Dorothy, nic ci nie jest?
A tobie? Już prawie południe.
Naprawdę?
Kiepsko wyglądasz.
Nic mi nie jest. Przepraszam, ubiorę się.
Nie, nie. Zrelaksuj się.
Jest niedziela.
Po prostu…
Jestem z ciebie dumna.
Zaryzykowałaś wyjście i wiesz co?
Nic złego się nie stało.
Sytuacja w końcu się poprawia.
„Żabki tańczyły w stawie jasną nocą,
a czarna owieczka beczała z pełną mocą”.
To jest czarna owieczka, nie ja.
Och, bawi cię to, co?
No nie.
Dobrze.
Mówi Sean.
Bardzo mi miło, ale to nie jest dobra pora.
Tak.
Dobrze.
Wzajemnie.
Dobrze, dziękuję. Pa.
Już dobrze.
Sean? Twój syn dosłownie wrzeszczał.
Rozmawiałem dosłownie dwie sekundy.
- Z kim? - Sprawy służbowe.
Jakie sprawy służbowe?
Kim jest „Producentka Taylor”?
Z Kucharskiego wyzwania.
Chcą, żebyś był jurorem?
To super.
Co?
Chcą, żebym poprowadził nowy sezon w Filadelfii.
Sean!
To super!
Już to mówiłaś.
Rozumiesz, jak bardzo super? Coś ostatnio taki tajemniczy?
Nie chciałem cię martwić. To…
Czemu twój sukces miałby mnie martwić?
Nie zamierzam tego robić. Ze względu na rodzinę.
Musisz to zrobić.
O co chodzi? O tego całego Boga?
Miła jesteś, Dorothy.
Leanne?
Leanne!
Dziękuję. Ratujesz mi życie.
Możesz wziąć petunie spod furtki?
Wyobrażasz sobie, że chce odmówić?
Nie ma poczucia własnej wartości.
- Mnie wydaje się pewny siebie. - To urocze.
Udaje, kochanie. Przywykłam do wywierania na nim presji.
No, powinno wystarczyć.
Dobra.
Co ty robisz?
Trzeba je trochę porwać. Inaczej nie urosną.
Są takie jak my. Pięknieją po odrobinie wysiłku.
Skubanie, golenie, dieta, przysiady.
Pewnie ta pastorka go przekonała, że ambicja nie jest cnotą.
Jaka pastorka?
Tobie też nie powiedział. Ciekawe.
Sean ma romans.
Z Jezusem.
Nie wiedziałam o tym.
Zawsze łatwo ulegał wpływom.
Zaprosiłam ją na jutro na kolację.
Przyjaciele blisko, ale wrogowie bliżej. Nie mów mu, że to powiedziałam.
Proszę.
Ale fajnie. Spędzamy razem czas, zwierzamy się sobie.
Babskie pogaduchy.
- To nie wygląda zbyt solidnie. - Na razie wystarczy.
Dorothy powiedziała mi o pracy. To super.
Nie ma żadnej pracy.
Nie zrobię tego, bo takie rzeczy mają swoją cenę.
Tym razem będzie inaczej. Ja tu będę.
To bardzo miłe, Leanne.
Ale pycha poprzedza upadek.
To do ciebie niepodobne.
- To po co w ogóle budować mosty? - Nie…
Kurwa, Leanne!
Bardzo przepraszam.
Wierz mi, to jest straszniejsze.
Mam nadzieję, że przywykniesz.
Do tego, że mój mąż jest ukrytym ministrantem?
Wybrałem najbardziej postępowy kościół.
Mimo wszystko.
Czy Leanne zachowuje się dziwnie?
- A kiedy się nie zachowuje? - No tak.
Bądź miła dla Nancy podczas kolacji.
Ja? Jestem łagodna jak baranek.
Nie. Jesteś wilkiem.
Przyjąłeś już tę ofertę?
Zostawisz to już, proszę?
Co się z tobą dzieje?
Takie okazje nie zdarzają się za często.
Musisz chwycić ją obiema rękami.
Żeby syn nie poznał cię jako gościa, który bał się spróbować.
Gdzie twój kapelusz?
Gdzie twój kapelusz? Tak.
Ładnie wyglądamy?
- Bardzo ładnie. - Idziesz z nami.
Tak.
Musimy ćwiczyć poczucie bezpieczeństwa.
Nadeszła wiosna. Nie chcemy przegapić przepięknego odrodzenia.
Zimno mi.
Bzdury gadasz. Wyszło słońce.
Dobrze.
Odetchnijmy świeżym powietrzem.
Dosłownie słyszę, że nie oddychasz.
Leanne.
Nie.
Wiemy, co zrobiłaś. Wiemy, kim jesteś.
Jesteś teraz bezpieczna. Zachowuj się tak.
- Jest w domu? - Kto?
Leanne.
Nie.
Może pani sprawdzić?
Nie mogę.
Wszedłeś na teren prywatny.
- Hej. - Hej.
Wyglądasz inaczej. Włosy?
Tak. Loki.
Nie ma Veery?
- Nie ma. - Dlaczego?
Cholera wie. Nie czytam w myślach.
Przyniosłem trochę bąbelków.
Babka od Boga już jest?
Nie, ale nie mogę się doczekać, aż ją poznam.
To zazdrość?
Wchodzi na twoją świętą działkę?
Ale będzie fajnie.
Wszystko muszę robić sama.
Co ty robisz?
Nie jem. Ostrzę sobie apetyt.
Wiadomość od „Producentki Taylor”. Podejrzane w chuj.
Ty i twoja siostra. Granice.
Są przereklamowane.
Nie możesz tego zrobić.
- Kto ci powiedział? - A jak myślisz?
Chce, żebym wzbudził w tobie szalone ambicje.
Sean. Nie.
Nie zrobię tego!
- Ale czemu nie? - Jak to „czemu nie?”
Nawet nie pamięta pierwszego razu.
To na pewno obudzi naszą śpiącą królewnę.
Podstawy, kurwa, psychologii.
Chciałbym o tym zapomnieć.
Jasne. A ja bym chciał gwiazdki z nieba.
Nie puszczaj farby, dobra?
Gdzie w ogóle Dorothy?
PRZEDPOKÓJ
DRZWI FRONTOWE
O Boże.
TARAS Z TYŁU
BOCZNA ULICZKA
Halo.
Halo?
Dobry wieczór, jestem Nancy.
Pastorka Seana z Liberty Unitarian.
Pewnie jesteś Leanne.
Kto ci to powiedział?
Sean.
Przepraszam za ten strój.
Przyszłam prosto z mszy. Noszę go zimą.
Są w kuchni?
Powinnaś poczekać tu ze mną.
Dobrze.
Nancy, kiedy przyszłaś?
Czemu nas nie zawołałaś?
- Byłeś zajęty. - Nie szkodzi. Przyszłam wcześniej.
Dziękuję. To bardzo uprzejme.
Nancy. Witaj w naszym domu.
Leanne, mogę cię na chwilę prosić?
Wy sobie pogadajcie. Zaraz wrócimy.
Co się dzieje?
Jak to?
Widziałam nagranie z kamer bezpieczeństwa.
Czemu nam nie powiedziałaś?
- Obserwowałaś mnie? - Nie. To znaczy tak, tylko raz.
Nie chciałam cię martwić.
Czemu nikt nie chce mnie martwić?
Martwienie się to moje zadanie.
Widziałam, jak gonią cię po naszym domu.
Skrzywdzili cię?
Byli z sekty?
O Boże.
To jakieś szaleństwo.
Oni są szaleni. Minęło wiele miesięcy.
Ten bezdomny chłopak jest od nich?
A gdybyś miała ze sobą Jericho?
- Już dobrze, Dorothy. - Wcale nie.
Jesteś w szoku.
O Boże, kazałam ci iść do parku, gdzie…
Pewnie jesteś przerażona. Moje biedactwo.
Nie.
Już się nie boję.
Ale nie jestem jeszcze gotowa.
Gotowa na co?
Zostawiłaś mnie z Seanem i babką od Boga.
Może byś pomogła?
O Boże.
Ryba była ważnym symbolem płodności i przemiany
dla wielu ludzi na przestrzeni wieków.
Przygotowałem dziś dla nas parę rybnych dań.
Menu bardziej okrojone niż zwykle.
Bez kuchni molekularnej. Bez nietypowych połączeń smaków.
Po prostu ryba w tradycyjnym stylu.
Prosta, niewyszukana, do rzeczy.
Jak ta przemowa.
Pierwsze danie to Hikarimono, czyli „coś świecącego”.
Nancy, może zaczniesz?
Jestem weganką. Myślałam, że wiesz.
W porządku. To świetnie.
Pozwól, że ci coś upichcę. Zaraz wrócę.
Nancy, sporo czytałam o uniwersalizmie unitariańskim.
Jestem tobą, tobą. Jesteś sobą, sobą.
Jesteśmy tobą, tobą. Świetnie.
Szukamy prawdy. Aha, cały czas.
Ojej. Retro. Podoba mi się.
Świetne to całe „tobą, tobą”.
Chyba już wystarczy.
Julian. Ateista. Nihilista.
Wiara daje nam równowagę. Każda wiara.
O Boże, nie przedstawiłam was.
Przepraszam.
Nancy, jakie masz wykształcenie? Doktorat z teologii?
Magisterium.
Magisterium. O wiele szybciej. Brawo.
Przepraszam, zaraz wrócę.
Dorothy ma magisterium z lingwistyki elitarnej
i właśnie cię zjechała.
Dobrze.
O rety. Robi wrażenie, Sean.
- Nancy, odmówisz modlitwę dziękczynną? - Nie, dziś jestem tylko gościem.
Proszę. Będziemy zaszczyceni.
Dzięki.
Leanne, to niegrzeczne.
Sean, ona tylko żartuje.
Przepraszam, Nancy.
To ja przepraszam. Nie otwierasz nawet mojego wina.
To z sieciówki jest takie złe czy jesteś po prostu snobem?
Nie wypiłbym go nawet za dopłatą.
Ale ja bym wypił. Prawdopodobnie.
- Nie wierzę. - Tak!
Zrobiła to. Przy wszystkich.
Cudownie.
Susan ma jakieś 85 lat. Szefuje chórowi,
niedosłyszy i ma okropne wzdęcia.
Wyobraźcie sobie, dyryguje „This Little Light of Mine”
i przez cały czas…
Musicie poznać Susan.
Mamy rybkę smażoną w całości z limonką, kolendrą i aioli z jalapeño.
- Na twoje nie mogę nawet patrzeć. - Akurat uwielbiam karbowane frytki.
Czemu go obudziłaś?
Będzie miał zaburzony rytm snu.
Chciałam mieć go blisko.
Nancy, o czym rozmawiasz z Seanem podczas, no wiesz, spowiedzi?
- Dorothy! - Co?
Staram się tylko być uprzejma.
U nas nie ma spowiedzi.
Nie lubię poczucia winy.
Podkręcić ogrzewanie?
Nie trzeba. Dziękuję.
Masz na rękach gęsią skórkę.
Faktycznie.
Sean to teraz sławny prezenter.
Jeszcze się nie zdecydowałem.
„Tracisz 100% szans, z których nie korzystasz”.
Tak! Dziękuję.
Czy pastorka zacytowała Wayne’a Gretzky’ego?
Nasz keybordzista Brent jest uzależniony od programu.
Oszalał z radości, kiedy Sean zaczął przychodzić na msze.
Może zacytować wszystko, co mówiłeś w tamtym sezonie.
W tamtym sezonie? O czym ty mówisz?
Ma okropną pamięć. Zwłaszcza, kiedy jest zazdrosna.
Trzy razy zapomniała o moich urodzinach.
Te z 2011 nie powinny się nawet liczyć.
Zeszłą jesień pamiętam jak przez mgłę.
Ciążowe zaćmienie umysłu.
Złapał haczyk.
Na bezrybiu i rak ryba.
Nie rzucajcie pracy.
Może ty rzuć swoją. Czerwone wino z rybą.
Który mamy rok, 1995?
Grenache idealnie pasuje do makreli.
- O cholera. - Sean.
Przepraszam.
Nie, proszę.
Wrócisz do Niego.
Nie!
Musi się zjednoczyć…
Czego ode mnie chcecie?
Nie jestem taka jak wy.
Wiemy.
Odmówiłaś Mu. A wciąż tu jesteś.
Nie jesteście od nich?
Już nie.
Poddaję się. To najgorszy posiłek, jaki kiedykolwiek podałem.
Czyli nie muszę jeść tego włosa z kompotu pomidorowego?
- Nie. - O Boże.
To dobrze.
Kuchnia pana Turnera to nie żart.
Doskonalę gust Leanne.
Bez niej nie dalibyśmy rady.
Też jest uduchowiona.
Już nie.
To coś nowego. Od kiedy?
Odkąd wyrosłam z bajeczek.
Punkt dla was, punkt dla nas. Wraca równowaga, a i tak wszyscy zginiemy.
Jesteś młoda i szukasz własnej drogi. Właśnie to powinnaś robić.
Dziękuję za pozwolenie.
Leanne!
Nie szkodzi.
Moja droga też nie była prosta.
Może niczyja nie jest.
Ale chyba zawsze pisane mi było…
wrócić do Niego.
Widzę cię.
- Gnijesz od środka. - Dość tego!
Kurde, ale fajna ta kolacja.
Leanne przeżywa trudny okres.
Dlaczego trudny?
To prywatna sprawa.
Ta kolacja była ciekawa,
ale może wszyscy powinniśmy położyć się już spać.
- Rozumiesz? - Oczywiście.
WSPIERAM PRAWA CZŁOWIEKA RÓWNOŚĆ - OPIEKA ZDROWOTNA
Nie chciałam cię urazić.
- Nie musisz jeszcze iść. - W porządku.
Leanne,
nie wiem, czy moja funkcja pastorki cię drażni,
ale wiedz, że zawsze możesz ze mną porozmawiać.
O wszystkim.
Wszystkim?
Moich sekretach i twoich?
Moich?
Sean, to, co mówimy w grupie modlitewnej, jest prywatne.
Niczego nie powiedziałem. Przyrzekam.
Dziękuję
za przemiłą kolację.
Lubiłaś, jak płakała, kiedy ją biłaś?
Myślę, że tak.
Myślę, że podobało ci się, że jest mała.
Jak owad.
Trzeba skupić się na dobrych uczynkach i sobie wybaczyć.
Bóg cię nie naprawi.
Jak śmiesz… mnie osądzać?
Uważaj, Nancy. Niektóre owady gryzą.
Ciach.
Znikasz.
Dziękuję wam.
Nancy.
O Boże. To było…
Idealne?
Nancy.
Nancy, zaczekaj.
Odpierdol się ode mnie.
To było mocne. Dobrze się czujesz?
W sumie to nieźle.
Skąd wiedziałaś, że tak nabroiła?
Zgadłam.
I to trafnie.
W sieci piszą, że starą dobrą Nancy oskarżono o atak na własną matkę w 2012.
O kurwa, mama cierpiała wtedy na demencję.
Nancy.
Nauczysz mnie palić marihuanę?
Słucham? Marihuanę?
O Boże.
Tak.
Najlepsze są gotowe skręty.
Spokojnie. To moje stare zapasy. Cholernie słaby towar. Dla ciebie idealny.
Dobra, no to…
zaciągnij się.
Dobrze. Nabierz trochę powietrza.
Idealnie. Teraz wszystko wypuść.
Zuch dziewczyna.
Nie trzeba, dzięki.
Właśnie że trzeba.
Znowu się przyjaźnimy?
A przyjaźniliśmy się?
Wypierdalaj stąd, gościu.
Wszystko gra?
Tak.
Dzięki, że pytasz.
Leanne, powinnaś już wracać.
Julian, zamknij za sobą furtkę.
Szefowo Mary Ann, mianujemy cię mistrzynią edycji 2019 Kucharskiego wyzwania.
Gratuluję.
Szefowo Mary Ann, w gotowaniu liczy się serce.
Żeby robić to najlepiej, nie możesz kochać niczego innego.
Dziękuję. To wiele dla mnie znaczy.
W końcu otworzę bar śniadaniowy
i moja córka Doris będzie zachwycona.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Leanne!
Leanne?
Co ty tu robisz?
Chipsy ziemniaczane są najlepsze. Chcesz jednego?
Co to miało być?
Nancy jest beznadziejna.
Nie ma żadnej możliwości, żebyś znała przeszłość Nancy.
Myślałem, że jesteśmy po tej samej stronie.
Ja po waszej jestem zawsze. Możecie choć raz być po mojej?
Jesteśmy po twojej stronie.
Wcale nie. Nie tak jak…
Wierzę w Niego. Nawet jeśli ty nie wierzysz.
Dzięki tobie ożywił mi syna.
Bóg nie ożywił Jericho.
To kto to zrobił?
Weź tę pracę, Sean.
Będzie dobrze.
Napisy: Marzena Falkowska