Na pewno wszyscy w Wisconsin chcą wiedzieć, że dotarłaś.
Jak dokładnie ją sprawdziłaś?
Jaka naprawdę jest Leanne Grayson?
Niezbyt interesująca.
Na pewno tak nie jest.
Je zupę z puszki, modli się, kładzie się spać.
Byłoby miło wiedzieć więcej o osobie, która mieszka na górze.
Archiwa notują narodziny w Wisconsin.
Może naprawdę jest dziewczyną z farmy, która trafiła do dużego miasta.
Ta słodka, niewinna dziewczynka
ukradła tożsamość zmarłej.
- Skąd jesteś, Leanne? - Z Wisconsin.
- Masz dużą rodzinę? - Jestem sama.
SERVANT
Istna powódź na dworze.
Tak.
Proszę.
Dobrze.
- Dziękuję. - Hej, maluszku.
Zwykle trochę marudzi przy obcych.
Polecisz przy takiej pogodzie? Leje jak z cebra.
To lot czarterowy. Bezpieczeństwo nie jest tu priorytetem.
Jadłaś mój sumak? Na pewno miałem więcej.
Tak, skarbie. Dokładnie to robię.
Zakradam się w nocy i wyjadam łyżką twoją cenną przyprawę.
Mam nie lecieć? Do wieczora znajdą kogoś innego.
Zawsze to robisz, gdy masz lecieć. Myślę, że masz fobię.
Nie mam fobii.
Pewne rzeczy lubię, a innych, kurwa, nie.
Tak się składa, że druga kolumna jest pełna.
To pierwszy list do niej.
Myślałam już, że nikogo nie obchodzi.
Od kogo?
- Skąd mam wiedzieć? - Otwórz.
Ani mi się waż.
Leanne?
Jeśli mam cię podwieźć na lotnisko, musimy jechać.
Wyjeżdża pan, panie Turner?
Sean leci z drużyną Philadelphia Eagles.
Błagali, by dla nich gotował. To zaszczyt.
Wrócę jutro.
Na blacie coś na ciebie czeka.
Do zobaczenia wieczorem.
Sean.
ZNALAZŁEM CIĘ!
Deszczyku, przestań padać już
Innego dnia tu wróć
Deszczyku, przestań padać już
Dzidzia chce bawić się znów
Dzień dobry, kwiatuszku.
Są w domu?
W pracy.
Przyjrzyjmy mu się dobrze.
Buty.
Dorothy nie pozwala na nie w domu.
Rury kanalizacyjne w centrum miasta mają ponad sto lat
i dziś w końcu powiedziały dość.
POZIOM WODY WZRASTA
Leanne? Czy wszystko...
Dorothy Turner.
Znam pana?
Nie. Ale ja znam panią.
To mój wujek George.
Rodzina.
Przepraszam. Nie spodziewaliśmy się.
Przejeżdżałem dziś przez miasto.
Chciałem ją zaskoczyć.
Sprawdzić, czy jest grzeczna.
Nie sprawia żadnych kłopotów. Prawda, Leanne?
To dla dziecka.
Jak miło.
Jest zrobiony z wiązu, specjalnego drzewa, które rośnie na naszym polu.
- To... - Pani mąż.
Oczywiście. To kucharz.
Jest uroczy.
Właśnie miałam robić kolację.
Ma pan ochotę zjeść z nami?
Hej.
Jak lot?
Niespokojny. Mam tylko chwilę. Zaraz zaczynam.
Wszystko w porządku.
Wciąż pada.
Są już gotowe?
Zmniejsz gaz i odwróć je skórą do dołu.
Wszystko to dla ciebie?
Nie, mamy gościa. Przyjechał wujek Leanne.
- Kto? - Jej wujek George.
Krewny albo przyjaciel rodziny.
To dziś mylący termin.
- Kto jest, kurwa, w naszym domu? - Mówiłam już.
Musisz go wyprosić.
Nie mogę. Zaprosiłam go na kolację.
Nie mamy pojęcia, kim jest.
Leanne za niego ręczy.
A kto, kurwa, ręczy za nią?
Nie histeryzuj. To starszy człowiek.
Chyba będzie suche.
Dorothy!
Zadzwoń później i przestań się tak martwić.
I gotowe.
Bon appétit.
Jak mawiają w Paryżu.
Dobrze.
To było miłe.
To przepis Seana.
Choć ja osobiście nie dodaję czosnku.
Szkoda, że go pan nie pozna.
Ale praca to praca.
Specjalizuje się w kuchni molekularnej.
Potrafi zjechać zawodowych kucharzy jak mało kto.
Nie dlatego, że jest zły.
Czasem ludziom trzeba twardej ręki, by wiedzieli, gdzie ich miejsce.
Dokładnie tak mówi Sean.
A czym pan się zajmuje?
Ratowaniem mienia.
Statków?
Czasami.
To bardzo miłe, Dorothy.
Nienaganne maniery.
Zawsze chciała wszystkich zadowolić.
Najpiękniejsze dziecko na świecie.
Teraz tego po niej nie widać.
Wiem, że to początki,
ale czuję, jakby Leanne była tu zawsze.
I mamy nadzieję, że będzie.
Niestety mamy w domu problemy.
Będziemy potrzebować Leanne.
Nie jestem pewna, czy to nam pasuje.
Macie kontrakt?
Mamy umowę ustną.
Miesiąc próbny.
To prawda, ale dodaliśmy go...
Gdybyście chcieli się jej pozbyć.
Przepraszam.
- Julian? - Boże! Prawdziwe oberwanie chmury.
Dlaczego nie zadzwoniłeś?
Seana nie ma, jeśli chcesz się upić.
Wiem. Dzwonił do mnie z kuchni w Bostonie.
To mój brat, Julian.
Julian, to wujek Leanne, George.
Miło mi.
Jadłeś już kolację?
Zjem to, co zostanie.
Masz dużą rodzinę, Leanne?
Czy to jedyny przedstawiciel?
W jakich godzinach pracujesz, dziewczyno?
Pewnie potrzebuje karmienia.
Matka wie najlepiej.
No to...
jak chcesz to zrobić?
Sprzątnij stół dla gospodyni.
Nie.
Może na początku mi powiesz, kim ty, kurwa, naprawdę jesteś?
Tym samym, co ty, Julian.
Ach tak?
Jesteśmy wujkami.
To większa odpowiedzialność, niż ludziom się wydaje.
W przypadku tragedii musimy stanąć na wysokości zadania.
Jeśli jesteśmy dobrzy, wziąć dziecko pod swoje skrzydła.
Oboje jesteśmy dobrzy. Prawda, Julian?
Naczynia odłożone do zlewu?
Tak.
Pomyj, a ja powycieram.
Zamknij drzwi.
Mamy problem.
Bez kitu.
On chce nam zabrać Leanne.
Dobrze. Pozwól mu.
Jak może insynuować, że ten dom nie jest dla niej dobry?
Mówię ci, Julian, jestem teraz wściekła.
Co dokładnie ci powiedział?
Wydaje mu się, że może ją zabrać?
Po moim trupie.
Odbij go, proszę.
To miłe z pana strony, ale nie musiał pan.
Mamy zmywarkę.
Na nas już czas.
Mamy rano pociąg.
Zatrzymamy się blisko dworca.
Nie ma mowy.
Na dworze jest okropnie.
Zostaniecie tutaj. Mamy dużo miejsca.
- Nie chcę sprawiać kłopotu. - Proszę, wujku.
- Zostaje na noc. - Nie ma, kurwa, mowy.
Wiem, co robię, Julian.
Zostaje na noc.
Nie ma, kurwa, mowy.
Dorothy nalegała.
Spokojnie. Będę spał na kanapie.
Co on wie? O nas? O dziecku?
To on za wszystkim stoi.
Jestem tego pewien.
Z wolnego pokoju zrobiliśmy dziecięcy.
Ale Sean mówi, że kanapa jest wygodna.
Myśli pani, że lepiej jej będzie z wami.
To taka urocza dziewczyna.
Chluba waszej rodziny.
Czeka ją świetlana przyszłość
i zrobimy z Seanem wszystko, co możemy, by mogła zrealizować marzenia.
Może jestem staroświecki, ale uważam, że miejsce dziecka jest w jego rodzinie.
Całkowicie się z tym zgadzam.
Ale Leanne nie jest już dzieckiem.
To moja mama.
Ile miałaś lat, gdy umarła, Dottie?
Właśnie tak mnie nazywała. „Dottie”.
Sean na pewno ma coś do spania. Zaraz poszukam.
Mogę wejść na chwilę?
Chciałam zamienić słówko przed snem.
Wiem, że twój wujek się martwił. Miał do tego pełne prawo.
Powinniśmy byli w końcu sformalizować twoje zatrudnienie.
Ale wiesz, jak jesteśmy zalatani.
Wypadło nam to z głowy.
Na drugiej stronie zauważysz wzmiankę o małej podwyżce.
To drogie miasto i chcę, by żyło ci się tu wygodnie.
Jericho będzie absolutnie niepocieszony, jeśli nas teraz opuścisz.
Bardzo się do ciebie przywiązał.
Ja do niego też.
Wszyscy bardzo cię polubiliśmy przez ostatnie tygodnie, Leanne.
Nawet Sean. A wiesz, jak wszystkich nienawidzi.
Mówiąc szczerze, jesteś teraz jak członek rodziny.
Chyba że chodzi o coś innego.
Może nie jesteś tu szczęśliwa.
Nie. Jestem tu bardzo szczęśliwa, Dorothy.
Może więc powinnaś to powiedzieć wujkowi.
Żeby zrozumiał, czego chcesz.
To niczego nie zmieni.
Jeśli mówi, że mam odejść, to...
To musimy go przekonać, że powinnaś zostać.
Obie.
Tak.
Mamy dobry układ. Nie pozwolę temu patałachowi go zniszczyć.
Skarbie, spakuj niezbędne rzeczy,
idź do Marriotta i czekaj, aż wrócę.
Nie dam się wykurzyć z własnego domu.
Przestań się martwić. Julian tu jest.
Julian waży 70 kilogramów. Większość tego to kokaina.
Pozwól temu wujkowi zabrać Leanne do domu.
Znajdziemy inną nianię. Dobrą. Najlepszą.
Nie wiesz, co dziś zobaczyłam w jej oczach, Sean.
Kocha nas, bardziej niż swoją...
Boże, nie chcę tego mówić.
Nie wiem, skąd jest Leanne, ale wyraźnie nie jest to dobre miejsce.
To nie nasz problem.
To tylko ja!
- Co ty wyprawiasz? - Wujek George zniknął.
Co?
Nie ma go w łóżku ani w żadnym pokoju.
Czy on... wyszedł?
Nie, chyba że dałaś mu kod.
Oczywiście, że nie.
To jest gdzieś w tym pieprzonym domu!
Myślę, że powinniśmy stąd spierdalać.
Żaden obcy nie wykurzy mnie z domu.
- Gdzie idziesz? - Znaleźć go.
Szukałem wszędzie!
Poza jej pokojem.
- Czemu miałby tam być? - To rodzony wujek?
Czy tylko się za niego podaje, by zdobyć zaufanie?
Co robisz na podłodze?
Wszystko w porządku?
Dość tego. Musi sobie iść.
Nie! Zostaw go tu.
Co? Jest w pieprzonym łóżeczku.
Widzę.
Jeśli wyrzucimy go na ulicę, stracimy Leanne.
Co w takim razie sugerujesz?
Mogę wziąć Jericho do siebie.
Zamknę drzwi. Ty siedź na straży.
Pilnuj, by tam został.
Zajmę się nim rano.
Ale to posrane.
Nie wszystkie rodziny są tak normalne, jak nasza.
Tylko nie spuszczaj z niego wzroku.
Dzień dobry, śpiochu.
Jak spałeś?
Jak dziecko.
Julian.
W końcu przestało padać.
Obdarzył nas dzisiaj swoim uśmiechem.
Nosi pan numer 43? Sean również.
Ma je od 2012 roku.
Dobra skóra, ale ich nie rozchodził.
Na pewno chciałby, by trafiły do dobrego domu.
Proszę mu podziękować.
Leanne?
Pożegnaj się.
- Ona nie chce... - Nie mówiłem do pani.
Julian, poradzę sobie.
Leanne.
Chciałabyś coś powiedzieć wujkowi?
Chcę zostać.
A co z tymi, którzy zasługują na twoją pomoc?
Zostawisz ich dla tego? Dla niej?
Dobrze więc.
Następnym razem przyjadę z ciocią May.
Wiesz, że jej nie możesz odmówić.
To bezbożny dom.
To twoja zasługa.
Ubiorę go.
Jak sądzisz, o co mu chodziło?
To jakiś bełkot.
Kto to, kurwa, wie?
Dorothy?
To będzie dziewiątego w weekend. Potwierdzę pisemnie.
Pasuje nam doskonale. Dziękuję za wyrozumiałość.
Z panią również.
Wszystko gra?
Nie ma cię przez jedną noc
i myślisz, że bez ciebie świat się zawali.
Wszystko pod kontrolą.
Bądź wolny za trzy tygodnie.
Dlaczego?
Bo zarezerwowałam kościółek na ulicy Sansom.
Nasz syn zostanie ochrzczony.
Nie odwiedziesz mnie od tego.
To doskonała okazja, by wszyscy w końcu go poznali
i zobaczyli, jaki jest idealny.
Obudź go za 23 minuty, bo będzie potem marudził.
Dobrze.
Dobra robota. Tak.
Dobra robota.
Napisy: Marzena Falkowska