(ครัวกระทะเหล็ก)
วันนี้ในตอนเปิดซีซั่นของครัวกระทะเหล็ก
เชฟโอมาร์ สแตรงโกลาเพรตี จานโปรดของคุณแม่ผม
ยายผมยังทำสแตรงโกลาเพรตีอร่อยกว่านี้
ขนาดยายตายไป 15 ปีแล้ว
ไสหัวออกไปจากครัวผม!
ชอน! ชอน! ชอน!
ทำอะไรอยู่ ทำไมถึงทำแบบนั้น
คิดเพี้ยนอะไรถึงทำเอ้กน็อกคาว
ตรงนี้ใบเสจเหี่ยวแหงแก๋ อะไรกันเนี่ย
ผักชี
- ไม่ใช่ นั่นสลัดน้ำ - ครับ สลัดน้ำ
คือคุณนำเสนอ ความภาคภูมิใจในสลัดน้ำเหรอ หรืออะไร
- เป็นเอ่อ… ข้าวโพด… - คืออะไร
(ขอต้อนรับกลับบ้าน โดโรธี)
ทาน้ำมันหน่อย โตแล้วใช้ไม่เป็นได้ไง
เป็นยังไงบ้าง
เมื่อสามเดือนก่อนนางไม่อยากมาอยู่ที่นี่
แต่ตอนนี้นางไม่ยอมกลับ
คุณครับ ผมบอกว่าห้ามดื่มเหล้าในพื้นที่
บอกว่าให้เก็บไป!
เกลียดคนพวกนี้จริงๆ
คิดว่าจะถึงบ้านกี่โมง
ยังต้องเซ็นแบบฟอร์มอีกเพียบ
ชอนต้องเซ็น
ฉันกำลังทำเค้กโปรดของโดโรธี
อ้อ ดี ฉันหิวจะแย่ละ
ที่พักหรูแพงกว่าฮาร์วาร์ด ไอ้เราก็นึกว่าอาหารจะดีกว่านี้
- ได้ซื้อดอกไม้รึเปล่า - ซื้อแล้ว
อยู่ท้ายรถ กุญแจสำรองอยู่ที่โถงหน้าบ้าน
จูเลียน มาเร็ว!
ฉันต้องไปละ
เฮ้ย! เดินดูทางหน่อยสิคุณ
- รู้ไหมว่าพูดกับใครอยู่ - รู้
เออ เนี่ยแหละไอ้อารมณ์คุณ
เหลือห้านาที ทุกคน!
เชฟโอมาร์ ทำอะไรมา
งดงาม
- ร้องไห้ในครัวผมเนี่ยนะ - เปล่าครับ เชฟ
นั่นแม่งเกลือหนักกว่าที่อยู่ในจานนี้อีก
ถ้ายอมแพ้เก่งนักก็ลาออก แพ้ไปเลย!
และเห็ดทรัฟเฟิล
- ทรัฟเฟิล เห็ด กับทรัฟเฟิล - เชฟครับ ผมจะทำพาย
นั่น…
ไม่ใช่สิ! ทำอะไรอยู่
ล้อเล่นใช่มั้ย
จะเอายังไง เอาของไหม้ไปเสิร์ฟเหรอ
- ไม่ค่ะ เชฟ - ตัวเองกินของไหม้ไหม
ไม่กินค่ะ เชฟ
มีเฉพาะโบสถ์เท่านั้นถึงจะเห็นเรื่องนี้ได้
เช้านี้ แสงแดดในฟิลาเดลเฟีย
เหมือนจะต้องหลีกทางให้ฝนหนัก
เขาว่านี่เป็น "แผนของพระเจ้า"
(รอสโก) (เกิดอะไรขึ้น)
(ทุกคนไปไหนกันหมด)
อุ๊ยแหม เขาว่ากันว่ายังไงนะ
รินเหล้าดื่ม ทาลิปสติก
แล้วทำใจให้ได้ซะ
- ลีแอนน์ - อยู่ไหนกัน รอสโก
ไม่รู้ พวกนั้นต้อนเรามาทิ้งตรงนี้
- ใคร - เฮ้ย เอาคืนมานะ!
ลีแอนน์ เป็นอะไรรึเปล่า
พวกเธอทิ้งหน้าที่
ตำรวจเข้ามากวาดล้างในสวน ต้อนเราขึ้นรถตู้มาเลย
เกิดขึ้นเร็วมาก สงสัยมีเพื่อนบ้านโทรไปแจ้ง
ไม่ นี่มันฝีมือของที่โบสถ์ ดูไม่ออกเหรอ
พวกนั้นจี้เข้ามาแล้ว ฉันเจอพวกมันคนนึงในบ้าน
มองไปรอบๆ บอกมาว่าเห็นอะไรบ้าง
เหมือนสถานีรถโดยสารอีกฟากของเมือง
พวกเธอขึ้นรถแท็กซี่ พาคนกลับมาให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้…
เกิดอะไรขึ้น
ลีแอนน์ พวกนั้นมาอีกแล้วเหรอ
ตอนนี้ฉันยังจัดการได้
รีบมาละกัน
จูกิ! จูกิ! เป็นอะไรไป
ไง นี่ชอน ทิ้งไว้เลย
นี่จูเลียน เอาไว้ค่อยคุย
จูเลียน อยู่ไหนคะ โทรหาฉันหน่อย
อยู่ตรงถนนเส้นที่บอกให้มาแล้ว
โอเคๆ จะรอตรงนี้แหละ โอเค
ฮื่อ งั้นก็ติดต่อกลับมาทันทีที่ทำได้นะ
อ้าว ไงคุณ เป็นอะไรรึเปล่า
นั่งนิ่งๆ ก่อน ฉันจะไปตามคนมาช่วย
อย่าขยับๆ อย่าเพิ่ง ไม่เป็นไรนะ
เวร
เป็นบ้าอะไรน่ะ
แกต้องตกนรกหมกไหม้เหมือนคนอื่นๆ
(เครื่องยนต์) (ติด ดับ)
(ไม่พบกุญแจในรถ!)
ลีแอนน์ เกรย์สัน
เธอต้องกลับไป
เข้าใจรึเปล่า
นั่นจะดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย
เราไม่ได้อยากทำร้ายเธอ
พวกแกทำร้ายฉันไม่ได้
ฉันไม่ใช่ฉันคนเดิมแล้ว
ฉันเป็นอะไรมากกว่านั้น
และไม่ว่าพวกแกคนไหนจะทำยังไงก็หยุดฉันไม่ได้
โอเคๆ
ไม่นะ!
ลีแอนน์ เกิดอะไรขึ้น
มันจบแล้ว
พวกนั้นทำร้ายคุณรึเปล่า
เราต้องฉลาดกว่านี้
เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก
ฉันรู้
เธอไปได้แล้ว
(โดโรธี - รับประทานทุก 6 ชั่วโมง)
(แก้ปวด - ออกซี่โคโดน)
(รถพยาบาล)
สวัสดีค่ะ โดโรธี ดีใจที่คุณกลับมาบ้าน
ฉันเตรียมดอกไม้ไว้ให้
พาขึ้นไปข้างบนเถอะ
ผมบอกให้ว่าห้องไหน
วันนี้เหนื่อยโคตร
ไม่ไหว ฉันคลื่นไส้มาก
หมอว่ายังไงบ้าง
พอเป็นเรื่องกระดูกสันหลังก็พูดยาก
จบสวยที่สุดก็แค่ทำกายภาพบำบัดต่อเนื่อง
เขาก็อาจจะกลับมาเคลื่อนไหวได้เกือบเท่าเดิม
จบแย่ที่สุด…
ฉันยังไม่อยากคิดถึง
แต่ตอนนี้เขากลับมาแล้ว เขาจะต้องดีขึ้น
เราก็แค่ต้องคอยอยู่เคียงข้างเขาเนอะ
ขอให้โชคดีแล้วกัน
ชาสักถ้วยก็พอ
เป็นยังไงบ้างคะ
พักอยู่
ฉันควรเข้าไปถามว่าเขาต้องการอะไรไหม
ฉันว่านั่นไม่ใช่ไอเดียที่ดี
ทำไม
เพราะเขาต้องการระยะห่างจากเราทุกคน
ปิดประตูด้วย
ราตรีสวัสดิ์ ลีแอนน์
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์