Straciliśmy Jericho, gdy miał 13 tygodni.
Myśleliście o zatrzymaniu łożyska?
To nie zbrodnia. Według policji zdarza się to częściej, niż myślimy.
Dlaczego z nią zostałeś? Po tym, co zrobiła.
To była pomyłka, a ludzie się mylą.
Zarezerwowałam kościół na ulicy Sansom. Nasz syn zostanie ochrzczony.
Moja ciocia mawiała, że jeśli świerszcz pojawia się w domu,
wydarzy się coś złego.
Co się wydarzy?
Dzień dobry, kwiatuszku.
To mój wujek George.
- To kucharz! - Chcę zostać.
Następnym razem przyjadę z ciocią May.
Wiesz, że jej nie możesz odmówić.
Jest kilka rozbieżnych teorii
na temat wykorzystania łożyska.
Może mieć podłoże religijne, zabobonne lub medyczne.
Można je spożyć dla wartości odżywczych,
jako lekarstwo na depresję poporodową.
Można je wrzucić do rzeki...
wierząc, że dzięki temu życie dziecka będzie płynąć spokojnie.
Można je zakopać gładką stroną do góry, by odstraszyć złe duchy.
Niezależnie od wyboru,
znaczenie łożyska pozostaje takie samo.
Jedno życie się zaczyna, a inne kończy.
Już jadą.
Jak było?
Jericho płakał, gdy polano mu głowę wodą. Wszyscy się śmiali.
Hej, Leanne.
Ładnie wyglądasz.
I już jesteśmy.
Tak.
Wspaniały dom, prawda?
Nie byłem tu od lat.
Dziękuję.
Jest łazienka na dole?
- Dzięki. - Dziękuję bardzo.
Colleen, co u ciebie?
Miło cię widzieć.
Chcesz go potrzymać?
Chcesz poznać Colleen?
Musisz iść ze mną.
Cześć.
Przysięgłam, że moja noga nie postanie więcej w kościele,
a musiałam, do cholery, klęczeć, udając, że się modlę.
Jeśli istnieje piekło, na pewno będziemy się w nim razem smażyć.
Nie jest to tak wielki komplement, jak myślisz.
A ty wciąż tutaj?
Zważywszy na okoliczności, poszło nawet nieźle.
Słyszałeś w ogóle, co mówił ksiądz?
Serce mi tak waliło, że byłem bliski zawału.
Oddychaj. Już po wszystkim.
Nikt niczego nie podejrzewa.
Dorothy czuje się dobrze, nie?
To impreza. Nie mogłaby być szczęśliwsza.
Stoimy dokładnie w tym samym miejscu, w którym urodził się Jericho.
Po jedenastu godzinach porodu
przyszedł na świat w wodzie, drogą naturalną i bez znieczulenia.
Jesteś taka dzielna, Dorothy.
Najważniejsza jest więź.
Kiedy położyli mi go na piersi, po prostu...
O Boże. Znowu zaginęło dziecko.
Matthew zgubił mi się kiedyś w sklepie. Najdłuższe 13 minut mojego życia.
Jak ją stać na ten dom? Do tego tak blisko centrum.
Niespodzianka.
Czym zajmuje się jej mąż?
Sean przełamuje gastronomiczne stereotypy.
Że co?
Jest kucharzem.
Pewnie ma też dzianych starszych.
Mamy obraz.
Mamy też dźwięk.
- Gratulacje. - Cześć.
Niesamowite. Gdzie go znaleźliście?
Sam wpadł nam w ręce.
Ile razy w życiu masz szansę zacząć od nowa?
- Ostrożnie z tym. - Cofnij! Przewiń.
Zatrzymaj.
Upewniam się, że nasze fizyczne i psychiczne ja pasują do siebie.
Upewniam się, że są w harmonii.
Idąc przez świat, wikłamy się w tyle spraw,
które nas odciągają i próbują zepchnąć z obranej drogi.
Cześć.
Jestem Dorothy.
Mogę się dosiąść?
To fajnie.
Śliczna laleczka.
Jak ma na imię?
To nie laleczka. To Pamela.
Dzień dobry, Pamelo.
Mówi, że możesz ją potrzymać.
Widziałeś go?
Tak i nie.
Nie ma go w domu. Na razie.
Objedź kwartał. Jeżeli go znajdziesz, załatw go.
Co rozumiesz przez „załatw go”?
Masz samochód.
Użyj wyobraźni.
- Wyobrażam sobie, że idę do paki. - Nie bądź taką cipą.
To znaczy, że ci powiedzieli... Co zrobiła.
Kiedyś Dorothy się obudzi i obwini nas za wszystko, co jej zrobiliśmy.
Ciebie również.
Gdzie jest Jericho?
Mogłabym poudawać i potrzymać go od czasu do czasu.
Poszukam go dla ciebie.
Dobrze.
Croquembouche?
Podobno jesteś głodna.
Tak.
O Boże. To naprawdę dobre. Pikantne. Co w tym jest?
Chyba wątróbka. Sean mówi, że to przepis rodzinny.
- Widziałaś Jericho? - Kogo?
Dziecko.
Daleko raczej nie poszedł.
Wyluzuj. Weź sobie w końcu dzień wolny.
Witaj, kwiatuszku.
Julian?
Dzień dobry, Seanie.
- Jestem... - Wiem, kim jesteś.
Osiemdziesiąt sześć kawałków. Tyle mogę dać.
Więcej nie ma i nie będzie. Ani dzisiaj, ani nigdy. Bierz je i idź sobie.
„Nie dawaj mi bogactwa ni nędzy.
Żyw mnie chlebem niezbędnym”.
Skoro nie chodzi o pieniądze...
to czego chcesz?
Dziecka?
Leanne?
Czy wiesz, kogo wpuściliście do swojego domu?
Kiedy wieje wiatr, dziecko buja się
Kiedy gałąź pęknie, dziecko spadnie też
Poleci na dół wraz z kołyską wnet
Woli „Malutkiego pajączka”.
Dorothy ślicznie mu to śpiewa.
Wtedy od razu zasypia.
Dorothy musi być najlepszą mamusią na świecie.
Co się stało?
Co zrobiła?
Po pożarze
łatwiej było wszystkich przekonać, że straciliśmy także Leanne.
Zabraliśmy ją więc z żoną do Pensylwanii
i wychowaliśmy, jak Bóg przykazał.
Co to ma wspólnego z nami? Czemu ona tu jest?
Twoja żona nie pamięta, że ją kiedyś spotkała. Dawno temu.
Ale Leanne wciąż o tym mówiła.
Myślała, że Dorothy jest taka piękna.
Taka miła.
Była w telewizji, opowiadała Leanne historie.
Utulała ją do snu po modlitwie.
Leanne lubi sprawiać przyjemność tym, których kocha...
i krzywdzić tych, których nie kocha.
To był wypadek.
To nie był jeszcze jego czas.
Bóg miał plany wobec tej kobiety.
Chciał, żeby cierpiała.
Ty jednak musiałaś być mądrzejsza.
Wciąż czuć woń rozkładu.
Czułam go, gdy tylko weszłam do środka.
Jest dla mnie miła.
Znowu go skrzywdzi.
Skrzywdzi ciebie.
Obawiam się, że Leanne zrobiła coś nieprzemyślanego.
Coś, czego nie da się tak łatwo naprawić.
Chcę tylko wiedzieć, czyje to dziecko.
Znasz odpowiedź.
Nie znam.
To dlaczego go zatrzymaliście, skoro nie był wasz?
Dla Dorothy. Nie wiesz, przez co przeszła.
Potrzebowała tego.
A czego potrzebuje Sean?
Co?
Co uleczy biednego, załamanego Seana?
Nie jestem załamany.
„On leczy złamanych na duchu
i przewiązuje ich rany”.
Jakie masz rany?
Co cię dręczy? Co ci zrobiła?
Drzazgi.
- Wbijają mi się drzazgi. - Tak.
Jedzenie...
Nie czuję smaku, odkąd przyjechała.
Tak.
- Zabieraj od niego pierdolone łapy. - Nie.
Poproś go, Seanie.
Nie wiem, co mam powiedzieć.
„Proś i będzie ci dane”.
Chcę, żeby został.
Kto, Seanie? Poproś.
Jericho.
Tak.
Chcę mojego syna.
Tak.
- Chcę, żeby wrócił. - Tak.
Pomagamy cnotliwym,
których modlitwy muszą być wysłuchane.
Dlaczego?
Dlaczego nie zasługują na drugą szansę?
Jeżeli mogę to dla nich zrobić, to mogę też zdecydować.
Ten dom cię zmienia.
Co oni zrobili z moim kwiatuszkiem?
Właśnie go budziłam z drzemki.
Dziękujmy Bogu, że jest z nami Dorothy Turner we własnej osobie.
Jak miło.
Znamy się?
To moja ciocia May.
Jesteśmy bardzo wdzięczni za całą miłość i dobroć
okazaną naszemu kwiatuszkowi.
Traktujemy ją jak członka rodziny.
Prawda, Leanne?
Tak, pani Turner.
Pozwól, że go wezmę.
Rozlewamy szampana. Mój ojciec wygłosi mowę.
Proszę się rozgościć, ciociu May.
Wracaj do domu.
Oboje wracajcie.
Dorothy.
Kiedy jutro wstanie, już go nie będzie.
Żadnych lalek, żadnego udawania.
Tak, jak ma być.
Służysz nam, a nie jej.
Mogę prosić o chwilę uwagi?
- Oto on. - Pogadamy później.
Powód dzisiejszego spotkania.
Idealny, prawda?
Tak.
Chciałbym coś powiedzieć pięknej rodzinie, która tu mieszka.
Mianowicie...
Przed wami trudne wyzwanie.
Ale dacie z siebie wszystko.
Wiemy to.
Obdarzycie go miłością, której macie pod dostatkiem.
Ale popełnicie też błędy.
Tak jak my wszyscy.
Wszyscy dostaliśmy dziś wiadomość o zaginionym dziecku.
Rodzicowi każdy dzień może taką przynieść.
Wszystko może się zmienić w mgnieniu oka.
Źle postawiony krok, spojrzenie w drugą stronę.
Jesteście w rękach losu.
Ale jeśli wam się poszczęści,
jeśli naprawdę wam się w życiu poszczęści...
i dożyjecie sędziwego wieku,
mogę wam obiecać,
że będziecie pamiętać tylko dobre chwile.
Oficjalnie zatwierdzony przez Pana z nieba.
Proszę, powitajcie w rodzinie Turnerów... Jericho.
Za Jericho.
Dobrze.
- Dziękuję, szefie. - Proszę.
I już. Jest teraz nasz, raz na zawsze.
„To, co się sieje, jest zniszczalne.
To, co się zbiera, jest niezniszczalne”.
- Co to... - Hej.
To na szczęście. Dajcie to Jericho na osiemnastkę.
- Dzięki, szefie. - Gratulacje.
Na pewno się nigdy nie spotkałyśmy? Wygląda pani znajomo.
To niemożliwe. Pamiętałabym nasze spotkanie.
Dzień dobry. Jest tu pani Turner?
Dziękuję.
W czym mogę pomóc?
Pani Turner?
Tak. Dorothy Turner.
Podano nam pani dane i adres w związku z zaginionym dzieckiem.
Hannah?
Chodź tutaj, skarbie.
O Boże. Tak się martwiłam.
Prawdopodobnie przez przypadek wyszła z wami z kościoła.
Nie dostaliście wieści o zaginięciu?
Brawa dla policji, panie i panowie.
Życzymy miłego wieczoru.
Chodźmy.
Chodźmy do domu.
Gdzie oni są? Poszli sobie?
Myślałem, że nasłali gliny.
Niczego nie czuję.
Co zrobiłeś?
Niczego nie czuję. Nie mam smaku. Ona mi to robi.
Nie słuchaj tego wariata.
Nasze satelity śledzą potężny front burzowy,
który przesuwa się ze wschodu.
Nie spodziewaliśmy się go.
Prędkość wiatru ma osiągnąć niemal 100 km/h,
co może prowadzić do zniszczeń.
Wydano ostrzeżenie o silnym wietrze w okolicy Filadelfii.
Zaryglujcie drzwi i nie wychodźcie z domów, jeśli naprawdę nie musicie.
Dziękuję, Diane. Faktycznie się nasila.
A teraz, co zrobić ze wspomagającym ze zwichniętym barkiem? Łączymy się...
Dante przyjedzie za dwie minuty.
Zaraz wracam, misiaczku.
Dałeś mu kasę?
Nie chciał jej wziąć.
Fanatycy religijni. Nie znają się na negocjacjach.
Modliłem się, żeby wrócił.
Powiedziałeś mu to, co chciał usłyszeć.
Wiem, że to mój syn, gdy go trzymam.
Przywróciła mu życie.
Zapłaciłem Roscoe, by trzymał straż.
Nie sądzę, by coś się miało stać, ale na wszelki wypadek.
Julianie!
Odpocznij.
Kto nazywa cholerne dziecko Dante?
Udało się nam.
Tak.
Nasz mały cud.
Nie wierzę, że ktoś tak idealny...
ze mnie wyszedł.
Prawie nie wierzę, że istnieje.
Istnieje.
To Jericho.
Dobrze się pani czuje?
Kradzieże samochodów osiągnęły epidemiczne rozmiary.
Sprawcy? Nastolatki.
Dwadzieścia cztery godziny temu władze otoczyły budynek w Wilmington
na wieść o odgłosach strzałów.
IMPAS W WILMINGTON
Według ostatnich doniesień w środku jest co najmniej tuzin osób,
z czego połowa to prawdopodobnie dzieci.
Nie wiadomo kiedy i czy w ogóle uda się rozwiązać impas
między agentami federalnymi i wyznawcami Kościoła Pomniejszych Świętych,
i czy May Markham, liderka kontrowersyjnej sekty,
wciąż się znajduje w budynku.
Po trzech dniach intensywnych negocjacji
agenci zauważyli dym wydobywający się z budynku.
Postanowili, że nie mogą dłużej zwlekać i ruszyli do akcji.
Nie wiem, czy warto się zbliżać.
Zobaczmy, co tam się dzieje.
O Boże!
Wszystko gra, Nicky?
Była jakaś eksplozja, a teraz słychać strzały.
O Boże.
Napisy: Marzena Falkowska