Wystarczy.
Trzymam.
Szybciej!
Że też to był nasz dom...
Trudno patrzeć i nie myśleć o tym, co się stało.
Wiem.
Ale mamy też dobre wspomnienia.
Chodź.
Tu zobaczyłem cię pierwszy raz.
Nie możesz tego pamiętać.
Ponieważ?
No to tutaj.
Właśnie.
Nazbieramy nowych wspomnień.
Odzyskamy, co straciliśmy.
Będziemy mieli dom. I rodzinę.
Wyjdziesz za mnie?
Tak!
Niech żyją państwo młodzi!
PERRY MASON
Kocham cię.
Podnieś słuchawkę.
- Odbierzesz? - Nie.
Perry...
O której masz być w sądzie?
Za godzinę.
Perry?
Co ty wyprawiasz?
Byłaś w Yosemite?
Nie.
Twoje spodnie leżą na kolejce.
Piękne miejsce na konne przejażdżki.
Zwłaszcza w stronę zachodzącego słońca.
Właśnie. Wybierzmy się.
- Poważnie? - Tak.
Teraz.
Ludzie nas potrzebują.
Nie wiem, jak prowadzić tę sprawę.
Masz 58 minut.
Wymyśl coś.
A później wszystko mi opowiesz.
Daj już spokój...
NIECH IDĄ DO DIABŁA
Gotowa?
- A ty? - Mam wybór?
- Powodzenia. - Dzięki.
Zapraszamy
na kolejną godzinę prawdy i sprawiedliwości z Frankiem Finnertym.
Zaczyna się najważniejszy od dawna proces w mieście,
a ja mam pytanie:
dlaczego tylko świadkowie
przysięgają mówić prawdę?
Dlaczego nie robią tego adwokaci?
Oświadczenia wstępne pokazały
krystaliczną prawość z jednej strony
i otchłań niegodziwości z drugiej.
Proszę usiąść.
Rafael i Mateo Gallardo, których widzicie na ławie oskarżonych,
są winni zabójstwa z premedytacją.
Zabili Brooksa McCutcheona, nadzieję Los Angeles.
Dla paru dolarów i złotej monety.
Nie dajcie się nabrać na opowiastki o biedzie i cierpieniu.
Któremu z nas los nie dał w kość?
Ale kto z państwa uciekł się do morderstwa?
Nikt.
Oprócz ich dwóch: słabych,
pozbawionych człowieczeństwa i przyzwoitości...
Oskarżenie utrzymuje, że Brooks McCutcheon
był ostatnią z najjaśniejszych gwiazd naszego miasta.
Kto chciałby skrzywdzić takiego człowieka?
Gdy poznają państwo prawdę,
będą państwo pytali, kto nie chciałby go zabić.
Kara musi być sygnałem,
że barbarzyństwo tego kalibru nie będzie tolerowane.
Oskarżenie próbuje
zmanipulować opinię publiczną w najpodlejszy sposób.
Proces stał się rasistowskim polowaniem na czarownice.
Przysięgłych jest więcej niż dwanaścioro.
Należymy do nich również my, zwykli obywatele.
Dopilnujemy,
by nikt nie unicestwił naszych praw,
wolności i naszego Miasta Aniołów!
Okręg siódmy pięknieje z każdym dniem.
Z radością otwieram dziś Hope Street Park -
symbol tego, co można osiągnąć wspólnym wysiłkiem.
Uśmiech, miłe panie.
Gotowe!
Wspaniała robota.
A gdzie tort?
Dziękuję.
Radny Taylor?
- Poświęci mi pan chwilę? - Jestem zajęty. Zapraszam do biura.
Powiedziano mi, że ma pan pełne ręce roboty.
Okręg mnie potrzebuje.
Nie chodzi o okręg.
Do rzeczy.
Jak pańska siostra znalazła się w klinice?
- Wypadek samochodowy. - Prowadził Brooks McCutcheon?
Pracuję dla kancelarii, która broni oskarżonych.
Co Noreen ma wspólnego z jego śmiercią?
Próbuję ustalić, kim był. Brooks znał Noreen.
Pracowała u niego.
Ciekawe, jak w to wszystko wpisuje się dzielnicowy stadion.
Nie lubię detektywów,
zwłaszcza szemranych, wścibskich typków.
To był wypadek, a sprawa jest prywatna.
Tak pozostanie.
Twoje śledztwo kończy się tutaj.
Tort palce lizać!
Oskarżenie wzywa na świadka Briana Walsha.
- Czym się pan zajmuje? - Jestem kierowcą omnibusu.
- Na jakiej trasie? - Wzdłuż Santa Monica Boulevard,
od Vermont Avenue do Ocean Avenue.
- W jakich godzinach pan kursuje? - Od 18.00 do 06.00.
- Od dawna? - Pięć lat.
- Dobrze zna pan trasę i przystanki? - Na wylot.
- Oraz swoich pasażerów? - Głównie z widzenia.
Zauważyłby pan przedstawiciela innej rasy?
- Sprzeciw. Naprowadzanie świadka. - Podtrzymany.
Widział pan oskarżonych 18 marca?
Na rogu Santa Monica i Stanley.
Takim jak oni bacznie się przyglądam.
- Widywał ich pan wcześniej? - Głównie w sobotnie wieczory.
- Gdzie wysiadają? - Na końcowym przystanku.
- O której pan tam dotarł? - Robię cztery kursy.
To był drugi, więc o 12.05.
Koroner stwierdził, że zgon, do którego doszło w pobliżu,
nastąpił o 1.30.
Rafael i Mateo Gallardo zdążyliby dojść na molo,
zaczaić się na właściciela statku-kasyna
i zaatakować go.
Dziękuję, że stawił się pan w sądzie i służy miastu na co dzień.
Drobiazg.
Przysięgli to kupili. Miarkuj się.
Gdy wysiedli z omnibusu,
w którą stronę się udali?
Chyba nad ocean.
"Chyba"?
Nie jest pan pewny?
- Kontaktował się pan z nimi później? - Nie.
Powiedzieli: "Idziemy kropnąć McCutcheona"?
- Sprzeciw. Spekulacje. - Podtrzymany. Panie Mason?
Przeformułuję.
Widział pan, że chłopcy wysiedli z omnibusu o konkretnej godzinie.
Wie pan, co było dalej?
- Nie. - Mogli udać się w tysiąc miejsc
i zrobić tysiące rzeczy. Jesteśmy w zatłoczonej sali rozpraw.
Jeśli milę stąd dojdzie do przestępstwa, zezna pan, że sprawcą jest ktoś z nas,
czy będzie pan zgadywał?
Tylko podejrzane typy jak pan Męt.
Spokój!
Nie przejmujcie się.
- Śmiali się z pana. - Z jego słów.
- Kutas! Za przeproszeniem. - Widziałam, jak patrzyli na chłopców.
- Za rzadko zgłaszał pan sprzeciw. - Nie miałem podstaw.
Muszę udowodnić, że za zabójstwem mógł stać ktoś inny.
- Kto? - Wszystko jedno. Jakiś podejrzany.
Panie Mason?
A gdyby ktoś życzył mu śmierci?
Nie wiedziałam, gdzie je schować.
Pomyślałam, że Bóg będzie nad nimi czuwał.
- Ile? - Dwa tysiące.
Przechowam je dla was.
Róg Szóstej i Spring.
Trudno określić, czy dowiedziały się przed morderstwem,
czy po aresztowaniu chłopaków.
Płatni zabójcy? Nie wydajesz się przejęty.
Nieudolny napad od początku mnie nie przekonywał.
Kto życzył Brooksowi śmierci?
Dwa kafle to sporo.
Może Holcomb. Zawsze brał w łapę.
- Radny Taylor? - Urzędnik miejski? Za słabo im płacą.
- A "wziątki" na boku? - Na wzmiankę o Brooksie poczerwieniał.
- Brooks skrzywdził jego siostrę. - Spekulacje.
Radny chce się zemścić, ale tak, by McCutcheonowie go nie podejrzewali.
Zatrudnia dwóch łebków przez pośrednika. Brooks ginie.
- No co? - Same domysły.
Potrzebujemy planu działania, ale najpierw pogadajmy z klientami.
Za 25 minut mamy być w sądzie.
- Poprosimy o przerwę w rozprawie. - Powód musi być solidny.
- Wciśnij jakiś szajs. - To twoja działka.
Racja.
Proszę wstać.
- Mogą państwo usiąść. - Wysoki Sądzie?
Oskarżenie wnosi o przerwę w rozprawie, by naradzić się z obroną.
Dożywocie dla obu, bez możliwości zwolnienia.
Trafią do San Quentin
i nie wystąpią o przeniesienie do lżejszego zakładu
- przez cały czas odbywania wyroku. - Czyli do śmierci?
Bracia muszą się przyznać do winy w sądzie
i zgodzić na transmisję w radiu.
- Dobra propozycja. - Otóż to.
- Dlaczego ją składacie? - Miałaś rację. To jeszcze dzieciaki.
Nacierpieli się McCutcheonowie i owszem, rodzina Gallardów.
Proces budzi niepokój.
Ty też miałeś rację. Nie chcę, żeby zrobiło się paskudnie.
Muszę pamiętać o współczuciu.
Niech cierpią krócej. 25, po 15 mogą wystąpić o zwolnienie.
Wykluczone. Za mniej zawisłbym razem z nimi.
- 30... - O co biega?
Dlaczego nagle zmieniłeś się w anioła miłosierdzia?
Uważaj, bo będziesz gonił ten pociąg na piechotę.
- Chciałbyś. Jesteś wściekły. - Nieważne.
Przynajmniej unikną stryczka.
Lepszej propozycji nie złożę.
Na odpowiedź czekam do końca dnia.
- Hamilton nie patrzył mi w oczy. - Kto go urobił?
Lydell, radny? No bo kto?
- Czego nie wiemy? - I dlaczego Ham zmiękł?
Nie chodziło tylko o pieniądze.
A o co?
Bez kitu.
Kilka lat temu zbudowali stadion.
McCutcheona? Kojarzę.
Mieszkaliśmy tam całą rodziną.
Zjawiła się policja.
Wpadli do środka jak rozpędzone byki.
Policja, otwierać!
Znajdujecie się na posesji McCutcheona!
Zostawcie go!
Mateo!
Wypierdalać!
Puścić z dymem.
W zamieszaniu... zgubiła nam się siostra.
- Gdzie Rossana? - Rossana!
Rossana!
STADION MCCUTCHEONA NASZA PRZYSZŁOŚĆ! NASZE LOS ANGELES!
Słyszałem jej krzyki...
aż ucichły.
Nie potrafię sobie wyobrazić waszego bólu.
Proponują ugodę.
Dożywocie bez możliwości wcześniejszego zwolnienia.
A jeśli odmówimy? Co wtedy?
- Zabiliście człowieka. - Z desperacji. Z głodu.
- Nienawidziliśmy go. - Nie tylko my.
Odebraliście mu życie.
Ale nie pociągnęliście za spust sami.
Ten, kto naciska na prokuraturę, jest ustosunkowany.
Ciekawe, do czego się dokopiemy ostatecznie.
- Zaproponowaliby coś korzystniejszego. - A ty nie?
- Owszem. - Nic nie wiemy.
Wiecie, kto wam zapłacił.
Wystarczy mi nazwisko.
Zgoda.
- A ty? - Waham się.
- To ryzykowne. - Przyjmiesz ich warunki?
- Maria mogłaby odwiedzać ojca. - Nie umrę za kratkami.
To nie jest wyłącznie nasza wina.
Niczego nie gwarantuje, prawda?
Prawda.
Jeśli przegramy, wy zawiśniecie, a ja wrócę do domu.
Zdecydujcie, czy mi ufacie.
Odmówili.
Świetnie. Dla nas obu.
Mason uczył się do egzaminu kilka godzin.
Jest bardziej przebiegły, niż sądzisz.
Przepraszam, że tyle to trwało.
- Ozzie Jackson. - Cwaniaczek z Central.
Nie on miał żal do Brooksa. Pośrednik.
- Dostaniemy korzystniejszą ugodę. - Wczoraj urządziłaby nas jakakolwiek.
Wiem już, co robić.
- Jak wygląda ten cały Ozzie Jackson? - Rozpoznamy go po butach.
Nosi trampki Converse'a.
Kojarzysz z Central gościa w trampkach?
Nie mam roboty, więc wystaję na rogu z bandziorami?
Clara szuka mieszkania. Niedługo się wyniesiemy.
Nie ma pośpiechu.
Pokaż.
Róg Central i 43. Załoga Perkinsa.
Na pewno chcesz się w to mieszać?
Sprawa zaczyna mnie przerastać.
Wylewny jak mało kto... Pokaż ten biceps.
Przymknij się.
- Dziękuję. - Do usług.
Koleś w Converse'ach?
Dla pana Perkinsa.
- Skąd je masz? - Od autora.
Przez te zdjęcia powinęły pana białasy z centrum.
Nigdy nie miałem kłopotów. A teraz?
Obserwują mnie -
żebym jednak okazał się gangsterem.
Podobno za sprzątnięcie McCutcheona
zapłacił Meksykańcom Ozzie Jackson.
A ktoś zapłacił Ozziemu.
Chyba zapomniał odpalić działkę panu Perkinsowi.
- Dużo przytulił? - Spytam, kiedy go znajdę.
Jeśli ja wiem o Ozziem, to wkrótce wytropi go prokuratura.
Jeżeli Ozzie pana obciąży,
nie będziemy mówić o odsiadce w San Quentin,
ale o spacerze na szubienicę.
Wyszedł pan za kaucją i czeka na proces.
Autentyczność zdjęć może potwierdzić jedynie ich autor.
Jeśli będzie milczał, staną się bezwartościowe.
Pan pomoże mi z Ozziem, a ja panu z fotoamatorem.
Uczciwa propozycja.
Wzory krawędzi są takie same.
Charakterystyczne dla odcisku Rafaela Gallardo?
Nie ma możliwości,
by dwie osoby miały identyczne linie papilarne?
Zgadza się.
Po lewej znajduje się zdjęcie odcisku
z kierownicy w samochodzie pana McCutcheona. Porównał je pan?
I co pan ustalił?
Zidentyfikowałem 12 unikatowych minucji.
To znaczy?
Odcisk z kierownicy należy do Rafaela Gallardo.
Dziękuję.
Mógłbym przeprowadzić eksperyment?
- Eksperyment? - Z odciskami.
To sala rozpraw, nie szkolna pracownia.
W jakim celu?
By zademonstrować, jak wygląda procedura zdejmowania odcisków.
Bez tego przysięgli nie zrozumieją wagi dowodów.
- Niech się pan streszcza. - Dziękuję. Można?
Przyłoży pan kciuk do poduszeczki?
A teraz odciśnie na kartce?
Świetnie. Proszę przyłożyć do poduszeczki ponownie.
Zamiast na kartce
niech odciśnie pan kciuk na taśmie klejącej.
Dziękuję.
Czym się różnią odciski pańskiego kciuka?
Jeden jest bardziej rozmazany.
- I tyle? - Ten z taśmy jest odwrócony.
Otóż to.
Odwrócony.
Proszę przyjrzeć się zdjęciu z odciskiem
lewego palca wskazującego Rafaela Gallardo
i zdjęciu z odciskiem, który zdjęto z kierownicy.
Czym się różnią?
- Niczym. - Ma pan rację. Jest jeden problem.
Zdjęcie jest odwrócone.
Świadczą o tym cyfry i litery przy krawędzi.
Powiększyłem fotografię.
Oto poprawna wersja.
Mając to w pamięci,
proszę się przyjrzeć i powiedzieć,
czym różnią się te dwa zdjęcia.
Odcisk jest odwrócony.
Właśnie.
Czy oskarżony mógł w ten sposób
umieścić swój odcisk na kierownicy?
Nie przypadkiem.
Mógł to natomiast zrobić ktoś,
kto pobrał jego odcisk, po czym go przeniósł?
- Tak. - Na przykład funkcjonariusz policji.
Sprzeciw! Spekulacje!
Nie mam więcej pytań.
Podtrzymany. Niech przysięgli zignorują ostatnią uwagę pana Masona.
- Spokój! - Nie zignorują.
- Nie wiem, czy powinnam. - Zaufaj mi.
Przywitam się z przyjaciółmi.
- Podoba ci się? - Szalenie.
Nagroda za bohaterstwo w sądzie.
Bohaterem był Perry.
Znajdował się na sali? Nie zauważyłam.
Zapomniałabym.
Ja też cię kocham.
Bagietką nie byłaś zachwycona,
ale to są pikle od Canterów z Brooklyn Avenue.
Romantyczniejsze od kwiatów. Dziękuję.
Nie ma za co.
- Ładnie tu. - Dziękuję.
- Coś ci nie wychodzi? - Niezobowiązujące rozmowy.
Zapamiętam.
W radiu mówili, że odnieśliście sukces.
Chyba nastąpił przełom.
Chyba masz o co walczyć.
Chyba.
- Pomóc? - Tak.
Zdejmij koszulę. Żeby się nie pobrudziła.
Tak, przyjadę.
Jak mnie znaleźliście?
Zaraz wracam.
Wybacz.
Tędy.
Pan Ciekawski.
- Nie znam cię. - Już tak.
Pomóż naszemu gościowi. Śmiało.
Zapłaciłeś Gallardom, żeby zabili McCutcheona?
Nie gadam z czarnuchem.
Odpowiesz na wszystkie pytania.
Chwila.
Zanim przejdziemy do rzeczy, uiścisz opłatę wstępną.
Kto jest Judaszem?
Patrzy pan na niego.
Nie będę zeznawał przeciw panu. Daję słowo.
I tyle?
- Nie wystarczy? - Zrozum, czyje to królestwo.
Nie zamierzałem pana urazić.
Ale w powietrzu unosi się brak szacunku.
Sprawdźmy, z jakiej gliny jesteś ulepiony.
Chcesz odpowiedzi? Będziesz bił, aż ci pięść spuchnie.
- A jeśli nie? - To ci ją upierdolę.
Kurwa, puszczajcie!
Nie miałem z tym nic wspólnego.
Zna mnie pan od dziecka.
Błagam!
Spójrz na mnie.
Ty zapłaciłeś braciom?
Kto wynajął ciebie?
Nie znam nazwiska.
Kto?
Białas, z którym już kiedyś dilowałem.
Kiedyś?
Jego żona przez lata kupowała u mnie towar.
Dwa-trzy razy tygodniowo. Zapłacił mi, żebym jej nie sprzedawał.
No i zgłosił się teraz.
Ile dostałeś?
10 kafli!
Gallardom odpaliłeś dwa tysiące?
- I się nie podzieliłeś? - Moment.
Przestałeś zaopatrywać żonę w herę.
Dawno jej u mnie nie było. Jeśli żyje, to wróci.
Jakim autem jeździła?
Nie znam marki. Lincolnem? W każdym razie był niebieski.
Dobra.
- Wiem, co trzeba. - Nie wydaje mi się.
Coś ukrywa.
Skończymy, gdy wszystko wyśpiewa.
I odpokutuje za grzechy.
Nic więcej nie wiem!
Nie róbcie mi tego.
Przestań!
- W porządku? - No.
Co się stało?
Clara?
Jestem dobry?
Tak.
Jesteś.
Śpij już. Śpij.
- Chciał mnie szef widzieć? - Chwileczkę.
- Dobrze znasz Masona? - Znamy się.
Rozmawiacie o pracy?
Dawniej. Po kilku głębszych.
Zamknij drzwi.
- Gdzie spędziłaś noc? - Z Perrym w biurze.
Zastanawialiśmy się, jak zwalczyć uprzedzenia przysięgłych.
- Wytypowaliśmy parę osób. - Nie było cię w biurze.
Dzwoniłam.
- Nie usłyszeliśmy telefonu. - Co jest grane?
Ja...
Pracowałam.
Pieprzony tchórz.
Szlag.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Rostkowska