เจริโค
แม่อยู่นี่จ้ะ!
อาหารมื้อนี้ควรเป็นมื้อพิเศษ
ฉันยังไม่อยากกระตุกระบบในตัวเขา
เขากินแต่อาหารอ่อนๆ จืดๆ ในโรงพยาบาล ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา
เช้านี้มีถ่ายจีคิวไม่ใช่เหรอ
วันนี้โดโรธีเพิ่งกลับมาเป็นวันแรก เขาอาจต้องการฉัน
โดโรธีต้องการความปกติในบ้าน
คุณควรไป
ฉันควรอยู่
แค่ช่วงเช้าเอง พวกเราจัดการเรื่องที่นี่ได้
ไปเถอะ ไปแต่งตัว
จีคิวรออยู่
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
- ไม่ ฉันบอกชอนแล้วว่าไม่ต้องการ… - ก็ ชอนต้องไปทำงาน
แต่ไม่ต้องห่วง เขารู้ว่ามีคนดูแลคุณดี
ลูกชายฉันอยู่ไหน
- โอเค มานั่งกันก่อน… - อย่าแตะฉัน
ฉันไม่เป็นไร
คุณกำลังป่วย โดโรธี
เดี๋ยวก็หาย ไปเสีย
ฉันเข้าใจว่าคุณเจ็บอยู่ แต่ไม่ต้องใจร้ายก็ได้
ถ้าต้องการฉัน สั่นกระดิ่งนะ
วันนี้จะไม่มีใครคนอื่นวุ่นวายกับคุณ
เท่ากับทำใจสบายๆ ได้
เฮ้อ เขาไม่ยอมแตะข้าวโอ๊ตเลย
เธอดูดีนะ
คิดว่าทำจานนี้เป็นมั้ย
ไม่น่าจะยากเท่าไหร่ ฉันแน่ใจว่าโดโรธีต้องชอบมาก
ฉันอยากไปใช้เวลากับเจริโคก่อนเที่ยง
เอ่อ แต่ทำแล้วรสชาติจะไม่เหมือนของชอนหรอก
ก็ได้
อ้อ ลีแอนน์ ฉันไม่แน่ใจนะว่า เราควรคบกันต่อไหมเวลาที่โดโรธีอยู่บ้าน
ก็ชอนต้องทำงาน โดโรธีก็ต้องรักษาตัว
ตอนนี้เราต้องเป็นพวกเขาแทนแล้ว
การอพยพครั้งใหญ่ออกจากตัวเมืองไปอยู่ชนบท
เป็นเรื่องที่ถกเถียงกันไม่จบ ในหมู่ผู้อาศัยในรัฐฟิลาเดลเฟีย
(ข่าวช่อง 8 - อาชญากรรมรุนแรง ในฟิลาเดลเฟียที่เพิ่มขึ้น)
เมืองเล็กๆ ในประวัติศาสตร์ของเรา หมดเสน่ห์แล้วงั้นหรือ
มาร์เซีย คุณแม่ลูกสาม ซึ่งอยู่เมืองนี้มานานมีความเห็นวงในค่ะ
ฟิลลี่ไม่ใช่เมืองเดิมอย่างที่เคย
ความสกปรกในเมือง…
คุณไม่ควรนอนดูอะไรพวกนี้นะ
เมืองของเรายังงดงามเหมือนเคย
จูเลียนทำชาคชูกาให้คุณค่ะ น่ารักไหมล่ะ
เราคิดว่าคุณอาจจะอยากกินอะไรที่มีรสชาติหน่อย
น้องชายฉันอยู่ไหน ฉันอยากเจอเขา
อีกเดี๋ยวแล้วกัน
คุณรู้สึกเป็นยังไงบ้าง
คัน… และปวด
และไม่อยากให้เธอเข้ามาใกล้
อ้อ ฉันจะคุยกับหมอเรื่องเพิ่มยาให้คุณนะคะ
ได้เวลากินแล้ว
โดโรธี
- เอาน่า กินคำเดียว - ไม่
ต้องอย่างนั้น
แหม ฉันรู้นะว่านั่นคุณไม่ได้ตั้งใจ
ชอนบอกไว้ว่ากระเพาะของคุณ อาจจะต้องปรับตัวอีกสักพัก
อ้อ ใช่ ฉันมีของอยากจะอวดคุณ
ฉันทำนี่ให้เป็นของขวัญต้อนรับกลับบ้าน
ทำจากเสื้อผ้าเก่าๆ ของเจริโคทั้งหมดเลย
ชุดที่เขาโตจนใส่ไม่ได้แล้วตั้งแต่คุณไม่อยู่
เขาตัวโตเร็วมากค่ะ
(เจ้าหมูตัวน้อย…)
นั่นมันหน้าที่ของแม่…
ที่จะต้องกำจัดเสื้อผ้าเก่าของเขา
ไม่ใช่หน้าที่เธอ
เธอจะริบนั่นไปจากฉันด้วยเหรอ
อ้าว ว่าไง
ทุกอย่างเรียบร้อยดีรึเปล่า โดโรธีไม่รับโทรศัพท์ฉัน
ทุกอย่างไปได้สวย
พี่ก็น่าจะแค่พักอยู่
นายอยู่ในตู้เสื้อผ้าของลีแอนน์เหรอ
ฉัน… นึกว่านายจะอยากคุยส่วนตัว
โอเค นายช่วยบอกให้โดโรธี โทรหาฉันหน่อยนะ อยากถามอาการ
ไม่ต้องห่วง ชอน โอเคนะ เรื่องที่แย่สุดผ่านไปแล้ว
ฉันเข้าใจที่คุณโกรธฉัน
แต่เรื่องที่เกิดขึ้นตรงบันไดนั้นเป็นอุบัติเหตุ
และฉันขอโทษจริงๆ เรื่องผ้าห่ม
ฉันผิดเองที่ไม่ได้ขอคุณก่อน
ฉันมีแขกเซอร์ไพรส์มากินกลางวันด้วย
โอ๊ย พ่อหนุ่มของแม่
โอ๊ย แม่คิดถึงหนูมาก
ส่งลูกมา
กินก่อนสองคำ
อีกสองคำ แบบนั้นเลย
- มานี่ - โอเคๆ
- โอเค - หวัดดีจ้ะ
- อยากไปหาแม่เหรอ - ไงจ๊ะ
- ตัวโตจังเลย ตายแล้ว - ฉันจะวางนะ
คลานเก่งหรือยังจ๊ะลูกแม่
เก่งเนอะ
คือฉันว่าเขาน่าจะเดินได้ในเร็วๆ นี้เลย
เหรอ
โถ แม่รู้นะว่ายังอุ้มหนูไม่ได้
แต่อุ้มได้เมื่อไหร่แม่จะไม่ยอมปล่อยเลย
ใช่ แล้วจะมีแค่แม่กับลูกสองคนตลอดไป เจ้าตัวเล็ก
โอเค คิดว่าพอสำหรับวันนี้แล้ว
อย่าเพิ่ง ฉันเพิ่งได้คุยกับเขาแค่นาทีเดียว
คุณออกแรงมากไปไม่ได้ค่ะ โดโรธี คุณหมอสั่งเอาไว้
ขอร้องละ
ฉันเกลียดเธอ
- ไง - ไง
ทุกอย่างโอเคไหม
โดโรธีเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล
เขานึกว่าตัวเองรู้ว่าอะไรดีที่สุด แต่จริงๆ ไม่รู้
เขาบอกว่าเขา…
บางที…
ฉันว่าวิธีที่ดีที่สุดคือต้องทำให้คนเห็นว่า เราไว้ใจเขา
ว่าไง โทบส์
มาทำอะไรที่นี่
ชอนขอให้ผมจัดการอะไรให้หน่อย ระหว่างที่เขาถ่ายรายการอยู่
ผมเลยอาจจะมาบ่อยหน่อย
คุณนั่นแหละมาทำอะไรที่นี่
มาเป็นเพื่อนโดโรธี
ว่าไงจ๊ะ คนน่ารัก
ฉันมาเยี่ยมราชินีนักรบของเรา
ตอนนี้เขาพักอยู่ค่ะ เอาไว้มาใหม่นะ
เขาส่งข้อความเรียกฉัน
ฉันจะขึ้นไปเองละกัน
แค่… ขอทางหน่อย
- มาจากร้านมีลเหรอ - ฟิโอเรจ้ะ
โอ๊ย อืม! พระเจ้า อร่อยสุดๆ
เลือกแต่ของดีที่สุดมาให้เธอ
ฉันเอาดอกไม้มาให้โดโรธีค่ะ
คอร์ท ช่วยปิดประตูหน่อย
ไง
คุณกลับมาทำอะไรที่บ้าน
โดโรธีโอเครึเปล่า เขาโทรมา ขอให้ฉันกลับบ้าน
เขาโทรหาคุณเหรอ
เห็นเรื่องวุ่นวายหน้าบ้านรึเปล่า
ชอน โดโรธีเรียกหาอยู่เลย
เกิดอะไรขึ้น
- ต้องไปเอาถังใหม่ - รู้แล้วๆ
เราเริ่มสังเกต…
อะไรวะเนี่ย
- เรียบร้อย - เอาละ จะปล่อยแล้วนะ
รับแล้ว
- ตัวเรือด - อี๋!
ดูเหมือนโดนกันทั้งย่านเลย
ในนี้บอกว่าให้ดูตามตะเข็บ
แม่ง!
รู้สึกเหมือนมันคลานท่วมตัว
แล้วเราจะทำยังไงกับโดโรธี
พระเจ้า ฉันจะโทรหาแฟรงค์แล้ว!
เกิดอะไรขึ้น
มีใครอยู่ไหม
สายของคุณสำคัญต่อเรามาก
- กรุณาถือสายรอ… - โอ๊ย แม่ง
จะมีเจ้าหน้าที่มาบริการท่านในไม่ช้า
สายของคุณสำคัญต่อเรามาก
กรุณาถือสายรอ
จะมีเจ้าหน้าที่มาบริการท่านในไม่ช้า
พระเจ้า
พ่อเหรอ
ฉันคนหนึ่งล่ะที่จะไม่ยอมทำชุดสูทพัง
ยี่ห้อทอม ฟอร์ดเชียวนะ
เรียกบริการกำจัดแมลงหรือยัง
รอสายมาตั้ง 30 นาทีแล้ว
พระเจ้า
โดโรธีเป็นไงบ้าง
ผมยังไม่ได้ขึ้นไปดู แต่เขาส่งข้อความมาตลอด
เราน่าจะย้ายเขาไม่ได้เลยไม่รู้ว่าจะตอบยังไง
เอ่อ ก็ทิ้งไว้อย่างนั้นก่อน
พูดให้กลัวไปก็ไม่มีประโยชน์ จนกว่าจะเรียกคนมาช่วยได้
ไม่งั้นเขาอาจจะบาดเจ็บตอนพยายามย้ายที่
พี่ไม่เป็นไรหรอก คิดว่าลีแอนน์อยู่ด้วย
อยู่นิ่งๆ
ทำอะไรของเธอ
ดูแลตัวเองนิดหน่อยก็ช่วยได้เยอะ
ฉันรู้ว่าช่วงนี้คุณไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเอง ทำแบบนี้ช่วยได้
ลีแอนน์
เมื่อก่อนฉันเคยโกนหนวดให้ลุง ฉันมือนิ่งมากนะ
ทุกคนหายไปไหนหมด คอร์ทนีย์ไปไหน
คิดว่ากำลังอาบน้ำ
อาบน้ำเหรอ
ที่จริง คุณไม่จำเป็นต้อง โทรเรียกคอร์ทนีย์หรือชอนเลย
คือเราอยู่กันได้นะ คุณกับฉัน เราสองคน
ลีแอนน์ ปล่อยฉันนะ!
ก็ได้ ทิ้งให้ค้างแบบนี้แหละถ้าคุณต้องการ
เอ้า เติมสีสันให้หน้าหน่อยเป็นยังไง
- ลองเติมสีสันบนหน้าหน่อยนะ - อะไรนะ ไม่เอา
แม่ง!
ดื่ม
งั้น ขออนุญาต…
เปิดประเด็นเรื่องที่แกกำลังเย่อกับพี่เลี้ยง
กล้าพูดด้วยเหรอ
คอร์ทนีย์อยู่มาเท่าไหร่ เก้าหรือสิบเดือนมั้ย
ใกล้ถึงวันหมดอายุแล้วใช่มั้ยล่ะ
เขาทำให้พ่อมีความสุข จูเลียน อย่างน้อยทุกคนก็ทำได้สักพักหนึ่ง
เขาทำให้แกมีความสุขรึเปล่า แม่พี่เลี้ยงเด็กน่ะ
เขาชื่อลีแอนน์
ไม่รู้เหมือนกัน
รู้สึก…
ไม่รู้จะอธิบายยังไง
อะไรวะเนี่ย
ผมรีบมาทันทีที่คุณเรียก แต่เรากำลังเจอปัญหากันอยู่
โดโรธี ผมไม่อยากให้คุณสติแตก แต่บ้านเรามีเรือดขึ้น
เรือดเหรอ
พระเจ้า! ให้ตาย ก็ว่า ฉันคันอยู่ทั้งวัน
ทั้งถนนนี้ติดกันหมดเลย
คือเขาก็กำลังพยายามกำจัดกันอยู่ แต่ทำได้แค่ช้าๆ
เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ผมจะพาคุณออกไป
- ไม่ต้องห่วงนะ - ไม่ต้องห่วงเหรอ
เห็นสภาพของฉันรึเปล่า
คือ ผมสามารถ… พยายามอุ้มคุณออกไปเองได้นะ
- ไม่เอา - เอาน่ะ ให้ผมช่วย
แล้วถ้าเจ็บ ผมจะหยุด
ไม่เอา! ฉันยอมโดนเรือดกัด ยังดีกว่าให้คุณแตะต้อง
พูดอย่างนั้นออกมาได้ยังไง
คุณทิ้งฉันให้อยู่กับนางตามลำพัง
โดโรธี
ส่งมือถือมา
ส่งคอร์ทนีย์เข้ามา
ไม่อยากใส่ชุดเท่ๆ แบบนี้เหรอ
ฉันไม่เป็นไร
เป็นอะไรไป
ไม่มีอะไร
ไม่เข้าใจเลย
ไม่ว่าฉันจะทุ่มเทให้คุณ ให้ชอน ให้โดโรธีแค่ไหน ก็ไม่ต่างกัน
พวกคุณยังทุกข์กันอยู่ได้ตลอดเวลา
มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น
รู้ไหมว่าฉันรู้สึกเลวร้ายแค่ไหน ที่โดนมองข้ามอยู่ตลอดเวลา จูเลียน
มันน่าโมโหมาก เหมือนมีแมลงคลานอยู่ใต้ผิวเรา
ถึงเวลาโดโรธีต้องถ่าย
เรากำลังคุยกันเป็นการส่วนตัว
ไปเถอะ โทรให้ฉันหน่อย
เธออยู่ได้เหรอ
ฉันไม่เป็นไรหรอก
คุณต้องให้ฉันช่วย
อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้
แต่ฉันก็อยู่ตามล้างตามเช็ดให้คุณตลอดใช่มั้ยล่ะ
ยกแขน
ฉันจะเอาไปซักให้
แม่ง
เมื่อไหร่นักกำจัดแมลงถึงจะมา
- สามชั่วโมง - สามชั่วโมง!
โดนจ่ายตัดหน้าไป เพื่อนบ้านจ่ายสามเท่า
หน้าถนนมีรถจอดอยู่ตั้งหกคัน ต้องมีสักคันที่คิดจะช่วยเรา
- ฉันออกไปเรียกเอง! - เดี๋ยว…
ขอโทษนะคะ
ขอโทษค่ะ
(บี บั๊ก)
- นี่! - ไงคุณ
ฉันโทรเรียกบริษัทกำจัดแมลงในเมืองทุกเจ้า
แล้วบ้านฉันอยู่ตรงนั้นเอง
เห็นๆ อยู่ว่ามีพวกอู้งาน ถ้านายจะหาคนมาช่วยเราได้
ฉันจะเป็นคนที่โคตรมีความสุขที่สุด
เออ แต่ฉันไม่ได้ตั้งกฎว่ะ พวก
งั้นไปหาคนที่ตั้งกฎให้หน่อยได้มั้ย
เดี๋ยวมา
- เยี่ยมมากเนอะ - พระเจ้า
พรสวรรค์ของเขาเติบโตขึ้นทุกวัน คุณคงทึ่งสุดๆ
พูดเรื่องอะไรของคุณ
เขาทำอย่างนี้เพื่อปกป้องพวกเรา จากคนที่อยากทำอันตรายเรา
ไม่เข้าใจเหรอ กำลังจะเกิดสงคราม
เขาช่วยพิทักษ์เรา พิทักษ์ครอบครัวคุณไว้
พระเจ้า พวกเธอนี่หลุดโลก
ขอโทษที่ต้องเป็นคนบอกนะ
แต่คิดว่านี่เป็นเรื่องสุขอนามัย และการละเลยหน้าที่ ไม่ใช่สายมู
แต่คุณสัมผัสได้ใช่ไหมล่ะ เวลาอยู่ใกล้กับเขา
มีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดคุณเข้าไป บอกคุณว่าเขาคือทางออก
นั่นแหละ พลังของเขา
ยังอยู่อีกเหรอ
ใช่ เขาบอกให้ฉันรอ จนกว่าพวกกำจัดแมลงจะออกไป
ขอโทษนะ ไม่ได้ตั้งใจให้นายต้องมาติดที่นี่ด้วย
เธอไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย
คุณยายชอบทำแกงโมเลแบบนี้ให้ ทุกครั้งที่ฉันเจอวันแย่ๆ
เหมือนตอนไม่ผ่านคัดตัวเข้าทีมฟุตบอล หรือทีมบาสเกตบอล
เอาเป็นว่ายายต้องทำบ่อยมาก
ฉันก็ว่าวันนี้ ทุกคนคงอยากได้กินรสชาติที่แสนคิดถึง
นายทำให้ฉันเหรอ
อ่าฮะ
อร่อยเนอะ
นี่ดีจัง
โอเค
นั่นใครน่ะ
พระเจ้า
ฉันจะกินเท่าที่เธออยากให้กิน แค่ให้ฉันเจอลูกเถอะนะ
เมื่อก่อนคุณเคยชอบฉัน
เราเต้นด้วยกันได้
เราปลูกดอกไม้ด้วยกัน
เราบอกความลับให้กันและกันรู้
เวลาของสาวๆ จำได้ไหม
เกิดอะไรขึ้นกับเรื่องนั้น
ฉันไปรู้น่ะสิว่าเธอเป็นตัวอะไร
แล้วฉันเป็นตัวอะไร
เธอคือตัวมาร
ฉันบอกความลับให้เอาไหม โดโรธี
ฉันเริ่มรู้ความจริงเกี่ยวกับคนรอบตัวคุณละ
ชอน จูเลียน สองคนนั้นรักคุณมาก
แต่รู้ไหมว่าฉันคิดยังไง ยิ่งกว่าที่รักคุณ พวกนั้นกลัวฉัน
เมื่อก่อนฉันก็ไม่ชอบใจ แต่ตอนนี้ก็เริ่มไม่ติดอะไรแล้ว
อันที่จริง ฉันว่าสองคนนั้นกลัวหนักมาก
จนพวกเขาคงไม่ย่างกรายเข้ามาในห้องนี้
ถ้ารู้ว่าฉันอยู่ในนี้
ต่อให้คุณกรี๊ดให้ตายก็อาจไม่เข้ามา
ตอนนี้ คุณเหลือแค่ฉันคนเดียว
- บ้านติดไปทั้งหมดกี่หลัง - อะไรนะ
บ้านติดไปทั้งหมดกี่หลัง
ไม่รู้เหมือนกัน 15 หลังมั้ง หรือ 20 หลัง โดนทั้งถนนเลย
ไม่เข้าใจ ผมทิ้งสัมภาษณ์จีคิวมากลางคัน
แต่ทางนั้นยืนยันให้ผมกลับไปพรุ่งนี้ แล้วให้สัมภาษณ์คอลัมน์ใหญ่กว่าเดิม
เหมือนทำอะไรก็ไม่มีทางผิด
- เยี่ยมนี่ครับ เชฟ - โอ๋นะ ที่รัก
ฉันแสบผิวไปหมดแล้วค่ะ แฟรงค์ พาฉันออกไปจากบ้านนี้หน่อย
โดโรธี
ลีแอนน์
พวกนี้เป็นใคร
เป็นพยาบาลเต็มเวลาที่ฉันจ้างมาช่วย
คอร์ทนีย์กับฉันนั่งดูตัวเลือกกันมาทั้งวัน
อะไรนะ ทำไม
ฉันว่าเธอรู้ดีว่าทำไม
เธอไปได้แล้ว
เธอไม่มีทางชนะศึกนี้หรอก ลีแอนน์
ฉันกำลังพยายามหนักมากที่จะไม่โกรธนะ
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์