Dzień dobry!
No proszę. Ktoś znalazł moje ogrodniczki.
- Mogę? - Pewnie.
Możesz brać wszystko, co jest na strychu.
Czy to znaczy, że dzisiaj idziesz?
Słyszałeś?
- Leanne idzie na festyn. - To dobrze.
- Tylu ludzi wokół to duży krok. - Chyba jestem gotowa.
Mamy piękny dzień i będziemy przy tobie.
- Patrz, bobki termitów. - Wyglądają jak czarny pieprz.
Nie, widziałem zdjęcia. To bobki termitów.
Są na półce z przyprawami. Ktoś musi je wytępić.
Sean ma rację. Poznaję je. To odchody owadów.
Cóż, ten dom stoi tu od 175 lat, jak wszyscy wiemy,
więc dziś się raczej nie rozpadnie.
Mogę ci coś pokazać? Będziesz tutaj, 3-B.
Przy dmuchańcu?
Jest mało miejsca.
Tysiąc dzieci będzie mi się drzeć do ucha.
Tak. To lokalny festyn, skarbie.
Co to za podłe food trucki?
- Co to, kurwa, jest? - Ciekły azot.
Jasne, groźne chemikalia w kuchni. Przepraszam.
Możecie to stąd zabrać, proszę?
Sean zaplanował wielką niespodziankę na festyn.
Brzmi złowieszczo.
Gdzie Veera?
Nie mogła przyjść. Coś jej wypadło w pracy.
Dlatego ja jestem.
Trochę się poruszam. Wesprę siostrę.
Przyszedłeś na chruściki, nie?
Kiedyś je uwielbiałeś.
- Może trochę za bardzo. - Spadaj.
Widziałaś park?
- Oni? - Co, bezdomni?
- Teraz jest ich dużo więcej. - Długo nie zabawią.
A ty im dajesz delikatesowe dary!
Tak to się zaczyna. Wkrótce wejdą ci na głowę,
a dom będzie wart tyle, co nic.
Dobra, nie chcę dziś o tym myśleć.
- W tym idziesz? - Julian!
Jak się czujesz?
Dobrze. Chcę po prostu, żeby gładko poszło.
Takie imprezy są skomplikowane.
Ludzie chcą pobyć na dworze. Nie spodziewają się Disneylandu.
Idziemy?
Leanne? Idziesz?
Leanne! Hej, chodź tutaj!
Tutaj. Przepraszam.
Voilà. Oto lody.
To mój mąż. Straszny showman.
NAKARMIMY BEZDOMNYCH
Podam je na minitoście
z cukrem klonowym i pancettą.
- Szef Tobe was nakarmi. - Chodźcie, oprowadzę was.
Proszę stanąć w kolejce.
Tu jest stoisko do rzucania siekierą.
Jest trochę drogie, ale ludzie za tym szaleją.
A tu będą później tańce ludowe.
A tu jest grill. Przyjechali aż z Bucks County.
Podobno są fenomenalni. Musisz spróbować.
I jeszcze…
Co się dzieje?
Co za dranie.
Ją tu wysłali?
To na pewno nie specjalnie.
Oczywiście, że specjalnie. Proponowałam im tę relację już dawno.
Ta stacja myśli, że będzie mnie ignorować. Że sobie odpuszczę.
Wiecie co?
Trzymaj.
Chodź do mamy. No chodź.
- Jesteś pewna? - Tak.
Zaraz Jericho zadebiutuje w telewizji.
- Co ty robisz? - Jestem pracującą w telewizji matką.
Zaciekle walczyłam o swoją obecną pozycję.
Nie pozwolę, żeby zastąpiła mnie ta amatorka.
Jebać to. Idę przed kamerę.
- Proszę, przemyśl to. - Przemyślałam.
Czas przejąć kontrolę i nie dać się porwać prądowi.
A co z nim? Jeśli ciocia May zobaczy?
Ogląda wiadomości jak jastrząb.
Nie będę udawać, że mój syn nie istnieje.
Dorothy, hej!
Isabelle, kochana.
Radośnie wyglądasz.
To oficjalny strój organizatorki.
A skoro o tym mowa, pewnie chcesz mieć moje oświadczenie.
To znaczy… Tak, pewnie.
- Robimy tylko krótkie wejście… - Świetnie.
Zrób może zbliżenie na środek,
żeby pokazać coś ciekawszego.
Dobra, musimy nagrać Seana
i zaraz zaczyna się przedstawienie lalkowe.
Pogadam z Seanem. Możesz tu zostać?
Tak.
Posmakuje ci.
- Dzięki. - Spoko.
- Hej. - Jak Leanne?
- Jest z Dorothy. - Kolejka, gościu.
Nie stoję w niej, dupku.
Jest przed kamerą. Nie posłuchała mnie.
To dobrze, nie?
Dobrze? Widziałeś, kurwa, memy?
- Te z krową? - No. Muu.
Poradzi sobie z trollami.
Nie słuchasz mnie.
Wepchnęła Jericho przed kamerę.
Przestań się wtrącać.
Co?
Ten twój cały numer z DNA.
Naraziłeś wszystko na szwank.
- Próbuję to naprawić. - Julian.
Jeśli chcesz pomóc, idź się pobaw.
Dorothy włożyła w to sporo wysiłku.
Ale gorąc!
Zjedz sobie lody.
Sean.
Nancy, hej!
Przy kawie o tym nie wspominałeś.
Gdzie twoja żona?
Jest bardzo zajęta. Zorganizowała to wszystko, więc…
- Rozumiem, zajęta. - Tak.
- Wkrótce was sobie przedstawię. - Chętnie.
- Chcesz porcję? - Nie mogę jeść nabiału.
No tak.
Akurat przechodziłam i chciałam się przywitać.
- Świetnie cię widzieć. - Do zobaczenia.
Szefie, rękawice.
Wiedziałem.
- To znajoma. - Żadna znajoma.
„Przy kawie”?
Co to, terapia żałoby? Jakieś sesje grupowe?
- A może AA? - Nic takiego.
Jest pastorką.
O Boże. Od kiedy to robisz?
- Od paru miesięcy. To mi pomaga, serio. - Bardzo się cieszę.
- Dorothy wie? - Jeszcze nie.
Lepiej niech tak zostanie.
To dużo wyjaśnia. Lubiłem cię bardziej jako bezbożnika.
A ja ciebie jako pijaka.
Jesteśmy na wiosennym festynie, a oto wspaniały zespół akrobatyczny.
„Dzika kara boska” pochodzą z Filadelfii.
Wszystko dobrze?
Przeszkadzają ci, skarbie?
To przez tego kucharza.
To znaczy robi cudowne rzeczy, ale muszą być jakieś granice.
To impreza rodzinna.
Mogłaby go pani wyprosić?
Mogę zrobić nawet więcej.
Zapłaciliście za to?
Za udział w festynie trzeba zapłacić.
Płacicie?
Chodźmy. Musicie stąd iść. Już.
Musicie przejść całą przecznicę, żeby stąd wyjść.
To lokalny festyn. Biletowany.
No chodźcie.
Dziękuję. Gotowe.
Co byś chciała?
Poproszę tygrysa.
Już się robi.
Usiądź proszę.
Ekstra ogrodniczki.
Dziękuję.
Dostałam je od mamy. Kiedyś sama je nosiła.
Ale słodko.
Od swojej mamy dostałam tylko paraliżujące stany lękowe.
Rozluźnij twarz. Tak jest dobrze.
Rozmawia pani jeszcze z mamą?
Sorki.
Musiałam na chwilę wyjść. Co mówiłaś?
- Nic. - Rozluźnij jeszcze mięśnie twarzy.
Już prawie koniec.
Przepraszam.
Zoe!
SCENA GŁÓWNA FESTYN WIOSENNY
Ludzie pokazują tylko dobre strony swojego życia.
Nie zrozum mnie źle, bardzo w tym roku pomogła przy festynie.
Dobre strony?
Wyglądają z mężem na szczęśliwych, ale…
Nie będę paplać.
Mów. Nie wygadam.
Powiem tylko, że raz pod jej domem widziałam karetkę,
a co najmniej dwa razy radiowozy.
- Reszty się domyśl. - Przepraszam.
Nieładnie jest obgadywać ludzi.
Nieładnie jest też podsłuchiwać.
- Miło było. - Wzajemnie.
Pa.
Jesteś nianią.
- Byłaś na chrzcie Jericho. - Tak.
- Przypomnij mi swoje imię. - Leanne.
- No tak. Grayman? Gray… - Grayson.
Boże, nie chciała się zamknąć.
Wiesz?
Dobrze, że się odezwałaś.
Przyjaźnię się z Dorothy. Gdyby nie ona, nie trafiłabym przed kamerę.
Jeśli się z nią przyjaźnisz, to czemu próbujesz ją zranić?
Nie próbuję.
Nie rozumiem. Wykonuję tylko swoją pracę.
Rozumiem.
ZAGINIONA
Słuchajcie, oto nasza ostatnia zawodniczka.
- Jak masz na imię? - Kaylee.
- Ile masz lat? - Osiem.
Proszę wszystkich o oklaski dla Kaylee.
Dawaj, Kaylee. Dawaj.
Jesteś półtygrysicą.
Nie, podoba mi się.
Myślałam, że pracujesz.
Skończyły nam się lody, więc chyba mam wolne.
Kaylee!
Chcesz coś porobić?
Co proponujesz?
Tak!
Proszę pani?
- Tak? - Przepraszam, że przeszkadzam.
Rozpoznałam panią z telewizji.
Jestem Nancy z kościoła Liberty Unitarian.
Pastorka Seana. Wiele mi o pani opowiadał.
Cześć, Jericho. Dobrze cię widzieć.
Przepraszam. Sean chodzi na pani nabożeństwa?
To wspaniale, kiedy ktoś wraca do wiary.
Nie chcę się narzucać,
ale cudownie by było zobaczyć panią kiedyś w kościele.
Nie gryziemy.
Jestem Dorothy.
Przepraszam, jak się pani nazywa?
- Po prostu Nancy. - Nancy.
Miło mi cię poznać.
Hej, nieźle.
Jak tam Sylvia?
Nie bardzo wiem.
Olała mnie po tym, co się stało.
- „Olała”? - Przestała ze mną gadać.
To nie była twoja wina.
No, to przeze mnie znalazła się w tej sytuacji, więc…
Ale szczerze? Czuję ulgę.
Od początku wiedziałem, że do mnie nie pasuje.
Ten związek był dość toksyczny.
Cieszę się, że to koniec.
- Nieźle! - Brawo. Którego chcesz?
Lamę.
- Dziękuję. - Dzięki.
Proszę.
Nie, jest twoja. Zatrzymaj ją.
Chcę ci ją dać.
To może ją dla ciebie przechowam?
Słuchaj, chodźmy do dmuchanego zamku, jeśli masz ochotę.
- Dobra. - Masz?
- Pewnie. - Tak?
- Chodźmy do zamku. - Byłaś już w takim?
- Nie. - Nigdy nie byłaś w…
Co robisz w kącie? Nie jest strasznie. Obiecuję.
Jest bardzo fajnie.
Wiedziałem. To rekin.
Tu są zęby, a całość to będzie szczęka.
- Ale pudło. - Co?
- Całkowite. - Ale użyła szarego. Słoń?
Czujesz ciepło promieni słonecznych,
które oświetlają twoje dzisiejsze karty na stole?
Trzy minuty za długo. Tylko trzy. Oczywiście wybucha.
Wszędzie jest pełno różowego.
Sean każe mi włożyć głowę do piekarnika i wszystko wyczyścić.
Jeśli zostawię choć trochę różowego, to mnie wywali.
- Halo. - Hej, Sean.
Mówi Taylor z Kucharskiego wyzwania.
Pamiętasz mnie? Minęło trochę czasu.
Wiem, że jesteś bardzo zajęty, ale przygotowujemy nową serię
na wschodnim wybrzeżu.
Chcielibyśmy, żebyś ją poprowadził.
Dzwonimy najp…
Chcesz zatańczyć?
Serio?
Tak.
Patrz, podkręca tempo.
Tu jesteś.
Poznałam twoją pastorkę.
Zabierałeś Jericho do kościoła?
Tak.
Chyba zapomniałeś mi powiedzieć.
Myślałem, że uznasz to za głupie.
Wal się.
A nie mam racji?
Oczywiście, że to głupie.
Nagle jesteś religijny?
Odkąd chodzę do kościoła, jest lepiej.
Bardzo się cieszę.
Ale wykradałeś naszego syna do dziwaków i wpychałeś mu do gardła Boga.
- Ochrzciłaś go. - To coś innego.
Niby jak?
To był taki gest.
Może dla ciebie.
Miej sobie tajemnice, mam to gdzieś.
Ale w kwestii wychowania naszego syna muszę mieć jawność.
Myślę, że kościół byłby w życiu Jericho dobry.
Zapewniłby mu oparcie.
To dla mnie ważne.
Zawsze to jakiś początek.
To nie tylko łacina, kadzidła i takie pierdoły.
Są tam zwykli ludzie, którzy rozmawiają tak jak my.
Myślę, że polubiłabyś Nancy, gdybyś naprawdę dała jej szansę.
Dobrze.
Czyli kolacja nie będzie niezręczna.
- Kolacja? - Tak. Zaprosiłam ją na kolację.
- Omówimy to? - Od kiedy to cokolwiek omawiamy?
- Jestem głodna. - Co?
Głodna! Jedzenie!
Przepraszam.
Dobry wieczór.
Jest jeszcze otwarte?
Przepraszam.
Tobe!
Dorothy!
- Dasz radę? - Tak.
Leanne?
Pewnie jest na górze.
Tu jesteś.
Dzięki Bogu. Martwiliśmy się. Tobe powiedział, że uciekłaś.
Byłam trochę zmęczona.
Oczywiście.
Ale wyglądasz.
Pewnie jesteś wyczerpana.
To był dla ciebie duży krok. Tylu ludzi wokół.
Jesteśmy z ciebie bardzo dumni. Prawda, Sean?
- Co mam z tym zrobić? - Wygrałam to dla Jericho.
To zaniosę mu do pokoju.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Czy coś się stało? Z Tobe?
Nie, nic się nie stało. Dobrze się bawiłam.
Cieszę się.
Pójdę już do łóżka.
Chcesz, żebym położyła Jericho?
Nie. Chyba jeszcze trochę z nim posiedzę.
Ty już idź.
Napisy: Marzena Falkowska