Pobudka! Kontrola!
Stań twarzą do ściany!
Przeczesać teren.
To obowiązkowa kontrola.
Wykonuj polecenia. Zrozumiano?
Tak.
Czysto.
Sprawdzam, czy nie masz przy sobie
żadnych niebezpiecznych przedmiotów.
Zrozumiano?
Tak.
Czysto.
Odwróć się.
Skończył pan?
Wszędzie czysto.
Poranki są coraz zimniejsze.
Gruchot sobie nie radzi.
Dokąd jedziemy?
Matt pojawia się żywy, a potem mówi, że więcej go nie zobaczę.
Tylko ja mogłem zostać olany przez ducha.
Zamknięte, tak jak ostatnio.
Musimy zamontować drugi zamek.
Jeden zamek i łańcuch? Równie dobrze można powiesić zasłonę.
Foggy, wyluzuj.
Wyluzować? Słuchasz mnie?
Wilson Fisk chce mnie dorwać.
Ciebie zresztą pewnie też.
Raczej mu nie pomogłaś.
Matt każe mi trzymać się z daleka, a sam zamierza z nim walczyć.
Przecież tylko Matt Murdock może coś zdziałać.
- To, że nie jestem... - Czym?
Nieważne.
Już sam nie wiem, co mówię.
Odetchnij.
Matt odszedł.
A teraz wrócił.
Fisk wyszedł, a ja nie mam pojęcia, co robić.
Do diabła z trzymaniem się na uboczu. Zaatakujmy pierwsi.
Zaatakować? Fiska?
Prawo i FBI są po jego stronie.
Prokurator też nie ma nic przeciwko.
Przecież Blake Tower nie zaryzykuje przegranej.
Mógłby pokazać jaja.
To może być to.
Blake Tower z jajami? Wątpię.
Nie, pomyśl tylko.
Najlepszą obroną będzie
zrobienie wokół siebie szumu, wyjście do ludzi.
Publiczna egzekucja?
Wezwanie do działania.
Jeśli Blake Tower nie chce nic zrobić,
wystartuj przeciwko niemu. Na prokuratora okręgowego.
Skoro i tak jesteś na celowniku, równie dobrze możesz zaatakować pierwszy.
Mówię poważnie.
Im więcej rozgłosu, tym jesteś bezpieczniejszy.
Nie mam szans na wygraną.
- Jasne, że nie. - Dzięki, że we mnie wierzysz.
Poza tym już dawno po zgłoszeniach.
Kandyduj z dopisania.
Swoją kandydaturę oprzesz na jednym:
powrocie Fiska do więzienia.
Kilka głosów zdobędziesz.
Nie dość, by wygrać, ale nagłośnisz problem.
Poza tym zdobędziesz paru przyjaciół w policji,
a to przydatne w twoim fachu.
Albo dalej sprawdzaj zamki.
Nie pozwolę cię skrzywdzić.
Kochanie.
Lepiej zacznijmy planować ten atak.
Najpierw kawa.
Ty stawiasz.
Widziałaś mój portfel?
Tu może być?
Tak.
Płaci pan kartą? Wolałbym gotówkę.
Czekaj na mnie.
Jasne, nie ma problemu.
Dzień dobry.
- Cel wizyty? - Spotkanie z klientem.
Dzwoniłem, powinienem być na liście.
Dokument tożsamości.
Nie mogę znaleźć portfela.
Zostawiłem go w domu lub w taksówce...
- Bez dokumentu ze zdjęciem... - Chwila.
- Proszę się odsunąć. - To numer mojej licencji.
Wiem, że to nie dokument ze zdjęciem,
ale pracowałem na niego siedem lat i zaciągnąłem 300 000 $ kredytu.
Czy jest cokolwiek wart?
Nazwisko?
Nelson. Franklin Nelson.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Jak tam? - Dobrze.
Trzymasz się?
Matt!
Myślałem, że Foggy...
- Cześć, Michael. - O rany.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
- Nawet w zasranym pierdlu. - Pewnie się zastanawiasz...
Nie powinienem tak mówić.
Staram się nie przeklinać.
Po co wychodzić stąd z dyplomem z psychologii
zdobytym z wyróżnieniem...
skoro przeklinam jak cholerny szewc?
- Znowu. - Wybacz.
Święty Matthew.
Żaden ze mnie święty.
Skróciliście mi wyrok o 16 lat.
Jeśli to nie boska interwencja...
Gdzie Foggy? Zawsze przychodziliście razem.
Już razem nie pracujemy.
- Słabo. - Wiem.
Nie chcę, by ktokolwiek, nawet Foggy, wiedział, że tu byłem.
Jasne, bez obaw.
- Dzięki. - Co to za tajemnica?
Posłuchaj... Pracowałeś z Albańczykami, prawda?
Dawno temu.
Nic wielkiego, głównie przemyt.
Zapewniają ci tu ochronę?
Czego od nich chcesz?
Byś mnie z kimś poznał.
Polecę cię, jak ktoś będzie potrzebował prawnika.
Tylko ostrzegam, tu siedzą sami mordercy.
Chcę, byś poznał mnie z Vikiem Jusufim.
Do Vica trudno się dostać.
Nie możesz tego załatwić?
Czego od niego chcesz?
Wilson Fisk mógł wsypać dowolną organizację przestępczą.
Czemu wsypał Albańczyków?
Co mają na Fiska?
- Daj sobie spokój. - Nie mogę.
- Póki Fisk jest na wolności, giną ludzie. - Nic nie wiem.
Możesz mi pomóc.
- Nie. - Proszę.
Przez ciebie zginę.
Weźcie go ode mnie! Nie znam go!
Zabierzcie go!
Dość!
Nic nie powiedziałem.
Przysięgam na moją matkę!
Proszę pana?
To nic. Nieporozumienie.
Powinien obejrzeć pana pielęgniarz.
Nic mi nie jest.
Powie pan to przy spisywaniu raportu.
Względy bezpieczeństwa. Bez podpisu pan nie wyjdzie.
W porządku.
Proszę za mną.
Jest tam.
Cześć, chłopaki.
Cześć.
Przywiozłam ubrania, płyn do płukania ust i resztki kolacji.
Dzięki.
Przepraszam. Tak będzie przez cały tydzień.
Obiecaj, że zjesz. Chudniesz w oczach.
Dobrze, zjem.
Kocham cię.
Musimy iść.
„My”? Przyjechałaś z Samim?
Siedzi w aucie i zabija kosmitów w telefonie.
Chcę go zobaczyć. Idź po niego.
Pracujesz, a ja nie chcę się spóźnić.
Spóźnić? Dokąd?
Do siostry.
Sami zostanie u niej na kilka dni.
Ma własne łóżko.
W którym nie może spać.
Jak to? O co chodzi?
Nie śpi po nocach, czekając, aż wrócisz.
Ogląda wiadomości.
Boi się, że coś ci się stanie.
Spójrz na mnie. Nic mi nie jest.
Czyżby?
Bo nie tylko Sami się boi.
Zostanie z Nav i kuzynami. Trochę się oderwie.
Nie.
Porozmawiam z nim, gdy wrócę.
- Nic złego mi się nie stanie. - Byłam w szpitalu.
Rozmawiałam z żonami innych agentów.
Żaden z nich nie sądził, że stanie mu się coś złego.
Wiem, że ten awans jest ważny,
- ale nie jest wart... - Porozmawiamy o tym później.
Sami jedzie do mojej siostry.
A ty zjedz.
Twarzą do ściany.
Odwrócić się do ściany.
Do ściany. Jazda, panowie.
Nogi szeroko.
- Proszę tu poczekać. Zaraz przyjdzie. - Dziękuję.
Gelsdorf...
Dzień dobry.
Wiem, że może pani się spotkać dopiero w piątek, ale coś mam.
To nie może czekać.
Naturalnie, nieoficjalnie.
Pomóc mi może tylko ktoś z Korporacji Ubezpieczania Depozytów.
Naprawdę?
Tak, dziękuję bardzo. Jutro będzie idealnie.
Świetnie.
Chyba wiem, jak Fisk obszedł karę zamrożenia aktywów.
Kiedy ostatnio spałaś?
Przekazuje pieniądze Vancorp, spółce fasadowej, do której należy hotel,
która z kolei przelewa je za granicę do banku Red Lion National.
- Karen. - To niezbity dowód.
A przynajmniej przekonujący.
Nie przyszedłem rozmawiać o Fisku.
Co?
Chodzi o Matta?
Znaleźli ciało?
Obiecałem, że więcej dla niego nie skłamię, nie tobie.
Nie, musisz...
Powiedz mi.
Matt żyje.
Matt!
Gdzie jesteś, do cholery?
Nie ma go tu. Dzwoniłem.
Pytałem sąsiadkę, Fran, czy widziała, jak ktoś tu węszy.
Widziałaby. Sama lubi węszyć.
Czemu? Czemu pozwolił nam myśleć, że nie żyje?
To nie był Matt, Karen.
Nie do końca.
Był Mattem.
We własnej osobie, ale...
mówił w taki sposób...
jakby czegoś brakowało.
Nic nowego.
Jemu wiecznie czegoś brakuje.
Kiedyś myślałam, że to dlatego, że jest takim zajętym prawnikiem.
Potem, że dźwiga na barkach cały świat. Ale wiesz co?
Taki po prostu jest.
Ale to nie było to.
Myślę, że jakaś część niego zginęła pod gruzami Midland Circle.
I nie wiem, czy wróci.
To by było na tyle obiecanego końca kłamstw.
Pozwolić nam myśleć, że nie żyje...
Kompletne kłamstwo.
Dokonał wyboru.
My już nie mamy nic do powiedzenia.
Nie.
Chyba masz rację.
Nie będę bezczynnie czekać, aż się opamięta.
Fisk wyszedł i trzeba go powstrzymać.
Fran się myliła.
Chyba słabo węszyła.
Przepraszam, że musiał pan czekać.
Ale mam dobre wieści. Wszystko jest na swoim miejscu.
Świetnie. Mogę iść?
Już prawie.
Ta papierologia to strata czasu.
I tak skończy w jakiejś teczce.
Sprawdzę źrenice, by upewnić się, że nie doznał pan wstrząsu.
- Proszę patrzeć do góry. - Nie.
Proszę dać mi te papiery.
W porządku, zaraz pan wyjdzie.
Zapomniałem wspomnieć,
że jeśli w kolejnych dniach pojawi się ból głowy,
proszę...
No dalej.
Jasna cholera.
Nie rozmawiam z Franklinem Nelsonem.
Fisk.
To dopiero coś.
Jak na niewidomego, ma pan niesamowity refleks, panie Murdock.
Co mi wstrzyknięto?
Pamięta pan naszą ostatnią rozmowę?
Mówił pan, że wystarczy jeden list, by udaremnić moje spotkanie
z jedyną osobą, która nadaje sens mojemu życiu.
Jedyną, którą kocham.
Puściłbym to panu płazem.
Ale nie groził pan tylko mnie.
Groził pan Vanessie.
A tego nie mogę wybaczyć.
Posłuchaj mnie uważnie.
Wyciągnij mnie stąd.
Dokąd idziesz? Wracaj.
Wracaj tu.
Na ziemię!
Zostałem zaatakowany.
- Na ziemię! - Potrzebuję pomocy.
Ręce za głowę.
Mamy go.
Zajmiemy się nim.
Dobra robota. Zabierz mu klucze.
Kod 33. Kod 33.
Oddział zamknięty.
Zapalaj, Vic!
Fisk zdradza wszystkich.
Od ciebie też się odwróci.
Kim jesteś? I dlaczego Fisk chce twojej śmierci?
Dlaczego ten „adwokat” nadal żyje?
Czekajcie.
To albański?
- Ty jesteś Vic? - Jesteś idiotą, że tu przyszedłeś.
Fisk nadal kontroluje połowę strażników i więźniów.
Ale nie Albańczyków,
skoro wydał was FBI.
A co ci do tego?
Fisk nienawidzi mnie tak samo jak was.
Pomogłem go przymknąć. I zrobię to znowu.
Raczej tu zginiesz.
Dlaczego Fisk was wydał?
Nieistotne.
Istotne na tyle, że chcecie go zabić.
Nie udało wam się tutaj, więc spróbowaliście na zewnątrz.
To poważne oskarżenie.
I mylne.
Nie próbowaliśmy go zabić... tutaj.
Fiska dźgnięto na siłowni.
- To nie my. - Jeśli nie wy, to kto?
Jeśli mi się uda, Fisk znowu trafi tutaj,
do ciebie i twoich ludzi.
Będziecie mogli zrobić z nim, co zechcecie.
Fisk to sfingował.
Przekupił skazańca z dożywociem, by go dźgnął.
Wszystko było ustawione?
Zranił go na tyle, by przekonać FBI.
Ten facet z dożywociem?
Jeśli go przekupił, to zakładam, że nadal żyje?
Lepiej. Wyszedł na wolność.
Na wolność? Dlaczego go nie odizolowali?
Człowiek Fiska sfałszował dokumenty.
Idą strażnicy.
Daj mi nazwisko tego skazańca.
Tylko on może udowodnić, że Fisk to sfingował.
- I co? - Jeśli do niego dotrę...
- Ledwo stoisz na nogach. - Vic, proszę.
Próbowałeś go dorwać, ale się nie udało.
Mnie się uda.
Jeśli pomożesz mi stąd wyjść.
Kod 33. Kod 33.
Oddział zamnknięty.
Dawaj tu tego strażnika.
Podczas ataku na konwój przelano naszą krew.
Krew mojego kuzyna.
Znajdź człowieka, który dźgnął Fiska. Dotrzymaj słowa.
Albo cię znajdziemy.
Nazwisko?
Jasper Evans.
Wyprowadź go stąd.
Czekaj.
Tam jest dwóch strażników.
Teraz.
- Tędy. - Wyjście jest tam.
Tam jest dwóch strażników. Zaufaj mi.
Musimy przejść tymi drzwiami.
Zamknięte.
W lewej kieszeni masz klucz.
Do wyjścia! Tamtędy!
Szybko.
Jest tam!
Idź!
Łapcie go!
W drugą stronę.
Zwolnij. Dzięki.
Osadzony! Na kolana!
- Nic nie widzę. - W lewo.
Teraz w prawo.
Mam tu cywila! Zabierzcie go.
Ruchy!
Otwórzcie bramę!
ZAMYKAĆ DRZWI ZA SOBĄ!
Jedź.
Jeśli mam być szczery, nie tego się spodziewałem.
Kto jada burgery łyżkowidelcem?
Agencie Poindexter.
To agent Wynn z Biura ds. Odpowiedzialności Zawodowej.
Poindexter.
Skocz na kawę.
Tak jest.
Dex.
- Nie martw się tym. - A konkretnie czym?
Biuro chce przesłuchać Fiska.
Ale tylko mnie kazano wyjść.
Niestosowne byłoby oznajmić ci,
że Biuro ds. Odpowiedzialności Zawodowej
rozpoczęło wewnętrzne śledztwo w sprawie ataku na konwój.
Niestosowne byłoby również, gdybym powiedział ci,
że doszukano się rozbieżności
między twoim raportem a analizą techników kryminalistyki.
Rzeczywiście nie na miejscu.
Dzięki tobie moja żona nadal ma męża,
a mój syn nadal ma ojca.
Detektywie!
Co tu robisz? To przyjęcie dla związkowców.
Wiesz, co lubię w naszej relacji?
Odpuszczamy sobie uprzejmości.
Żadnego „dzień dobry” ani „co słychać”. Od razu do rzeczy.
Zaraz cię stąd wykopię.
Nie przeszkadzałbym, gdyby to nie było ważne.
Niech zgadnę. Potrzebujesz przysługi.
Widzisz?
Z kim innym tak dobrze się rozumiesz?
Wilson Fisk.
Jego ciepłe gniazdko
to sponsorowany przez rząd policzek dla każdego policjanta w tej sali.
Co ty powiesz.
I dlatego psujesz mi przyjęcie?
Chcę powiedzieć kilka słów i wyrazić solidarność.
Lepiej będzie, jeśli mnie zapowiesz.
- Kilka słów. - To był długi tydzień, Foggy.
Tylko pogorszysz sprawę.
Na ciebie już czas.
Wyjdziesz sam czy w kajdankach?
Zrozumiałem.
Jak leci, Brett?
POLICYJNE TOWARZYSTWO DOBROCZYNNE
Szanowni funkcjonariusze.
Mógłbym prosić...
Chcę panu osobiście podziękować
za wykorzystanie kruczka prawnego do wyciągnięcia podpalacza z pudła.
W tym przypadku zachodziły okoliczności łagodzące.
- Budynek nie spełniał standardów. - Może pan sobie wsadzić te okoliczności.
Posłuchajcie.
Nelson jest w porządku. Pomógł wsadzić Fiska za kraty.
Dajcie mu minutę.
Minuta.
Nie chcę państwa rozczarować.
Ale nie przyszedłem mówić wyłącznie o Wilsonie Fisku.
Wszyscy o nim mówią.
Zyskał zbyt duży rozgłos jak na zabójcę policjantów.
Zasługuje, by go pogrzebać.
W tej samej ziemi, w której złożyliście swoich braci.
Chcę pomówić o Blake’u Towerze.
Naszym czcigodnym prokuratorze.
Oto człowiek, który ma zapewniać bezpieczeństwo temu miastu, tak jak wy.
A jednak stał bezczynnie,
gdy federalni wyciągali tego potwora i wili mu jego luksusowe gniazdko.
Ktoś mądrzejszy ode mnie...
O to akurat nietrudno.
Ten człowiek sam powiedział, że do zwycięstwa zła wystarczy,
by dobrzy ludzie nic nie robili.
Blake Tower jest właśnie takim człowiekiem.
Dlatego postanowiłem wysunąć swoją kandydaturę w wyborach na prokuratora.
Aby odsunąć Blake’a Towera i wsadzić Fiska do najcięższego więzienia,
jaki dopuszcza ósma poprawka.
Nie chcę niczego ponad tę możliwość
przy aprobacie waszej i waszego nieocenionego związku.
Gdzie podpisać?
Hej, maleńka.
Co słychać?
Patrzcie, jaka szprycha.
Jak masz na imię?
- Chodź. - Zabawimy się?
Co jest? Jak macie na imię?
Chcecie się zabawić?
Dokąd to? Przed nami cała noc!
Poszła sobie.
Ta jest twoja, stary.
I to jest prawdziwa dama.
No chodź.
Przyszłaś się przywitać?
Dziś będzie dobra zabawa. Lubisz się zabawić?
Z drogi.
Ostra jesteś. Chodź, zabaw się z nami.
Zagrajmy w grę.
Mam grać przerażoną dziewczynkę? Widzę, że lubicie straszyć dziewczyny.
Wyluzuj. To tylko zabawa.
No to się zabawmy. Kto zacznie? Ty czy ja?
Chcieliśmy się tylko zaprzyjaźnić.
A ja po przyjacielsku przypominam,
że takie zabawy mogą się źle skończyć.
Co tu jeszcze robisz?
Kłopoty w domu?
Nie, tylko...
To nie moja sprawa.
Nie, chętnie zasięgnę rady.
Sam nie wiem.
Strzelano kiedyś do ciebie, prawda?
Nie raz.
Masz dzieci?
Twój syn to przeżywa?
Tak.
Nie śpi po nocach. Ogląda wiadomości.
I tym podobne.
Myślałem, że porozmawiam z nim jak z mężczyzną.
Powiem, że to niebezpieczna praca, ale...
Moja rada? Nie rób tego.
Próbowałam z córką.
Wpadła w taką panikę,
że nie pozwalała mi wyjść z domu.
Zagradzała drzwi i płakała, póki nie wzięłam wolnego.
Traktuj syna jak informatora.
Mam zrobić z niego kabla?
Żyją w świecie, którego nie kontrolują,
a ich bezpieczeństwo zależy od ciebie.
Brzmi znajomo?
Tak, ale kłamać synowi...
Mój ojciec był kierowcą ciężarówki.
Przewoził głównie chemikalia.
Czasem przynosił je do domu.
Miałam koszmary o tym, co mogłoby się wydarzyć.
Gdy się dowiedział,
pokazał mi naklejkę z kolorową skalą.
Powiedział, że numerki oznaczają poziom zagrożenia.
On przewoził tylko czwórki, najbezpieczniejsze.
Przestałam się bać.
- Czwórki są najgroźniejsze. - Ale ja o tym nie wiedziałam.
I nie martwiłam się, gdy rano wyjeżdżał bombą na kółkach.
Warto kłamać, gdy nas to chroni.
Idziesz?
Pani Page? Co pani tu robi?
Wiem, że umawiałyśmy się na jutro,
ale to nie może czekać.
- To mój dom. Na górze jest moja rodzina. - Wiem. Przepraszam.
Ma pani szczęście, że w ogóle z panią rozmawiam.
Gdyby moje szefostwo wiedziało, że rozmawiam z...
Bank Red Lion National.
Skąd pani ma mój adres?
- To robota Ellisona? - Nie.
On o niczym nie wie. Wiem, że źle to wygląda...
To dlaczego pani tu jest?
Im szybciej mi pani powie, tym szybciej sobie pójdę.
Fisk pierze w tym banku pieniądze.
Mówimy o milionach dolarów.
- Kto przyszedł tak późno? - Ktoś z pracy.
Musicie sprawdzać ten bank...
Skończyłyśmy.
Nie, proszę.
Potrzebuję dowodu.
Kontaktu z kimś z banku.
Rano porozmawiam z Ellisonem.
Nazwisko i więcej mnie pani nie zobaczy.
Co się dzieje, skarbie?
Tylko jedna osoba może coś wiedzieć.
Wątpię, żeby pani coś z niego wyciągnęła.
Kto?
Felix Manning.
Dziękuję.
Podziękuje mi pani, wynosząc się stąd.
Przepraszam.
Myślałem, że na dziś skończyłeś.
- Wszyscy już poszli? - Tak.
To dobrze.
Może skoczysz na dół po kawę?
Ja stawiam.
Chętnie.
Dobry pomysł.
To ja...
Pamięta pan tych ludzi?
Byli z Albańczykami, którzy zaatakowali konwój.
- Widział pan ich śmierć? - Tak.
Widział pan, kto strzelał?
Został tam tylko jeden agent FBI.
Agent specjalny Poindexter.
Moment, w którym zaczął strzelać...
Może pan opisać, co pan widział?
Byli uzbrojeni.
Agent Poindexter dał im szansę, by się poddali.
Podnieśli broń, by do niego strzelić.
Zabił ich obu w samoobronie.
Dziękuję, panie Fisk.
- W co ty pogrywasz? - Pogrywam?
Nie chcę od ciebie żadnych przysług.
Przysług nie.
Ale współczucia...
Gazety, protesty...
kpiny.
Ja jestem w stanie to znieść, ale pan?
Jest pan oddanym agentem federalnym.
Nic o mnie nie wiesz.
Bulletin również.
FBI PARTOLI PRZENIESIENIE FISKA
Prasa opisuje atak na moje życie jako porażkę FBI.
Sprawdzają pana, bo wykonał pan swoją pracę.
Przesłuchują, bo jest pan wyjątkowy.
Uratował mi pan życie!
Jak i życie agentów federalnych.
Czy o tym napisali?
Nie.
Zamiast tego oczerniają...
i umniejszają pana akt odwagi.
Świat się zmienia.
Prawdziwi bohaterowie są wyśmiewani i odrzucani.
I z tego powodu panu współczuję.
Gdzie jesteśmy?
Gdzie...
Zatrzymaj samochód.
Odstawimy cię do domu.
Kim jesteś?
Napisy: Agnieszka Putek