Witajcie, bonjour w naszej nowej rodzinie.
Niezwykle miło nam się przedstawić.
- Roberta. - I Beverly.
Mamy nadzieję, że nasza obecność ułatwi wam życie.
Zaufajcie profesjonalistkom. Postawimy Dorothy na nogi.
Miałyśmy setki pacjentów, od Montclair po Monterey.
Więc bez obaw.
Bobbie i Bev tu zostaną.
Ale dobre.
Mieliśmy je wynająć, żeby trochę zarobić,
ale nie mogliśmy się zebrać.
Było odnawiane chyba w latach 50. przez właścicieli przed rodzicami Dorothy.
Zaraz po prawej.
Przez tę bramę wchodzi się do parku.
Co czwartek są festyny.
- Boże, nie cierpię… - Dziękuję.
Bev, jeszcze krok.
To te drzwi po prawej.
O tutaj.
Tutaj jest domofon, więc możecie zadzwonić do Dorothy.
Miała tu mieszkać Leanne, ale przenieśliśmy ją na górę.
Dorothy chciała, żeby była blisko dziecka. Wiem, że to żadne luksusy,
więc jeśli możemy coś zrobić, żeby było wam wygodniej…
Domy mają uczucia.
Ten potrzebuje tylko trochę miłości.
Będzie nam tu dobrze.
Świetnie.
W razie czego jesteśmy na górze.
Dorothy prosiła, żebyście do niej zajrzały.
Zaraz tam pójdziemy.
Dobrze. Witamy.
Jak tam bliźniaczki ze Lśnienia?
Urządzają się w nowym mieszkaniu.
Było dobrze.
Dorothy nie wie, co narobiła.
Myślisz, że są z sekty?
Oczywiście, że tak.
Cóż, twoja parkowa armia jest wszędzie.
Wątpię, żeby sekta odwaliła takiego konia trojańskiego.
Nie znasz ich tak, jak ja.
Leanne, sprawdziłem ich referencje, tak jak prosiłaś.
Wydają się uczciwe.
Może daj im szansę.
Może musisz lepiej poszukać.
Coś się znajdzie. W ich przeszłości.
Fałszywe nazwisko, luka w życiorysie, nekrolog, cokolwiek.
Myślą, że jestem głupia.
Że nie wiem o zbliżającym się ataku.
Nie słyszeli, co robię tym, którzy mi grożą?
Wynajęłam was, żebyście pomogły mi wyjść z łóżka tak szybko, jak to możliwe.
Lekarze mówią, że mogę już nie chodzić, ale ja w to nie wierzę.
Musisz nam wybaczyć, jeśli wyglądamy na zdziwione.
Po prostu rzadko widujemy tak entuzjastyczne pacjentki.
Naszym zadaniem jest pomóc ci zrozumieć, jak będzie wyglądał proces leczenia.
Czasem ciało potrzebuje po prostu czasu.
Moje nie.
Spróbuję wszystkiego.
Wszystkiego.
OCZYSZCZENIE SZCZĘŚLIWSZY DOM
ASTROLOGIA NA 2022
- Dzień dobry, żabko. - O, hej.
Dobry.
Co tam?
Ta japońska pani jest mistrzynią organizacji.
To zmieni twoje życie.
To bardzo miłe. Dziękuję.
Coś jeszcze?
Wiem, że trudno ci patrzeć, jak twoja siostra przez to przechodzi
i w całym domu wyczuwamy napięcie,
ale nie musisz się już martwić, misiaczku.
Sytuacja w końcu się zmieni.
Hej, aniołku. Jak spałeś, maluszku?
- CIOCIA BOBBIE - CIOCIA BEV
Trzy, dwa, jeden.
- Tak. - Brawo. Dobrze.
To na nic.
Nie mów tak.
Robiłam te ćwiczenia.
Robiłam je przez wiele tygodni w trakcie rehabilitacji
i od czterech miesięcy nic się nie zmieniło.
Musimy pomyśleć kreatywnie.
Kręgosłup łączy się z wszystkim, skarbie.
Możliwe, że przeszkoda ma podłoże kognitywne lub psychiczne.
Twierdzisz, że za mało tego chcę?
Nie, skądże.
Kiedy mój syn płacze na końcu korytarza, nie mogę do niego pójść.
Nie wiem, czy się boi, czy jest głodny, czy coś go boli.
Mogę tylko słuchać, jak płacze…
i zastanawia się, czemu mamusia nie przychodzi.
Chcę spróbować wstać.
Nie pracujesz dzisiaj?
Dziś mam wolne. Tym razem kręcimy w nocy.
A to co?
Dla Dorothy.
To książka o językach miłości od Bev i Bobbie.
Subtelna insynuacja, że nie umiem komunikować się z żoną.
To chyba dla mnie.
Nie powinieneś pozwalać, żeby Bev i Bobbie cię osądzały.
Nie pozwalam. Po prostu uznałem, że to będzie miły gest.
Dobrze widzieć, że znów gotujesz.
Już się martwiliśmy.
Gdzie są babcie?
Na górze z Dorothy.
- Leanne myśli, że są z sekty. - Nie są.
Jest tego pewna.
- Zamawiają kupę z Amazona. - Możesz to zanieść na dół?
Nie. Boję się tam wchodzić.
Julian, jestem zajęty.
Jak każdy w tym domu. Możesz to zanieść na dół?
Dobra.
Nie.
LEPSZE ŁÓŻKO!
Nie.
WEDŁUG KOLORÓW!
Nie.
CZYSTY POKÓJ CZYSTY UMYSŁ
KOMPETENCJE SPOŁECZNE DLA NASTOLATKÓW
Pierdolcie się.
Walić to.
Jesteś pewna? Zazwyczaj nie zalecamy…
Jestem gotowa.
Nie śpiesz się. To nie wyścig.
Muszę zrobić postępy.
Powoli.
Obejmij mnie.
Powoli.
Użyj góry ciała.
- Podtrzymam cię. - Jestem za tobą.
Na trzy.
Raz, dwa…
- …i do góry. - …trzy. Dobrze.
W porządku?
Dobrze. Proszę, Dorothy.
- Podaj mi rękę. - Dobrze.
- Trzymasz? - Tak.
Mam tu drugą. Powoli. Jeszcze chwila.
Chwila, tylko…
Trzymamy cię.
Tak!
Wiedziałam, że dam radę.
Brawo, Dorothy.
- Tak. A teraz cię posadzimy. - Nie. Chcę spróbować zrobić krok.
Może innym razem.
Nie. Teraz, póki stoję.
- Dorothy, możesz nie być na to gotowa. - Na trzy.
- Raz, dwa, trzy. - Użyj brzucha.
O Bo…
Matko Boska.
Co się stało?
Coś okropnego.
Nie zniechęcaj się tylko dlatego, że jeszcze ci się nie udało.
Pewnego dnia będziesz gotowa.
Powinnaś zostać w łóżku co najmniej przez tydzień.
Daj sobie czas, żeby wydobrzeć.
Musi być jeszcze coś, co możemy spróbować.
Jakieś alternatywne metody?
Na pewno możemy je rozważyć.
Postaraj się nie tracić nadziei, Dorothy.
Proszę, wyjdźcie.
Muszę przez trochę pobyć sama.
Jeszcze guziczek. O tak.
I już jesteś gotowy, tak? Do góry.
To jakaś drwina?
Drwina?
To ostrzeżenie, tak?
Nie wiem, na co czekacie. No już. Róbcie swoje.
Leanne, kupiłyśmy tę lalkę od amiszów w Lancaster.
Uznałyśmy, że spodoba się Jericho.
Nie chciałyśmy cię rozzłościć.
On nie potrzebuje waszych zabawek.
Nie wchodźcie do mojego pokoju.
Szpital za moimi plecami…
- Dorothy? - …też jest przepełniony.
PROJEKCJA ASTRALNA
Słyszałam za pierwszym razem.
…pielęgniarki szukają sposobu, by pomóc pacjentom.
Wszystko się tu rąbie, nie?
…nie wiadomo, co powoduje szaleństwo w Filadelfii…
Może zgłodniałaś?
Widziałem te ohydne puddingi, które przynoszą ci Bobbie i Bev.
Pamiętasz to?
Pithivier z kaczką i truflami.
Jedyne danie, przez które prawie rzuciłem szkołę kucharską.
Najtrudniejsze, które zrobiłem.
Ale chciałaś, więc przez cztery miesiące ćwiczyłem, aż w końcu mi się udało.
Tylko dzięki tobie jestem szefem. Tylko dzięki tobie jestem kimkolwiek.
Chcesz spróbować?
Wolę pudding.
…poprosił rząd,
żeby pomógł szpitalom i innym przepełnionym placówkom.
To oczywiście straszny czas dla Filadelfijczyków.
Oddaję ci głos, Walter.
Hej, co zrobiło ci to ciasto?
Pithivier. To nie ciasto.
Dorothy nie chciała.
Domyśliłam się.
Sean, kochany.
Tak?
Chcemy z tobą o czymś porozmawiać.
O czym?
Mamy wrażenie, że Dorothy szybko traci nadzieję.
Dziś doświadczyła niepowodzenia.
Ale nie chodzi tylko o to.
Leanne w ogóle nam nie ufa.
To bardzo gniewna dziewczyna.
Julian nie chce się przed nami otworzyć,
choć to jasne, że z czymś się zmaga.
A kobieta, którą tak bardzo kochasz, ma do ciebie żal.
Nie potrafimy zrozumieć dlaczego.
Cóż, jeśli chcecie oświecić mnie, że moja rodzina ma problemy,
to za późno. Już to wiem.
Wybacz, jeśli to zabrzmi arogancko,
ale uważamy, że pomożemy Dorothy wydobrzeć tylko wtedy, kiedy będziemy szczerzy.
Wyłóżmy więc kawę na ławę.
Powiedz, co nam umyka.
Nie wiem.
Powiedz nam, skarbie.
Myślę…
Myślę, że ta rodzina sobie nie radzi.
Straciliśmy wiele osób, również w tym domu.
Na przykład mamę Dorothy i Juliana. Innych też.
Rozumiem.
Tak podejrzewałyśmy.
Pozwól, że zasugerujemy coś radykalnego.
Chodźcie. Złapmy się wszyscy za ręce.
Nie musiałaś się na to zgadzać.
Bev, staniesz przy mnie, proszę?
Przepraszam za spóźnienie.
Mówiłaś, że nie chcesz brać udziału.
Zmieniłam zdanie.
Dziękuję, że tu jesteście.
Wiem, że niektórzy z was mieli zastrzeżenia. Rozumiem je.
Dorothy, ten seans jest dla ciebie.
Czas ustalić twoje intencje.
Na głos?
Tak, proszę. Duchy już słuchają.
Potrzebuję po prostu jakiejś porady.
Myślę, że potrzebuję tylko trochę pomocy.
Co się dzieje?
- Bobbie staje się naczyniem. - Oczywiście.
Typowy wtorek.
Przede mną jest tunel.
Z drugiej strony dociera cudowne białe światło.
I delikatna bryza.
Przejście.
Połóżcie pierwszy przedmiot. W centrum kręgu, proszę.
Mamy naszego pierwszego gościa.
To ciemnowłosy mężczyzna.
Łagodna energia. Macha.
Czy litera B coś ci mówi?
B?
Albo R. Niedokładnie widzę.
R? Wujek Robert.
Robert?
Tak. Kiwa głową.
To młodszy brat taty.
- A to były jego cygara. - Chyba nie wierzysz…
Następny przedmiot.
W naszą stronę idzie kobieta.
Dziwne. Wygląda trochę jak ty, Dorothy.
Jej włosy są czerwone jak ogień.
Mama.
Chyba żartujecie.
Pokazuje mi wspomnienie.
Potrafią to robić.
Czy czasem u niej spałaś? Kiedy miałaś koszmary?
O Boże. Cały czas.
Tylko ona umiała mnie pocieszyć.
Prawie o tym zapomniałam.
Duchy nie bez powodu pokazują nam wizje.
- Mogę ją zinterpretować? - Proszę.
Myślę, że próbuje ci powiedzieć, że to nic złego potrzebować wsparcia.
Ta dziewczynka wciąż tam jest.
To głupie.
Teraz mówi bezpośrednio do ciebie, Julianie.
Czyżby?
Twoja matka mówi, że już czas, żebyś sobie wybaczył.
Ludzie popełniają błędy.
Jest coś jeszcze.
Co?
Nie wiem, jak to ująć. To ostrzeżenie.
Ostrzeżenie?
Pokazuje mi ten dom, ale jest inny.
Farba się łuszczy. Ściany i podłogi gniją.
Nigdy nie miałam tak wyraźnej wizji.
Umieszcza mnie na ulicy. Widzę coś przez okna.
Po domu porusza się mroczny cień, jak czarna chmura burzowa.
Jest lodowato zimny. Zły.
Jest uwiązany do tego domu, do tej rodziny.
Teraz coś słyszę.
Płacz dziecka.
Dziecka?
Nasza babcia straciła kiedyś dziecko. Może to jej?
- Sean. - Musimy przestać.
Co się dzieje?
Wycie. Bolą mnie od niego uszy.
Bobbie, musimy przestać.
Jest zdesperowany. Nikt mu nie pomaga.
- To pojebane. - Czemu nie przychodzą?
Czekaj. Dowiedz się, co się stało.
Co?
- Koniec. - Co się stało?
- Koniec. - Kto to był?
Tak.
Czas zamknąć drzwi prowadzące na tamten świat.
Mam coś jeszcze.
Dobrze. Połóż to.
Nie chcesz popatrzeć?
Poznajesz to?
To tego szukałyście w moim pokoju, prawda?
To już to znalazłyście.
Nigdy tego nie widziałam,
ale mogę spróbować to odczytać…
Podnieś to.
- Pamiętasz, jak tego używać? - Leanne.
Najpierw wyłupiesz mi oczy,
potem rozetniesz mnie od ramienia do łokcia, żebym się wykrwawiła,
a potem mnie podpalisz, prawda?
No dalej. Na co czekasz?
O Boże. To jakieś szaleństwo.
Naprawdę nie mam pojęcia, o czym mówisz.
„Fałszywy świadek nie ujdzie karania, zginie - kto kłamstwem oddycha”.
Może powiesz wszystkim, kim naprawdę jesteście.
Leanne.
Boże.
Zostaw mnie.
Sean, światło!
Nic ci nie jest?
Nic jej nie będzie.
- Chodź, Bobbie. - Przepraszam.
Leanne! Nie możesz zdzierać ubrań ze wszystkich, którzy tu przychodzą!
Nie należy do nich. Musiałam się upewnić.
Leanne, idź do siebie!
Co?
Popełniłaś błąd. Ośmieszyłaś się.
Czas, żebyś poszła.
Słyszysz mnie?
Nie chcemy cię tutaj.
Zapomniałaś swojej broni.
Daj mi spokój.
Czemu tak na mnie patrzysz?
Co chciałaś zrobić?
Co, Julian?
Jak daleko byś się posunęła, gdyby miała na plecach blizny?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
W sumie to tak.
Zajebałabym ją.
Sprawdziłem, nic im nie jest.
Bobbie mówi, że popłoch i agresja są w takich sytuacjach powszechne.
Zwykle u dzieci pacjentów.
Myślą, że Leanne czuje się bezradna. Próbowałem wyjaśnić…
W każdym razie nigdzie się nie wybierają.
Dobrze.
Naleśniki z borówkami.
Zawsze poprawiały ci humor.
Teraz jest inaczej.
Musisz spróbować to zrozumieć.
Kręcę dziś w nocy. Dasz sobie radę?
- Sean? - Tak?
Mógłbyś zostawić naleśniki?
Mam już dość puddingu.
Jasne.
Napisy: Marzena Falkowska