Nadeem!
Zostań w samochodzie!
Nie strzelać! Poddajemy się!
Skazany, nie ruszaj się.
- Szybko! - Cofnąć się.
Muszę zadzwonić.
Lobby zabezpieczone.
Prosto do kryjówki! Ruchy!
- Dowództwo już jedzie. Co się stało? - Zasadzka.
- Są wszędzie. - Co z agentami?
Dwóch właśnie operują. Straciliśmy pięciu dla tego gnoja.
- Donovan! - Nie zbliżać się.
- Jesteśmy prawnikami. - Gratuluję. Nie zbliżać się.
Znajdźcie Vanessę.
Albańczycy próbowali mnie dorwać. Ją też spróbują.
Mój klient nie sugeruje, że wie, jak dotrzeć do poszukiwanego zbiega.
Ma być bezpieczna!
Już dobrze. Wezwij lekarza.
- Jest cały. - Dla mnie, nie dla niego.
Przyjąłem. Gnój jest twój.
Dex... Czekaj.
Skontaktuj się z dowództwem.
Straciliśmy wielu agentów. Raport może poczekać.
Znasz zasady.
Trzymaj się protokołu i wracaj.
To pańska kwatera.
Będzie pan pod stałą obserwacją.
Może pan się kontaktować wyłącznie z prawnikami.
Uzbrojeni strażnicy na zewnątrz przez całą dobę.
Będzie pan tu bezpieczny.
„Bezpieczny”. Prawie przez was zginąłem.
Dziś zginęli dobrzy ludzie.
Niech ich poświęcenie będzie coś warte.
Albo możesz wsadzić sobie tę umowę w tyłek.
Skazany, przyjechali twoi prawnicy.
Wycieraj się.
I ubierz.
Znaleźliście ją?
Chcę pomówić z klientem bez włączonych kamer.
- Zapomnij o kamerach. - Wyłączyć.
Vanessa jest bezpieczna?
Nie wiemy.
Zaginęła.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Sama nie wiem. Chyba ze trzy miesiące.
Słabo.
Ja około miesiąca.
Mam roboty po pachy.
Wydaje mi się, że od stu lat nie jadłem domowego obiadu.
- To zasługa Mitchella. - Proszę, przestań.
Gdyby nie on, co wieczór zamawialibyśmy chińszczyznę.
- I co w tym złego? - To kobieta orkiestra.
Jest nie tylko naczelną Proxy Magazine, ale też mistrzynią zamawiania żarcia.
- Przestań. - To prawda.
Jesteś niesamowita. To dar.
Znasz wszystkie najlepsze dania. I zawsze trafiasz z ilością.
Nie za dużo, nie za mało. Idealnie.
- Beze mnie by zginął. - To prawda.
- Obrzydliwe. - Zawsze tacy są?
Gdy miałem osiem lat, odnawiali przysięgę w Long Beach
w obecności całej rodziny.
Ciotka wynajęła samolot, co robi napis na niebie.
- Boże. Naprawdę? - Tak.
- Jak się poznaliście? - Tak jak wy.
Zeswatał nas redaktor gazety studenckiej.
Mitchell, nie mówiłeś im?
- Wujku Mitchellu... - Przepraszam. Nie wiedziałam.
Nie miałem z tym nic wspólnego.
Wiecie co? Przyniosę jeszcze wina.
- Serio? - Wiem. Przepraszam.
Wiedziałem, że gdy zapytam, odmówisz.
No właśnie. Bo wtedy miałabym wybór.
Wiem, że chcesz dobrze...
- Szczęście by ci nie zaszkodziło. - Jestem szczęśliwa.
Nie jestem gotowa.
Jeśli chcesz wyjść, zrozumiem.
Jason na pewno też.
Chwila. Chcesz powiedzieć, że nazwałeś kota Ralph?
Ellison.
Mam doktorat z literatury amerykańskiej. To mój ulubiony pisarz.
„Życie trzeba przeżyć, nie kierować nim, a człowieczeństwo zdobywa się”...
Wiem.
„Człowieczeństwo zdobywa się, grając dalej w obliczu pewnej porażki”.
Zgadza się?
Skąd znasz ten cytat?
Miałam robić magistra z anglistyki.
Niewidzialny człowiek był ważnym elementem programu,
ale to było dawno temu.
A jednak ci się udało.
Uznana dziennikarka z głośną publikacją.
Przesadziłeś, kochanie.
Obawiasz się czasem, że Ralph planuje cię unicestwić?
- Czyli wolisz psy? - Zdecydowanie.
Lubię jego towarzystwo. W dzieciństwie miałem pokój z bratem.
Mieszkanie było puste, póki nie wziąłem Ralpha.
A ty? Masz rodzeństwo?
Więcej wina?
Miałam brata, ale...
zmarł.
- Przykro mi. - W porządku.
- Kto ma ochotę na deser? - Chętnie. Dziękuję.
Przepraszam.
Tak? Ellison.
Przepraszam.
Karen Page.
- Kto wypuścił Fiska? - Nie wymawiaj jego nazwiska.
Co? Dlaczego?
Lily nie mogła się pogodzić ze śmiercią Bena. Byli blisko.
Okazało się, że ktoś z biura dla niego pracował.
Doszło do tego, że co godzinę
musiałem dzwonić i zapewniać ją, że żyję.
- Rozumiem. - To dobrze.
Więc nie będziesz się pienić, gdy zabronię ci tykać tego tematu.
Nie mogę.
Możesz. I to zrobisz.
Rozumiem. Mamy przeszłość.
- To konflikt interesów. - Właśnie.
Ale znam go lepiej niż ktokolwiek z redakcji.
- Mam unikalną perspektywę. - Masz uprzedzenia.
Koniec dyskusji. Smacznego.
Skarbie...
Co tym razem? Śmiech Matta?
Zwłoki Matta.
Foggy, cokolwiek stało się z Mattem, to nie twoja wina.
Nie musisz czuć się winny.
Bo mam wspaniałe życie?
Piękną dziewczynę, dobrą pracę, drogie garnitury...
Zawsze marzyłem o dobrym garniturze.
Mam wszystko, ale Matt...
odszedł.
Powinieneś z kimś porozmawiać.
To nie przywróci mu życia.
Ale może pomóc tobie.
Nie mogę.
Dlaczego?
Przepraszam. Wracaj do raportu.
Weź tabletkę. Są w apteczce.
WILSON FISK WYCHODZI
Nie.
Zamknąć Fiska!
To nie ma sensu.
Pewnie, że ma. Bóg jest na ciebie wściekły.
O czym ty mówisz?
Myślisz, że nie wie, że próbowałeś się zabić?
Nie.
To nie ma nic do rzeczy.
Bóg przywrócił ci słuch
w samą porę, byś usłyszał, jak ludzie skandują moje imię.
W samą porę, byś w końcu zrozumiał, że ja wygrałem, a ty przegrałeś.
Czy to brzmi jak boże przebaczenie?
Nie.
Brzmi jak... piekło.
Zamknąć Fiska!
Nie ochronisz Karen.
- Ostatecznie ją też zabijesz. - Przestań.
Tak jak ojca.
- I Sticka. - Kazałem ci przestać.
I Elektrę.
Wszyscy zginęli przez ciebie, Matthew.
Nie wierzę. To jakiś obłęd.
Jest pani dziennikarką.
Przepraszam. Karen Page, Bulletin.
Przepraszam, kto tu dowodzi?
Geniusz, który go wyciągnął. Agent Nadeem.
Dziękuję.
Agencie Nadeem.
Jak skończę. W szpitalu ciągle ktoś czuwa.
Uściskaj ode mnie Samiego. Ty też.
Karen Page z New York Bulletin.
Nie wolno mi rozmawiać z prasą.
Proszę poszukać agentki Hattley.
Pisze się N-A-D-E-E-M, tak?
To pan wypuścił Wilsona Fiska?
Nie wypuszczamy go. To bzdury.
Współpracuje z nami,
ale nadal jest skazanym i tak jest traktowany.
W apartamencie za 20 milionów?
Odebranym przez rząd oszustowi z Wall Street.
Rozumiem. Co je na kolację?
Filet mignon czy ekologicznego halibuta?
Miejsce dla prasy jest tam.
Za złamanie jednego punktu ustawy RICO grozi 20 lat.
On złamał pięć. Gdzie tu sprawiedliwość?
Jennings, Garcia, Foster, Leighton, Torres.
Wszyscy zginęli. Byli dobrymi agentami i dobrymi ludźmi.
Proszę napisać o tym, pani Page.
Dziewięć, jeden, siedem, cztery.
Dzięki!
Podałbyś mi złącze BNC?
Dzięki. Prosiłem o BNC...
Tak, sprawdzałem trzy razy. Mam bilety.
Upewniam się.
Bajzel na zewnątrz, nie chcę tu wracać.
- Jesteśmy bezpieczni? - Wymeldujmy się.
Rezerwowaliśmy wcześniej, a teraz coś takiego?
- Wymeldowujemy się. - Przepraszamy za niedogodności.
Możemy pomóc w rezerwacji innego hotelu?
Wie pan, kim jestem? I kim on jest?
Chwileczkę, proszę pana.
Zmiana warty. Odezwijcie się.
Północne wejście czyste.
Zachodnie czyste.
Sektor dla obsługi czysty.
Lobby czyste.
A więc jesteś w środku. Co teraz?
Dlaczego cię wypuścili?
Czy to ważne?
Pytanie, co jesteś gotów zrobić, gdy mnie znajdziesz?
Skoro chroni cię FBI, dogadałeś się z nimi.
Dzięki mojej wiedzy na temat przestępczości w tym mieście...
FBI będzie jadło mi z ręki.
- Zmanipulujesz ich. - Tego nie wiesz.
Ale znam ciebie.
Może więzienie mnie zmieniło?
Może w tej chwili udzielam FBI informacji, które ocalą ludzkie życie.
A ty co robisz? Co to ma być?
To byłoby coś, prawda?
Gdybym stał się cenniejszy, niż ty kiedykolwiek byłeś.
Garcia był moim drużbą.
Podobno Andrews się wyliże.
Jeśli można tak nazwać całkowity paraliż nóg.
To straszne. Naprawdę straszne.
A on dostał apartament.
Proszę wyłączyć kamery. Chcemy porozmawiać z klientem.
I?
Dotarliśmy do Feliksa Manninga. Vanessa jest bezpieczna.
Jej ochrona przenosi ją co 72 godziny,
pilnując, by nikt ich nie śledził.
Żadnych komórek. Dlatego nie mogliśmy się skontaktować.
Gdzie teraz jest?
W kryjówce pod Barceloną.
Felix ukrył ją w Hiszpanii?
Na jej prośbę.
Odradzaliśmy Europę ze względu na ryzyko ekstradycji,
ale pani Marianna kocha ich sztukę i potrafi być bardzo uparta.
Tak. To prawda.
Ale Albańczycy łatwo ją tam znajdą.
Dzwońcie do Feliksa.
Każcie mu przenieść ją w bezpieczniejsze miejsce.
Bliżej mnie.
„Spadły wskaźniki zabójstw, włamań i napadów.
Nie dokonałem tego sam.
Dobrzy ludzie z Hell’s Kitchen powiedzieli »dość«.
Wraz z nowojorską policją
zaczęliśmy odzyskiwać nasze dzielnice.
Wybierzcie mnie ponownie na prokuratora i odzyskajmy całe nasze miasto.
Razem”.
I jak?
Za dużo słowa „razem”. Jak w piosenkach Beatlesów.
Ale czy to dobrze?
Nie.
- Mnie zainspirowało. - Pan Nelson.
Panie Tower, musi pan się szykować.
Chyba 1500 dolarów datku załatwi mi dziesięć minut?
To niczego nie załatwi, ale ma pan pięć.
- Miał być niebieski. - Był poplamiony.
Grafitowy jest idealny. Proszę mi zaufać.
Ma pan pięć minut.
W czym mogę pomóc?
To ja mogę pomóc panu.
Sprawa Wilsona Fiska.
Chcę zaoferować całkowite, bezgraniczne, pełne kofeiny wsparcie.
Sprawa Fiska?
Wiem, że robi pan, co może,
by odkręcić tę krzywdzącą umowę.
Ale brak panu zasobów, a ja mam ich aż nadto.
To aż niemoralne.
Chcę powiedzieć, że jestem gotów dołączyć do pana zespołu.
Wchodzę w to.
Może choć skinienie?
- Panie Nelson... - Foggy.
Zrobiłem wszystko, co w mojej mocy.
Sprzeciwiałem się aresztowi domowemu
na wszystkich frontach.
Tak założyłem.
Trochę poszperałem i jeśli otworzymy sprawę stanową,
z powrotem trafi za kratki.
Przynajmniej na chwilę, a my zyskamy czas...
To nierealne.
Przeanalizuję sytuację. Będę siedział po nocach. Oczywiście pro bono.
Nelson melduje się na rozkaz.
Fisk współpracuje z rządem.
Nic nie mogę zrobić.
Wiem, że potrafi pan odróżnić słuszną walkę od przegranej.
Czasem to jedno i to samo.
Nie wie pan, jaka to walka, dopóki nie zacznie pan walczyć.
Ja odpuściłem.
Pan też powinien.
A teraz, jeśli pan wybaczy, muszę się przebrać.
I tyle? Po prostu się pan podłoży?
Nie, będę robić swoje. Pana pięć minut minęło.
Starałby się pan bardziej, gdyby nie startował w wyborach?
Proszę uważać na słowa.
Fisk zabił panią Cardenas.
Może ma pan to gdzieś, bo nie żyje i już nie zagłosuje,
ale była dobrym człowiekiem.
Dbała o swoją społeczność i była dzielniejsza od nas obu.
Fisk skrzywdzi więcej takich ludzi.
Ona nie miała głosu, bo ludzie u władzy mieli ją gdzieś.
Pan miał być głosem pani Cardenas.
Proszę wyjść albo wezwę ochronę.
Idę.
Ale wycofuję datek.
Penthouse to nie więzienie!
Żarcie już jedzie.
McDonald’s?
Myślisz, że departament zafunduje nam tuńczyka po 40 dolców?
Poproszę kawę.
Zostaw mi coś. Zaraz będę.
Do penthouse’u.
Mam najlepszy widok.
Powinieneś gnić w celi.
Zamierzasz wsadzić mnie z powrotem?
Wiesz, że to nic nie da.
Jest jeden sposób, by mnie powstrzymać, ale ty tego nie zrobisz.
Jesteś pewien?
W pewnym sensie jesteś współwinny.
To, co zdarzyło się, odkąd odmówiłeś zabicia mnie, to twoja wina.
Te wszystkie ofiary.
I te przyszłe.
- Ciekawe, kto będzie następny. - Masz numer konta.
Dwa miliony. Euro.
Nie, dzisiaj. Mój klient się niecierpliwi.
On cię do mnie doprowadzi. Wiesz, że tego chcesz.
- Mogę zobaczyć klucz? - Mam go.
Muszę go zobaczyć.
Jasne.
Dasz mu radę. Zabierz mu broń.
Chodź po mnie. Jestem zamknięty. Nieuzbrojony.
- Proszę pana. - Dostałem trzy.
Ale tego nie zrobisz.
Nie zabijesz mnie. Nawet siebie nie potrafisz zabić.
Wie pan co? Chyba zostawiłem w samochodzie.
Nie mogę pana przepuścić.
Jasne...
Zaraz wracam.
Bardzo mi przykro.
Szefowo.
Andrews wrócił pod nóż. Mogą jeszcze uratować wątrobę.
To dobrze.
Chciałem oddać krew, ale...
nie wiedziałem, czy mogę się pokazać.
Nikt cię nie wini.
Sam się winię.
To ja zdecydowałam o przeniesieniu Fiska.
Bo ja naciskałem.
Bo to był mądry ruch.
Bo podjęliśmy się ochrony ludzi.
A ona niestety tak czasem wygląda.
Pomyśl, ile razy dzięki naszej pracy udało się tego uniknąć.
I cywilom. I nam.
Pamiętaj o życiach, które ratujemy.
Są tak samo ważne... jak te, których nie udało się ocalić.
Wiem.
Smacznego, dupku.
Agent Poindexter, prawda?
Wczoraj ocalił mi pan życie.
Wszyscy popełniamy błędy.
Przykro mi z powodu pańskich kolegów.
Poświęcenie ich, by chronić kogoś takiego jak ja...
musi być szczególnie trudne dla ich rodzin i bliskich.
Złożyłbym kondolencje...
ale pewnie nienawiść do mnie przynosi im większą ulgę.
Chyba że sądzi pan inaczej.
Może moje słowa mogą im pomóc?
Jeśli tak, proszę przekazać, że z mojego punktu widzenia
okazali się wyjątkowo odważni.
Jedz szybciej. Zostało pięć minut.
Mam u nich dług...
którego nigdy nie spłacę.
Ale...
panu też jestem coś winien.
Znałem niezwykłych ludzi.
Ale kogoś takiego jak pan nigdy.
Mogę zapytać, gdzie pan się tego nauczył?
Dobra. Koniec.
Ocaliłem go, bo to moja praca. Co jeszcze mam powiedzieć?
Zapomnij o Fisku i opowiedz o ataku.
Co konkretnie?
Obaj wiemy, jak to działa, Poindexter.
By wrócić na służbę, musisz mówić.
Takie życie.
Straciłem dziś przyjaciół.
I zabiłeś wielu podejrzanych.
- Tak. - Jesteś w pracy,
choć powinieneś być na zwolnieniu.
Wiem, że to pana praca,
ale gdybym nosił maskę, prasa okrzyknęłaby mnie bohaterem.
Zamiast tego, siedzę tu i tłumaczę się z samoobrony.
Nie jestem twoim wrogiem. Chcę tylko...
Zapomnij o terapii.
Tylko szczerze: jak się czujesz?
Jest mi trudno.
Bardzo trudno.
Nie pierwszy raz użyłeś broni.
Należę do oddziału SWAT. Czym według pana zajmuje się snajper?
Chodzi o to, Dex... Mogę tak mówić?
Chodzi o to, że takie zdarzenia odciskają swoje piętno.
Powtarzalne traumatyczne doświadczenia tworzą napięcie.
W końcu mi odbije? Tak, wiem.
Musisz jakoś to odreagowywać.
Odreagowuję.
Masz jakiś system wsparcia?
Woli, by nazywać ją Julie.
Jak ci pomaga?
Jest barmanką.
Słucha zawodowo jak pan.
Pewnie więcej zarabia.
Opowiedz mi o niej.
Zwykle jemy razem kolację.
Dziś wtorek?
To dzień pizzy.
Julie bierze z brokułami, kiełbaskami i dodatkowym serem.
Opowiadam jej o moim dniu.
Tym, co dobre i złe.
Wiem, że niezdrowo dusić to w sobie, więc...
Rozmawiam z nią.
Mówię jej wszystko.
A ona mnie nie ocenia ani nie obwinia.
Po prostu jest.
Porządna dziewczyna.
Owszem.
W porządku. Możesz wracać do służby.
Ale przez jakiś czas codziennie wpadaj na kontrolę.
Tak jest.
Spotkaj się z dziewczyną. Dobrze ci to zrobi.
Dlaczego Fisk wydał Albańczyków?
Nie wiem, o czym mówisz. Masz nie tego gościa.
Fisk nie znosił więzienia. FBI go wyciągnęło.
Mógł wydać każdego. Dlaczego Albańczyków?
Jestem tylko prawnikiem.
Co Fisk z tego ma? Ich terytorium?
- Nie. - Pieniądze?
Nie.
Powiedz, jak będziesz chciał oddychać.
Kobieta Fiska.
Oczyszczą ją ze wszystkich zarzutów.
- Nie. - Przysięgam! Robi to dla niej.
Gdzie jest Vanessa?
- Gdzie chcecie zjeść? - Może do chińskiej?
- Pomocy! - Tam! Idziemy!
Pomocy!
To Albańczyk.
Nieznany napastnik na parkingu.
Może być uzbrojony i niebezpieczny.
Widzicie go?
Nie. Idę na południe.
Idziemy klatką schodową na poziom trzeci.
Potrzebne wsparcie na poziomie trzecim.
Powtarzam: wsparcie na poziom trzeci.
Stać! FBI!
Oni mają rodziny, ty dupku.
Nie przyszedłem, żeby...
Tam jest!
Stać!
Wyjdź z rękami w górze. Już.
Nie wstawaj.
Boże.
Tak jest. Wypuść Diabła.
Miłe uczucie, co? Szkoda, że nie możesz dopaść mnie.
Nie, gdy chroni mnie FBI.
Zabiję wszystkich, których kochasz, i nic na to nie poradzisz.
Drukujemy za 20 minut.
- Masz 15 sekund. - Grubsza sprawa.
- Szlag. Fisk. - Posłuchaj...
Do jasnej cholery. Wyraźnie ci zabroniłem.
- Nie chciałam... - Przestań.
Mason widział cię w hotelu.
Wiem, że Fisk jest dla ciebie ważny. Wiem. I mam to gdzieś. Jasne?
Ja przydzielam tematy i ten dałem Masonowi.
Nie poszłam tam po to. Chodziło o mój temat. O Kazemich?
Jest tu jakiś związek.
Co masz na myśli?
Wiesz, do kogo należał hotel Presidential?
- Nie. - Do Kazemich.
Nie mam jeszcze dowodu, ale wiesz, do kogo należy teraz?
Do Wilsona Fiska.
- Mów. - OK.
Mam trop.
Hotel Presidential należy do kilku połączonych spółek fasadowych.
Jedna jest właścicielką drugiej i tak dalej.
Są zarejestrowane tutaj, na Kajmanach i w Luksemburgu.
I jak to się wiąże z Fiskiem?
Wszystkie te spółki
reprezentuje w Stanach jedna kancelaria.
Donovan i Partnerzy.
Prawnicy Fiska.
Mów dalej.
Oto co udało mi się znaleźć.
Sześć miesięcy temu
jedna ze spółek odkupiła hotel od Kazemiego.
Tydzień temu zwierzył się rodzinie, że żałuje tej decyzji
i zamierza odkupić hotel.
Dwa dni później został zaatakowany.
Właśnie. Nie sądzę, by był to zbieg okoliczności.
Po prostu...
Czuję, że stoi za tym Fisk. Czuję to w kościach.
Potrzebuję dwóch dni, by się upewnić, i będziesz miał doskonały temat.
- Wspaniale. Znakomita robota. - Dziękuję.
Naprawdę.
- Daję go Masonowi. Mówiłem. - Co? Wiem, że mogę być stronnicza.
To naturalne. Fisk próbował mnie zabić.
Zabił też Bena, co sprawia, że ty również jesteś.
Twoje nazwisko pod artykułem o Fisku
narazi gazetę na szwank!
Dobra. Niech Mason się podpisze. Mam to gdzieś.
Interesuje mnie za to wyjście Fiska z więzienia.
Musimy... Ja muszę coś z tym zrobić.
Nie każ mi się wycofywać. Nie zrobię tego.
Benowi zajęło lata, zanim stał się takim wrzodem na tyłku.
Przynajmniej stoisz.
Chcę wiedzieć?
Wierzy siostra, że ludzie się zmieniają?
Mam nadzieję.
Ja nie sądzę.
Nie do końca.
Myślę, że jesteśmy tacy, jacy się rodzimy.
Może robimy się trochę milsi.
Albo bardziej wkurzeni.
Ale nie możemy zmienić swojej natury.
Żeby wiedzieć, musielibyśmy spróbować.
Mówiłem o Wilsonie Fisku.
Czyli słuch ci wrócił?
Kto by pomyślał? Może Bóg wysłuchał moich modlitw.
Albo moich przekleństw.
Nie zaczynaj znowu z Hiobem.
Musi siostra przyznać, że to ciekawe.
Wreszcie odzyskałem słuch
i pierwsze, co słyszę, to to, że Fisk wyszedł z więzienia.
Sugerujesz, że Bóg wypuścił niebezpiecznego gangstera na złość tobie?
Nie.
To pewnie zbieg okoliczności.
To byłby przejaw ogromnego narcyzmu.
Fisk twierdzi, że współpracuje z FBI.
Ale oni go nie znają.
No tak. A według ciebie ludzie się nie zmieniają.
On twierdzi, że zmienił się dla kobiety.
Rozumiem.
Jeśli cokolwiek może nawrócić zbłąkaną duszę,
miłość jest na szczycie listy.
Nawet takiego potwora?
Rozmawiasz z zakonnicą.
Miłość i odkupienie win to nasz slogan.
Ja tego nie kupuję.
Co zamierzasz?
Nie wiem.
Może go powstrzymam.
Tym razem na dobre.
Tylko uważaj, żebyś sam nie stał się potworem.
Foggy.
To nie dzieje się naprawdę.
Dzieje się.
Cześć, Foggy.
Jak? Gdzie... Myśleliśmy, że nie żyjesz.
Przepraszam.
- Karen wie, że wróciłeś? - Usiądź.
Ja...
Nie wróciłem.
- Na 75% jestem pewny, że to nie zwidy. - Nie wróciłem.
Matt Murdock nie jest już częścią mnie.
- Zostawiłem go za sobą. - Co?
Przyszedłem, by ostrzec ciebie i Karen,
że Fisk wyszedł i jesteście w niebezpieczeństwie.
- Stary... - To były ciężkie miesiące.
Kwestionowałem...
sens tego wszystkiego.
A zeszłej nocy wszystko stało się jasne.
Dorwę go, Foggy. Znajdę sposób, by go zniszczyć.
Ale tylko jeśli będę pewny, że jesteście bezpieczni.
Stary, powoli.
Nadal nie mogę uwierzyć, że tu jesteś.
Wiem, że będziecie się w to mieszać.
By w jakiś sposób odegrać się na Fisku.
Proszę,
byście trzymali się dala i pozwolili mi się tym zająć.
Nie.
- „Nie”? - Nie.
Nie masz prawa pojawiać się, rozkazywać mi
i oczekiwać, że to zaakceptuję.
- Jesteś moim najlepszym kumplem, dupku. - Ta przyjaźń była błędem.
Naraziłem cię na niebezpieczeństwo. To było egoistyczne.
Nie zmienię przeszłości, ale przestanę popełniać ten sam błąd.
To koniec, stary.
Z tobą naprawdę coś jest nie tak.
Wiem.
Trzymaj się z dala od Fiska. Karen też.
Będę wdzięczny, jeśli zachowasz to spotkanie dla siebie.
- Czy ty siebie słyszysz? - Żegnaj, Foggy.
Matt!
ZRZESZENIE PRAWNIKÓW STANU NOWY JORK
To był on?
Pokonał sześciu agentów.
Nie miał kostiumu, ale to był on.
A więc Diabeł powrócił.
Napisy: Agnieszka Putek