DAWNIEJ
Przez lodową rzeźbę!
- Dawać! - Pocałujcie się!
Profesor Reed nazwał moją pracę „trywialną”.
Musiałem sprawdzić, co to znaczy. Ty wiesz?
- Że jest mało oryginalna. - No.
Co studiujesz? Anglistykę?
Nie, mam urlop dziekański.
Na razie.
Poproszę gram.
Stówa.
Może zniżka studencka?
Urocze.
No weź. Mogę ci dać 60.
Za tyle kupisz piwo. Nie sprzedaję piwa.
Przywiązanie rodzi cierpienie. Oddawaj.
Przeproś.
Ssij pałę.
- Przepraszam! - Nie dosłyszałam.
- Boże, przepraszam! - Teraz słyszę.
Nic ci nie jest?
Namaste.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Co?
„Namaste”.
Cicho. Ile?
Dzięki Bogu za sesję egzaminacyjną.
BAR U PENNY
Szlag.
Tak, wiem. Zaspałam.
Nie, nocuję u Rhiannon.
Dobra, wyluzuj. Zaraz będę.
Muszę lecieć.
Cholera.
WITAMY W FAGAN CORNERS
BAR U PENNY
AUTOMAT NIECZYNNY
MEGALOTERIA WYGRAJ 400 000 $
Karen?
Idę.
Przepraszam. Już jestem.
Byłaś u Lyncha po pieczywo.
- Dziękuję. - Gdzieś ty była?
Przepraszam, byłam w piekarni, ale pieczywo jeszcze niegotowe.
- Alice pozdrawia. - Twój brat mógł się tym zająć.
Ty musisz przygotować salę.
- Wiem, przepraszam. - Moja wina.
Naprawiam grill, więc ją poprosiłem.
Nic nie jest gotowe. Mam po pachy roboty.
Prawie wszystko zrobiłam wczoraj. Została tylko kawa i nakrycia.
- Wszystko jest pod kontrolą. - To do roboty.
Zaraz.
Już 6.01, Karen.
Ciebie też miło widzieć.
Słucham?
Mówię, że dziś kawa na koszt zakładu.
Jajka i kiełbaska?
Jeśli to nie problem.
Houston, startujemy!
- Jajka i kiełbaska? - Dziś chce kanapkę.
Serio?
Mówiłem ci ostatnio, że jesteś do bani?
Zapewne.
- Gdzie tata? - Przyszła dostawa.
Nie. W tym tygodniu już była.
Piękny.
Dzięki, Jake.
- Będziesz zadowolony. - Tato?
- Co się dzieje? - Nadszedł czas na wymianę.
Jak mogłeś tego ze mną nie uzgodnić?
Coś ci powiem, mała. Nie potrzebuję twojej zgody.
Tato, ten grill kosztuje 5000 $. Jak za niego zapłacimy?
Pat Condo mówi, że niedługo otwierają wyciąg.
- Szykuje się napływ klientów. - Pat mówi tak od dziesięciu lat.
Posłuchaj, Jake. Musimy zrezygnować. Wybacz.
Wcale nie. Miałem coś podpisać, tak?
Papiery są w aucie.
Będzie dobrze.
Coś wymyślisz, kochanie. Jak zwykle.
Wszystko gra?
Tak.
Sam musiałem sobie nalać kawy.
Jak pójdziesz po dolewkę, ja poproszę z mlekiem i cukrem.
Zaczynasz mi przypominać moją żonę.
Nie podoba mi się to.
Coś jeszcze?
Przydałyby się nowe jajka.
Cholera.
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Tak, to przez suche powietrze. Zaraz przyniosę.
Świeże jajka.
- Coś nie tak? - Nie. Spadły mi. Głupia.
Badania wykazały, że koordynacja poprawia się o 110%,
gdy jesteś trzeźwa.
Używaj mniej masła, to nie będą się zsuwać z talerza.
Dzięki.
Dostawy przychodzą regularnie
czy trzeba je zamawiać?
A co? Wiążesz z tą branżą swoją przyszłość?
Pomyślałem, że bardziej się przyłożę.
Po co?
Skąd nagle taka potrzeba?
Bo chcę zająć twoje miejsce w rodzinie.
Mów, co chcesz powiedzieć,
- bo mam dużo... - Możesz na chwilę...
Dobra, to prawda.
Biorę narkotyki. Jestem ćpunką.
Jestem dwie kreski od obciągania za heroinę.
Dzięki. To się nie powtórzy.
- Skończyliśmy? - Nie o to...
Lubię się wyluzować, nie twoja sprawa.
- Co? - Czytaj.
Odroczyłam termin.
A ja cofnąłem twoje odroczenie.
Mówi się „dziękuję”.
Nie. Jak mogłeś?
Musisz się stąd wyrwać, Karen.
Mam ochotę go zabić.
Nie możesz wrócić na studia.
Za bardzo byś tęskniła.
Nie wiem, mogłabym znaleźć sobie chłopaka na studiach.
O imieniu Ian.
Grającego w lacrosse.
To jakiś frajer.
Owszem. Ale z gigantycznym wackiem.
Poważnie.
Zamierzasz jechać?
Oboje wiemy, że nigdzie nie jadę.
Nic nie trwa wiecznie.
Nawet Budda.
Ale Fagan Corners tak.
Mam wrażenie, że mogłabym spalić ten bar,
a on i tak rano byłby na miejscu.
Nie, jeśli użyjesz oleju napędowego.
Dobrze wiedzieć.
Przyda się, gdy nie znajdę pięciu kafli na opłacenie grilla.
Twój tata musi się ogarnąć.
Nie powinnaś zajmować się i ojcem, i bratem.
Powinniście olać ten bar.
Wiem.
Ale to wszystko, co zostało po mamie.
Dałaś się złapać w pułapkę poczucia winy.
Jesteś za dobra.
Wiem.
Jeśli potrzebujesz kasy,
możesz pracować ze mną na pełny etat.
- W tydzień spłacisz grill. - Nie.
Serio. Jesteś w tym niezła.
Razem wniesiemy dilerkę na kolejny poziom.
Utrzymałabyś rodzinę i siebie.
Czasem moglibyśmy nawet gdzieś wyjechać.
Do Tybetu. Paryża.
Gdzie nam się zamarzy.
Brzmi nieźle, co?
No.
Jak sen.
Cześć, tato.
- Cześć. - Co się dzieje?
Tata mówił, że mam wracać.
Chciałem zjeść z tobą kolację, maleńka.
Zrobiłeś...
Kareśniki. Świętujemy.
Siadaj. Zjemy razem jak rodzina.
Jak wyjedziesz na studia, już nie będziemy mogli.
- Co mu powiedziałeś? - Prawdę.
Że termin mogłaś odroczyć tylko dwa razy.
- Idziesz w następnym semestrze. - Do cholery. Nie.
Nie przejmuj się nami, Karen.
Powinnaś jechać.
Nigdzie nie jadę, tato.
Kevin i ja damy sobie radę.
Poza tym nudzisz się tu.
To wpływa na twoją pracę.
Jesteś niezadowolony z mojej pracy?
Ciągle się spóźniasz.
Większość wieczorów spędzasz z tym nieudacznikiem Toddem Neimanem.
Myślisz, że nie wiem?
To nie twoja sprawa.
Myślisz, że ludzie nie wiedzą, czym się zajmuje?
Że ja nie wiem?
- Tato... - To jedyna osoba,
którą interesuje, co czuję.
- To nieudacznik. - Zrozumiała.
A twoje czyny odbijają się na tej rodzinie.
Myślisz, że nie chcę iść na studia?
Nie mogę.
Jeśli wyjadę, padniecie w tydzień.
Poradzimy sobie.
Kupiłeś grill, przez który zbankrutujemy.
Wiesz co?
To mama wszystkim się tu zajmowała,
- a teraz ja muszę. - Przestań.
Nie macie pojęcia, jak prowadzić knajpę.
Ja przygotowuję salę i prowadzę księgi.
- Absurd. - Nie, tato. Wy błądzicie we mgle.
Jest coraz gorzej, a ty nie chcesz tego przyznać.
Trzymasz się tego baru,
bo myślisz, że mama jakimś cudem tu wróci.
Jeśli wróci, ciebie tu nie będzie,
- więc nie będzie problemu. - Mama go nie znosiła.
Miasta też. Nie widziałeś tego.
Kochała je. To był jej dom.
Nie, kochała ciebie. Tylko dlatego tu tkwiła.
Umierała tu na długo przed chorobą.
Odwołaj to.
Wiesz, dlaczego kupowała losy na loterię?
Żeby mieć na coś nadzieję w fazie remisji.
Wiesz na co?
Na drugą szansę,
żeby nas stąd wyciągnąć.
Mamie się nie udało, a nam?
Odłóż to!
Jak myślisz? Jedna zdrapka i zapłacimy rachunki.
Jedna zdrapka i stąd uciekniemy. Ostatni prezent od mamy.
Nie.
Nie rób tego, proszę.
Mama znów przegrała.
Wszyscy przegraliśmy.
Teraz już wiemy.
Zabiorę cię stąd.
Dokąd to?
Nie możesz po prostu odejść.
Powinniście byli zapytać, czy chce tam wracać.
- Nie rozmawiam z tobą, dupku. - Jedźmy.
Masz fart, że jest laską.
Bernie wie, że handlujesz? Może powinien.
Coś ty powiedział?
- Słyszałeś! - Nie! Przestańcie!
Ja też trafię do więzienia. Tego chcesz, Kevin?
Wracaj do środka.
Chodźmy już. Proszę.
Wracaj do środka, Kevin.
Spokojnie, skarbie.
Co jest?
Kevin?
Trzymaj się z dala od mojej siostry!
- Już nie żyjesz! - Nie!
Todd, nie!
Odsuń się od niego!
No już, wstawaj!
Odbiło ci?
Jezu! Co ci strzeliło do głowy?
Miałam wszystko naprawić! A ty to zniszczyłeś!
Dlaczego to zrobiłeś?
Już straciłem mamę.
Uważaj!
Kev?
Kevin!
Tato.
ZAMKNIĘTE DO ODWOŁANIA
Nie było cię tam.
Co?
Bernie powie, że w aucie był tylko Kevin.
Ale...
Zamierza pominąć...
parę innych szczegółów.
Mówi, że dość już wycierpieliśmy.
Tato, ja...
Poszłabyś siedzieć.
Dzięki Bogu, że matka tego nie dożyła.
Wielebny Shockne dzwonił...
w sprawie pogrzebu Kevina.
Ja się tym zajmę.
Nie.
Musisz...
odejść.
Nie chcę cię tu, Karen.
OBECNIE
Wszystko w porządku?
Tak.
Dziękuję.
Obrazi się ojciec, jak powiem, że chciałabym już wyjechać?
Dzwoniła siostra Maggie.
Mówiła, że jeszcze dziś przedstawi ci parę opcji.
Niedługo będziesz bezpieczna.
Skoro tak ojciec mówi.
Niedługo msza. Możesz przyjść, jeśli masz ochotę.
Nie, dziękuję. Nie jestem katoliczką.
Jeśli trzymać się definicji,
większość wiernych też nie.
To nie znaczy, że nie mogą dołączyć.
Ceremonia, pradawne mądrości.
Przyzwoite lekarstwo dla strapionej duszy.
Jezu. To aż tak widać?
Ktoś kiedyś powiedział, że każdy z nas toczy własną,
niewidzialną bitwę.
Ale czasem...
Czasem...
ją widać.
Ojcze, co robić...
gdy się przegrało?
Niedawno przyszedł do mnie człowiek, którego wychowywałem, gdy był dzieckiem.
Matt.
Miałem do wyboru
same złe opcje.
Obwinia mnie za mój wybór. Za to, jak potoczyło się jego życie.
Nie mogę zaprzeczyć.
Muszę jakoś z tym żyć.
Ale jak z tym żyć?
Ze świadomością, że ojciec tak kogoś skrzywdził.
Musisz zrozumieć, że cokolwiek zrobiłaś...
albo nie zrobiłaś...
możesz odkupić swoje winy.
Miła perspektywa, ale trudno mi w nią uwierzyć.
„Na końcu wszystko będzie dobrze. Jeśli nie jest dobrze, to nie koniec”.
Słowa Johna Lennona. Z Beatlesem nie będziemy się kłócić.
Zrób sobie przysługę. Przyjdź na mszę.
Karen Page znajduje się w kościele w Clinton.
Wszystkie jednostki mają trzymać się z dala od tej lokalizacji do odwołania.
Musimy zrobić dziś coś jeszcze.
Trzymam ludzi na dystans.
Niewielu mnie bliżej poznało.
Miałem pracownika, z którym się zaprzyjaźniłem.
Był dla mnie jak syn.
James Wesley.
Czytałem jego akta.
Jesteś do niego podobny.
On też był zawsze gotowy.
Świadomy każdego szczegółu.
Przewidywał moje oczekiwania.
Zniknął.
Został zamordowany!
Wysłałem cię do redakcji Bulletin, by skompromitować Daredevila
i dziennikarkę, która zrobiła z niego bohatera.
Wtedy nie wiedziałem, ale Karen Page zabiła Wesleya.
Panie Fisk, jeśli mam coś dla pana zrobić...
wystarczy słowo.
Masz zabić Karen Page.
Załatwione.
Czego Fisk chce od Karen?
Zabić ją.
Dobry wieczór wszystkim.
Nim zaczniemy nabożeństwo,
chciałbym podziękować wam za obecność.
Wydarzenia ostatnich dni są wyjątkowo niepokojące.
Szczególnie dla nas, mieszkańców Hell’s Kitchen.
Jest na dole. W sypialni nie ma kamer.
Nie. Boże...
Kiedy?
Co?
- Kiedy tu dotrze? - Za parę sekund.
Jeśli wyjdziesz, powiem, że tu byłeś.
Potroi ochronę.
Powrót tu będzie niemożliwy.
Taka szansa już się nie powtórzy.
- Dokąd jedziemy, Dex? - Jedź przed siebie.
Zaatakowano instytucje, którym ufamy.
Zginęli niewinni ludzie.
Poczekaj tu na mnie. Nie gaś silnika. Zaraz wracam.
Co chcesz zrobić?
Bez obaw, partnerze. Nie zawiodę cię.
Musieliśmy zadać sobie pytanie,
czy ludzie, którzy rzekomo walczyli o nasze dobro,
nie są tak naprawdę potworami.
Mówi nam się, że jesteśmy słabi, że grozi nam niebezpieczeństwo.
Rób swoje.
Ale oto jesteśmy.
Silniejsi, bo nie chcemy zaakceptować naszej słabości.
Bezpieczniejsi, bo nie poddajemy się podziałom.
Jestem z was dumny, że przyszliście tu mimo strachu.
I jestem dozgonnie wdzięczny...
że mogę nazywać się jednym z was.
Nawet w najciemniejszą noc...
Karen Page!
Gdzie jest...
Karen Page?
Zamknięte!
- Zawracajcie! - Chryste!
Szybko!
Tu jestem!
Tutaj. Proszę...
Nie. Proszę, nie.
Witaj, Karen. Miło cię znów widzieć.
Nie!
Nie...
Matthew...
Wybacz nam.
Nie.
Matt, wszystkich stąd wyprowadzę,
ale musisz odciągnąć go od nawy.
Poprowadzisz ich?
Tamtędy. Poczekajcie, aż odwrócę jego uwagę.
To mnie szukasz, tak?
Karen?
Boże. Matt.
Nic ci nie jest?
Nie mogę go wypuścić.
Nie.
Szlag, zwiał.
Już dobrze.
Matt?
Napisy: Agnieszka Putek