PERRY MASON
Jaki motyw ma Camilla?
Ten, co inni. Forsa i władza.
- A jeśli Lydell kłamie? - To on we mnie mierzył.
- Mówi prawdę. - Jego syn, statki, wasza rozmowa...
Otwórz oczy.
- Della - moja żona, Clara. - Miło mi.
- Czym możemy panią poczęstować? - Papierosem.
Proszę.
Clara zabrała to z domu.
Może dzięki temu uwierzysz Lydellowi.
- Melville Phipps. - Ćpunką jest jego żona, Constance.
- Constance Barbour? Pianistka? - Ozzie miał rację. Sami widzieliśmy.
Aż nadto.
Przecież Camilla...
Kurwa!
- Camilla? - Phipps jest jej prawnikiem.
Kazała mu zorganizować morderstwo.
- Jak chcesz to rozegrać? - Z nią się nie pogrywa.
I nie przestraszy się.
- Pokażmy wszystko Burgerowi. - Racja.
- Znajdziemy inny sposób. - Durkin podejmie decyzję jutro rano.
Burger ma swoje powody.
Jakie?
- Nie mogę powiedzieć. - Dlaczego jedyna osoba,
która by nam pomogła, tego nie zrobi?
Burger jest szantażowany.
Wiemy, przez kogo.
Ale czym?
Zdjęciami.
To znaczy?
Mów.
Sprawa zostanie w tych czterech ścianach.
Jasne.
Na zdjęciach jest on...
Potępicie go.
Z innym mężczyzną.
Mamy osiem godzin. Co, kurwa, robimy?
Potrzebujemy czasu.
Język mógłby być dobitniejszy, ale wykonaliśmy zadanie.
- Komu przydzielisz Brodericka? - Nie wiem.
Myślę, że na niego zasłużyłem.
Chociaż obiecałem Mary i dzieciakom parę dni na plaży.
- Mogę o coś spytać? - Pewnie.
Jak dowiedziałeś się o broni?
Jeden z chłopaków włamał się do kancelarii.
Miałeś rację co do Masona.
Bystry gość.
- Tobie nie dorównuje. - Dlatego wygramy.
Cieszę się.
Tyle że postąpiłeś ryzykownie. Skompromitowałbyś nas.
Ale nie skompromitowałem.
Taka praca.
Książka, którą pan czytał, "Łaskawa ziemia"...
Miała happy end?
- Dowie się pan za pół godziny. - Naturalnie.
- Mogę coś powiedzieć nieoficjalnie? - Nie lubię konsultacji z jedną stroną.
Wiem.
Wiem też, że daliśmy panu w kość.
Dziękuję, że zachował pan obiektywność.
"Obiektywność" znajduje się w ślubowaniu sędziego.
Proces należy dokończyć z kompetentnym obrońcą.
Pana trudno zaliczyć do tej kategorii.
Żaden obrońca z urzędu
nie będzie walczył o nich równie zaciekle, co ja.
Ale powinienem ponieść stosowną karę.
Proszę.
Przyda mu się glansowanie.
- Halo? - Gdzie się podziewałeś?
- Camilla! Pół nocy nie spałem. - Musimy przedyskutować nowe umowy.
- Nie mam dokumentów. - Uzgodniony areał?
- Spytam. - Kopia zobowiązań?
Wezmę coś do pisania.
Już.
Szlag!
Zrozumiem, jeśli zwiejesz.
- Nie jestem łachudrą. - Nigdy tak nie myślałem.
Złamałem obowiązujące zasady. Oberwałem za swoje.
Tacy jak my zawsze dostają po głowie.
Jest, jak jest.
Rzeczywiście.
- I tyle? - Nie. Mam sprawę.
Chcesz, żebym ci pomógł?
Raczej sobie.
Zamierzałem unieważnić proces,
ale zmieniłem zdanie.
Broń zostanie dołączona do dowodów bez wzmianki o tym, jak ją pozyskano.
Nie powiemy, że była w sejfie,
ale podamy lokalizację powiązaną z oskarżonymi.
- Tego nie ma we wniosku. - Przejęła twoją praktykę?
- Boisz się? - Dosyć.
Prośba pana Milligana jest rozsądna.
- Gdzie zabezpieczyliście broń? - W Hooverville.
- A konkretnie? - To wystarczy.
Pan Mason po procesie
trafi na cztery miesiące do aresztu za ukrywanie dowodów.
Wysoki Sąd jest zbyt surowy.
Raczej obiektywny i sprawiedliwy, prawda?
Owszem.
Oskarżenie wezwie dwóch dodatkowych świadków.
W pańskim interesie byłoby ich nie przesłuchiwać.
- Czy oskarżeniu to odpowiada? - Tak, Wysoki Sądzie.
- Początek przyszłego tygodnia? - Zdążymy.
Rozprawę wznowimy w poniedziałek o 9.00.
To, co zrobiłeś...
- Było... - W porządku.
Odzyskamy zdjęcia.
Chodź.
Zaprowadźmy ją do wanny.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Słyszałaś?
Phippsy!
Co wy wyprawiacie?
Weszliśmy sami, żeby cię nie fatygować.
- Posiadam broń. - Ja również. Tutaj. Gdzie jest twoja?
- No więc? - Wiemy wszystko.
Oddasz nam zdjęcia i negatywy z Burgerem.
- Nie rozumiem. - To Camilla go szantażuje.
Ozzie Jackson zgodził się zeznawać.
Przekonaliśmy go tymi metodami, co ty.
Amatorzy! Ludzie wam nie uwierzą.
Phippsy?
- Blefujesz. - Melville?
- Żona niedomaga. Potrzebuje cię. - Zamknij się.
Skarbie?
Chodź.
Nie jestem mordercą. Po prostu wykonywałem swoją pracę.
- Zawsze byłeś lojalny wobec Camilli. - I co z tego masz?
Grożą ci zarzuty karne. Nikt cię nie obroni.
Ani Constance.
Kurwa...
Współpracuj.
To znaczy?
- Jak się trzymacie? - Trochę się denerwujemy.
W poniedziałek staniemy przed sądem po raz ostatni.
- Powiemy wam, jak to będzie wyglądać. - Dołączą broń do dowodów,
ale fakt, że pożyczył ją Twist, nie wypłynie.
- Nie powiążą jej bezpośrednio z wami. - To dobrze.
Mogę o coś spytać? Jeśli przegramy...
- Odwołamy się. - Nie w tym rzecz.
Umiecie sporządzić testament?
Owszem. Mamy doświadczenie.
Spiszecie mój?
Naturalnie.
Ze względu na Marię.
I mój.
Pragnę, żeby oddali nasze ciała rodzinie.
Byśmy nie spoczęli w zbiorowej mogile.
Napiszemy, co zechcecie.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Masz chwilę?
Niekoniecznie.
Dotrzymałeś słowa. Nie zjawiłeś się na procesie.
- Podoba ci się tutaj? - Tak sobie.
Zamierzam zmienić dzielnicę. Zbuduję park i publiczny basen.
- Stworzę czarną utopię. - Dlaczego mi pan to mówi?
Bo potrzebuję człowieka o twoich umiejętnościach.
Konkretnie do czego?
Adresy radnych, którzy stoją nam na drodze.
Podrąż.
Przekonaj białasów, żeby wydali pozwolenia.
Pomóż swoim.
Chodźmy.
- W jakim dziale pan pracuje? - W magazynie dowodowym.
Przeczyta pan przysięgłym, gdzie znaleziono broń?
- Na rogu 85. i Lou Dillion Street. - A gdzie to jest?
- W Hooverville. - Tam, gdzie mieszkali bracia Gallardo.
- Panie Mason? - Nie mam pytań.
Ile testów pan przeprowadził?
20 w warunkach kontrolowanych.
Co wykazały?
Żłobkowania były takie jak na kuli, która zabiła Brooksa McCutcheona.
Dziękuję.
Brooks McCutcheon nie zginął z własnej ręki.
Obrona w niegodziwy sposób próbowała zrobić z niego łajdaka.
Nieważne, co państwo o nim sądzą.
Jesteśmy tu, ponieważ był ofiarą.
Rafael i Mateo Gallardo zabili go z zimną krwią.
Dwaj Meksykanie, zazdrośni o tych, którym się powiodło.
Rozgoryczeni na tyle,
że odebrali życie równie obojętnie, jak wyrzucili portfel do kosza.
Goście w naszym kraju, ale zbyt leniwi, by poprawić swój los.
Czasy są trudne dla wszystkich.
My, praworządni Amerykanie, wiemy coś,
czego bracia Gallardo nie pojmą:
Ameryka to wspaniały kraj,
który dba o ludzi pracowitych.
Mamy dość obciążających dowodów:
zeznania świadków, narzędzie zbrodni i to, gdzie je znaleziono.
Państwa obowiązkiem jest przykładnie ukarać tych,
którzy wybierają łatwą, niszczycielską drogę.
Uznajcie ich za winnych.
Dziękuję.
Pan Mason może wygłosić mowę końcową.
Renomowany prawnik z Los Angeles powiedział mi kiedyś,
że sprawiedliwość nie istnieje, jedynie jej iluzja.
Zapoznaliście się ze sprawą szczegółowo.
Jeśli jednak mielibyśmy być ze sobą szczerzy,
wy, panie i panowie, ślubując bezstronność,
żywiliście określone przekonania.
To nie zarzut, lecz fakt.
W każdej chwili nasze bogactwo, ubóstwo, rasa i namiętności
decydują o tym, jak inni postrzegają nasze działania.
Czy w takim razie sprawiedliwość jest realna,
czy iluzoryczna?
Pamiętajcie o tym, uzgadniając werdykt.
Podamy filetowane cytrusy. Różne, nie same grejpfruty.
Dzisiaj się ciebie nie spodziewałam.
Wpadłem po nowe kontrakty.
Skontaktowałeś się z naszym przyjacielem w FBI?
Zajęli się aktami śledztwa przeciw Brooksowi McCutcheonowi.
- A gadatliwym pracownikiem? - Również.
Doktor Evans pomógł Constance?
Na razie nie widać znaczącej poprawy...
Cierpliwości. Jest niekonwencjonalny i dlatego skuteczny.
Inne metody się nie sprawdziły.
Nie.
Wiesz, że przed występami zawsze się denerwuje.
Egoistka! Organizacja koncertu wymaga wysiłku.
Dla mnie był to obecnie jedyny promyk nadziei.
Ale może jeszcze nic straconego.
- Suknia gotowa do przymiarki. - Dziękuję. W niebieskim pokoju...?
Pamiętasz nazwę orchidei od ambasadora Debuchiego?
Tygrysia paszcza.
Zamówię je na recital.
Pan Phipps dzwonił sześć razy.
- Na zdjęciach jest tylko Burger? - Nie.
Kogo nie sfotografowała?
To wszystkie materiały, jakie zebrała.
Prosiłem, żebyś się w to nie mieszała.
Wiem. Wybacz.
Jesteś wolny.
"Wolny"?
Nie kpij.
Teraz już wiesz.
- Mam to gdzieś. - A ja nie. - Zdjęcia i negatywy są twoje.
Mamy dowód, że to Camilla zleciła zabójstwo Brooksa.
I że jest powiązana z braćmi.
Oraz ze śledztwem federalnym, które wciąż drepcze w miejscu.
- Możesz wszcząć dochodzenie... - Dziękuję za pomoc,
ale jestem prokuratorem okręgowym.
Dzień w dzień radio i prasa przypominały miastu o zabójstwie.
- Muszę kogoś ukarać. - Dostałeś dowody na tacy.
Rozpocznij szeroko zakrojone śledztwo.
Za sznurki pociąga kobieta, która cię szantażowała.
Dobrze.
Spust nacisnął jeden z braci.
Niech się przyzna, a uniewinnimy drugiego.
15 lat.
- Dożywocie. - 30 lat.
Bez możliwości zwolnienia warunkowego.
- 20. - W porządku.
Porozmawiam z braćmi.
Dzięki.
- Panno Street, panie Mason... - Miło widzieć was razem.
Nie chcieliśmy przeszkadzać...
Ale prokuratura zaproponowała lepszą ugodę.
- To znaczy? - Wobec jednego z was wycofa zarzuty.
- Jednego? - Tak.
- Co z drugim? - Przyzna się i dostanie 30 lat.
Zwolnienie warunkowe?
Nie.
- Będziesz wolny. - Nie.
- Ty masz Sofíę i Marię. - Nie stracę ich.
Właśnie .
Czas to zakończyć.
- Uzgodnili werdykt? - Nie.
Chciałeś mnie widzieć?
Odsuwam cię od sprawy Gallardów. Nie jesteś już potrzebny.
Przysięgli opowiedzą się po naszej stronie.
Bez znaczenia. Dobiłem targu z Masonem.
Słucham?
Mateo otrzyma uzgodniony wyrok. Rafael wyjdzie na wolność.
- To jakiś żart? - Nie.
Zrobiłeś to bez mojej wiedzy?
- Ja jestem prokuratorem. - A ja wygrałem jebaną sprawę!
Do widzenia.
Pieprzenie.
Poinformowano mnie, że obrona i oskarżenie doszły do porozumienia.
Mateo Gallardo? Niech pan wstanie.
Poprzednio nie przyznał się pan do zabójstwa Brooksa McCutcheona.
- A teraz? - Jestem winny.
Mój klient wygłosi krótkie oświadczenie.
Proszę bardzo.
Niniejszym oświadczam,
że sam zastrzeliłem Brooksa McCutcheona i to ja powinienem ponieść karę.
Niech gubernator ich zaprosi.
Pokażemy im miasto w luksusowym wydaniu.
Może się uda.
Pogadamy.
- Nie musimy tego robić. - Ja to załatwię.
Bake?
Nie mam dla siebie usprawiedliwienia.
Chciałbym, by moje życie wyglądało inaczej.
Chciałbym nie głodować i mieć dom.
Ale te rzeczy nie umywają się do miłości bliskich.
Pochodzimy z różnych światów,
ale chyba zgodzą się państwo, że to jest najważniejsze.
Przepraszam, że państwa tego pozbawiłem.
Niech pan nie siada, a drugi z oskarżonych wstanie.
Mateo Gallardo, skazuję pana na 30 lat pozbawienia wolności.
Zostanie pan umieszczony w więzieniu San Quentin.
Rafael Gallardo, jest pan oczyszczony z zarzutów
i wychodzi na wolność.
Sąd zamyka rozprawę.
Mateo?
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Prokuratura pragnęła,
by sprawiedliwości stało się zadość.
I dzisiaj ją wymierzono.
Mam nadzieję, że wyrok dla Matea Gallardo
przyniesie McCutcheonom pociechę.
Nie wykluczam dochodzenia w sprawie sfabrykowania odcisku Rafaela Gallardo.
- Zmartwił się pan porażką? - Dla mnie to nie porażka.
Zrobiliśmy, co zrobić należało.
Ale prawdziwą gwiazdą procesu była panna Della Street.
Zdemaskowała pani dusiciela.
Nie było to przyjemne,
ale ujęliśmy się za panną Lawson i innymi ofiarami Brooksa.
Prawniczce trudno być traktowaną poważnie?
A reporterowi?
Widuje się panią w mieście z pewną osobą.
- Z prokuratorem okręgowym. - Przyjaźnimy się.
A jest w pani życiu ktoś wyjątkowy?
Aktualnie? Nie. I dziś nie rozmawiamy o małżeństwie.
Tutaj się pożegnamy.
- Będę się odzywał. - Lepiej nie.
Poświęciłem tej sprawie zbyt wiele - i to nie dla Clary czy Luciusa.
Czas, bym zadbał o swoich.
Tak.
Strzeż się. Jest od ciebie lepsza.
Skończyłam nowe umowy dla Sunny'ego.
Musisz je podpisać.
Sunny to szmal i możliwości...
Naprawdę uważasz, że istnieje tylko iluzja sprawiedliwości?
Pytałem, czy sprawiedliwość jest możliwa.
Zobacz, do czego byliśmy zmuszeni. Ukryliśmy narzędzie zbrodni,
kazaliśmy świadkowi skłamać w sądzie...
- To były półprawdy. - Powstrzymaliśmy szantaż szantażem.
To ma być sprawiedliwość?
- To tak jak z melonami Sunny'ego. - Czyli?
Wiemy, że wstrzykuje do nich wodę,
ale klienci wychodzą ze sklepu z soczystym owocem.
Nie sprawiedliwość jest iluzją, lecz system.
Co z tym zrobić?
Walczyć.
Walczyć?
- No co? - Nic.
Chciałbyś się dokądś wybrać?
Ja stawiam.
Tu mi dobrze.
Dziś idę do więzienia.
Przez broń.
Ktoś z prokuratury włamał się nam do biura.
Wiem.
Co mówiłaś o Los Angeles?
- Że tu liczy się nie przeszłość... - Ale przyszłość.
Chciałbym być jej częścią.
W każdym razie...
Kiedy cię wypuszczą?
Za cztery miesiące.
Jesienią?
Owszem.
Yosemite jest piękne o tej porze roku.
Cudowna niespodzianka! Jeszcze tylko kilka basenów.
Zajmę ci tylko chwilę.
- Podasz ręcznik? - Prawda cię wyzwoli.
Tak się wyraziłaś?
Jaką prawdą chcesz się podzielić?
Wiem, kim jesteś.
Zapewniam cię, że to uproszczony obraz.
Brooks McCutcheon.
To twoja robota.
Z kobietami postępował haniebnie.
Pokazaliście światu, kim był. To bardzo ważne.
Nie udawaj, że chodziło ci o "dobro wspólne".
Brooks był jak nowotwór.
Rozwydrzony dzieciak, niszczący wszystko, czego się tknął.
Należało go usunąć i ujawnić prawdę.
- Dokończyliście, co zaczęłam. - Że też cię podziwiałam...
- Jesteśmy zupełnie inne. - Nie waż się zadzierać nosa.
Możesz opowiadać prasie o "mężu",
ale to cię nie ochroni.
Akurat ty powinnaś rozumieć trudne wybory, jakich dokonujemy,
oraz niebezpieczeństwa z nich płynące, które rozchodzą się jak kręgi po wodzie
- i które w końcu nas zatapiają. - Camilla Nygaard?
Biuro Śledcze.
Na pewno jeszcze się spotkamy.
Szczęścia życzę.
Dzień dobry. Zapraszam do środka.
Jedli już panowie?
Myślisz o tym, co umiesz?
Nie.
Żebyś miał coś na wymianę.
Mówiłeś.
Co przydało się tobie?
Szycie.
- Szycie? - Matka mnie nauczyła.
W pudle okazało się żyłą złota.
- Jestem prawnikiem. - Nie!
Jeśli się wygadasz,
beznadziejne przypadki będą błagać cię o pomoc.
Przez to się tutaj znalazłeś.
Przez ciebie.
Racja.
Odpalę twoją maszynę raz w tygodniu.
Nasikałem do koniaku Milligana.
- Można złożyć wymówienie i tak. - A la victoire , dupku.
Pójdę już.
Weź.
Masz gumę bukwiową?
Tymczasem.
Do zobaczyska...
zjebie.
Odda torbę. Opróżni kieszenie. Zdejmie zegarek.
FBI WZYWA CIĘ DO POWROTU. ZOSTAŃ W JAPONII.
Pańska herbata.
Za moją genialną Anitę i jej najnowsze dzieło. Brawo!
Zasługa mojej muzy.
Zajrzyjcie na plan.
Przedstawię cię Cary'emu Grantowi.
- Zdjęcie szczęśliwej pary? - Koniecznie.
Paul? Pan Perkins.
Podbijam.
Tak?
Jasne.
Zbieram się.
- Lecę. - Dbaj o mojego mężusia.
Chodź. Tata czeka.
Wpadnę do niego jutro po zajęciach.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Rostkowska