Hallo, bonjour voor onze nieuwe familie.
We willen ons graag voorstellen.
- Roberta. - En Beverly.
Hopelijk wordt het leven een eitje met ons.
Laat de professionals maar. Wij helpen Dorothy erbovenop.
We hebben honderden patiënten gehad, van Montclair tot Monterey.
Dus geen zorgen.
Bobbie en Bev blijven hier.
Wat leuk.
We wilden het verhuren, maar dat is er nooit van gekomen.
Het is verbouwd in de jaren 50, geloof ik? Door de eigenaars vóór Dorothy's ouders.
Het is hier rechtsaf.
Door deze poort kun je naar het park.
Er is elke donderdag een festival.
- Wat stom. - Dank je. Bev, nog één stap.
Hier rechts is het.
Dat is het.
Oké. Hier is een intercom, om met Dorothy te praten.
Leanne zou hier eerst gaan wonen, maar die woont nu boven.
Dorothy wilde haar dichter bij de baby. Ik weet dat het geen vijfsterrenhotel is…
…dus als we iets kunnen doen om het fijner te maken…
Een huis heeft ook gevoel, weet je? Dit huis heeft gewoon wat liefde nodig.
- Dit is prima voor ons. - Oké, mooi.
We zijn boven als jullie ons nodig hebben.
Dorothy wou dat jullie langskomen als jullie klaar zijn.
We zijn er zo.
Oké, mooi. Welkom.
Hoe gaat 't met die twee?
Ze installeren zich.
Alles was goed.
Dit was dom van Dorothy.
- Zouden ze bij de sekte horen? - Natuurlijk.
Nou, je hebt je parkleger nog.
Die sekte lijkt me niet slim genoeg voor dat soort list.
Jij kent ze niet zo goed.
Leanne, ik ben hun referenties nagegaan. Dat had je me gevraagd.
Ze lijken me oké.
Geef ze een kans.
Of je moet beter zoeken.
Dan vind je wel iets in hun verleden.
Een valse naam, een gat in de tijdlijn, een overlijdensbericht. Zoiets.
Ze denken dat ik stom ben.
Dat ik hun aanval niet aan zie komen.
Weten ze wat ik doe met mensen die me bedreigen?
Ik heb jullie ingehuurd om mij zo snel mogelijk uit dit bed te krijgen.
Volgens de dokters kan ik misschien nooit meer lopen. Dat geloof ik niet.
Sorry als we wat verbaasd overkomen.
We hebben niet vaak patiënten met zoveel enthousiasme als jij.
Het hoort bij ons werk om je te helpen om te begrijpen hoe het herstel zal gaan.
Soms heeft je lichaam tijd nodig.
Het mijne niet.
Ik doe er alles voor.
Alles.
Goedemorgen, lieverd.
Morgen.
Wat is er?
Deze Japanse dame is ontzettend goed in opruimen.
Dit gaat je leven veranderen.
Dat is heel aardig. Bedankt.
Was er verder nog iets?
Ik weet dat het zwaar is om je zus met zoiets te zien kampen…
…en we voelen die gespannen energie door het hele huis.
Maar je hoeft je niet meer druk te maken, schat.
De zaken gaan nu echt veranderen.
Hoi, engeltje. Heb je lekker geslapen?
TANTE BOBBIE TANTE BEV
Drie, twee, één.
- Ja. - Goed gedaan. Oké.
Dit is hopeloos.
Dat moet je niet zeggen.
Ik doe deze oefeningen al een tijdje.
Ik heb ze wekenlang gedaan bij de revalidatie.
Ik ben in vier maanden niks opgeschoten.
We moeten iets anders proberen.
De ruggengraat is overal mee verbonden, lieverd.
Het kan zijn dat er cognitief of psychologisch iets in de weg zit.
Dus ik wil het niet genoeg?
Nee, helemaal niet.
Als ik mijn zoon hoor huilen, kan ik niet naar hem toe.
Ik weet niet of hij bang is, of honger of pijn heeft.
Ik kan hem alleen horen huilen.
En hij kan zich alleen afvragen waarom mama niet komt.
Ik wil proberen op te staan.
Moet je niet werken?
Ik heb een dag vrij. We gaan vannacht filmen.
Oké. En wat is dit?
Voor Dorothy.
Dit is een boek over je liefde uitdrukken, van Bev en Bobbie.
Ze willen zeker zeggen dat ik niet goed met mijn vrouw kan communiceren.
Dit is hoe ik 't doe.
Je moet Bev en Bobbie niet over je laten oordelen, Sean.
Dat doe ik ook niet. Het leek me gewoon wel aardig.
Fijn om te zien dat je weer kookt.
We waren al bezorgd.
Waar zijn de oma's?
Boven, bij Dorothy.
- Volgens Leanne horen ze bij de sekte. - Klopt niet.
Ze weet 't zeker.
- Ze hebben allemaal zooi besteld. - Zet maar beneden.
Nee, ik vind die plek maar niks.
Julian, ik heb 't druk.
Iedereen heeft 't druk. Zet 't gewoon beneden.
Prima.
Nee.
JE BED KON BETER!
Nee.
GESORTEERD!
Nee.
OPGERUIMD STAAT NETJES
Nee, nee, nee.
SOCIALE VAARDIGHEDEN
Val dood.
Het zal wel.
Weet je het zeker? Normaal zouden we dit niet aanraden…
Ik ben klaar.
Neem de tijd. We hebben geen haast.
- Ik moet vooruit. - Rustig.
- Doe je arm om me heen. - Rustig.
Met je bovenlichaam.
- Ik steun je. - Ik ben achter je.
Op drie.
Eén, twee…
- Omhoog. Huppakee. - …drie.
Gaat het?
Goed. Hier, Dorothy.
- Geef me deze hand. - Oké, goed zo.
Heb je 'm?
Ik heb de andere. Ik heb 't bijna.
Bijna. Even…
Komt goed.
Ja.
Ik wist dat ik 't kon.
- Goed gedaan, Dorothy. - Ja, echt. Oké, nu gaan we weer zitten.
Nee. Ik wil een stap zetten.
- Een andere keer misschien. - Nee, we doen 't nu. Ik sta nu.
- Daar ben je misschien niet klaar voor. - Op drie.
- Eén, twee, drie. - Gebruik je buikspieren.
O god.
Jezus christus.
Wat is er gebeurd?
Iets verschrikkelijks.
Niet bij de pakken neerzitten omdat het deze keer niet gelukt is.
Op een dag lukt het je wel weer.
Je moet maar een tijdje in bed blijven. Minstens een week.
Gun jezelf de tijd om weer te herstellen.
We kunnen vast nog wel iets anders proberen.
Zo'n alternatieve methode?
Dat kunnen we zeker overwegen.
Geef de moed niet op, Dorothy.
Laat me alleen.
Ik wil even alleen zijn.
Eén knoopje nog. Zo.
En klaar. Klaar? Omhoog, omhoog, omhoog.
- Is dit bedoeld als getreiter? - Getreiter?
Als waarschuwing?
Waar wachten jullie op? Doe maar wat jullie komen doen.
Leanne, die knuffel hebben we gekocht bij de Amish in Lancaster.
- We dachten dat Jericho 'm leuk zou vinden. - We wilden je niet ergeren.
Jericho heeft 'm niet nodig.
En blijf uit mijn kamer.
Dit is een van de vele ziekenhuizen…
- …die vol zitten. - Dorothy? Dorothy?
ASTRALE PROJECTIE
Ik hoorde je wel.
…verplegers zoeken manieren om hun patiënten te helpen.
Alles gaat naar de kloten, hè?
…geen patroon in alle ellende in Philadelphia…
Voor jou.
Ik heb gezien wat voor vreselijke pudding Bobbie en Bev je komen brengen.
Ken je dit nog?
Eend- en truffelpithivier.
Het enige gerecht waarvoor ik bijna wegging bij de koksschool.
Het ingewikkeldste wat ik ooit gemaakt heb.
Maar jij wilde 't proeven, dus heb ik het vier maanden lang geprobeerd en verknoeid.
Alleen door jou ben ik kok.
Alleen door jou ben ik iets.
Wil je een hapje?
Ik heb liever die pudding.
…FEMA om hulp gevraagd…
…voor ziekenhuizen en andere instellingen die het niet aankunnen.
Het is dus een enge tijd om in Philadelphia te wonen.
Terug naar jou, Walker.
Hé, wat heeft die quiche verkeerd gedaan?
Pithivier. Geen quiche.
Dorothy wilde 'm niet.
Dat dacht ik al.
Sean, liefje.
We willen het ergens met je over hebben.
Waarover?
We denken dat Dorothy's hoop snel op begint te raken.
Ze had vandaag een tegenslag.
Maar niet alleen dat.
Leanne vertrouwt ons niet.
Ze is een heel boos meisje.
Julian stelt zich niet open voor ons…
…ook al is het duidelijk dat hij ergens mee zit.
En de vrouw om wie je zoveel geeft, is boos op je.
En we begrijpen maar niet waarom.
Als jullie me willen vertellen dat mijn gezin een puinhoop is…
…hoeft dat niet. Dat wist ik al.
Sorry als dat bot overkwam.
Maar wij geloven dat we Dorothy alleen kunnen helpen door eerlijk te zijn.
Dus gooi het maar allemaal op tafel.
Wat ontgaat ons hier?
Ik weet 't niet.
Vertel eens, lieverd.
Ik denk…
Ik denk dat we niet goed omgaan met pijn.
We zijn veel verloren. Vaak hier, in dit huis.
Dorothy en Julians moeder, bijvoorbeeld. En anderen.
Aha.
Zoiets vermoedden we al.
En we willen iets vrij radicaals voorstellen.
- Kom. Geef elkaar een hand. - Je hoefde hier niet in mee te gaan, hè.
Bev, kom jij bij me staan?
Sorry dat ik zo laat ben.
- Ik dacht dat je niet mee wou doen. - Ik heb me bedacht.
Fijn dat jullie er zijn.
Ik weet dat sommigen van jullie bedenkingen hadden. Dat begrijp ik.
Dorothy, deze seance is voor jou.
Je moet je doelen stellen.
- Hardop? - Ja, graag. De geesten luisteren al.
Ik heb gewoon wat advies nodig.
Ik denk dat ik gewoon wat hulp nodig heb.
Wat gebeurt er?
- Bobbie wordt het medium. - Natuurlijk. Doodgewone dinsdagavond.
Ik zie een tunnel voor me.
Er komt een prachtig wit licht van de andere kant.
En een zacht briesje.
De doorgang.
Presenteer het eerste object. In het midden van de cirkel, graag.
Onze eerste bezoeker.
Een man met donker haar.
Een kalme energie. Hij zwaait.
Zegt de letter B je iets?
B?
Of R. Ik zie het niet heel duidelijk.
R? Oom Robert.
Robert?
Ja. Hij knikt.
Paps jongere broer.
- Dat waren zijn sigaren. - Je gelooft toch niet…
Het volgende object.
Er loopt een vrouw naar ons toe.
Vreemd, ze lijkt een beetje op jou, Dorothy.
Ze heeft vuurrood haar.
Mam.
Dit meen je niet.
- Ze laat een herinnering zien. - Dat kunnen ze.
Sliep je wel eens bij haar? Na een nachtmerrie?
O, god. Ja, heel vaak.
Zij was de enige die me kon troosten.
Dat was ik bijna vergeten.
De geesten geven ons niet zomaar visioenen.
- Als ik een interpretatie mag bieden… - Graag.
Ik denk dat ze je wil vertellen dat het niet erg is om steun nodig te hebben.
Dat kleine meisje ben je nog steeds.
Dit is zo dom.
Ze spreekt jou nu aan, Julian.
Is dat zo?
Je moeder zegt dat het tijd is om jezelf te vergeven.
Mensen maken fouten.
Er is nog iets.
Wat?
Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen. Het is een waarschuwing.
Waarschuwing?
Ze laat me dit huis zien, maar het is anders.
De verf bladdert af. De muren en vloeren zijn verrot.
Zo'n helder visioen heb ik nog nooit gehad.
Ze zet mij op straat. Ik zie iets door de ramen.
Een duistere schaduw, als een zwarte onweerswolk.
Het voelt ijskoud. Boosaardig.
Het is verankerd aan dit huis, het zit vast aan dit gezin.
Nu hoor ik iets.
Ik hoor een baby huilen.
Een baby?
Onze oma is ooit een kind verloren. Zou dat het zijn?
- Sean. - We moeten stoppen.
Wat gebeurt er?
Het gehuil. Het doet pijn aan mijn oren.
Bobbie, we moeten stoppen.
Hij is wanhopig. Niemand komt hem helpen.
- Dit is ziek. - Waarom komt er niemand?
Nee. Zoek uit wat er is gebeurd.
Wat?
- We zijn klaar. - Wat was het?
- Klaar. - Wie was het?
We moeten de deur naar gene zijde sluiten.
Ik heb nog iets.
Oké. Laat het maar zien.
Wil je het niet zien?
Herken je het?
Dat zochten jullie in mijn kamer, toch?
Nou, hier is het.
Ik heb dit ding nog nooit gezien, maar ik kan het proberen te lezen…
Raap 'm op.
- Weet je hoe 't moet? - Leanne.
Eerst steek je m'n ogen uit.
Je snijdt van mijn schouder tot mijn elleboog en laat me doodbloeden.
En dan verbrand je me. Zo gaat het toch?
- Dus ga je gang. Waar wacht je op? - O, god. Dit is waanzin.
Ik heb werkelijk geen idee waar je het over hebt.
'Een valse getuige blijft niet ongestraft. Wie leugens verkondigt, gaat te gronde.'
Dus vertel maar wie jullie echt zijn.
Leanne.
Jeetje.
Laat me los.
Sean, licht.
Gaat het?
Vast wel.
- Kom op. - Sorry.
Leanne. Ruk niet iedereen die hier komt de kleren van het lijf.
Ze hoort niet bij hen. Ik moest het weten.
Leanne, ga naar je kamer.
Je hebt duidelijk een fout gemaakt en jezelf voor schut gezet.
Nu moet je gaan.
Hoor je me niet?
Je bent niet welkom.
Hier, je wapen.
Laat me met rust.
Waarom kijk je me zo aan?
Wat wilde je doen?
Wat, Julian?
Hoe ver was je gegaan als ze littekens op haar rug had gehad?
Wil je dat echt weten?
Ja, eigenlijk wel.
Dan had ik haar afgemaakt.
Ze zijn in orde.
Bobbie zegt dat verwarring en agressie vaker voorkomen in zulke gevallen.
Vaak bij kinderen van de patiënt.
Ze denken dat Leanne zich hulpeloos voelt. Ik wou 't uitleggen…
Hoe dan ook: ze gaan niet weg.
Mooi.
Pannenkoeken met bosbessen. Die maakten je vroeger altijd blij.
Het is niet zoals vroeger.
Probeer dat alsjeblieft te begrijpen.
We gaan vannacht filmen. Red jij je zo?
Sean?
Wil je die pannenkoeken hier laten?
- Ik begin die pudding zat te worden. - Prima.
Vertaling: Lorien Franssen