Szanowna pani Turner, nazywam się Leanne Grayson.
Mam 18 lat i pochodzę z dobrej, pełnej miłości rodziny z Wisconsin.
Mam nadzieję, że rozważy Pani
moją kandydaturę do roli odpowiedzialnej opiekunki dla Pani syna.
Obiecuję ciężko pracować, żeby Panią zadowolić
i odnaleźć się w Pani domu.
- Masz go? - Kogo?
Numer 9780, ulica Spruce.
To nagły wypadek. Sprawa życia i śmierci.
Nie ma go.
Leanne też.
Słyszysz mnie?
Zabrali Jericho.
Dokąd dzwoniłaś?
Na policję. A co myślałeś?
Nie stój tak! Zrób coś!
TO CHŁOPIEC!
Brawo! Grzeczne dziecko.
Nie podano jeszcze oficjalnie liczby ofiar,
ale podobno znajduje się wśród nich przywódczyni sekty, May Markham.
To ona. Ta kobieta.
Ta kobieta była dziś w moim domu i zabrała Jericho.
Czyli zmarła kobieta ukradła pani dziecko?
Nie.
Seanie!
Panie Turner?
Pamięta mnie pan?
Nazywam się Reyes.
Moja siostra nie skrzywdziłaby muchy.
Wpłaca datki na maltretowane zwierzęta.
Pomaga pieprzonym staruszkom. Powiedz jej, Seanie.
Będzie sekcja zwłok.
Ile dni na oko?
Trzy lub cztery.
Kończyłam już zmianę, ale rozpoznałam adres.
Chodzi o dziecko.
On nie jest prawdziwy.
Należy do Dorothy.
Musicie zablokować drogi w promieniu 80 kilometrów wokół miasta.
To ja mam wiedzieć, co macie, kurwa, robić?
Nieważne, co mówię tam. Słuchajcie mnie tutaj.
Mogła sfingować śmierć. Nie wiem. Była w tym domu.
Dzięki Bogu. Proszę, powiedz im o Leanne.
Powiedz o jej rodzinie i żeby znaleźli Jericho!
Jest w szoku.
Gregu, dasz nam chwilkę?
- Usiądźmy tam. - Nie jestem inwalidką.
- Dorothy jest na górze? - U mnie.
Odurz ją, jeśli trzeba.
Dobry wieczór.
No tak.
- Dobra, o co tu, kurwa… - Leanne uciekła, rozumiesz?
Zabrała go. Nie wiem, czy przyszedł wujek, czy…
Ale go, kurwa, nie ma. Zabrała dziecko.
I dobrze.
Brak dowodu przestępstwa.
Dorothy im wszystko mówi.
Od wypadku jest z nią źle.
- Nie oszalała. - Nikt tak nie twierdzi.
Ale musimy się chronić.
Dałem Natalie instrukcje.
Jakie?
Ma wszystkiemu zaprzeczać. „Dziecko? Jakie dziecko?”.
Włożyliśmy go, kurwa, do wody święconej. Ludzie to widzieli!
Tym bardziej trzeba ich stąd wykurzyć,
zanim zaczną węszyć.
Kurwa mać, Sean.
Widzisz to?
Możemy za to dostać 20 lat.
Przepraszam panią.
Jej mechanizmy obronne działają teraz na pełnych obrotach.
Potrzebuje trochę prywatności.
Jest pani jej lekarką?
Kinezjolożką.
Oraz bliską przyjaciółką.
To, co przytrafiło się Dorothy…
było niepojęte.
Jej psychika ją teraz ochrania. To wszystko.
Mówiła o jakiejś niani. O Leanne.
Muszę ją o to spytać.
Wysłała życiorys z adresem zwrotnym.
Nie mogę go znaleźć!
Dorothy stworzyła nieprzeniknioną bańkę,
która chroni ją przed prawdą.
Mówię to jako ekspertka.
- I lalka jest tego częścią? - Była.
A teraz ją odrzuca, co jest krokiem na drodze do uzdrowienia.
W końcu widzimy tylko to, czego widok możemy znieść.
Czemu nie mogę go znaleźć?
Cholernie paskudny, nie?
- Wygląda prawdziwie. - Tak.
Ma pani jakieś?
Dzieci? Nie.
Ja też nie.
Ponoć taka odpowiedzialność zmienia życie.
Chyba trzeba tego doświadczyć, żeby wiedzieć.
No tak.
Jak możemy zrozumieć, przez co przechodzą?
Prawda?
Po czymś takim nie da się otrząsnąć.
Jesteście na miejscu zgłoszenia? Jaki jest status?
Fałszywy alarm. Wyjeżdżamy.
Przyjęłam.
Mam nadzieję, że wiecie, co robicie.
Ja pierdolę.
To naprawdę ona.
Moja żona ma wiele wad,
ale jest świetną dziennikarką.
Wpuściliście do domu jakichś nawiedzonych zjebów.
Tyle dobrze, że już sobie poszli.
Tylko tyle masz do powiedzenia?
Kim oni, kurwa, są? Co praktykują? Czego od nas chcą?
- Co u niej? - Zjadają ją nerwy.
Dodałam jej do herbaty melatoniny.
Homeopatia lekiem na każde zło. Tyle że nie.
Kim jest ta kobieta, o której mówiła?
- Ciotką Leanne? - Jebaną przywódczynią sekty.
Cała rodzinka jest szurnięta. Lepiej ich unikać.
Chociaż raz zgadzam się z Julianem.
Może powinniśmy zobaczyć w tym szansę.
Niby na co?
Na pozytywny rozwój sytuacji. Pozwólmy Dorothy rozpaczać.
Co? Nie.
Tak. Kochasz ją i dlatego to robisz.
Ale opłakuje złe dziecko.
On żyje.
Zapewniliśmy mu kochający dom.
Dbaliśmy o niego.
To nie było twoje dziecko, Seanie.
Jego miejsce jest tutaj, przy nas.
Chcę poczuć się dobrze.
Nie. Krzyknij „świry”. Dawaj.
Świrusko!
Zrób to.
- No dalej. - Dawaj, już.
Dorothy?
Dorothy!
Co to jest?
Kamera?
Włożyła ją tam?
Zinfiltrowali nasz dom, Seanie.
Obserwowali nas.
Tak.
O Boże.
Nie możemy ich rozdać. Nawet jej nie widać.
Musimy mieć gdzieś lepsze kopie, zanim skończył się czerwony tusz.
Dla kogo one są?
- Dla sąsiadów. - Naszych?
Tak. Musimy ich przepytać
i powiedzieć, co się stało.
WIDZIELIŚCIE JĄ?
- W czym to pomoże? - Ludzie mogli coś widzieć.
Kolor auta. Kierunek, w jakim pojechali.
W pierwszych dwóch dobach wszystko jest pomocne.
Potem…
Nie myślmy o tym, co potem.
- Ja się tym zajmę. - Ty?
Tak. Chcę pomóc.
Popatrz na mnie.
Ludzie niechętnie pomagają obcym, którzy emanują desperacją.
Nie wiem czemu. Mamy tendencję, żeby machać na innych ręką.
Ale społeczeństwo potrzebuje otuchy.
W twoich oczach jej nie ma.
Nie spałem od dwóch dni.
Ale masz rację, wykorzystajmy nasze atuty.
Ja będę zarządzać bazą, a ty działać w terenie.
Trzymaj. Zanieś je na ulice Spruce, 19 i Walnut.
Wracając przez ulice Locust i 21, kup tusz.
Mamy… 35 godzin, żeby go znaleźć.
- Ale damy radę, prawda? - Pewnie.
Dobra. Idź.
Sean?
- I co? - Nic. Nikt niczego nie widział.
Pogrzeb May Markham odbył się na terenie splądrowanego kompleksu.
Wzięła w nim udział tylko garstka żałobników.
Od tamtej pory jest ich coraz więcej. Tłum z dnia na dzień rośnie.
Rozpoznaję jedną z ofiar.
Widziałem jego zdjęcie w telewizji.
Parę lat temu wskrzesił moją córkę, która zginęła w wypadku samochodowym.
Dziękuję.
Należy pani do Kościoła Pomniejszych Świętych?
Nie wierzę, że ta sekta wskrzesza ludzi.
Ludzie uwierzą we wszystko.
TEST NA TRĄD
Nie pozwolili nam filmować od tyłu.
To była strefa zamknięta.
Ale niedaleko był las, więc ludzie mogli tam uciec.
Ktoś mógł przeżyć.
Obsmażony przegrzebek, batat, pesto, chrupiący parmezan.
Nie jestem głodna.
- Uwielbiasz to. - Wcale nie.
Jak idzie szukanie?
Ślad urwał się siedem lat temu.
Ale ktoś musiał ją widzieć. Ktoś musiał ją ukrywać.
Rozgryziesz to.
Dziękuję, że we mnie wierzysz.
Co ci się stało w rękę?
Poparzyłem się.
- Przykro mi. - Nie jest tak źle.
Teraz można kupić paszport za niecały tysiąc dolarów.
Każdy może z dnia na dzień stać się kimś innym.
Muszę to sprawdzić.
Rosco się odzywał? Jego auto wciąż tu stoi.
Nie można na nim polegać.
Nie odbiera telefonu, ale to nie znaczy, że go mają.
Ale wciąż może ich śledzić, nie?
Ta kanapka z kurczakiem jest boska.
Mogłem ci taką zrobić.
Nie taką. Mają sekretny przepis.
Jebać kanapkę. Jak ich znajdziemy?
Kościół Pomniejszych Świętych rozwiązał się po pożarze.
Ślad się urwał.
Musimy ich znaleźć, zanim Dorothy zaangażuje całą okolicę.
Nie możemy jej wciąż blokować, a nie przestanie szukać.
W końcu mają Jericho.
Kogo?
Pieprzone dziecko.
ZAGINIONA
Myślałem, że szukamy ciotki.
Bo szukaliśmy.
Ale zrozumiałam, że to złe podejście.
Jest zbyt sprytna.
Umie zacierać ślady. Natomiast Leanne… jest zielona.
Jest naiwna. Będzie popełniać błędy.
Jeśli znajdziemy Leanne, zaprowadzi nas do Jericho.
Leanne jest naszą nową podejrzaną.
ZAGINIONA
A w twoich oczach jest tyle otuchy.
Łykam minerały.
Mamy 12 i pół godziny, żeby go znaleźć. Idź już.
ZAGINIONA
Zakładając, że nie przekroczyli granicy
i jadą ze średnią prędkością 100 km/h przez dziesięć godzin dziennie,
mogą być w połowie drogi na drugi koniec kraju.
Nasz synek może być w Wichita.
Tym się zajmujesz? Tworzeniem wykresów?
A co ty zrobiłeś?
Działam w terenie. Czekam na rozkazy.
Powiem ci teraz coś, czego wolałbyś nie usłyszeć.
Ale to prawda.
Dawaj.
Myślałam, że będziesz lepszym ojcem.
Naprawdę.
- Nie uważasz tak. - Nie?
Nie. Jesteś w szoku.
Szczerze mówiąc, myślałam, że w końcu, kurwa, dorośniesz.
- Tęsknisz za nim? Ja też. - Daj spokój.
- To nie to samo. - Pierdol się!
- Nie podnoś na mnie głosu! - Wiesz, co ja myślałem?
Że zawsze będziesz go chronić. Nigdy bym nie pomyślał, że…
Nie.
No dalej. Powiedz to.
A co, jeśli nie żyje?
Gdybyś wiedziała na pewno, co byś zrobiła?
Wiesz, co bym zrobiła.
To, co każda dobra matka.
- Powiedz. - Poszłabym za nim.
Dokąd?
Gdyby była choć jedna szansa na miliard, że jest coś więcej ponad to,
- poszłabym z nim tam za rękę. - Nóż, lina, tabletki?
Nie lina.
Mój pasek Hermès przy jego łóżeczku.
Minęło 48 godzin.
Po tym czasie nie ma dobrych wieści.
Co to jest?
Żyje.
Jericho żyje.
NIKOMU NIE MÓWCIE, DZIECKO ŻYJE.
- Cześć, Noelu. Jak leci? - Dzięki.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Napisy: Marzena Falkowska