Hej, Kinsey.
Gabe.
Co ty tu robisz?
Zostawiłem tu rower i pomyślałem, że do was zajrzę.
Co u Duncana? Odzyskał pamięć?
Nie.
Użyliśmy klucza, ale nie pomógł.
Co się stało?
Dobrze się czuje?
Nie. Odpoczywa.
Przykro mi.
Pewnie jesteście rozczarowani.
Mogę jakoś pomóc? Mógłbym zostać.
Hej. To nie jest dobry moment.
Właśnie mówiłem, że współczuję z powodu Duncana.
Ale jeśli mogę pomóc…
Dzięki. Nie trzeba. To sprawa rodzinna.
Kinsey?
Lepiej już idź.
Dzięki za wizytę.
Nie ma sprawy.
Widzimy się jutro na festiwalu zimowym?
No jasne.
Jakby co, pisz.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Regularnie bywał w naszym domu.
Spędził z tobą mnóstwo czasu.
Co on kombinuje?
Możesz przestać? I tak już panikuję.
Mam ważne wieści! Gdy atakowały nas cienie, były dwie Dodge.
- Co? - Gdzie ty byłeś?
W Nebrasce. Trochę trwało, nim Rufus sobie przypomniał,
ale przysięga, że widział w domu dwie Dodge,
zanim stracił przytomność.
Dodge miała Klucz Tożsamości.
- Poza nią była tam tylko… - Ellie.
Właśnie.
A jeśli Dodge nas oszukała?
Jeśli to nie ją wepchnęliście do czarnych drzwi?
O mój Boże.
Zabiliśmy Ellie.
Nie wiedzieliście tego.
- Ale to zrobiliśmy! - Nie.
Dodge to zrobiła!
Ona kłamie. Manipuluje.
Nawet nie mogę o tym myśleć.
Niedobrze mi.
Mnie też.
Hej.
Mogę się przyłączyć?
Erin ma rację.
Dodge za to odpowiada. To nie wasza wina.
Ale to moja wina, że byłam z nim w…
czymś, co uważałam za związek.
Idiotka ze mnie.
Wykiwała nas wszystkich.
Wierz mi.
Ale po co? O co jej chodzi?
Pytał cię o klucze?
Tak, ale…
wszyscy pytają.
Nie pytał chyba o nic, o co…
Zaraz.
Pytał mnie kiedyś o to,
jak tworzy się klucze.
Czy tata nauczył nas je robić.
Może chce zrobić klucz.
Ale jaki?
O cholera.
Wie, że ty stworzyłeś klucz.
Dlatego zależy mu, żebyś pamiętał.
Więc czemu nie próbuje mnie porwać?
Bo go okłamałam.
Nie wie, że odzyskałeś pamięć.
I musi tak pozostać, póki nie wymyślimy jakiegoś planu.
Jasne.
Planu.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Późno wróciłaś, a tryskasz energią.
Powiedzmy, że dawno nie miałam tak ekscytującej nocy.
- Super. - Tak, było super.
Czuję się jak szesnastolatka.
Dzień dobry, mamo.
Dzień dobry, kochanie.
Muszę załatwić w teatrze kilka spraw, zanim zacznie się festiwal.
Pojedziesz z Tylerem i Kinsey?
Pewnie.
Fajnie.
To będzie wspaniały dzień.
- Dobra. Do zobaczenia. - Pa.
Jak ci się spało?
Mnie też.
Żałujesz, że odzyskałeś wspomnienia?
Teraz wszystko zrobiło się dziwne.
Skoro Dodge ma mnie na oku,
wolę o tym wiedzieć.
Racja.
Poza tym wreszcie rozumiem to miejsce.
Co do…
Słyszysz to?
Te szepty?
O tak.
Ja też. Chodźmy!
Chyba dochodzą z piwnicy.
Szybko!
Brakowało mi tego.
Nikt mi tego nigdy nie wyjaśnił.
Co to jest?
Poważnie?
Ja i twój tata słuchaliśmy z tego muzyki.
Aha!
Czy to… Jak to się nazywało?
iPody!
Jasne. Coś w tym stylu.
To były skarby twojego taty.
Nie pozwalał mi ich dotykać. I dobrze. Mieliśmy różne gusta.
Ja wolałem raczej Hall & Oates.
Chyba jest tu.
Wygląda jak łańcuch.
Alice in Chains. Dobre.
Ale co on robi?
Nie mam pojęcia. Nigdy go nie widziałem.
Ależ mam kaca.
Klucz Pamięci powinien działać na Duncanie.
Ktoś chyba nie przejmuje się już figurą.
Najwyraźniej.
Może to wymaga trochę czasu.
Nie rozumiem, czemu nie porwiemy twojej dziewczyny
i nie zmusimy jej do zrobienia klucza. Taki był twój pierwotny plan, nie?
Nie wszyscy Locke'owie mogą robić klucze.
Aha.
Super, że straciłeś całe lato na zbliżenie się do niej.
Mniejsze kęsy, Eden!
Mniejsze kęsy.
Nie będę ryzykował ostatniego kawałka szepczącego żelaza,
skoro Duncan może zrobić klucze.
On jest pewniakiem.
Słuchajcie.
Z mojego mieszkania zabrano mały artefakt.
- Był w moim biurku. - Chodzi o tę kulę muszkietową?
Byliście tam. Ktoś ją zabrał?
Ktoś kręcił się po moim gabinecie?
- Nie. - Nie, panie Bennett.
Popytajcie.
Daję temu dowcipnisiowi szansę na poprawę.
Bez konsekwencji.
Ten artefakt jest dla mnie ważny i chcę go odzyskać.
ZAGINĄŁ ARTEFAKT HISTORYCZNY
- Myślisz, że wie, że to szepczące żelazo? - Wątpię.
- To czemu robi z tego aferę? - Eden!
Cholera.
- Kto to jest? - Mamo!
Widzę, że wciąż nie chcesz wyjść mi naprzeciw.
Przyjechałaś. Po co?
Jadę na weekend do Nantucket
i pomyślałam, że wpadnę na festiwal zimowy.
- Cześć, jestem Carol. - Gabe. Miło panią poznać.
Gdzie jest tata?
Nie mógł przyjechać.
Jest na turnieju golfowym na Florydzie.
Cieszę się na spacer po moim starym kampusie.
Ale najpierw zajmiemy się tobą.
Masz jakąś szczotkę do włosów?
Ale Gabe i ja mamy…
Nieważne. Bawcie się dobrze.
Chodź.
Na pewno dasz radę?
Muszę. Gabe zrobi się nieufny, jeśli nas nie będzie.
Musimy udawać, że nic się nie zmieniło.
Mogę powiedzieć Jamie?
O Gabie, Eden i…
To kiepski pomysł.
Ale to moja przyjaciółka. Ufam jej.
Rozpowiadając znajomym
zwiększamy ryzyko, że Gabe się zorientuje.
Im mniej osób o tym wie, tym lepiej.
I miej telefon przy sobie. Bądźmy w kontakcie.
Pamiętacie tę śledzącą apkę, którą nam zainstalowałem?
Jeśli będziecie kogoś szukać, sprawdźcie.
Jasne.
Dobra, zaczynamy.
Idę do mamy!
Powodzenia.
Wzajemnie.
- Hej. - Hej.
Nie wiedziałem, czy będziesz.
Musimy zachowywać się normalnie.
- Jasne. - Nie wiem, czy dam radę.
To nie to samo, co wrzaski w horrorze, co?
Chciałabym móc powrzeszczeć.
Wczoraj nie miałam okazji,
ale chciałam ci podziękować.
Też byś po mnie zeszła do wielkiej kosmetyczki.
Jestem pewny.
- Idę do mojego namiotu. - Dobra.
Jestem tu.
W razie czego.
W 1775 roku brytyjscy żołnierze otrzymali tajne rozkazy
odnalezienia i przejęcia zapasów kolonialnych rebeliantów
z całego stanu Massachusetts.
Ale te rozkazy…
nie były zbyt długo tajne.
Na próbie był dużo lepszy. Jak ci minął weekend?
Spoko.
- Trochę nudny. A tobie? - Super.
Moja babcia zawsze ma w domu lody i polewę.
Ekstra.
Coś nie tak?
Nie, nic.
MALOWANIE TWARZY
Poppy, patrz jaki ładny!
Co się mówi?
Dziękuję.
Nie ma za co. Dziękuję.
- Nie chciałem cię przestraszyć. - Spoko.
- Dasz radę? - Tak.
Chyba jeszcze nie doszłam do siebie.
Duncan ma się lepiej? Nic nie pisałaś.
Nic się nie zmieniło.
Widziałam go rano tylko przez chwilę, ale nie był w dobrej formie.
Może potrzeba więcej czasu.
A co ty dziś robisz? Zgłosiłeś się do pomocy?
Nie, chciałem dotrzymać towarzystwa tobie.
Może pomalujesz mi twarz, jeśli nie ma limitu wieku.
Ale motylki mi nie pasują.
Chcę coś dla twardziela.
Może tatuaż na szyi?
Da się zrobić.
Może szczypce homara? W hołdzie dla Homarowatego?
To zaboli tylko troszkę.
Tu jesteś.
Idziemy na lody?
A możemy chwilę porozmawiać?
Pewnie.
Pierwszy raz go widzę.
Może Rendell też o nim nie wiedział?
Był ukryty w jednej z jego kaset. W Alice in Chains.
Cały Rendell.
Jeśli go używał, musiał to zachować dla siebie.
Przykro mi. Nie umiem ci pomóc.
Dziwne. Zawsze myślałem, że klucze szepczą,
gdy są potrzebne.
Ale może to tylko przypadek.
Pakujesz się?
Tak. Wczoraj dzwonił bank. Uruchomili mój fundusz powierniczy.
Dokąd jedziesz?
Myślałam o domku w górach.
W dzieciństwie uwielbiałam góry.
Ale teraz nie mogę po prostu wyjechać.
Byłaś uwięziona w swojej głowie przez 20 lat.
Nie możesz utknąć teraz tutaj.
Ale Dodge gdzieś tu jest, Duncan. I ostrzy zęby na ciebie.
Poradzę sobie.
Dzięki tobie odzyskałem pamięć.
Teraz ty zasługujesz na szczęście.
- Nie wiem, czy dam radę. - To nie twoja walka, Erin.
Jedź w jakieś piękne miejsce,
a ja odwiedzę cię, gdy będzie po wszystkim.
No dobrze. Leć.
I jak to wygląda?
- To moja najlepsza praca. - Tak?
Tak sobie myślałem.
Może źle go użyliście?
- Czego? - Klucza Pamięci.
Dziwne, że zadziałał na twojego tatę,
Erin i Ellie,
ale nie na Duncana.
To możliwe.
Nie jesteśmy ekspertami.
Co zrobicie, jeśli mu się nie poprawi? Macie inne pomysły?
Nie wiem! Możemy porozmawiać o czymś innym?
Kinsey, wiem, że to trudne.
I że to sprawa rodzinna.
Ale zawsze możesz na mnie liczyć.
Mam nadzieję, że o tym wiesz.
Dzięki.
Patrzcie. Malowanie twarzy.
- Tak! - Wracam do pracy.
- Widzimy się później? - Może zostanę i ci pomogę?
Pamiętasz, gdy odwiedziliśmy Bath?
Tak.
Częściowo.
A gdybym ci powiedział, że możesz odzyskać każdą minutę tego dnia?
Spoko.
Byłoby miło.
Jak one to robią?
Za kilka sekund zapomnisz, że to widziałaś.
Dlaczego?
Bo to magia.
Bo jesteś zbyt dorosła, by to pamiętać. Ale mogę to zmienić.
Ten klucz…
może sprawić, że nie zapomnisz.
Co?
Moglibyśmy doświadczać tego razem. Musisz mi tylko pozwolić go użyć.
Czy cała magia jest taka piękna?
Może być.
Musisz wiedzieć, że…
można jej też użyć do złych rzeczy.
Więc jeśli się zgodzę…
nigdy nie będę mogła zapomnieć?
Pięknych i strasznych rzeczy?
To nie chcę.
Jackie…
Tak wiele jest poza naszą kontrolą.
Wiele się zmienia, ale dzięki temu nie musi tak być.
Ale ludzie powinni się zmieniać.
A to nie jest w porządku, to…
- Proszę, zaufaj mi. - Nie!
Co to…
za płomienie?
To część festiwalu?
Tak.
Na to wygląda.
To nasz ostatni festiwal zimowy, wykorzystajmy go jak najlepiej.
Zapraszam!
Mama mówiła, że gry karnawałowe są ustawione.
Musiałam więc wypaść wyjątkowo dobrze.
Świetnie ci poszło.
- Idziemy do śnieżnego labiryntu? - Spoko, idź. Ja tu poczekam.
Dobra, co się dzieje?
Co?
Cały dzień dziwnie się zachowujesz. O co chodzi?
Bode. Wiesz, że możesz mi ufać.
Wiem.
Po prostu mam klaustrofobię w labiryntach.
I tyle.
Hej!
Albo powiesz, co się dzieje, albo idziemy do labiryntu.
- Jak będzie? - Jamie, daj spokój. Mam tam telefon.
Hej!
Hej, Jamie!
Zaraz! Poproszę cztery bilety.
Co? No bez jaj.
Dobra. Mam tylko dwa bilety.
Przykro mi, ale mam tu jedno zadanie,
zatrzymywać cwaniaków takich jak ty.
Idź sobie. Sio.
Mamo!
Dasz mi dwa bilety do labiryntu?
Dobrze. Spokojnie.
Na pewno mam tu parę.
Dziękuję!
Dobra zabawa to poważna sprawa.
Tak.
Domyślam się, że to cię nie zniechęca.
Inaczej już byś coś powiedziała.
Czy to dziwne, że trochę mnie to kręci?
Nie!
Nic w tym dziwnego. To…
Dobrze.
WIEM, KTO CIĘ OKRADŁ
Wszystko gra?
Tak.
Tak, wszystko gra.
Moje dzieci mogą przypilnować Bode'a i Jamie,
jeśli masz ochotę coś zjeść.
Chciałbym, ale pilnuję dziś bursy.
- Więc… - Mogę przynieść coś na wynos.
Mam też górę papierów do sprawdzenia,
ale zobaczymy się jutro, dobrze?
Jasne!
No to… Do jutra!
Duncanie, wybacz, że cię okłamałam, ale potrzebowałam Klucza Łańcuchów.
Jestem ostatnią Strażniczką Kluczy.
My to zaczęliśmy i ja muszę to zakończyć.
Pozbędę się Dodge na dobre.
Eden!
- Szukałam cię. - Na stoisku z ginem?
Gdybyś miała dowód, też byś tu była.
W sumie racja.
Słuchaj,
mam pogadać z którymś nauczycielem na twój temat?
Nie trzeba.
Mam sprawy do załatwienia i ludzi do odwiedzenia, więc…
Chcesz się mnie pozbyć. Rozumiem.
Ale zanim pójdę, jest coś…
o czym chciałabym z tobą porozmawiać.
Twój ojciec nie gra w golfa.
Prawda jest taka…
że ma romans.
Dowiedziałam się kilka miesięcy temu. Ale…
nie chciałam ci mówić.
Zabij go.
- Eden. - Poważnie.
Od dekad pracujesz nad forhendem.
Pora to wykorzystać. Zaproś go na kawę
i tłucz go rakietą
aż zmieni się w krwawą papkę.
Lepiej się poczujesz.
Słowo.
Dziękuję, Eden.
Że mnie wspierasz.
Pójdziemy gdzieś potem? Gdy skończysz?
Zajrzę najpierw do domu.
Mogłabyś to namalować z cieniowaniem?
EDEN - TWOJA DZIEWCZYNA KŁAMAŁA. DUNCAN MA SIĘ DOBRZE. I JEST TUTAJ.
Jasne. Nie ma sprawy!
Wymieszam kilka odcieni niebieskiego.
Jesteś bardzo cichy.
Wszystko gra?
Tak. W porządku.
Możemy pogadać?
Jasne.
Gabe gdzieś poszedł.
Odwróciłam się na chwilę i zniknął.
Może poszedł na spacer.
Pilnował mnie cały dzień i raptem zniknął bez słowa?
Może coś powiedziałam? Ale nic takiego nie kojarzę.
Hej, tu Bode! Zostaw wiadomość.
Bode nie odbiera.
Nie widzę go.
Według apki jest niedaleko boiska bejsbolowego.
Tam jest labirynt.
Jack, poszukamy Bode'a w labiryncie.
Dobra. Jasne.
Bode!
Jackie? Widziałaś Erin?
Nie.
Może dotarłem tu pierwszy. A dzieciaki? Są tu gdzieś?
Tyler i Kinsey szukają Bode'a w labiryncie.
Labirynt. Jasne.
Poproszę kubek zupy rybnej.
I tę większą. Miskę zupy…
Mówiłam.
- Proszę. - Świetnie.
Tak, cztery. Tak jak tu napisano.
- Co z tobą? - Hej! Stary!
Doug!
Dobra, ale tylko ty.
Proszę cztery bilety.
- Mówisz poważnie? - Bardzo.
O mój Boże!
Tak nie można.
WYJŚCIE Z LABIRYNTU
Duncan nie mógł zajść tak daleko.
Rozdzielmy się. Sprawdzimy większy obszar.
Dobra.
Bode!
Bode, gdzie jesteś?
Jamie!
Bode, gdzie jesteś?
- Bode! - Bode!
Jamie!
Mówiłem, że nie powinniśmy tu być. Teraz się zgubiliśmy!
Dzięki, Jamie.
Zabiję cię!
- Dzwoniliśmy. Czemu nie odbierałeś? - Przepraszam. Nie słyszałem.
Co się dzieje?
- Musimy się stąd wynosić. Już. - Idziemy.
Gabe!
O! Cześć, Erin.
Nie wiedziałem, że jesteś na festiwalu.
Może nabrałeś innych,
ale ja wiem, kim jesteś.
Czas na ciebie.
Wracasz do studni!
Tam, skąd przyszedłeś!
Nie ma za co.
- Dzięki Bogu. Nic wam nie jest? - Co ty tu robisz?
To niebezpieczne. Gabe cię zobaczy.
Erin uciekła.
Chce sama walczyć z Dodge. Musimy ją znaleźć.
Tędy.
Och, Vossie.
Lucas, wiem, że tam jesteś.
Wolałem, gdy nie mogłaś mówić.
Wiem, że mnie słyszysz
i pamiętasz, kim byłeś.
Lucas.
Erin!
Erin?
Żegnaj, Erin.
Chodź. Idziemy.
Tak długo czekała na wolność.
Mówiłem jej, że to nie jej walka.
Więc czemu to zrobiła?
Była ostatnią Strażniczką.
Teraz wszystko zależy od nas. To się musi skończyć.
Naprawdę tego nie widzisz?
Skoro Erin wiedziała, to oni też.
Myślisz, że gdyby Kinsey wiedziała, znosiłaby mnie cały dzień?
To wyjaśnij Duncana.
Widziałam, jak użył Klucza Dokądkolwiek. Pamięta magię.
Zaakceptuj to. Wykiwali cię.
Co powiedziałaś?
Nic.
Ale powinieneś przestać się oszukiwać.
Kinsey by mnie nie okłamała.
DZWONI… KINSEY
Hej, Kinsey, co tam?
Hej! Sorki, straciłam cię z oczu na festynie.
Ja ciebie też.
Musiałam wracać, bo…
Gabe, mam świetne wieści.
Jakie?
Nie wiemy jak, ale Klucz Pamięci w końcu zadziałał.
Duncan wyzdrowiał.
Czyli nagle wszystko się naprawiło?
Cóż, to wracało falami.
Ale tak. Teraz wszystko pamięta.
Kinsey, to wspaniale.
Chciałbym go zobaczyć.
Przyjdź jutro.
OPARTY NA KOMIKSIE J. HILLA I G. RODRIGUEZA
Napisy: Paweł Awdejuk