU TOBE. MUSIMY POGADAĆ. TO NIE MOŻE CZEKAĆ.
Tak. Dziękuję ci bardzo, Tobe.
Tęsknimy za nimi, ale lekarze mówią, że dochodzą do siebie.
Tak.
Dobrze. Powiem jej.
Dzięki raz jeszcze. Na razie.
Tobe cię pozdrawia.
Pomożesz mi z tym koszem?
Co obejrzymy?
Wszystko mi jedno.
To wybierz.
Przygotuj wszystko na górze. Zaraz tam przyjdziemy.
Myślisz, że cię nie znam?
Chcesz odwrócić moją uwagę i wyjść.
Jak zawsze.
Wyjrzyj na dwór.
Naprawdę myślisz, że dotrę gdzieś z Jericho w moim stanie?
Gdybym mogła wyjść, to bym wyszła.
Obejrzymy tutaj.
Najlepiej się ogląda, kiedy pada.
Obejrzymy coś strasznego?
To był wypadek. Nikogo nie chciałam zabić.
Moja ślicznotko, ja też umiem powodować wypadki.
Nie zapominasz o pantofelkach?
Pantofelki, tak! Pantofelki!
Leanne?
Tak?
Nie czuję się za dobrze.
Nie ma ich!
Plecy. Nogi.
Powinnam wziąć tabletkę i się zdrzemnąć.
Popilnujesz przez trochę Jericho?
Może go wykąp. Poczytaj mu jakieś książki.
Na pewno chcesz mi go dać?
Oczywiście.
Wiem, że go kochasz.
- Twoja moc tu nie działa. - Idź precz, zanim ktoś...
Może weźmiesz zabawki?
Możesz wykąpać go u siebie, kiedy będę spać, dobrze?
Pewnie.
Mamusia musi wyjść porozmawiać z tatą.
Zaraz do ciebie wrócę, obiecuję.
Muszę tylko porozmawiać z tatą, a potem nas stąd zabiorę.
Nigdy jej już nie zobaczymy.
Bądź przez trochę dzielny.
Kocham cię najbardziej na świecie.
Hej. Jesteś gotowa?
- Tak. - Dobrze.
Pójdziemy się wykąpać.
Właśnie tak.
Odpoczywaj, Dorothy.
Powiedz: „Pa, mamo”.
Pa, pa.
Chodź, umyję ci włosy.
Jeri, podnieś tak głowę. A to co?
Chodź tutaj. Nie.
Co ty robisz?
Która? Ta?
O ta?
O tak. Chcesz tą.
- Hej. - Dorothy.
- Boże. - Hej.
O Boże.
O Boże, przepraszam.
Co wam się stało? Leanne wam to zrobiła?
- Tak jakby. Jest pojebana. - Właśnie to próbowałam ci powiedzieć.
Tęskniłam za tobą.
Myślałam, że mi się nie uda.
Ten kosz.
A gdyby wzięła go przede mną?
Tobe powiedział, że ostatnio go unika,
więc założyłem, że pozwoli ci podejść do drzwi samej.
Coś do niego czuje.
Dottie.
Sean... musimy to zrobić.
Wiem.
Co?
Dottie.
Musimy z tobą o czymś porozmawiać.
Może pomówmy o tym gdzie indziej.
Zawieziemy cię do Franka.
Żartujesz? Nie jadę.
Wiem, że proszę cię o wiele, ale musisz mi zaufać.
Zaufać? Jericho z nią został.
Dottie.
Dość tego! Jeszcze raz mnie poprosicie, to wysiądę.
Julian, musimy odbyć tę rozmowę tutaj.
Ile pamiętasz z ostatniego sierpnia?
Z sierpnia?
Kto ci to powiedział?
Co pamiętasz? Do którego momentu?
Sean, skąd w ogóle wiesz, że...
Od wielu tygodni się z tym zmagam. Mam wrażenie, że wariuję.
Nie byłem gotowy, ale już jestem.
Dorothy, chyba mogę ci pomóc. Co pamiętasz?
Nic.
Nie pamiętam niczego.
Byłem gościem w Kucharskim wyzwaniu w Los Angeles. Dlatego prowadzę ten sezon.
Próbowałem o tym mówić w sypialni. Pamiętasz?
Nie wiem. O co chodzi? O czym my w ogóle mówimy?
Nie powinienem był się zgadzać. Chyba wiedziałem to nawet wtedy.
Byłem zmęczony. Nikt nie mówi, jak trudno być tatą.
Nie jestem urodzonym rodzicem, jak ty. Chciałem po prostu uciec.
Uznałem, że mi wolno, choćby na trochę. No i chyba zawsze byłem tchórzem.
Jeśli chcesz mi powiedzieć, że z kimś spałeś, możesz poczekać,
aż nasza rodzina będzie bezpieczna.
Julian, co? O co chodzi?
Zadzwoniłaś do mnie parę dni potem.
Powiedziałaś, że ci ciężko.
Słyszałem to w twoim głosie.
Tak powiedziałam? Nie było mi ciężko.
Nie pamiętasz.
Wiedziałem, że mnie potrzebujesz.
Ale i tak postanowiłem nie przychodzić.
Chciałem kupić narkotyki, więc postanowiłem...
Bardzo cię przepraszam, że nie przyszedłem.
Gadacie jak jacyś wariaci.
Wcale nie dzwoniłam.
Co?
Juju, tu Dottie. Nie dzwoniłabym, gdyby to nie było ważne,
ale... jest mi bardzo ciężko.
Jericho ciągle płacze. Próbowałam już wszystkiego i...
Po prostu mnie to przytłacza.
Może mógłbyś przyjść, Juju, choćby na parę godzin.
W porządku. Zadzwoń do mnie, dobrze?
Pa.
Nie wiem, co się dzieje.
Myśleliśmy potem, że Natalie będzie w stanie pomóc.
Powiedziała, że słyszała o nowej terapii, która pomaga ludziom.
Musisz zrozumieć, że nie wiedzieliśmy, jak do ciebie dotrzeć.
Byłaś z nami, ale cię nie było.
A to ty zawsze podejmujesz trudne decyzje.
Co się dzieje?
To bez sensu.
Czy ktoś może powiedzieć mi coś z sensem?
Próbuję. Mieliśmy lalkę.
Sprawdzała się bardzo dobrze.
Wyglądało na to, że pomaga. Myślałaś, że to on.
Nagle odzyskaliśmy Dorothy.
Nie wiem, jak długo mogło to trwać,
ale... pozwoliłbym, żeby trwało wiecznie,
gdyby tylko zatrzymało cię przy mnie.
Lalka?
Myślałam, że lalka jest kim?
Sean?
Wiem, że będziesz się obwiniać.
Taka jesteś. Ale nie możesz tego robić.
Oboje byliśmy przytłoczeni
i zostawiłem cię z tym wszystkim samą.
To był po prostu wypadek.
Nieszczęśliwy wypadek.
Pamiętasz, jak gorąco było tamtego lata?
Drogi zaczynały się kleić.
Zabrałaś go do spożywczaka.
Miałaś zajęte ręce.
- Co? - Wiem, że chcesz to zablokować,
ale musisz sobie przypomnieć.
Kochanie, to był po prostu błąd.
Dottie, spróbuj sobie przypomnieć.
Dobrze się pani czuje?
Proszę pani, jestem z policji.
Mogę spytać o pani syna?
Ma na imię Jericho, prawda?
Co się stało?
Pamięta pani?
Bardzo mi przykro.
Dorothy.
Skarbie, odezwij się do mnie, proszę.
Dorothy, wróć.
Dorothy, wróć, proszę.
- Julian! - Dorothy, przestań!
Proszę. Kocham cię. Przestań!
Dorothy! Jezu!
Dorot...
Jezu! Dorothy!
Nie!
O Boże! O nie!
Dobrze. Jesteśmy już w domu.
Leanne, chodź tu!
Powiedzieliśmy jej. To koniec!
Leanne!
Jestem tutaj. Nie musisz krzyczeć.
Zna już prawdę. To koniec.
Jericho za tobą tęsknił, Dorothy.
Sean, patrz.
Nie chcesz potrzymać syna?
To lalka.
- To ma być śmieszne? - Nic nie jest śmieszne.
Przestań, kurwa, pogrywać, co? To koniec.
Wiemy o tunelach
i o tym, że podmieniałaś dziecko, żeby nas oszukać.
Nic już na nas nie masz.
Nikt ci nie wierzy.
Nie byłabym taka pewna.
Dorothy?
Nie wyobrażam sobie, jakie to dla ciebie trudne.
Bardzo mi przykro, że tak to się odbyło.
Ale teraz wszystko wiesz.
I wiesz, co dla ciebie zrobiłam.
Musisz iść stąd w cholerę, Leanne.
Jesteś niestabilna psychicznie i musisz dać nam spokój. Już.
Kiedy się dowiedziałam, że umarł przez ciebie...
Już!
...byłam na ciebie wściekła.
Potem zrozumiałam, że to mój cel.
Moim celem jest pomóc ci naprawić ten błąd.
To jebana psychopatka.
Zignoruj ją.
Mogę robić niezwykłe rzeczy, Dorothy.
Rzeczy, w które czasem ciężko uwierzyć.
Ale to dla ciebie zrobiłam najbardziej niezwykłą w moim życiu rzecz.
Przywróciłam twojemu synowi życie.
Nie słuchaj jej.
Skarbie, to nigdy nie był Jericho. To cudze dziecko.
Ta lalka tu jest, bo Sean i Julian nie potrafią wierzyć.
Musiałam ich ukarać.
Odesłałam Jericho do miejsca, w którym będzie beze mnie.
Znaleźliśmy rodzinę,
która szuka swojego dziecka, parę stanów stąd.
Ukradła to dziecko innej mamie, skarbie.
Żebyśmy myśleli, że jest wyjątkowa.
Pewnie gdzieś je teraz ukryła.
Manipuluje tobą. Nas też zmanipulowała.
Oni nie rozumieją. Nie są w stanie.
Ale ty jesteś.
Matka zawsze pozna swoje dziecko.
To nigdy nie był Jericho, skarbie. Proszę, posłuchaj mnie.
Nie wszystko da się wyjaśnić.
Na przykład więź matki z dzieckiem.
Na przykład życie i śmierć.
Na przykład mnie.
Ale ty znasz prawdę, Dorothy, nie?
Bo trzymałaś go w ramionach i czułaś bicie jego serca.
Wiesz, że to był Jericho.
Wiesz, że to był twój syn, Dorothy. Wiesz to.
Wierzysz mi, prawda?
Wykorzystuje twoją bezbronność.
Nie słuchaj jej.
Dorothy, mogę przywrócić go na dobre.
Zamknij się, do kurwy nędzy!
Nie będziemy musieli do tego wracać.
Zostaniemy tylko ty, ja i on.
Zostaw ją w spokoju.
Powiedziałaś, że dla Jericho zrobiłabyś wszystko.
Teraz masz szansę.
Musisz powiedzieć tylko „tak”.
Nie rób tego.
Powiedz tylko „tak” i wszystko będzie dobrze.
Dam ci wszystko, czego zapragniesz.
Proszę, Dorothy.
Powiedz tylko „tak”.
Tak.
Napisy: Marzena Falkowska