ZAPLANUJ PIESZĄ WYCIECZKĘ WĘDRUJ PO SZLAKU APPALACHÓW
Co powiemy mamie?
Zajmę się tym.
Była taka miła.
Taka dobra.
Nie zasłużyła na to.
Dziś to zakończymy.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Hej.
Przykro mi z powodu Erin.
Próbowała nam pomóc.
Cześć, Scot.
Miło znów cię tu widzieć.
Dzień dobry, pani Locke. Miło znów być tu widzianym.
Co porabiacie?
- Pomagamy rozładować sprzęt. - Tak.
Kręcimy dziś parę scen do sequela.
Chciałabym móc zostać i popatrzeć jak tworzycie.
Bawcie się dobrze.
Hej, Duncan.
Widziałeś dziś Erin?
Miałem ci powiedzieć.
Wyjechała zeszłej nocy.
Wyjechała?
Na dobre?
Tak. Powiedziała, że nie lubi się żegnać.
Ale prosiła, żebym ci podziękował.
No dobrze.
Dziwne.
Oby była szczęśliwa tam, gdzie trafi.
Oby.
Szkoda, że nie masz po festynie dnia wolnego jak inni.
Niestety, terminy w teatrze mnie gonią.
Miłego dnia.
- Pa. - Pa.
- Pa, kochani! Połamania nóg! - Pa, mamo!
Dobra, załatwmy to.
Dla Erin, waszego taty i dla nas.
Wszyscy rozumieją plan?
- Na pewno przyprowadzi Eden? - Na pewno.
Stała się jego prawą ręką.
Bode?
Jestem gotowy.
Co się stanie, gdy uwięzimy Gabe'a w studni?
Nie będzie uwięziony.
Zostanie zniszczony.
Przekroczenie progu nie więzi echa. Niszczy je.
Dlatego Dodge wyciągnęła ode mnie Klucz Dokądkolwiek.
Żeby uciec z tej klatki.
Rozumiem plan, ale mogę zrobić więcej.
Dunc, to ciebie chce.
Musisz być przynętą.
Jakby co, jestem gotowy na wszystko.
Dzięki.
Oby się udało.
Uda się.
Teraz my mamy element zaskoczenia.
Naprawdę wierzysz,
że zapraszają cię tylko po to, by kręcić ten głupi film?
To bez znaczenia. Ważne, żebyśmy dostali się do Duncana.
Mówię tylko, że powinniśmy mieć plan awaryjny.
I jak zwykle…
jestem o 12 kroków przed tobą.
Świetnie.
Czyli jedziemy tam, wyłamujemy drzwi,
używamy Klucza Łańcuchów i łapiemy Duncana.
Nie, to jest plan awaryjny.
Najpierw ustalimy, co wiedzą,
potem dorwiemy Duncana na osobności
i przywieziemy do kuźni, by zrobił nam klucz.
- Nie bierzesz wszystkich kluczy? - Biorę, ale nie Klucz Echo.
Ten zostanie tutaj.
Czemu twój plan ma tyle kroków?
Gdybym ja dowodziła, pewnie już robiłby nam ten klucz.
Jesteś idiotką?
Nadal nie rozumiesz?
Mają klucze, których mogą użyć jako broni.
Jeśli chcemy tego uniknąć, musimy schwytać Duncana niespodziewanie.
- Zaczynasz to rozumieć? - Kto tu jest idiotą?
A jeśli się tego spodziewają?
Możliwe, że cię przejrzeli.
To nie ma znaczenia. Nie dorównują mi.
Bądźmy szczerzy. Wiem, o co naprawdę chodzi.
Nie chcesz, żeby twoja dziewczyna ucierpiała.
Dość!
Przestań pyskować.
Istniejesz tylko po to, by mi służyć.
Koniec z: „A myślałeś nad tym?”. Koniec z: „A może zrobimy tak?”.
Jasne?
Dobra!
Idź po naszego testera i ruszamy.
WIEM, KTO CIĘ OKRADŁ
- Wszystko w porządku? - Tak.
Muszę zajrzeć do ucznia. Odrabiasz matematykę?
Dobrze.
Ziom! Miałeś fuksa! Ogólnie jesteś do kitu!
Fuksa? Ja stworzyłem tę grę.
Co jest? O, pan Bennett. Co tam?
Podobno wiesz coś o kradzieży mojego artefaktu.
Nie.
O rany. Co znowu ukradłeś?
Nic. Powaga. Niczego nie zabrałem.
Napisano mi w mailu, że to ty.
- To nie ja. - Dobra, daj spokój.
Brinker, po prostu powiedz, co zrobiłeś z tym artefaktem.
Jasne. Rozumiem.
Nie ukradłem go, panie Bennett. Nie wiem, kto to zrobił.
Może pogadam z trenerem Carlsonem i wylecisz z drużyny hokejowej?
Spokojnie. To się nie powtórzy.
Oby tak było!
Dobra, przepraszam.
- Hej. - Ostro było.
- Dobrze się czujesz? - Tak, po prostu…
- Przyniosłam ci kawę. - Dziękuję.
Chcesz pogadać?
Pewnie.
Skradziono mi pewną rzecz.
I myślałeś, że to oni?
Jeden zrobił kawał drugiemu i powiedział, że tamten ukradł.
Co ci skradziono?
Historyczny artefakt, który był w mojej rodzinie od pokoleń.
Też byłabym zła, gdyby coś takiego mi zginęło.
Widzę, że ten artefakt jest dla ciebie ważny.
Co to dokładnie jest?
Jeśli ci powiem, pomyślisz, że zwariowałem.
Masz replikę mojego domu.
I wciąż tu jestem.
To poskręcany kawałek rzadkiego żelaza.
Wygląda jak kula muszkietowa.
Pochodzi z czasów wojny secesyjnej.
Przekazywano go z pokolenia na pokolenie wraz z czymś jeszcze.
Z czym?
Wpisem z dziennika mojego przodka. Opisuje, skąd pochodzi ten obiekt.
Skąd?
Na pewno chcesz wiedzieć?
Opisuje to jako otwór w jaskini.
Drzwi.
Drzwi do czego?
Na drugą stronę.
Do duchowego świata pełnego nadprzyrodzonych mocy.
Myślę, że ten skradziony artefakt
jest kluczem do tych drzwi.
Chciałbym je odnaleźć.
Dlatego przyjechałeś do Matheson?
By znaleźć te drzwi?
Potrzebowaliśmy zmiany, ale to był jeden z głównych powodów.
Jak to możliwe, że nie obliczasz jeszcze
drogi do najbliższego wariatkowa?
Bo byłam w tej samej sytuacji.
Prawiłaś kazania hokeistom na temat 300-letniego kawałka żelaza?
Próbowałam znaleźć sens w bezsensownej tragedii.
Po morderstwie Rendella
szukałam odpowiedzi. Dlatego się tu przeprowadziłam.
Nie wierzyłam w przypadek. Musiało być w tym coś jeszcze.
Ja…
Szukałam wskazówek, powiązań,
czegokolwiek, byle znaleźć sens.
Nie dlatego, że to miało sens. Dlatego, że chciałam, by miało.
Nie powiesz chyba, że nie chciałabyś wiedzieć na pewno,
że istnieje coś poza światem śmiertelników.
Czy nie byłabyś spokojniejsza wiedząc,
że Rendell gdzieś tam jest i…
możesz go jeszcze spotkać?
Nie ma nic złego w tym, że się zatracisz.
Upewnij się tylko, że znów się odnajdziesz.
Mądre słowa.
Wypowiedział je Joe Ridgeway,
gdy siedziałam tam, gdzie ty teraz.
By móc odnaleźć siebie, musiałam zaakceptować to, co się stało.
Przede mną jeszcze długa droga.
- Hej. - Hej.
Jestem gotowy.
Nie musisz tego robić. Być tutaj.
Co?
Kinsey, a co miałbym robić? Jak mam…
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Kruszonko.
Po to są przyjaciele.
A jeśli nie chcę już być tylko przyjaciółką?
Już czas.
Bierzmy się do roboty.
Co mieliśmy zrobić?
Gotowa?
Tak.
Cześć!
- Hej! - Nowa fura?
A, tak.
Kumpel z bursy mi pożyczył.
- Podoba mi się. - Dzięki.
- Hej. - Hej.
Nie wierzę, że Duncan ma się lepiej.
To wspaniale.
Wiem! Sama w to nie wierzę. Wydawało się, że to przegrana sprawa.
Gdzie on jest?
Na górze. Rozmawia ze swoim narzeczonym, Brianem.
Już jest.
Idą. Powtarzam, idą.
Powtarzam, idą.
Przyjąłem.
Wpadłem na Eden na stołówce.
Powiedziała, że bardzo chce pomóc przy filmie.
- Naprawdę? - Tak.
Żałuje, że odeszła i nie wzięła udziału w pierwszym filmie.
Prawda, Eden?
- Pewnie. - Super!
Im więcej, tym lepiej.
Scot przygotowuje ujęcie. Wysłał ci scenariusz?
Tak. Niesamowite, że to skończył. Myślałem, że ma blokadę.
Chyba nagle przyszła wena.
Twoja mama nie ma nic przeciwko, że zajmiemy cały dom?
Nie, jest w pracy.
A co z Erin? Gdzie ona jest?
Odeszła.
Dokąd?
Nie wiadomo.
Sądzimy, że chciała zerwać z przeszłością.
Zacząć gdzieś od nowa.
To ma sens.
Walnij Bode'a 2.0.
- Walnij Tylera! Runda błyskawiczna! - Nie zgadzałem się na te zasady.
Złaź! Moja kolej.
Co tam?
Dzięki za pomoc w znalezieniu Klucza Pamięci.
- Duncan nie byłby sobą. - Cieszę się, że mogłem pomóc.
Chciałbym go zobaczyć.
Eden zgłosiła się do pomocy.
Myślałam o cateringu.
Że co?
O przekąskach dla ekipy.
Uwielbiam przekąski.
Ja też. Są pyszne.
Świetnie.
Pomóż Tylerowi w kuchni. Będziemy na górze.
Chodź.
Duncan też nam pomoże?
- Tak, gdy skończy rozmowę. - Spoko.
A oto Homarowaty!
- Jak leci, stary? - Hej.
Słuchaj, doceniam to, że wciąż chcesz brać w tym udział.
Mimo naszej sprzeczki.
Było, minęło.
Ekstra. No to zaczynajmy. Miałeś okazję przeczytać scenariusz?
Tak. Jest super.
Jakby Carpenter nakręcił Piękną i Bestię.
Pochlebiasz mi.
Pierwsza scena to marzenia Amandy.
Bohaterka wyobraża sobie Homarowatego jako człowieka.
- Dobra. - Jasne?
Gdzie jest Doug?
A tak, Douglas.
Musiał wyskoczyć po filtry żelowe do nocnej sceny, którą kręcimy później.
A co z Zadie?
Jest chora. Zaszkodziła jej zupa rybna od Billa.
- Powinna była jeść u Phila. - Phila!
Zajmijcie pozycje i próbujemy.
Dobra. Mamy wodę, napoje gazowane, sok.
To mojego wujka.
Podziękuję mu, gdy go zobaczę.
Dobra.
Mamy wędliny na kanapki.
Może ty zrób kanapki,
ja pójdę na górę zobaczyć, co robią?
Eden, czekaj.
Chcesz zobaczyć sztuczkę?
Raczej nie.
No weź. To zajmie tylko chwilę.
Popatrz tylko.
Dobra.
Nie spuszczaj oczu z winogrona.
Gdzie jest winogrono?
Wybierz.
No wybierz!
Dobra. Jezu, wyluzuj.
Ten.
Przegrałaś.
Co do diabła?
Wypuść mnie, ty…
- O cholera. Udało się. - Oczywiście, że tak.
No dobrze.
Sprawdzę, co tam na górze. Dasz radę?
Bułka z masłem.
Aloha.
Pamiętajcie, to pierwszy raz, gdy się widzicie.
Przynajmniej w marzeniu.
Dobra. Próbne ujęcie.
- Gabe? - Tak.
Tak. Przepraszam.
To ty.
Poznajesz mnie?
Wiedziałam, że pod tą skorupą kryje się coś więcej.
Przez cały ten czas
zastanawiałem się, czy mnie widzisz.
Teraz widzę.
Stop.
Sorki, nie chciałem przeszkadzać.
W porządku. Gabe.
Pokaż więcej ulgi, gdy widzisz, że Amanda cię akceptuje.
Następnym razem.
- Dobra. - Świetnie.
Chwileczkę. Przepraszam. Jestem dziś sam.
Ale miałaś minę, gdy szklanka opadła. Byłaś taka: „Co? Co?”.
Trzymaj szklankę, Jamie!
Gdzie Eden?
Bode zatrzymał ją swoją magiczną sztuczką.
- Znam to. - Spoko.
Poprawię jeszcze tylko oświetlenie i możemy kręcić.
Kurde. Zostawiłem światłomierz w pokoju Kinsey.
Przyniosę.
Jest w mojej torbie. W zewnętrznej kieszeni.
Może Amanda powinna wziąć dłoń Homarowatego?
Tak, dobry pomysł.
Co ty na to, Homarowaty?
Jasne, spoko.
Ty suko!
Scot, Tyler! Pomóżcie!
Nie!
Jamie?
Co ja mówiłem o wchodzeniu tu, gdy mnie nie ma?
Tylko się bawiłam.
To nie jest zabawka. To zabytek. Wyciągnij rękę.
Tato!
Dziwne.
Skąd masz ten klucz?
Dobra, idź do siebie. Mam dużo pracy.
Nie!
Czyli nie uda się po dobroci.
Tyler!
Gdzie twój wujek?
Tu jestem, dupku.
Bohater dnia.
Nie, Duncan. Nie!
Puść ich, Dodge.
Spoko. Potrzebuję tylko ciebie.
Dzięki, Scot.
Zastanawiałem się, jak go odzyskać.
Scot!
Nie zbliżaj się!
Ciebie czeka to samo.
Słuchajcie!
Cześć, wujaszku.
Wujku Dunc!
Mówiłam, że nas przejrzeli.
Puść mnie!
Kinsey! Tyler!
Wujku Dunc!
- Na razie, frajerzy. - Nie.
- Co? - Koniec z nami, Eden.
Gabe!
Dokąd ich zabrał?
Jaja sobie robisz?
Co? Pobijesz mnie?
Jeśli trzeba.
Spoko. Od dawna miałam na to ochotę.
Tak?
To dawaj.
Kinsey!
- Cofnąć się! - Puść go!
Do tyłu!
Odwalcie się!
Muszę przyznać, że to było imponujące.
Serio, mistrzowskie aktorstwo.
Gdyby nie ten ptak,
prawie by wam się udało.
Czego chcesz?
To, że raz zrobiłem klucz, nie znaczy, że dam radę znowu.
Mam nadzieję, że to nieprawda. Ze względu na Bode'a.
Nie rób tego, wujku!
Masz czym oddychać?
Przestań! Stworzę klucz, jeśli go puścisz.
Mam lepszą ofertę.
Zrób mi klucz,
a puszczę was obu.
Serio. Obiecuję.
Gdy będę miał klucz, nic mi po was.
By zrobić klucz, muszę znać intencję.
Co ma robić?
Zastanów się.
Gabe właśnie cię wydymał.
Wykorzystał cię. Zostawił cię tutaj.
- Nie zasługuje na pomoc. - Jasne?
Puść Scota i powiedz, gdzie jest Gabe.
Dobrze?
Scot!
Uciskaj tutaj.
W porządku?
Eden uciekła.
Ale wiemy, że on robi gdzieś klucz.
Wyglądało to jak jakaś chata.
Pytanie brzmi, gdzie?
Eden zostawiła kurtkę.
Co to jest?
Paragony za hamburgery, pizzę i gyrosy z dowozem.
Jest adres. 60 Bear Creek Road.
- Gdzie to jest? - Sprawdzam.
Bum. To głęboko w lesie. Po drugiej stronie miasta.
Dobre miejsce na chatę z kuźnią.
Oby.
Chodź.
Tyle już zniszczyłeś.
Gdzie to się kończy?
A ile zniszczył twój brat?
- Myślałeś o tym? - Rendell?
Jestem tu przez jego chciwość. Chciał otworzyć czarne drzwi
i stworzyć klucz, dzięki któremu nie wyrośnie z magii.
To przez niego trafiłem Lucasa.
To niesamowite, że Lucas wciąż gdzieś tam jest.
Lucas był słaby.
Pozwalał Rendellowi rządzić.
I był taki oddany Ellie. Po co? Żałosne.
Nie był słaby.
Był zabawny, troskliwy i dobry.
Zasługuje na coś lepszego.
Ja nie jestem zabawny? Troskliwy? Dobry?
- To subiektywne, więc… - Powstrzymamy cię!
Naprawdę?
Jak wtedy, gdy myślałeś, że zabiłeś mnie świetlnym mieczem?
Albo gdy twoje rodzeństwo
wypchnęło Ellie przez czarne drzwi, myśląc że to ja?
Tak mnie powstrzymacie?
To masz na myśli?
Oby wujek zrobił to dobrze.
Długo jeszcze?
Proces jest procesem.
Teraz muszę nasycić klucz intencją.
- Działa? - Działałoby, gdybyś się zamknął.
- Kto to? - Nie twoja sprawa.
- Kto tam jest? - Rób ten cholerny klucz.
Ofiara z krwi, prawda?
Czy o tym Chamberlin też kłamał?
To musi być krew Locke'a.
Oczywiście.
2,9 KM NASTĘPNA W LEWO
Następna w lewo.
Ile czasu?
Jeszcze dziesięć minut.
- Gotowe? - Powinno być.
Może być?
To wypuść Bode'a.
Najpierw sprawdzę czy działa.
Ostatni dobry uczynek Eden. Załatwiła mi królika doświadczalnego.
- To żart? - Na kimś muszę wypróbować.
Wolisz, żebym to zrobił na twoim bratanku?
Pożałujesz.
Wątpię.
W moim świecie chaos pochłania nas,
a my pochłaniamy chaos.
Ale ten świat
ma taki potencjał, by się w nim odrodzić i go pochłonąć.
By nim rządzić.
Stary. To nie jest śmieszne.
Może nie jest śmieszne, ale będzie fajne.
Tak mi przykro.
Niesamowite.
Nie ruszaj się, Javi. Spokojnie. To nie będzie bolało.
A może będzie, sam nie wiem.
Javi.
Wal głową w ścianę.
Dobra, przestań.
Dobrze się spisałeś, wujku.
Wytrzyj się.
Dziękuję za pomoc. Jesteście wolni.
Hej.
Chodź. Wynośmy się stąd. Szybko!
- Gdzie jesteśmy? - Nie wiem.
Musimy stąd jak najszybciej uciekać.
Gotowy na drugi test?
Oczywiście.
Zabij ich.
TEREN PRYWATNY
Kłamał. Musimy uciekać! Szybko!
Patrz!
Jest droga! Słuchaj, musimy się rozdzielić.
- Czemu? - Leć do drogi!
- Co robisz? - Biegnij!
Hej!
Tędy.
To tutaj?
Adres pasuje.
- Jak głęboko wjechaliśmy? - Hej!
Pomocy!
O mój Boże.
Zostań tu. Szykuj się do odjazdu.
Cały jesteś?
Tak.
- Gdzie wujek? - Zrobił klucz dla Gabe'a.
Gabe użył go na Javim i on zaczął nas gonić.
- Zostań tu ze Scotem. - Dobra.
Czekajcie na nas.
Hej, Ty.
- Co on ci zrobił? - Nie wiem.
Ale fajne to.
Wybacz, ziom. Muszę cię wykończyć.
Dunc, nic ci nie jest? Chodź.
No szybciej.
Są!
Ruchy!
Gazu!
Co się stało?
Uciekli.
To nie koniec świata.
Chodź, poszukamy ci nowych kumpli.
OPARTY NA KOMIKSIE J. HILLA I G. RODRIGUEZA
Napisy: Paweł Awdejuk