Hej, co to ma być?
- Szybko, chodź! - Cukierek albo psikus!
Czy kiedykolwiek się siebie bałaś, matko?
Ja tak.
Śni mi się taki jeden sen.
Mroczny cień porusza się po domu.
Skądś wiem, że to ja.
Krzywdzę ludzi, kiedy jestem zła.
Może mam to po tobie.
Najbardziej przeraża mnie, że zaczyna mi się to podobać.
Prawdę mówiąc… uwielbiam to.
Pamiętajcie, dzieci, cukierki bez papierka to pułapka wielka.
Chwila, co to za XVII-wieczne ciacho?
- Walker, nie ośmielaj go. - Przepraszam, co mówiłeś?
Powtórz.
Ulubiona para Filadelfii.
To fakt. Dzięki naszej Dorothy w roli Marii Anto…
Ulubiona para Filadelfii?
Media kochają związki ludzi sukcesu.
To był twój najlepszy rok. Nazwali cię „królową Halloween”.
Tak. Ale teraz jest inaczej.
Nie, aż tak się nie zmieniliśmy.
Nie musimy się nawzajem okłamywać.
Oboje dokonaliśmy wyboru. Nie jestem taka jak kiedyś i ty też nie.
Dziękuję ci za obiad.
Tymczasem w Filadelfii…
Co wy robicie?
Dzień dobry, kochana.
Szukamy dla Jericho kostiumu na ostatnią chwilę.
Należały do matki Dorothy i nie możecie ich dotykać.
Przebierasz się dzisiaj?
Nie. Halloween jest dla dzieci.
Skarbie, śmiem się nie zgodzić. Ostro szalałam ze swoimi kumpelami.
W jakim sensie?
Halloween to czas na to, by zaakceptować nasze lęki.
Dać upust najmroczniejszym fantazjom.
Na pewno wiesz, o co mi chodzi.
No już!
Kurwa.
Nienawidzę tego święta!
Tak się dzieje, kiedy zachęca się do psot. Wszystkie opóźnione nastolatki w mieście
zaczynają wyżywać się na porządnych obywatelach.
To niepoważne.
- Dorwali twoje auto? - Brutalnie.
Nie mów, że dekorujesz dom.
Dorothy sama nie może, więc uznałem, że ją to uszczęśliwi.
Raczej uznałeś, że cię polubi. To przegrana sprawa, bracie.
Póki stoimy po stronie Leanne, Dorothy nie będzie chciała nas znać.
Ja nie stoję.
Na pewno?
Dzięki niej wszystko ci się układa.
Pogodziłem się z obecną sytuacją. Ty też powinieneś.
Mam na kamizelce piankę, kurwa!
- Myślisz, że to okropne. - Nie.
Wygląda uroczo.
Możesz to powiedzieć. Jest paskudne.
Dobrze, jest. Ale to nie wasza wina.
Powinnam była wcześniej znaleźć mu kostium.
Po prostu mam w głowie milion myśli i…
Nie martw się. Na pewno jest tu gdzieś coś lepszego.
Za kogo przebrałaś go w tamtym roku?
Może użyjemy kawałka starego kostiumu.
Nie… Nie wiem.
Nie pamiętam.
Cóż, nie szkodzi.
Pomyśl o tym.
W międzyczasie sprawdzimy, czy w pobliskich sklepach coś zostało.
Prawda? Tak.
WIĘCEJ PAJĄKÓW, WIĘCEJ KRWI.
- Sean Turner? - Tak.
Rety, to naprawdę pan. Jesteśmy pańskimi dużymi fanami.
- Dzięki. - Oglądamy pana co tydzień.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Wesołego Halloween. Wszystkiego dobrego.
Dla was również.
Wesołego Halloween.
Świetny program, Sean!
NA SPRZEDAŻ SPRZEDANY
W tych pudłach są stroje.
Należały do matki Dorothy, więc musicie je potem oddać.
Na wszelki wypadek wyjdźcie dziś na ulicę.
Czają się na mnie.
Zinfiltrowali okolicę
i chyba kupili nawet jeden z domów.
Dlatego idę na polowanie.
Umieją bardzo dobrze się kryć,
ale kiedy się zbliżam, zawsze się ujawniają.
Dzisiaj my też się ukryjemy.
Chodźcie.
Nigdy nie przebierałam się na Halloween.
Mój tata mówił, że to grzech.
Mogę ci coś zdradzić?
Grzech może być fajny.
Tegoroczna Noc Psot
spowodowała szkody majątkowe w wysokości blisko 1,5 mln dolarów.
Sytuację komentuje komendant filadelfijskiej policji.
Nie godzimy się na masową histerię w naszym mieście.
Dziś zwiększymy liczbę patroli…
Czy ktoś zamawiał homara?
Ale słodko.
Lepszy niż dynia, prawda?
Tak, jest bardzo dobry.
To był pomysł Seana.
A to co?
Nic takiego.
Masz mały sekret, co? Podziel się.
Powiedz nam, nie wygadamy się.
Co za matka nie pamięta pierwszego kostiumu swojego dziecka?
Nie pierwszy raz zdarza się coś takiego.
Tak wiele zapomniałam.
Nie mogę sobie przypomnieć całego okresu mojego życia,
nawet kiedy bardzo się postaram.
Od myślenia o tym boli mnie mózg.
Nie wydaje mi się, że to normalne.
Przeraża mnie to.
Mózg nie jest w stanie pomieścić wszystkich wspomnień.
Starzejąc się, czasem pewne rzeczy tracimy.
Możesz nam wierzyć.
Pewnie po prostu się starzejesz.
To coś innego.
Drogie panie. Homarze. Już pora.
Gotowy, maluszku?
Będę dzwonił na FaceTime, żebyś czuła, że jesteś z nami.
Dziękuję.
O Boże, chciałabym z wami pójść.
Mamusia cię kocha, śmierdziuszku.
Jeden cukierek. I nie pozwól, żeby się przestraszył.
Nigdy.
Hej, mały.
Znowu kazał mi zadzwonić. Tak tęskni.
Mamusia kocha swojego skorupiaczka.
Dobrze się bawi?
Oczywiście. To twój syn.
Sean…
dziękuję ci za to.
Dla ciebie wszystko.
Wszystko gra?
- Co się stało? - To nic.
Myślałem, że widzę kogoś znajomego.
- Za kogo się przebrałaś? - Za lalkę.
Wychodzę dzisiaj.
Sean zabrał Jericho na słodycze
i zostawił mnie na straży.
Mogę pójść z tobą później.
To nie będzie konieczne.
Nie powinnaś być sama.
Nic mi nie będzie.
Nie musisz się już o mnie bać.
Wiem, co robię.
- Cukierek albo psikus. - Fajna korona.
- Dziękuję. - Weź sobie parę.
Słodkie.
Cukierek albo psikus.
Dobrze. Weź parę.
- Pomocy! - Czekaj. Leanne!
Nie jedz za dużo słodyczy, bo będziesz grubym robaczkiem.
- Zostaw go! - Nikt cię nie kocha.
Mamo! Tato!
Przepraszam. Studiuje aktorstwo.
- Co ty odpierdalasz? - Co?
- W Halloween się straszy, nie? - Tak, łagodnie.
Nie dostajesz punktów za wysyłanie ludzi na terapię.
Skończyły się słodycze.
Wyglądasz zajebiście.
Co?
- Tobe. Cześć. - Cześć.
Sama to zrobiłaś?
Tak, w sumie.
Robi wrażenie.
Muszę coś zrobić.
Musisz coś zrobić?
Ja też idę w tamtą stronę.
Tobe, naprawdę muszę być dziś sama.
Dobrze, to może tak.
Będę szedł przy tobie i będziemy sami razem.
Dobrze, ale tylko przez chwilę.
- Wybacz, jeśli pocą mi się ręce. - Nie szkodzi.
Po prostu… Nie, żebyś mogła…
Powinniśmy zacząć tutaj.
Są nowi.
Cukierek albo psikus.
Jesteście nowi, nie?
To prawda. Nie jesteście na to trochę za starzy?
- Mamy problemy z tarczycą. - Nieważne.
Nic więcej nie powiecie?
Słucham?
Chodźmy, Leanne.
Za starzy? Zabij mnie, jeśli po trzydziestce będę tak zrzędził.
Idź na imprezę, Tobe.
Co? Myślałem, że dobrze się bawimy.
Przepraszam.
Muszę coś zrobić, a przy tobie nie mogę.
Czekaj.
Zostaw mnie, Tobe.
Dobrze, dzieci, po jednym dla każdego.
- Cukierek albo psikus. - Wesołego Halloween. Dzięki.
Hej! Przepraszam!
Jestem tutaj.
Nic z tym nie zrobisz?
Przepraszam, znamy się?
Czemu udajesz?
Jestem tu! Łap mnie!
Wybacz, skarbie.
Chyba mnie z kimś pomyliłaś.
Proszę, weź cukierki.
Cukierek albo psikus!
Idź do domu, Tobe.
Tobe.
Nie jesteś Tobe.
Już się nie boję.
Zostaw mnie! Chcieliśmy cię tylko nastraszyć! To żart! Mamo!
Mamo!
Dzieci! Jedzcie dzieci!
Jedzcie dzieci.
Mam cię.
To było straszne.
Myślisz, że jestem straszna?
A teraz?
Hej! Na co się gapisz?
Wyczuwam strach!
A teraz?
Wszyscy oszaleli.
Jej idee przenoszą się na innych.
Atakuje nawet dzieci.
Biedne owieczki.
Czekaliśmy zbyt długo, by ją powstrzymać.
To znaczy, że nasza próba może się nie powieść?
Musi się powieść. Nie może się nam nie udać.
Mam dzieci, rozumiesz?
Jeśli się dowie i mnie zaatakuje…
Jeśli wygra, nie będzie świata dla twoich dzieci.
Chaos przyspiesza.
Miasto upadnie, a to dopiero początek.
Potrzebujemy cię.
Trzymałeś nas blisko rodziny,
a dotrzemy do niej tylko przez nich.
Nie bój się.
Niektóre części już są na swoim miejscu.
Jeśli się nie mylę, nawet Turnerowie będą gotowi nam pomóc.
Jeszcze nie śpisz.
Halloween jest zajebiste.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Zawdzięczam ci wszystko. Wiem o tym.
I jestem ci wdzięczny.
Ale jeśli oznacza to utratę mojej rodziny, utratę Dorothy, nie chcę tego.
- Oddałbym wszystko. - Sean.
Dokonałeś już wyboru.
Bądź dorosły i ponieś jego konsekwencje.
Dorothy.
Sean.
Nigdy nie chciałem dokonywać wyboru.
Zrobiłem, co uważałem za najlepsze dla ciebie. Dla naszej rodziny.
O co ci chodzi?
Straciłem cię. Nie mogę się z tym pogodzić.
Julian ma rację. Dopóki ona jest w domu, nigdy mi nie wybaczysz.
Co chcesz powiedzieć?
Jestem gotowy zrobić wszystko, co trzeba, żeby pozbyć się Leanne.
Jestem teraz z tobą.
Napisy: Marzena Falkowska