- Boże, wy nadal tutaj? - Przepraszam.
Mikey zapomniał kołków.
- Musieliśmy wysłać kogoś do Conshohocken. - Proszę, skończcie szybko. Mam gości.
Oczywiście.
Co się dzieje?
Sean miał z tobą porozmawiać. Nie zrobił tego?
Dla ilu osób gotujesz?
O kurde. Miałem ci powiedzieć.
Właśnie.
Będziemy musieli omówić to teraz.
Tak zrobimy.
Leanne, zaprosiliśmy trochę osób…
Mówiłam wam, że nie można ufać obcym.
Daj mi skończyć.
Przez osiem tygodni byliśmy na liście oczekujących
i właśnie pojawiło się miejsce.
Normalnie bym się nie zgodziła,
ale to może być jedyna szansa na wartościowe środowisko dla Jericho.
Jaką byłabym matką, gdybym z niej nie skorzystała?
Jesteśmy rodziną.
Powinniśmy wspólnie podejmować takie decyzje.
Tak, masz rację.
Powinnam była z tobą porozmawiać.
Przepraszam.
Nie zrobimy tego, jeśli sprawia ci to dyskomfort.
Ale jeśli to pomoże, rozmawiałam z wszystkimi online
i obiecuję ci, że nie masz o co się martwić.
Ci ludzie są podobni do nas.
To przecież matki. Takie jak ja.
Matki?
Tak, kochanie. Mamusie i dzidziusie. I już.
Jericho tego potrzebuje?
Obudził się.
Ja pójdę. Spokojnie.
Mam go ubrać w coś specjalnego?
Na tę okazję?
Skończyłem na górze.
Z monitorami.
Mogę pani pokazać, jak działają.
Nie, dziękuję.
Pan Gallagher?
Riley. A dla dzieci pan Śmieszek.
Dzień dobry, panie Śmieszku.
- Dzień dobry. - Witam w naszym domu.
Leanne?
Poznaj pana Śmieszka.
Pomoże nam przy naszym spotkaniu „mamusia i ja”.
Może się przedstawisz?
Dzień dobry panu. Jestem Leanne.
Proszę wejść. Myślałam o tym miejscu.
Mamy dużo przestrzeni.
Karaibscy kucharze zagęszczają sos krwią.
Najwyraźniej to wszystko zmienia. Gotuję potrawy dominikańskie.
Jak wyglądam?
Idealnie.
Jak miło, że robisz to dla Jericho.
Przywitamy pierwszego gościa?
Tak?
Wyrzuć ten kozi łeb, Sean.
Cześć! Dorothy?
- Tak! - A to kto?
To Jericho…
- Robi to dla siebie, prawda? - Matki bywają samotne.
Ma nas.
Czasem ludzie potrzebują kogoś więcej.
Może zostaniesz ze mną w kuchni, dopóki się to nie skończy?
Przyda mi się pomoc.
Zaczynamy.
Witaj, Noah, malutki trzmielu
Jak miło cię widzieć
Matthew.
Witaj, Matthew, malutki trzmielu
Jak miło cię widzieć
A Ella?
Witaj, Ello, malutki trzmielu
Jak miło cię widzieć
Już dobrze.
O, chwila! April śpi. Gotowi?
Witaj, April, malutki trzmielu
Jak miło cię widzieć
Bzyczymy jak pszczółki.
Jeszcze raz!
Bardzo dobrze!
- Hurra! - Świetnie.
Co ty tu robisz?
Dottie wezwała mnie do obsługi monitoringu.
Żebyś czuła się bezpieczna przy gościach.
Tak. Wspieramy cię, dziewczyno.
Widzisz? Nie pozwolimy, żeby coś ci się stało.
Klaszczemy!
Tu mam oczka
- Gdzie? - W szafie w moim gabinecie.
Tu mam nosek
Tu mam główkę Ramionka, kolanka i stópkę małą
A oto, jak rośnie moje ciało
Świetnie.
- Jeszcze raz. - Pięć, sześć, siedem…
Zajebioza.
PRZEDPOKÓJ
Gotowe. Mogę to zanieść.
Nie trzeba.
- Wciąż karmisz naturalnie? - O tak.
Myślałam, że chcę przestać, ale brakuje mi tej więzi
i chcę go mieć przy sobie tak długo, jak to możliwe.
Pierwsze danie to empanadas z perlicy,
hołd dla kuchni karaibskiej.
Leanne. Pozwól, że cię przedstawię.
To nasza cudowna niania, Leanne.
Jest z nami od pół roku
i należy do rodziny.
- Dzień dobry. - Cześć, Leanne.
Usiądziesz? Robimy karmniki dla ptaków.
Nie teraz. Lepiej wrócę do Seana.
Tylko na chwilę. Usiądź przy mnie.
Będzie dobrze.
Skąd jesteś, Leanne? Mówisz inaczej niż dziewczyny z Philly.
Z Wisconsin.
Jesteś daleko od domu, co?
To jest mój dom.
Leanne jest bardzo lojalna.
Między innymi dlatego tak bardzo ją kochamy.
Dorothy,
opowiedz nam, jak to jest być lokalną sławą.
Cały czas cię oglądamy.
Naprawdę?
To bardzo miłe.
Możesz podać ziarno?
- Dziękuję. - Pani dziecko.
Dziękuję.
To specjalista od ucieczek.
Podobał mi się twój reportaż
o centrum odwykowym dla uzależnionych.
Zawsze wybierasz bardziej osobiste tematy?
Słucham?
Słyszałam, że twój brat ma problem z narkotykami.
Przepraszam, nie powinnam…
Nie powinnam zakładać, że chcesz o tym rozmawiać.
O nie. Oczywiście, że chcę.
Tak, mieliśmy kiedyś taki problem i…
To było trudne dla naszej rodziny.
Ale się skończyło.
To dlatego pod waszym domem stała karetka?
I radiowozy?
Karetka?
Nie…
Mieliśmy mały wypadek w okolicach Świąt,
ale to była drobnostka.
W okolicach Świąt? Nie.
To nie to. Tamto działo się latem.
Było gorąco.
Nie, chyba się pomyliłaś.
Raczej nie.
- Carrie, pamiętasz? - Tak, to na pewno było latem.
Zapewniam, że to nie był ten dom.
Muszę pomóc Seanowi w kuchni.
Chciałbym ich słyszeć.
Widziałeś to?
Co?
Pojawiło się napięcie.
Nie. Wyobrażasz sobie jakieś dramaty dla rozrywki.
Wszyscy dobrze się bawią. Dorothy jest szczęśliwa.
Skoro tak mówisz, mistrzu.
Tym ludziom nie można ufać.
Nie przyszli tu dla niej.
Leanne.
Nie wiem, co ci powiedzieć. Jesteś bezpieczna.
Julian i Veera monitorują cały dom.
Żadne z was mnie przed nimi nie ochroni. Nawet nie wiecie, czego szukać.
Leanne, chcemy ci pomóc.
Ale musisz nam powiedzieć jak.
Pojawią się znaki.
Będą dziwnie ubrani. W to, co według nich noszą normalni ludzie.
Nie będą jedli takiego jedzenia, jakie ty robisz.
Będą mieć pokryte bliznami plecy.
Zrób parę głębokich wdechów.
Podziękuj za czas, który znalazłaś dla siebie
i swojego dziecka.
Drugie danie to czekoladki nadziewane koziną.
Wariacja na temat dominikańskiego deseru.
Postawię je przy oknie.
Zaczniemy od kociego grzbietu.
Robimy wdech. Opuszczamy brzuch.
A teraz wydech.
Kierujemy pępek w stronę nieba.
Poprzez opuszki palców i górną część stóp.
Jeszcze jedna seria kocich grzbietów.
Robimy wdech, opuszczając brzuch.
Podnosimy klatkę piersiową i robimy wydech.
Kierujemy pępek w stronę nieba.
Parę głębokich oddechów…
O cholera.
Bardzo cię przepraszam.
Co robisz?
Leanne.
Wysłali cię.
- Nikt mnie nie wysłał. - Nie zbliżaj się.
To mój dom. To moja rodzina
i nie pozwolę wam się od niej zabrać.
- Co tu się dzieje? - Nie wiem. Ześwirowała.
Zaglądała pod moje łóżko.
Zapytaj ją, dlaczego to robiła.
Zaglądała pani?
Wyszłam, żeby na osobności nakarmić Noah.
Nie wiedziałam, że to twój pokój.
To czemu zaglądałaś pod łóżko?
Upuściłam smoczek Noah.
Kłamiesz.
Nie… Słuchaj, pokażę ci.
Miałaś go w kieszeni.
Nie, był pod łóżkiem.
Już dobrze. Nic się nie stało.
Przepraszam za to nieporozumienie.
Chyba lepiej, żeby wróciła pani do grupy.
Przepraszam.
Tak.
Skarbie, dasz nam chwilę?
Tak.
Chcesz wszystko zjebać?
Oni próbują mnie zabić. Musisz mi pomóc.
Przestań dramatyzować.
To bogate paniusie z Society Hill.
Wyglądają ci na kultystki?
- Nie. - To przestań, Leanne.
Pozwól Dorothy cieszyć się tym dniem.
Mamusia
Moja mamusia i ja
Właśnie tego chcesz, co?
Żebym całe życie się bała.
Nie będę uciekać, jeśli tego się spodziewasz.
Poczekam tu na nich.
I ochronię moją rodzinę.
Nie opuszczę tego domu.
Sean.
Hej, młoda damo.
Gdzie są wszyscy?
Musieli wyjść.
Wszyscy?
Chyba tak. Też tam chwilę byłem.
Nie podchodź bliżej. Zostań tam, gdzie jesteś.
Nie masz czym się martwić. Nie gryzę.
Mówiłam, żebyś się nie zbliżał.
Nic się nie dzieje.
Wszystko w porządku?
Jesteś od nich, prawda?
Pokaż mi swoje plecy!
Chcę zobaczyć blizny.
- Uspokój się, Leanne. - Zabiję cię.
Rozumiesz? Zabiję cię!
Leanne.
Odłóż to.
Co się dzieje?
Leanne grozi panu Śmieszkowi nożycami.
Zostawiłaś mnie samą.
Przyjechał wóz z lodami. Wyszliśmy na sekundę.
Leanne, on cię nie skrzywdzi.
Poproś go, żeby pokazał plecy.
Nie zrobię tego.
Jeśli to pomoże, to mogę.
Pokaż im plecy. Będą pokryte bliznami.
To jakiś absurd.
Patrz.
Dobrze, włóż koszulę, panie Śmieszku.
To się wymyka spod kontroli. Idźcie do salonu, proszę.
Leanne, na słówko.
Mówiłam ci, że jesteś bezpieczna.
Zamontowaliśmy dla ciebie system zabezpieczeń za 6000 $.
Sprowadziłam Juliana i Veerę, żeby cię wspierali.
Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić, żebyś czuła się dobrze.
Boże, te kobiety nigdy tego nie zapomną.
Nikt mnie nie słucha.
Cały czas to robimy, Leanne.
Zostań tu, dopóki nie pójdą, proszę.
Bardzo was przepraszam.
Leanne przechodzi teraz trudny okres.
Wiecie, jakie są nastolatki.
Możemy zapomnieć o tym zamieszaniu i wznieść toast?
- Może? Toast? - Może. Albo dwa.
Sean, przyniesiesz kieliszki? Proszę bardzo.
Dziękuję. Rozdaj wszystkim, proszę.
- Dziękuję. - Dobrze.
Każdy już ma?
Proszę, wznieśmy toast.
Toast za macierzyństwo.
To burzliwe doświadczenie,
pełne trudnych momentów.
Momentów strachu. Zwątpienia w siebie.
Ale dziś powinnyśmy celebrować same siebie.
Za wszystkie supermamusie.
I tatusiów.
- I tatusiów. - Nie zapomnij o nich.
Tatusiów.
Na zdrowie.
Na zdrowie!
O Boże.
Nie wiem, skąd się wzięły! Przynieś sprej!
Zadzwoń po tępiciela, kurwa!
Sean je łapie!
Mamy tres leches!
Jak to się stało?
O rany. Całkiem masywny, nie? Wygląda na to, że oderwał się z dachu,
spadł przez komin i utknął w przewodzie.
To się zdarza?
Tak. Robiliście jakieś prace na górze?
Dziś rano montowali kamery.
Właśnie.
Ktoś pewnie strącił gniazdo.
Wszystkie wyleciały naraz. W jednej chwili. Czy to normalne?
Pewnie. Wstrząs od upadku musiał wkurzyć pszczoły.
Włożyłem tam rękę. Byłem najbliżej. Ani razu mnie nie użądliły.
Proszę posłuchać. Nie znam się na zachowaniu zwierząt.
Ale sprawa jest już załatwiona, więc nie musi się pan martwić.
- Wyślę fakturę pod koniec tygodnia. - Dobrze, dziękuję.
Musiała wejść na dach i strącić gniazdo.
Jeśli tak, znajdziemy nagranie.
Posłuchaj siebie. Weszła na dach?
Czy to aż tak szalone?
Ta dziewczyna przyszła do tego domu z dzieckiem, prawdopodobnie swoim.
Swoim?
Nie mówiłeś mi tego.
Zawsze brałem to pod uwagę.
Jeśli mam rację,
nie ma szans, żeby chciała patrzeć, jak ktoś inny bawi się w mamusię.
Trzeba zapłacić.
Zapłacić? Czym?
Naszą lojalnością.
Dorothy.
Pozwól mi.
Chciałam tylko, żeby Jericho miał kolegów.
Nawet to mi się nie udało.
Jericho ma tutaj wszystko, czego potrzebuje.
Tak jak ty.
Mogę ci coś powiedzieć?
To trochę głupie.
Możesz powiedzieć mi wszystko.
Czasem czuję, że jestem przeklęta.
Ciągle wszystko się psuje,
wiesz?
O Boże.
Ale głupio brzmi to w moich ustach.
Jak mogę narzekać?
Ja położę dziś Jericho.
- Dobrze. - Powinnaś odpocząć.
Wszystko dzieje się tak, jak powinno.
Nie martw się.
Dobranoc.
Napisy: Marzena Falkowska